In de namiddag geven we huiswerkbegeleiding op het DNC. Het DNC is een kindertehuis met 30 kinderen die allemaal een lichamelijke handicap hebben. De eerste keer gingen we met Bhimsen, Ajay en Danielle op de fiets door Kathmandu naar het DNC. Mijn eerste fietstocht was een grote ramp. Ten eerste is het verkeer links waar ik nog aan moest wennen en ten tweede is het gewoon een grote chaos.  Alles rijdt kris kras door elkaar heen en mensen en dieren lopen zomaar ineens de straat op. De eerste keer op het DNC was echt ter kennismaking en we waren er maar een uurtje. Veel kinderen zijn gehandicapt geraakt door brandwonden, lepra of polio. Veel kinderen komen uit afgelegen gebieden waar geen medische hulp was waardoor het destijds niet goed behandeld was. In het DNC krijgen ze medische hulp, eten onderdak en begeleiding. Shanti is de huismoeder en zorgt voor alle kinderen. Ze word geholpen door de twee kookdidi’s Rekha en Mani. Raju zorgt voor de boekhouding.

Die Zaterdag gingen we opnieuw naar het DNC. Ex vrijwilligers gaven een afscheidsmiddag met spelletjes en we gingen ook mee om de kinderen vast wat beter te leren kennen. Het is ongelooflijk om te zien hoeveel deze kinderen kunnen. Ook al hebben ze maar 1 been ze zijn net zo fanatiek bij voetbal. Met koekhappen en flessenvoetbal hadden ze de grootste lol. De kinderen zijn ontzettend lief. Al tijdens de eerste week heb ik van KUmar een Nepalese naam gekregen. Op het DNC ben ik nu dus Dipa.

Op het DNC kun je echt goed het verschil merken tussen de government schools en boarding schools. De airport school is een government school, gefinancierd door de overheid en goedkoop. Boarding schools zijn vaak duurder en beter en zijn privé instellingen. De kinderen van het DNC gaan nu allemaal naar een boarding school en hun engels is stukken beter. Het nadeel van een boarding school is dat ze alle vakken in Engels krijgen, bijvoorbeeld ook Geschiedenis en social studies. Hoewel hun engels beter is als van de kinderen op de airport school is het bij lange na niet genoeg om een verhaal over bijvoorbeeld import en export te snappen omdat ze meer dan de helft van de woorden niet kennen. Soms is het dus erg lastig om hun te helpen, omdat je eerst eigenlijk alles voor ze moet vertalen voordat ze begrijpen wat ze lezen.

Mani, de kookdidi is echt een ontzettend lieve vrouw en wil je graag helpen om er zo Nepalees mogelijk uit te zien. Tijdens een van de moessonregens op weg naar het DNC kwam ik daar doorweekt aan. Ik mocht van Mani droge kleren lenen en dit was voor haar het moment mij om te toveren in een echte Nepalees. Mijn haar werd met een aparte scheiding plat gekamd, ik kreeg een soort pyamajurk aan en een rode thikasticker op mijn voorhoofd. Laten we maar zeggen dat het mijn smaak niet was, maar de kinderen vonden het prachtig.

Vlak voor Tihar waren de kinderen op het DNC druk bezig met het oefenen van dansjes. Tijdens Tihar zouden ze in Kathmandu optreden om geld op te halen voor het kindertehuids.

3 maanden lijkt erg lang, maar het vliegt zo voorbij. Met het werk merk je ook dat drie maanden erg kort is. Het duurt toch even voordat je gewend bent aan het leven in Nepal, voordat je de kinderen leert kennen en voordat je de cultuur leert kennen. Als eerst namen we afscheid op het DNC. Eigenlijk wilden we die avond spelletjes met ze spelen, maar omdat ze examens hadden moesten ze eigenlijk leren. We hebben de spelletjes dus maar achterwege gelaten, maar uiteindelijk is er alsnog weinig van leren terecht gekomen bij de kinderen omdat ze allemaal nog onze laatste aandacht wilden. Ze hadden allemaal tekeningen voor ons gemaakt en we kregen allemaal bloemen. Wij hadden een ingelijste fotocollage gegeven en dat vonden de kinderen echt helemaal geweldig. Ook hadden we pepernoten bij ons waar de kinderen echt van zaten te smullen, sommigen op de Nepalese manier want die deden ze in de melk waardoor je een soort pepernotenpap kreeg.
Het afscheid was wel even moeilijk vooral toen we echt weg gingen thika kregen, een sjaal, haarclipjes en nog meer bloemen. We werden echt helemaal ondergesmeerd met thika's omdat alle kinderen ons thika wilden geven. Het zat zelfs op mijn wangen. Toen we terug liepen naar het hotel door Thamel hadden we alle aandacht, nu niet omdat ze van alles aan ons wilden verkopen, maar omdat ze natuurlijk niet iedere dag een blanke voorbij zien lopen met nepalese sjaaltjes en ondergesmeerd met thika.