Bandipur
 












 
Ik ben zojuist terug gekomen van een korte trip naar Bandipur. Een echte aanrader voor iedereen die Nepal bezoekt. Het is er heerlijk rustig en de uitzichten zijn geweldig.

Woensdagochtend vertrok ik vroeg met de bus. De opgestapelde kartonnen dozen met kuikens op de achterbank zorgde voor de nodige achtergrondmuziek. Na een tijdje kwamen we vast te zitten in en file. Jawel, er was weer een ongeluk gebeurd en er stond een truck midden op de weg. Deze vertraging besloot de chauffeur in te halen. Ter compensatie van de wild rijdende chauffeur werden er nu gratis kotszakjes in de bus uitgedeeld en niet veel later had ik drie kotsende kinderen naast me. Al met al kwam ik 5 uur later aan in Dumre vanwaar ik met een jeep omhoog moest. In de zespersoons jeep werden 20 mensen gepropt. Vier op de voorbanken, 8 in de jeep, 6 mensen stonden op de klep die naar beneden werd gegooid en 4 mensen waaronder ik op het dak. 10 kilometer stijl omhoog, maar met een geweldig uitzicht. De lente is begonnen en de bloemen staan nu overal in bloei.

Bandipur is echt een klein dorpje omringd door het echte dorpsleven van Nepal. Bandipur zelf heeft een bazaar met enkele lodges en restaurantjes. Op zoek naar wat te eten hoor ik opeens iets heel bekends. Een typisch Nepalees eethuisje draait een cd van de Vengaboys. Midden op het Nepalese platteland in een Nepalees eethuisje: " Hey, we are going to Ibiza !!". Toch maar een ander restaurantje. Daar heerlijk zitten genieten van de rust en de stilte, er is namelijk geen verkeer in bandipur, wat een verademing. Heerlijk gewandeld door het platteland waar de mensen nu druk bezig zijn met het omploegen van de velden. s' avonds omringd door een aantal straathonden en een prachtige heldere sterrenhemel genoten van een verassend heerlijke spaghetti.

Vroeg naar bed want de dag daarna wilde ik een berg opklimmen om te genieten van de zonsopkomst. Ik had een kamertje op de zolder bij een familie en werd s' ochtends om 5 uur vanzelf gewekt door de kraaiende hanen en de familie die opstond. Vol goede moed begon ik met de klim omhoog. Het paadje bleek echter toch wel erg stijl omhoog te gaan naast diepe achtergronden. Ik was echter vastbesloten om de top te bereiken en overwon mijn hoogtevrees. De beloning was een prachtige zonsopkomst met uitzicht over bandipur. Terug in Bandipur ontmoette ik twee Franse toeristen die na het ontbijt een grot gingen bezoeken. Aangezien ik diezelfde weg naar beneden wilde lopen om terug naar de weg te gaan, besloten we samen een gids te nemen om de grot te bezoeken. Ook dit bleek toch weer een avontuurlijke onderneming. een smal paadje langs een diepe afgrond. Maar opnieuw mijn hoogtevrees overwonnen. Ineens stonden we oog in oog met een slang op de weg. De gids keek niet erg blij dus het zal wel geen fijne slang geweest zijn. Gelukkig ging de slang al snel uit zichzelf aan de kant. Ik was nog nooit in een grot geweest en dit bleek de grootste grot in Nepal te zijn. En groot was het zeker. De binnenkant had echt prachtige rotsformaties. Een geslaagd bezoek dus. De Franse toeristen gingen weer omhoog naar Bandipur en ik ging verder naar beneden naar de snelweg naar Kathmandu. Een klim van tien kilometer stijl de berg af.

De bus terug had opnieuw een chauffeur die volgens mij nogal suïcidaal was en de rest van zijn passagiers mee wilde nemen de afgrond in. In ieder geval waren we een uur eerder bij de ingang van Kathmandu. Daar besloot de chauffeur echter een zijpad in te nemen wat een zeer stoffige zanderige hobbelweg bleek te zijn. Binnen een paar minuten zat ik onder het stof. Stoffig en al, maar ongedeerd bereikte ik Kathmandu.