Fatehpur Sikri

Op de weg naar Agra ligt FAtehpur sikri een klein plaatsje met een paleis van Akbar (een van de moslimheersers) en een grote moskee. Het moslimfestival van Ajmer was nog niet voorbij en het blijkt dat veel pelgrims na Ajmer naar de moskee van Fatehpur Sikri gaan. Er was dus van alles te doen in de moskee. Toevallig was de eigenaar van het guesthouse waar ik bleef ook jarig op 26 Juli en hield een verjaardagsfeest. Eigenlijk wilde ik de dag daarna naar Agra maar hij vond dat we onze verjaardag samen moesten vieren dus besloot ik Agra als daguitstapje van Fatehpur Sikri te maken. Dus op mijn verjaardag heb ik dan de Taj Mahal gezien wat op nummer 1 staat van de zeven wereldwonderen. En het is inderdaad schitterend, maar ook erg druk met Indische families die met je op de foto willen. Dus om de paar minuten moest ik op de foto met een of andere familie. S' avonds echt een geweldig verjaardagsmaal en feest. Pappu de eigenaar had speciaal een verjaardagstaart voor me gekocht met 25 kaarsjes en er was een uitgebreid diner. Er waren uiteindelijk twee belgische meisjes, 3 Fransen en dan de hotelmedewerkers. Als toetje was er dan de verjaardagstaart van Pappu. Ik heb sinds aankomst in India niet meer zoveel gegeten als die avond vanwege de gebruikelijke Delhi Belly. Helaas was ik iets te enthousiast en de volgende dag was ik dan ook echt flink ziek met buikkrampen en alles. De buren van het dorpje en de hoteleigenaars waren allemaal flink bezorgd en ik had constant mensen voor mijn deur om te kijken hoe het met mij ging. Met alle goede zorgen van het hotel en de buren (tip: Pudinhara is een wondermiddel voor buikproblemen, erg bekend ayurvedisch middel in India !) was ik er binnen twee dagen weer bovenop. Maar na twee dagen niets kunnen eten was ik nog erg zwak dus besloot nog een paar dagen aan te sterken. Dat is hier niet moeilijk want ik word overal uitgenodigd bij de mensen thuis voor thee met chapati. Waar het hotel zit is het echt nog een dorpje met voornamelijk moslims. Grote families (9-10 kinderen) waarvan maar weinig kinderen naar school gaan. Het buurmeisje was ook ziek dus samen met haar ben ik naar de dokter gegaan. Deze zit buiten in een soort miniwinkeltje, kijkt en gaf haar twee tabletjes (volgens mij waren dit gewoon paracetamol) in een stukje krant. De tijd dat de electriciteit is uitgevallen is hier ook meer dan dat de electriciteit werkt. Ondertussen wordt het steeds moeilijker om hier weg te gaan aangezuien het nieuws dat ik er ben zich snel verspreid heeft en mensen overal hun huis willen laten zien. Als ik ergens ben zijn er al drie a vier familieleden die willen dat ik morgen bij hun kom voor een thee. Gisteren was ik uitgenodigd in de madrassah (koranschool) van Hajji, een gehandicapte man die niet kan lopen, maar toch in zijn eentje naar Mekka is geweest. Hij had een rolstoel gekregen van zijn broer, maar deze heeft hij in Mekka weggegeven aan een andere gehandicapte man. Nu organiseert hij iedere aviond twee uur koranschool voor de meisjes en twee uur voor de jongens. Er zijn vier leraren en het onderwijs is gratis. Het is een kleione ruimte waar zo'n 200 meisjes zaten die verdeeld zijn onder de leraren en om de beurt een stuk moeten voorlezen. Erg leuk om te zien. Ik wilde graag iets terugdoen voor de mensen in Fatehpur Sikri en heb daarom 300 pennen gekocht om uit te delen in de madrassah. Dit was nog een heel gedoe want op de markt kwam ieder winkeltje niet verder dan 30 a 40 pennen. Uiteindelijk was het gelukt en de kinderen waren blij. Het nieuws had zich snel verspreid en even later stonden er ook een paar oma's en moeders voor mijn deur voor een pen. Pappu heeft me ook nog meegenomen naar zijn huis om zijn familie te laten zien. Zoals veel families in het dorp een grote familie met veel kinderen. S' avonds had hij een speciaal afscheidsdiner gemaakt voor mij omdat ik nu dan echt weg zou gaan.