Het tweede weekend zou Miro ons meenemen naar Pirin. We gingen met een hele grote groep de bergen in. Elena en Bodeslav (de dochter en zoon van ons gastgezin), Plamen, Iwan en zijn vriendin Geri (de zoons van het andere gastgezin), Slavi, Vasil, Sessy, Iwan (zoon van Valentin de chauffeur). Zo gingen wij met een hele groep richting Pirin. 9 vrijwillugers en 9 Bulgaren uit Petrovo.
Valentin zou ons met het busje brengen. Maarja 18 mensen passen niet in een busje, dus een paar gingen met de auto. 5 in de auto en 12 in het busje. Dat was dus proppen met z'n allen om er in te passen. Achter de twee banken hadden ze dan nog drie krukjes neergezet waar Plamen, Vasil en Slavi zaten.
Het was een prachtige tocht langs het kleine bergdorpje Pirin. Veel mensen hebben hier last van genetische afwijkingen. Dit komt omdat het erg afgelegen is en klein. Iedereen is familie van elkaar is. Als familieleden trouwen hebben de kinderen vaak genetische afwijkingen.
In Katuntsi gingen we inkopen doen voor de middaglunch van Zaterdag in de bergen. Met z'n allen probeerden we het winkeltje in te komen, maar dat bleek niet geheel te passen.
Zo'n 6 kilometer voor de eerste hut, zette Valentin ons af. Hier kon het busje niet meer verder, daar waren de wegen te slecht voor. We konden wat tassen in de auto zetten, want die ging nog wel verder.
Na anderhalf uur lopen kwamen we dan bij de eerste berghut aan.
In de bergen heb je natuurlijk niet de meest luxe sanitaire voorzieningen. Hier buiten waren de douches en de wasbakken om je tanden te poetsen. S' Ochtends vroeg was dat al behoorlijk fris, laat staan in de winter als er sneeuw ligt.
Er waren wel wc's maar die waren zo smerig dat ergens achter een bosje een beter alternatief was.
Klaar om te vertrekken voor een hele dag wandelen door de bergen over rotsen, riviertjes en bergpaadjes.
Het was erg warm en de paadjes waren soms best eng. Maar het uitzicht wat je had was meer dan de moeite waard.
S' Middags gingen we lunchen bij het grootste bergmeer van Pirin. We hielden een grote pauze en gingen met z'n allen picknicken. Van al dat lopen hadden we wel honger gekregen.
S' Avonds kwamen we uitgeput aan bij de tweede berghut. De meeste van ons waren opgelucht toen we die eindelijk zagen. Maar deze was vol en we moesten daarom nog een keer extra 6 kilometer afdalen. we moesten opschieten want om 8 uur werd het alweer donker. Vlak voor 8 uur hadden we de andere hut gevonden.
Zondag zouden we naar Bansko gaan. Eerst moesten we 12 kilometer naar Dimitrovgrad lopen door de bergen heen. In Dimitrovgrad zouden we met de bus naar Bansko gaan.
Bansko is een stadje aan de voet van het Pirin gebergte. Er staat een mooie kerk en na een wandeling door Bansko zijn we met de hele groep heerlijk uit eten geweest.