Delhi 10 Juli

Ik ben dan eindelijk goed en wel aangekomen in Delhi. De reis is goed verlopen op anderhalve uur vertraging in London na vanwege de strenge security maatregelen. Maar dit verkorte dan weer de wachttijd in Bahrein. Hier moest ik alsnog vier uur wachten. Desondanks heb ik me prima vermaakt met mensen observeren. Bij de gate waar ik zat vertrokken alle vluchten naar India. Er werken veel Indiers in de golfstaten en veel van de mensen op deze vluchten zijn dus Indiers die terug naar huis gaan. Hier kreegt ik dan voor het eerst te maken met het fenomeen staren, waar ik in India nog veel meer last van zal krijgen. Ik was de enige blanke en dan ook nog een vrouw. Het enige wat ze kon afleiden was als er een andere vrouw voorbijliep. Dan zag je alle koppies meekijken. De arabische vrouwen droegen hun zwarte gewaden in elke vormen en maten. Streng wijdvallend met alleen ruimte voor de ogen. Dit kon via een lapje vanaf de neus. Het kon ook via een soort masker wat vanaf de hoofddoek vastgemaakt werd en over de mond en neus viel met een gat voor de ogen. Deze aparte maskertjes waren er in goud, rood en zilver en natuurlijk ook zwart. Dan waren er nog de vrouwen die zulke strakke zwarte gewaden om hadden en zo zwaar opgemaakt waren dat het zwarte gewaad zijn verhullende functie totaal verloren had. De Indische gastarbeiders keken hun ogen in ieder geval uit. En hoewel ik een fijn staarobject was zat ik ze ook behoorlijk in de weg. In de ruime eenpersoonsstoelen kunnen best twee indiers naast elkaar zitten. De indiers zitten naast en bij elkaar op schoot en soms met z'n drieeen op een stoel. Naast mij durfden ze echter niet te gaan zitten. Zo dicht bij een blanke dame durfte ze toch niet te komen. Dus ik en de Indiers naast mij hadden een stoel voor zich alleen en de rest bleef staan. Indiers kunnen ook niet stil zitten ze verwisselen constant van plaats. Het is ook erg interessant wat ze allemaal meenemen. Kartonnen dozen die bijna uitelkaar vallen en doeken ingetapet met touw en tape in een formaat wat bij london heathrow zeker niet geoorloofd zou zijn. Vervolgens plakken ze er een grote sticker van ongeveer het formaat van de gehele kartonnen doos of doek met naam en bestemming in alle mogelijke verschillende foute spellingsvormen. Mister Mahmoud Prakash from Baharaine to Dealhi staat er dan bijvoorbeeld op.

Delhi was echt een overweldigende ervaring. Naast Takoradi in Ghana heb ik denk ik echt nog nooit zo'n vieze en smerige stad gezien. ook word je constant lastig gevallen als je op straat loopt en om eerlijk te zijn doen ze dit erg slim. Ze weten precies wat er wel en niet in de lonely planet staat en ze hebben geduld. Ze beginnen eerst vriendelijk een praatje met dat ze niets willen verkopen maar dat ze hun engels willen oefenen, vragen dan waar je vandaan komt en waar je heen gaat.Blijkbaar zitten er veel trekkingbureaus bij Connaught place die jou naar het noorden wllen krijgen. Ze verzinnen de raarste dingen maar heel rajasthan zou onbegaanbaar zijn e kashmir beslist 100 % veilig en dat kunnen hun natuurlijk allemaal regelen met taxi en privechauffeur. Zo verliep het dus ook met mijn treinkaartje. Ik ging naar het locale loket en werd gelijk weggeplukt omdat buitenlanders zogenaamd hier geen kaartje konden krijgen. Het klopt dat er in de lonely planet staat dat hier tegenover op de eerste verdieping een apart loket voor buitenlanders was. Dat loket heb ik niet gevonden, wel trekkingbureaui die beweerden dit te zijn en inderdaad op een eerste verdieping zaten bij het station, maar op een wonderlijke wijze mij geen treinkaartje konden geven, maar wel een trekking naar het noorden konden verzorgen. Na twee uur was ik dit zo zat dat ik gewoon weer naar het gewone loket ging. Ook een ervaring op zich. Urenlange rijen en wel 20 verschillende loketten. Mensen zoals gehandicapten, blinden, doven, en ambtenaren kunnen allemaal korting krijgen. De lijst van mensen die om wat voor vage reden korting kunnen krijgen is 2 a4tjes en ze lijken ook allemaal een eigen loket te hebben. Gelukkig hebben vrouwen een eigen rij, want je wil zeker niet tussen de mannenrij waar ze zich zo ongeveer als sardientjes in een blik platdrukken alsof het dan sneller zou gaan. Deze rij is gelukkig een stuk korter, maar dan nog ben je er niet. Je moet een reserveringsformulier invullen en als daar een klein foutje instaat wordt je weer achter in de rij gestuurd. Als het helemaal niet klopt moet je eerst naar de enquiry balie om daar de juiste tijden na te vragen. Zo sta je dan voor de derde keer in de rij maar dan uiteindelijk toch een ticket. Gelukkig was ik niet de enige die van hot naar her gestuurd was ook de Indiers zag je iedere keer weer naar een andere balie gestuurd worden.

Maar ik heb mijn treinkaartje en vertrek morgen naar Bikaner. In Delhi heb ik een leuke tijd in Shiva guesthouse gehad. Wel vrij primitief, maar ontzettend leuke gesprekken gehad. Volgens een van de Indiase gasten hadden wij in Europa een probleem. Zweden heeft een negatieve geboorteratio dus het is de taak van de Zweedse vrouwen om vooral veel kinderen te krijgen. Vervolgens vermeldde hij dat India per dag 42.000 nieuwe levens erbij krijgt en dat er maar 7200 overlijden. Om mij heen kijkend in India lijkt dit mij weer een iets groter probleem