Iedere ochtend geef ik les op de Airport school. Eindelijk is mijn echte werk dan begonnen en hoewel het pas vanaf woensdag was begin ik mijn wekend nu al te waarderen.

Iedere ochtend gaan we nu om half 11 weg. De weg naar de Airport school is een avontuur op zich. Het eerste stukje is nog door Thamel. Na een maand heb ik een wekelijkse puinhoop taxi cyclus ontdekt. Aan de rechterkant staan normaal de taxi's. Naast de stoep ontwikkeld zich echter een steeds grotere puinhoop van vuilnis. De taxi's verplaatsen zich daardoor steeds meer naar links en de weg wordt smaller, totdat de puinhoop een keer per week verwijderd wordt. En dan begint het weer van voren af aan.

Als we deze puinhoop voorbij zijn rijden we eerst een stuk door het inmiddels vertrouwde chaotische toeterende verkeer. Alles toetert en belt door elkaar heen. Diegene die het meest toetert krijgt voorrang. Er wordt echter zoveel getoetert dat niemand er nog op reageert. Ik bel in ieder geval maar mee met mijn fietsbel. Dan horen de mensen in ieder geval dat ik er ben. Aangezien mensen hier niet uitkijken en ineens de straat oplopen.

Andere lessen die ik geleerd heb tijdens het fietsen. Koeien en geiten gaan niet aan de kant. Honden en Apen hebben de neiging blazend/blaffend achter je fiets aan te rennen. Apen jatten je spullen. En niet langs een bus fietsen want mensen kunnen uit het raam rochelen/kotsen en kijken niet uit wat er naast hun fietst/loopt/beweegt.

Na een halfuurtje rijden we het drukke Kathmandu uit langs het Pashupatinath tempelcomplex. Hier zijn vaak rituelen gaande en er lopen hier ontzettend veel apen rond. De weg eindigt met een andere tempel en vanaf daar is de weg gewoon een zandweg met stenen en kuilen vol met water, maar wel langs de rijstvelden met uitzicht op Kathmandu in de verte en de stupa van Boudhanath. Onze mountainbike is hier echt vereist.

Na een halfuur moeten we stijl de berg omhoog en dan zijn we bij Gottatar. Gottatar is een klein dorpje. Daar komen we dan aan bij iets wat eruit ziet als een bunker overwoekerd met gras en tralieraampjes. Dat is dus de Airport school. Een school waar echt de armste kinderen uit de laagste kastes zitten vlakbij het vliegveld. (de klas wordt dus regelmatig verstoord door overvliegende vliegtuigen, maar ook door langslopende koeien en geiten) 6 leraressen en een kookdidi zijn hier verantwoordelijk voor de 5 klasjes. De leraressen en de kinderen spreken bijna helemaal geen engels. 1 lerares kan het een beetje en via haar communiceren we dan ook met de andere leraressen. Wij geven het extra engels (ja, het verplichte engels wordt dus door de leraressen gegeven die geen woord engels spreken). De eerste week was het de bedoeling dat we meekeken, maar de leraressen hielden het al snel voor gezien als wij in hun klas stonden en uiteindelijk de eerste week dus toch al wat geïmproviseerde lesjes gegeven. Eerst geef ik samen met Danielle les aan klas 1, daarna heb ik klas 3. Dan is er pauze en eten we Tsjoera of Chow mein met de leraressen en dan vervolgens geef ik les aan klas 5.

Klas 1

Klas 1 is erg moeilijk om les te geven. Er zitten veel kinderen in die erg druk zijn en die geen enkel woord Engels spreken. Het probleem begint er dus al bij dat ze je opdracht niet eens begrijpen. Als blanke buitenlanders waren wij erg interessant en was de discipline ver te zoeken. Nu is het natuurlijk ook wel veel gevraagd aan kinderen van 5 a 6 jaar om van 10 tot half 4 geconcentreerd in de schoolbankjes te zitten. Creatief lesgeven kennen ze weinig in Nepal. Lesgeven betekend hier de antwoorden op het bord schrijven en dat moeten de kinderen dan overschrijven. Als wij dan voor de klas stonden was dit blijkbaar het moment om in ieder geval niet stil te zijn of stil te zitten. Voor sommigen was dit blijkbaar zelfs het moment om even te gaan slapen. Gelukkig kwam een van de leraressen af en toe binnenlopen waardoor die de orde weer kon herstellen.Het woord sing, song of iets wat hiermee verwant is, is voor klas 1 het teken voor het bekende liedje, head, shoulders, knee and toes. Dit wordt dan automatisch ingezet. Het koste ons dan ook veel moeite om hen een nieuw liedje aan te leren. Het aanleren van row, row, row your boat is ons toch enigszins gelukt.  

Klas 3

Klas 3 was een verademing na klas 1. Erg rustig en verlegen. Ook hier spraken ze slecht engels en elke opdracht werd beantwoord met allemaal stil starende kindertjes naar me. Dit kon twee dingen betekenen. De eerste is dat ze het echt niet begrepen hadden, het tweede dat ze het wel begrepen hadden maar te verlegen waren om iets te zeggen. Gelukkig kwam klas 3 na een tijdje wat meer los en was het echt leuk lesgeven in klas 3.

Pauze

In de pauze aten we dus altijd in de lerarenkamer. Het kleine kantoortje diende tevens als keukentje voor de kookdidi die hier het eten voor de leraressen klaarmaakte. De kinderen speelde buiten op het schoolplein. Een ontzettend populair spelletje was een soort kringspel met een liedje wat Shaky, shaky heet. Het was helemaal feest als wij ook nog eens mee gingen doen. Op een mysterieuze wijze waren wij het altijd die aangewezen werden om midden in de kring een dansje te doen.

Klas 5

Na de pauze ging ik naar klas 5. Een erg leuke klas. De meisjes waren erg giebelig en waren er ook erg goed in om mij van de les af te leiden met vragen hoe het in Nederland is en of ik wil dansen. Het was blijkbaar erg leuk als ik ging zingen of dansen. Regelmatig kwamen ze me kaartjes brengen met gedichtjes.

Childrens day

Eind augustus was het kinderdag. Er waren geen lessen, maar zang, dans en een quizwedstrijd. Sommige ouders kwamen zelfs naar de school toe om te kijken. De kinderen op de airport school komen uit hele arme gezinnen. De afwezigheid van de kinderen is erg groot, omdat ze vaak thuisgehouden worden om mee te helpen op het land of in het huishouden. Het was dus erg leuk om te zien dat er toch ook ouders gekomen waren. De kinderen kregen van de regering ook allemaal een nieuw schooluniform wat bij sommige kinderen ook echt nodig was.

Scholencontest

Aan het begin werden we voorgesteld aan een aantal studenten van de universiteit die als opdracht vanuit hun studie hadden om in 6 maanden het niveau van een aantal scholen in de Kathmandu vallei te verhogen, waaronder dus de Airport school. Nu bleek het dat deze studenten niet zo heel enthousiast waren, omdat we ze alleen maar zagen als er wat leuks te beleven was. Wel hadden ze een scholenwedstrijd dag georganiseerd met spelletjes. Hiervoor waren wij ook uitgenodigd. Voor een aantal kinderen was dit voor het eerst dat ze met een busje naar Kathmandu gingen.

Dasain viering

Dasain is het grootste festival in Nepal en de laatste schooldag voor de Dasainvakante wordt gevierd met zang en dans. Ook kwam Bart, een exs vrijwilliger langs om pennen uit te delen.

Vaccinatieprogramma

Vaak als wij lessen hadden voorbereid ging dit ineens niet door. Er was een staking, bandha of andere zaken. Zo kwam ook ineens de dokter langs. De kinderen konden voor omgerekend ongeveer 2 euro een hepatitis B vaccinatie krijgen. 25 kinderen hadden zich hier voor opgegeven en ook de leraressen kregen een vaccinatie.

Afscheid

Op onze afscheidsdag hadden we een klassenwedstrijd voorbereid. Een spellingcontest, een stoelendans en natuurlijk dansjes aangezien die zo populair zijn in Nepal. Voor de leraressen hadden we een fotocollage gemaakt en voor de kinderen hadden we allemaal een potlood, een ballon en pepernoten. De pepernoten werden niet door iedereen vertrouwd en van sommige kinderen kregen we ze weer terug. Andersom werden wij beladen met bloemenkransen en bloemen en kregen we van de leraressen nog eens Nepalese armbandjes. Al met al een geslaagde dag, maar wel een moeilijk afscheid.