Jaipur 22 Juli
Jaipur wordt ook wel de roze stad genoemd. Het is de hoofdstad van Jaipur en vrij groot met veel bezienswaardigheden. Omdat ik in het laagseizoen ben zijn er relatief weinig toeristen en ik was de afgelopen dagen niemand tegengekomen. Ik besloot me daarom bij aankomst bij het toeristenbureau gelijk in te schrijven voor een tour met een toeristenbus die gelijk alle bezienswaardigheden langs ging. Daarna op naar mijn tweede missie. In de krant zag ik een grote foto met een kindje die de nieuwe Harry Potter aan het lezen was, dus moet de nieuwe Harry Potter ergens te koop zijn. Na een lange zoektocht kwam ik het nieuwe Harry Potter boek inderdaad tegen in de drukke winkelstraat en had ik een nieuw metgezel voor de nog komende busreizen en treinreizen.Met de Riksja naar een leuk hotel waar ik gelijk alweer aangesproken werd door een dubieus figuur. Dubieus of niet, hij had een olifantenfarm die hij mij wilde laten zien. Het was vast wel de bedoeling dat ik dan een ritje op de olifant zou maken, tegen betaling uiteraard, of iets anders moest kopen, maar een olifantenfarm leek mij wel leuk. Hij nam me eerst mee naar zijn huis waar ik door zijn moeder en zus allerlei eten toegestopt kreeg. Daarna naar zijn olifantenfarm waar de olifanten stonden. Deze verhuurde hij tijdens bruiloften en inderdaad aan toeristen. Ze werden zojuist gewassen toen ik er was en er was een baby olifantje. Erg leuk allemaal en er werd helemaal niet aangedrongen om iets te kopen ik werd zelfs uitgenodigd voor een bruiloft over twee dagen. Hij bracht me nog terug naar het hotel en daar kwam uiteindelijk toch nog de aap uit de mouw. Of ik niet toevallig edelsstenen naar Europa mee wilde nemen om daar te verkopen. Ik heb vriendelijk bedankt en de jongen gelukkig niet meer gezien.De volgende ochtend ging ik op weg naar het toeristenbureau voor mijn bustour. Al snel bleek ik ook hier geen andere toeristen uit het buitenland tegen te komen. De andere toeristen die mee gingen bestonden voornamelijk uit Indiase families die een weekendje naar Jaipur gingen. Dit bleek ook weer een hele ervaring en ik kreeg allerlei vragen waar ik vandaan kom en of het niet moeilijk was om helemaal alleen door India te reizen. Blijkbaar hebben ze zelf ook door dat hun land inderdaad niet altijd even makkelijk is. Maar de gastvrijheid en vriendelijkheid van de mensen op de bustour bevestigd gelukkig dat er naast het kleine groepje zeer vervelende oplichters ook ontzettend vriendelijke mensen zijn. De bustour was ontzettend leuk en ik kreeg alle dingen te zien in Jaipur. Jaipur viel me op het eerste gezicht een beetje tegen, een vieze grote stad, maar de bezienswaardigheden zijn toch zeker de moeite waard. Vooral het amber fort en de apentempel buiten Jaipur waren adembenemend mooi. Helaas waren de rijst met linzen tijdens de lunch niet erg goed gevallen en had ik die avond flinke buikrampen en was ik ontzettend misselijk. Een dagje rustig aangedaan om me voor te bereiden op de busreis naar Fatehpur Sikri.
Op deze reis heb ik wel het meest bizarre meegemaakt tot nu toe. Het begon eigenlijk al de avond van te voren. Voordat het donker werd ging ik op pad om wat te eten. Op de terugweg kwam ik een man tegen die naast me ging lopen. Hij vroeg waar ik vandaan kwam, wat ik in India kwam doen, voor hoe lang en wat ik van India vond. Op zich niets bijzonders maar ik wilde door mijn buikkrampen eigenlijk weer zo snel mogelijk terug naar mijn hotel en had hem al vrij snel afgewimpeld. De volgende ochtend als ik met mijn backpack op mijn rug op weg ben naar het busstation kom ik de man weer tegen, netjes in pak en aktetas. Hij vraagt waar ik naar toe ga en ik zeg dat ik de bus nbaar Agra moet nemen, wat ik niet vertelde is dat ik al eerder uit zou stappen bij Fatehpur Sikri. Toevallig moest hij ook naar Agra en kocht na mij een kaartje voor dezelfde bus. Ik stelde mij al de nodige vraagtekens of dit wel zo toevallig was, maar tijdens de vijf uur durende busreis heeft hij voor de rest gelukkig zijn mond gehouden en kon ik zonder gestoord te worden mijn nieuwe Harry Potter boek verder lezen. Toen kwam de stop in Fatehpur Sikri en ik stond op om uit te stappen en mijn tas uit de bagageruimte te halen. Fatehpur Sikri is een klein dorpje en de bus stopt aan de grote weg waarvandaan je met de ezelkar naar het dorp gebracht wordt. Met nog zo'n zes andere mensen staan we bij de verlaten weg. Ik kijk om en zie dat de man ook uitgestapt is en met een grote grijns op zijn gezicht naast me staat. Erg merkwaardig, aangezien de man naar Agra zou gaan. Helaas is er weinig kans om de man af te schudden. Er is slechts één kar met ezel die ons alle zes naar het dorpscentrum moet brengen. Misschien moet de man inderdaad toch ook in het dorpscentrum zijn, want hij zegt voor de rest weinig tegen mij. Aangekomen in het centrum heb ik niet zoveel keus. Het duurdere luxe hotel of het goedkopere hotel Ik kies het goedklopere budget hotel en de man volgt mij. In het hotel praat hij in het Hindi een tijdje met de hoteleigenaar en wat blijkt, hij heeft voor hem en mij een tweepersoonskamer geboekt. Maar het hotel vindt hij toch eigenlijk wel armoedig en vies en biedt me zelfs aan om naar het luxere hotel te gaan. Ik kijk hem stomverbaasd aan en ook de hoteleigenaar ruikt onraad. De hoteleigenaar vraagt of ik de man ken en ik vertel gelijk dat ik deze man helemaal niet ken en al helemaal niet van plan ben om in één kamer met hem te verblijven. de hoteleigenaar stuurt de man met veel herrie en heisa weg en biedt duizenden excuses aan. Het blijft ij een raadsel hoe iemand de moeite neemt om een buskaartje te kopen en vijf uur in een bus gaat zitten voor die ene kans van 1% dat ik in zijn plan was meegegaan.