<

Bikaner 12 Juli

Gisteren had ik dus de 12 uur lange treinreis naar Bikaner voor de boeg. Met de Riksha naar een station in een buitenwijk in Delhi waar ik toch wel nerveus begon te worden of de trein er echt zal staan en of mijn ticket klopte. Ik kocht eerst nog wat roti's voor onderweg en ging op zoek naar mijn trein. Zowaar stond de trein er al en kon ik zelfs mijn naam terugvinden op de reserveringslijsten die ze op de wagons hadden geplakt inclusief leeftijd en land van afkomst. Zo kon ik ook zien hoe oud mijn buren waren en hoe ze heeten. Fijn om te weten, maar ik moet eerst nog leren de namen uit te spreken. Met tas en al installeerde ik mij op mijn plek waar ik de komende twaalf uur zal zitten naast het raampje. Langzamerhand kwamen er steeds meer andere mensen dse trein in en ik kreeg gelijk de verantwoordelijkheid van een oma op me. De kleinzoon kon niet mee want hij moest werken, maar wilde toch dat er iemand op z'n oma lette. UIteindelijk heeft zij denk ik meer op mij gelet dan ik op haar. Ook zat ik naast een familie met een klein meisje. Zowel de oma als de familie hadden beide een tas vol met eten bij zich die halverwege de reis uitgestald werd. Currys in bakjes en rijst werden op papieren borden uitgestald en opgegeten. De resten werden gewoon uit het raam gegooid. Het spoor is dan ook net een openbare vuilnisbelt. Mensen zitten naast de rails rustig hun behoefte te doen kijkend naar de trein die langskomt en overal ligt zooi. Zolang de trein rijdt ruik je dit niet, maar als de trein stil gaat staan is de stank soms niet te houden. Na Delhi reden we uren door de woestijn waar ik zo af en toe wat dorpjes voorbij zag komen of ergens in de verte kamelen zag lopen.
 

Met nog een zes uur extra vertraging kwam ik s'nachts in Bikaner aan. Het perron lag al vol met slapende mensen die aan het wachten waren voor een volgende trein en nadat ik, met mijn zware tas, over de mensen heen, naar buiten wist te komen en in het donker nog bijna tegen een koe aan was gelopen, haaste ik mij naar het eerste de beste hotel wat ik zag. De volgende ochtend bleek dat het hele hotelpersoneel op het dak voor mijn deur sliep vanwege de zomerse hitte. Het is hier dan ook zo'n veertig graden. Na een ontbijtje in het hotel ga ik op pad. Ik neem het locale minibusje naar Deshnok toe waar de beroemde Karni Mata tempel staat. Oftewel de rattentempel waar duizenden ratten rondlopen die vereerd worden met melk en snoepgoed. Volgens een legende zijn  de ratten een reincarnatie van een groep heilige goden en houden zij erg van zoetigheid. De tempel ligt midden in de woestijn omringd door enkele snoepwinkels die hier goed zaken doen. De busjes rijden af en aan met pelgrims die hun karma willen verbeteren. Volgens een engels bord voor de toeristen is Karni Mata het achtste wereldwonder. Dat is het toch echt niet, maar indrukwekkend is het wel. Het rare is ook dat er zoveel ratten rondlopen dat ik ze niet eens meer eng of vies vind. Dat ze hier vereerd worden is ze helaas niet aan te zien en  sommigen zien er slecht uit.

Gelukkig is het, door het grote aantal pelgrims ook niet moeilijk om weer terug te keren naar Bikaner. Na een kwartiertje wachten bij de locale tea shop waar ik continu aangestaard werd kwam er al een bus om mij te verlossen en weer mee terug te nemen naar Bikaner. In Bikaner heerlijk rustig door de straatjes van het dorp gelopen. Prachtig met beschilderde huisjes en de koeien die op straat liepen. e deuren staan allemaal open waardoor je kan zien wat de mensen thuis aan het doen zijn. De meeste zijn nu druk bezig met het maken van roti's. Ondanks hun drukke bezogheden houdt het families niet tegen om naar buiten te komen en om mij te begroeten. Mense n hier zijn erg nieuwsgierig. Bij het fort wat best een toeristische attractie is ook voor de Indiers zelf werd ik twee keer aangesproken door Indische families omdat ik met hun op de foto moest. De blanke verhitte toerist is blijkbaar een grappige bijkomende bezienswaardigheid.

Bikaner is best klein dus morgen vertrek ik alweer naar Jaisalmer. Normaal gaat hier een bus heen en rijden er geen trainen. Maar sinds drie dagen is er een treinlijn geopend dus ga ik morgen met de trein. En gelukkig ging het regelen van een treinkaartje dit keer een stuk vlotter. Ik wordt hier een stuk minder lastig gevallen dan in Delhi en je komt hier ook echt oprecht vriendelijke Indiers tegen die oprecht geinteresseerd zijn in Nederland en wat je hier doet.