Zeebodemspreiding

In de jaren vijftig van de vorige eeuw werd er onderzoek gedaan naar magnetische gesteente op de bodem van de oceaan. Er werd ontdekt dat de ingesloten ijzeroxides afwisselend in de richting van de Noordpool en de Zuidpool wezen, de eerste aanwijzing dat het aardmagnetische veld om kan klappen. In onderstaand figuur wordt weergegeven hoe dit eruitziet voor een bepaald gedeelte van de oceaanbodem.

 

Afbeelding te vinden onder zeebodemspreiding
Uit bovenstaand figuur is te begrijpen dat de oceaanbodem zich spreidt: in het midden is een breuk en aan weerskanten is hetzelfde patroon te zien.
Deze metingen laten dus heel duidelijk zien hoe platen uit elkaar kunnen drijven en zijn dus een duidelijk bewijs van de zogenaamde aardtektoniek.

Waardoor het omklappen precies wordt veroorzaakt is nog niet duidelijk. Daarom is ook niet te zeggen wanneer de eerstvolgende ompoling plaats vindt. Over 200 jaar, 2000 jaar of pas over vele eeuwen? De wetenschappers zijn het er nog niet over eens.

Wat precies de effecten zijn voor mens en dier is ook niet te zeggen. Als er tussen het omklappen een periode is zonder magneetveld – hetgeen waarschijnlijk is – dan zal in die periode de aarde niet meer beschermd zijn tegen kosmische straling. Als het omklappen te snel gaat zullen trekvogels die zich oriënteren op het veld “de weg kwijt raken”.