Varanasi 2 Augustus

Het lijkt wel of een treinreis in India niet normaal kan gaan. Ook in de trein van Janchi naar Varanasi gebeurde weer van alles. Op het station hebben ze ontzettend goede kantine's waar je voor zo'n 80 cent een bord met rijst, groente en linzen kunt krijgen. Alleen zitten is in India onmogelijk en al snel komt er een man bij me zitten en de gebruikelijke vragen aan me gaat stellen, waar kom je vandaan, wat vind je van india, waar ga je naar toe. Hij verteld trots dat hij naar zijn familie in Delhi gaat en zijn trein over een uur vertrekt. Mijn trein zou pas over twee uur vertrekken en ik had geen zin om twee uur met deze man opgeschept te zitten. Nadat mijn eten op was, was ik hem echter zo zat, dat ik naar de dameswachtruimte ging. Helaas verboden voor mannen en hij werd door de vrouwelijke concierge van de wachtruimte al schreeuwend weg gestuurd. Als de trein arriveert met een uur vertraging baan ik mij een weg naar het juiste perron. Ik duw mijn tas onder de onderste stoel en maak het vast met een groot slot. Als ik eindelijk zit en de trein op het punt staat te vertrekken, hoor ik buiten iemand mijn naam roepen. Dezelfde man staat naast mijn raam. Hij heeft zijn trein gemist om mij uit te zwaaien. Ik weet  niet zo goed wat ik ervan moet denken en zwaai maar netjes terug. De indiase familie tegenover mij moet lachen. De volgende ochtend blijken we nog zo'n vijf uur vertraging te hebben en de familie is s'nachts ergens uitgestapt. In plaats van de familie stapt er een oranje gezelschap de trein in. Zeven mannen in oranje tshirts met stokken bij zich waar allemaal speelgoed aan hangt. Blijkbaar hadden ze de plaatsen naast mij en tegenover mij gereserveerd, maar ze durfden niet naast mij te komen zitten. In plaats daarvan gingen ze met z'n zevenen tegenover mij op de driepersoonsbank zitten. De rest van de reis hebben ze mij voortdurend aangestaard. Eentje durfde zelfs om voorover te hangen om de titel van mijn boek te lezen. Toen ik hierdoor opkeek ging de man met een schuldige blik weer snel in het gareel te zitten. In Varanasi bleek er een Shiva festival gaande te zijn en de stad was vol met nog meer mannen in oranje pakjes.

Varanasi is echt een stad waar je de diverse cultuur van India kan ervaren. De stad ligt aan de Ganges, een zeer vervuilde, maar voor Hindoes ook heilige rivier. Voor hindoes is het de grootste eer om hier gecremeerd te worden. De ghats zijn de plaatsen met de trapen die naar de rivier leiden. Hier gebeurt echt alles. Mensen komen er om te baden, om hun kleren te wassen, om het heilige water in zakjes mee naar huis te nemen, puja te doen, andere hindoerituelen, te eten, naar de kapper etc. Het meest confronterend vond ik toch wel de burning ghats waar iedere dag 24 uur per dag zo'n 200 a 300 mensen per dag gecremeerd worden. De lichamen worden in doeken naar de burning ghats gedragen. Het is de taak van de mannelijke familieleden om het lichaam in de ganges te baden, het hout te verzamelen en het lichaam met rituelen uiteindelijk te cremeren. babys, sadhus (heilige mannen die een ascetisch leven leiden en zich dus zoveel mogelijk onthouden van verleidingen), zwangere vrouwen en mensen die overleden zijn aan een cobrabeet worden niet gecremeerd, zij zijn heilig en worden gewoon in de ganges gegooid omdat ze geloven dat zij gelijk naar de hemel gaan. Het is dus niet zo raar om een lichaam voorbij te zien drijven in de rivier. Twee ghats verder zie je vervolgens dat een baby gedoopt wordt in de Ganges. Het haar wordt afgeschoren en met veel gehuil doopt de nieuwe moeder haar baby in het heilige ganges water. Je kan rustig een middag aan de dadaswameth gat (belangrijkste ghat) zitten want er gebeurt genoeg.

Helaas is de weg naar Nepal een beetje onzeker vanwege overstromingen in Uttar pradesh. Zaterdag ging er een bus dus besloot ik deze maar te nemen want het was onzeker wanneer er weer een zou gaan. Het werd uiteindelijk een jeep en via een andere weg gingen we naar de grens. Onderweg veel overstromingen gezien. Hele gebieden met huizen en al stonden onder water terwijl de mensen hier al zo weinig hebben. S'avonds bereikte we de grens en dat voelde echt alsof ik weer thuis kwam.