Krishnasthami

Patan

Vandaag een speciale dag want het is de verjaardag van de god Krishna. S' ochtends ben ik in Patan geweest bij de Krishnatempel. Twee lange rijen (mannen en vrouwen gescheiden stonden te wachten om naar binnen te mogen. In een etnografie heb ik gelezen dat vrouwen in Nepal over het algemeen religieuzer zijn en vaker naar de tempel gaan. Dat was nu overduidelijk want de rij van de vrouwen was echt 4 keer zo lang. Ik denk dat je zeker wel 3 uur moest wachten voordat je aan de beurt was om een pauweveer en een blad met rijst en prasad (snoepgoed) te offeren aan Krishna. Ik ben dan ook maar niet in de rij gaan staan maar heb wel leuk rondgekeken.

Zowaar kwam ik een bekende tegen. Op de weg naar de office van cross borders (de vrijwilligersorganisatie) waar ik iedere dag langs fiets zitten twee mannen met lepra te bedelen. Dit is echt hun baan. Eentje is getrouwd en heeft kinderen en pakt elke dag de bus om van 9 tot 5 voor de tempel op tridevi marg te bedelen. De andere is er iets minder vaak. Vandaag had hij zijn werkplek veranderd in Patan bij de Krishna tempel en zo kwam ik in de drukte een bekend persoon tegen. Hij heeft geen handen en voeten meer en kruipend op zijn stompjes met het geldbakje in zijn mond baande hij zich door de menigte. Zo te zien had hij al aardig wat binnengehaald. Het is algemeen bekend dat gehandicapten in Nepal echt niet kunnen werken dus het bedelen wordt van hun geaccepteerd.