Udaipur 19 Juli

Alweer twee dagen geleden verliet ik Jodhpur waar ik heb genoten van gewoon rondwandelen door de kleine straatjes, uitgenodigd worden bij mensen thuis om een thee te drinken en de kleine locale tempeltjes. De volgende bestemming was Udaipur met een tussenstop in Ranakpur. Ranakpur is een grote jaintempel midden in de heuvels van een natuurpark. Ook buskaartjes kopen gaat met de nodige onverklaarbare regels. Dit kon slechts een kwartier voordat de bus vertrok. De bus vertrok om half 10 en ik was er om 9 uur. Het gevolg is omdat er niemand anders in de rij stond en ik een kwartier voor het loket stond en de man achter het loket een kwartier niets deed wachtend tot het precies kwart over 9 was. Ranakpur was schitterend. Langzamerhand werd het woestijngebied steeds groener en heuvelachtiger. Nadat ik de tempel gezien had moest ik wachten op de bus naar Udaipur. Ranakpur bestaat eigenlijk uit een theewinkeltje en de tempel en bustijden kennen ze niet. Dus zitten en wachtenj tot de bus komt. Toch heb ik me niet verveeld. In het theewinkeltje zat een Indisch echtpaar die voordat ze naar de tempel gingen biscuitjes en thee dronken. Al snel kwamen de apen hierop af en sprongen in hun auto. De biscuitjes werden weggepakt. De vrouw kocht nog wat extra biscuitjes om te voeren wat uitmondde in een gevecht tussen de apen en een hond om deze biscuitjes. Een aap stopte het halve biscuitpakketje in zijn mond om er mee weg te rennen in een boom met de hond erachter aan.

Dan de busreis naar Udaipur. deze was schitterend door de Aravalli heuvels. Maar les 1 die ik geleerd heb is dat ik beter niet voorin kan zitten. De bus heeft voorin een soort hok met aan de zijkant voor het grote raam een bankje waar ik dus ging zitten ( a la neergezet werd door de buschauffeur want de toerist moest alles goed kunnen zien ). Dit is niet zo slim voor mij. Ten eerste was ik niet voorbereid op de smalle wegen met afgrond en je ziet inderdaad alles. inclusief de honden, apen, koeien en mensen op de weg die de bus iedere keer net op tijd weet te ontwijken. De buschauffeur heeft blijkbaar alle vertrouwen in zijn minitempeltje met een of andere god voorin de bus en de stop bij de tempel waarbij de bus de goede wensen krijgt van de priester. Iedereen in de bus gaf een rupee en kreeg prasad (snoepjes). Deze goede wensen waren voor de buschauffeur een vrijbrief om roekeloos te rijden want de goden zullen hem wel beschermen. Mensen die mij kennen weten dat ik in dit soort situaties mijn schrikreacties moeilijk kan onderdrukken. Ik leefde dus mee met de dieren en mensen op de weg en de afgronden en de rest van de bus leefde mee met mij. Het resultaat was een hoop gelach, gegiebel en gestaar mijn kant op en een grote grijns op het gezicht van de chauffeur. Maar opnieuw waren de mensen zo vriendelijk en gastvrij. Veel mensen nemen hun eten mee in bakjes en ik kreeg van alles aangeboden.

Nu ben ik in Udaipur. Een rustig stadje rondom een meer met allerlei paleizen. De afgelopen twee dagen heb ik het heerlijk rustig aangedaan. Een paar paleizen bezocht, waarbij het monsoon paleis op een heuvel met prachtig uitzicht. Voor de rest heb ik heerlijk genoten van lassies (yoghurtdrink) op rooftop restaurants met geweldig uitzicht op het meer. De laatste dag in Udaipur was echt geweldig. In de city palace van Udaipur waar de maharaja (koning van Udaipur) leeft ontmoette ik Sanjay. Hij is daar gids en we raakte aan de praat. Iets buiten Udaipur ligt een meer wat voor veel mensen in Udaipur een locale picknickplaats is. In het weekend is het dan ook druk met picknickende families. Hij wilde mij dit laten zien. Eerst was ik nog wat wantrouwend maar dat was dit keer echt onterecht. Achterop de motor liet hij mij heel Udaipur zien en door de heuvels en dorpjes naar een meer. Het is echt een schitterende plek. Daarna bracht hij me naar zijn familie waar ik uitgenodigd werd voor het diner. De gujarati dahl baat stijl wat rijst met linzen inhoudt. De linzensoep in de gujaratistijl is alleen een stuk zoeter. Heerlijk dus. Sanjay woont met zijn grootmoeder, moeder, vader, broer met vrouw en kind en zijn zusje in een klein huis met beneden een winkeltje. Zijn schoonzus en echte zus maakte het eten en de rest zit in de keuken op de grond om het op te eten. Het waren echt zulke vriendelijke en gastvrije mensen. Het eten was ook echt lekker, maar door mijn Delhi belly kon ik maar weinig op. Ze waren allemaal zo geinteresseerd in Nederland en in hoeveel koeien wij hebben en of die ook op de straat lopen in Nederland. Al met al was het echt een leuke avond