Airport school

8 Augustus

Afgelopen Woensdag ging ik dan eindelijk weer terug naar de Airport school en het DNC waar ik vorig jaar vrijwilligerswerk gedaan heb. Het was ontzettend leuk alles weer terug te zien. De airport school is vorig jaar door de vrijwilligers na mij opgeknapt dus het was echt een verrasing om het weer terug te zien. In plaats van de met gras overwoekerde stenen bunker is het nu een kleurrijk schooltje. De opknapbeurt heeft gewerkt want de aanmeldingen stromen binnen en daar is de school helaas nog iets te klein voor. Klas 1 heeft nu 70 kinderen. Je zou haast blij zijn met het feit dat de afwezigheid altijd erg groot is omdat kinderen moeten werken op het land of andere dingen. Klas 1 was vorig jaar al een uitdaging en zal het nu wel helemaal zijn met nog zo'n 25 kinderen erbij.
De kinderen hebben nu examens dus er waren maar een paar klassen. We zijn een jaar verder dus de kinderen zouden een klas hoger moeten zitten, maar opvallend veel kinderen zaten nog in dezelfde klas. De leraressen herkende mij meteen en waren helemaal verbaasd. Miss Dipa, how are you ???. De kookdidi was er niet want die heeft een zoon gehad en is met zwangerschapsverlof. De kinderen maakte hun examen en moesten stil zijn, maar ze herkende me wel.

29 Augustus

Na heel wat festivals en vrije dagen heb ik eindelijk een aantal dagen les kunnen geven. De leraressen zijn erg bezig met mijn integratie en een Nepalese vrouw hoort gaatjes in haar oren te hebben. Dus ik moest de dag daarna mijn sari meenemen die zouden ze dan om doen en dan zou een van de leraressen wel een pin meenemen om gaatjes in mijn oren te maken. Ik heb het maar bij de sari gehouden en vriendelijk uitgelegd dat die gaatjes in mijn oren misschien later ooit een keer komen. Hoe mooi de saris ook zijn, het zijn erg onhandige en warme dingen waarvan ik nog steeds niet door heb hoe ik ze aan moet doen.

De leraressen spreken in ieder geval beter engels dan vorig jaar en vragen nu ook dingen uit het boek of dat klopt en wat het betekend. Klas 1 blijft echter een uitdaging. van de 70 officiele inschrijvingen komen er gemiddeld zo'n 50 kinderen opdagen. Veel kinderen worden thuisgehouden om op het land of in het huishouden te werken. Op zich zou het aantal van 70 kinderen ook niet in het lokaal passen. Van deze 50 kinderen liggen er zo'n 10 achterin de klas te slapen, 10 zijn duidelijk heel ergens anders met hun hoofd, 10 zijn eigenlijk nog veels te jong om al naar school te gaan, 10 zijn aan het praten/vechten en 10 doen echt mee met de les. Klas 2 is een graadje minder erg met zo'n 30 kinderen die op komen dagen. Achterin zitten echter een paar vervelende jongetjes. Als iemand echt te vervelend is en de klas dus echt heel erg verstoord schrijf ik nu hun naam op het bord. Dit maakt erg veel indruk en werkt meestal wel. Als ik hun naam drie keer erop moet zetten moeten ze eruit. Donderdag was het dan zover. Een jongetje was mij echt aan het uitproberen. Hij zat eerst te vechten en later opnieuw. Dus stonden er nu al twee waarschuwingen op het bord. Het was duidelijk dat hij me nu aan het uitproberen was en toen ik zei dat hij moest gaan zitten zei hij heel brutaal nee. Zelf had ik er eigenlijk helemaal geen rekening mee gehouden dat ik ze er ooit echt uit moest zetten want meestal is de eerste waarschuwing genoeg. Maar ik bleef bij mijn standpunt, dus voor het eerst zette ik iemand uit de klas. Dit heeft gewerkt want iedereen was ineens stil en lette op. Vrijdag sluiten we altijd af met zingen en dansen want dit is maar een halve lesdag. De leraressen houden het dan ook snel voor gezien en al snel zaten de leraressen met z'n allen in de office en was ik de enige die nog les gaf. Dus ben ik ook maar overgegaan op zingen en dansen tot grote vreugde van de kinderen.

6 September

De afgelopen dagen heeft het veel geregend. Gisteren zag ik het dus niet zo zitten om op de fiets naar de Airport school te gaan in Gottatar. Gottatar is een dorpje dat zo'n 45 minuten buiten kathmandu ligt met het laatste stuk een zand met stenenhobbelweg die met deze regen geheid verandert is in een grote modderpoel. Ik wist dat er een bus moest gaan dus besloot ik de bus te pakken. Met regenjas en paraplu op naar het busstation. Aangezien het de hele nacht en ochtend geregend had stond de weg naar het busstation redelijk onder water waarbij ik bij sommige stukken echt letterlijk tot mijn knieën in het water stond. De bus zoeken was ook nog niet zo gemakkelijk. Gottatar is nu niet bepaald een bekend dorp, maar met veel geduld toch een bus gevonden. In Gottatar werd ik aan de andere kant van het dorp afgezet en zo kwam ik er achter dat Gottatar toch nog wat groter is dan ik dacht. Ook kwam ik opvallend veel kinderen tegen die eigenlijk op school hoorde te zijn. Als kinderen niet op school komen staan daar in principe geen sancties tegenover. De kinderen begroette me dan ook vrolijk en wel met Hello Miss Dipa teacher !!! Op de airport school bleek het percentage dat op kwam dagen zeer nihil. Het regende immers dus dat is blijkbaar een reden om school niet zo serieus te nemen bij zowel de kinderen als de leraressen die zich voornamelijk in de office verzamelden. Mijn paraplu en vooral mijn rode tpg post regenjas vielen erg in de smaak. Voorzichtig kwam de vraag wat daarmee ging gebeuren als ik naar Nederland ging. Met andere woorden, als ik het niet mee nam dan waren de leraressen er erg blij mee. Helaas is er maar 1 regenjas en 7 leraressen dus neem ik de regenjas gewoon weer mee terug.

8 September

Gisteren heb ik afscheid genomen op de airport school. Donderdag was het bandha. Woensdag had ik beloofd die donderdag mijn sari aan te trekken en met de bus te komen (sari en fiets is onmogelijk). Dat ik donderdag voor niets met sari gekomen was vonden ze allemaal erg grappig, maar ze vonden het toch wel weer erg jammer dat ik nu weer gewoon mijn salwar kameez aanhad. Maar niet getreurd, Bhobani had zojuist een saree van haar man gekregen en had deze meegenomen om te laten zien. Dus werd ik voor het afscheid in een felroze saree gehezen (paste mooi bij mijn rode salwar ). Vervolgens compleet met malla (bloeenkrans),choera bangles, thika en bindi (ook rode stip, maar dan de stickerversie met gouden versiersels) erbij en ik was volgens de teachers een echte nepali. Maar opnieuw miste de gaatjes in mijn oren nog. Gelukkig hadden ze geen pin bij de hand. Na mijn laatste lesuurtjes werd ik uitgezwaaid door de teachers en de kinderen. Het afscheid was wel weer even moeilijk.