Petrovo is een klein dorpje in het Zuidwesten van Bulgarije. In dit dorpje is een huis voor geestelijk en lichamelijk gehandicapte kinderen gevestigd. Er wonen rond de 150 kinderen tussen 3 en 18 jaar oud. Een aantal jaar geleden kwam Mevrouw Will Vissers uit Nederland (Krommenie) in contact met het kindertehuis en nam het lot van de toen ondervoedde kinderen in haar hart. Ze ondernam acties om er zeker van te zijn dat er in ieder geval genoeg eten was, maar ook kleding, speelgoed etc. Deze acties hebben de situatie zeer verbeterd. Nu deze basis behoeftes er zijn, willen ze het huis repareren en mooier maken om een betere atmosfeer voor de kinderen te creeeren. Hiervoor is hulp van IBO vrijwilligers gevraagd.
Hierboven zie je het grootste gebouw van het kindertehuis. Hier verbleven de jongere kinderen. De jongens van 3 tot 10 en de meisjes van 3 tot 18. Beneden was nog het jongenstehuis waar de jongens van 10 tot 18 woonden.
Sommige kinderen waren er slecht aan toe. Veel liggen de hele dag in bed vastgebonden, sommige hebben extreem dunne armpjes en beentjes en/of wondjes over hun hele lichaam. Omdat de kinderen niet zindelijk zijn heerst er door het hele kindertehuis een onaangename geur. Bij sommige kindjes die de hele dag in bed lagen leek het wel of ze niets meer opmerkten. Als we met ze probeerden te spelen leek het wel alsog ze het helemaal niet merkten. Op de linkerfoto zie je het gedeelte waar de betere kinderen zaten. De meeste hiervan waren overdag uit hun bed en konden dan of buitenspelen of ze werden voor de tv gezet. OP de rechterfoto zie je het gedeelte waarvan de meeste kinderen de hele dag in bed lagen. S ' Ochtends werden sommige in een rolstoeltje op het balkon gezet. Hier waren de kinderen er eigenlijk het slechtst aan toe.
De zusters deden wel hun best om zo goed mogelijk voor ze te zorgen. 1 van hen (zie foto in het midden) begon altijd in het Bulgaars tegen me te praten over dat ik een klein beetje Bulgaars begreep (razbiram malko bulgarski)
Als het mooi weer was gingen de zusters met de kinderen buiten spelen op het speelterreintje. Deze was opgeknapt door de IBO groep van vorig jaar.
OP de linkerfoto zie je Daniella, Asia en Emul op de glijbaan.
Daniella kon niet praten. Maar ze liet duidelijk merken dat ze het leuk vond als we met haar kwamen spelen.Ze pakte je hand, liet die niet meer los en moest met haar mee.
Asia was een heel vrolijk kind die het leuk vond om allerlei verhalen te vertellen tegen mij.Ik begreep er niet zo veel van, maar ze bleef ze vertellen. Vaak kreeg je een knuffel van haar.
Ook Emul vond het hardstikke leuk om van alles te vertellen. Hij sprak iedereen van ons netjes aan met Kaka (mevrouw).
De kinderen tijdens tv kijken. S' middags zaten ze voor de tv. De tv stond de hele dag op Planeta de Bulgaarse muziekzender. S' Ochtends voor de kinderen die niet naar buiten konden en s' Middags voor alle kinderen of als het slecht weer was werden ze ook allemaal voor de tv gezet.
Wij met de kinderen in hun nieuwe klaslokaal wat wij helemaal opnieuw geverfd hebben.
Om half 12 was het etenstijd. Dan kregen ze hun pyama aan gingen eten en in de middag sliepen ze dan tot 3 uur. Er was een klein eetzaaltje waar sommige kinderen aten, de meeste kregen hun eten gewoon in bed.
Vlak voor het middagdutje, in het Bulgaars Vtsera, toen de kinderen naar bed gebracht werden.
Het meisje op de linkerfoto, Sjem, heb ik maar 1 keer uit bed gezien. Voor de rest lag ze de hele dag in bed op een slaapzaaltje. Ze vond het heel leuk als ik ff langskwam en allerlei rare gezichten trok. Ook vnd ze het leuk als ik op mijn neus drukte en dan allerlei geluidjes maakte. Ze probeerde me na te doen. Na een week, drukte ze zelf op haar neus en maakte dan een miep geluid zodra ik binnenkwam. Op de rechterfoto zie je Aletta, Aletta kon niet lopen en schoof daarom over de grond. Hierdoor zaten er veel wondjes op haar benen. Ze kwam vaak een kijkje nemen in het lokaal ernaast waar we aan het verven waren. Ze was gek op de duplo, samen met haar bouwde ik vaak van alles met de duplo. Als grapje kwam ik vaak met mijn verfkwast naar haar toe alsof ik haar ging verven, dat vond ze prachtig en ze kwam dan niet meer bij van het lachen.
De kindjes uit deze slaapzaal heb ik nooit uit bed gezien. Ze lagen de hele dag in bed. De laatste week verfde ik de ramen naast hun slaapzaal en kwam ik vaak ff langs om een beetje met ze te spelen.
Groepsfoto's die op de gang hingen.