Orcha

Orcha bleek een goede tip van een van mijn medestudenten. Een klein plaatsje op de weg naar Varanasi met oude paleizen en forten. Maar eerst moesten we er nog komen, met de trein. Het kopen van het kaartje ging al redelijk vlot en ik vond het kaartje ook wel erg goedkoop. De hogere klassen zaten vol en ik bleek in de allerlaagste klasse te zitten. Inderdaad, de klasse waarvan men soms de beelden ziet op de tv van volhangende wagons waar mensen op het dak zitten en uit de deuren en ramen hangen. Met veel moeite kon ik nog één vierkante meter op de grond vinden waar ik en mijn tas vier uur door moesten brengen. Mijn grote respect voor de verkopers die zich nog steeds een weg wisten te banen door deze mensenmenigte. Uit de trein gekomen op naar het busstation waar ik met een soort van opvulriksja systeem naar Orcha zou gaan. Deze autoriksja's vertrekken zodra ze vol zitten en vol is dan ook echt vol. Dat wil zeggen dat er in een westers denksysteem vijf zitplaatsen zijn, maar in het denksysteem in India zijn dat er minstens vijftien en met kinderen op schoot kan dit aantal nog toenemen. Zo had ik vijf mensen naast me, vijf mensen voor me en wat er op de voorbank zat was niet meer zichtbaar. Tussen de achterbank en de achterklap zat nog een oma met geit.

Orcha, een klein dorpje, ver van de bewoonde wereld, en wat kom ik tegen op de menulijst als ik me na de helse treinreis van eten wil voorzien. Jawel, hutspot. En de hutspot was nog lekker ook, maar bizar is het wel om in India op het platteland in de hitte te genieten van een bord hutspot. Alleen de mosterd en de rookworst ontbraken nog. Naast de oude paleizen en forten heeft Orcha ook een klein centrum met een grote hindoetempel. S'avonds wezen kijken bij de tempeldienst waar veel gezongen wordt en met rijst gegooid werd. Op de terugweg naar een internetcafe, maar het begon te schemeren en al snel kwamen er allerlei kleine zwarte torretjes tevoorschijn. Mijn hele scherm zat vol. Ik hield het dus al snel voor gezien en ging slapen. Vroeg in bed om de volgende dag vroeg op te staan om met zonsopgang de paleizen te bekijken. Het was heerlijk om door het paleis te lopen en het was er s'ochtends helemaal verlaten. Alleen enkele vrouwen die in de bouw werkten om het paleis op te knappen liepen met bakken zand of stenen op hun hoofd.