Delhi
 














Ik ben veilig en wel aangekomen in Delhi. De vliegreis is goed verlopen. Dit keer niet met Gulf air, maar met virgin atlantic. Er is een duidelijk verschil te zien tussen de mensen uit India uit de golfstaten die daar als gastarbeider werken en de rijkere Indiase lui uit London. Hoewel deze met nette koffers inchecken zijn de Indiase mensen uit de golfstaten te onderscheidden door hun grote kartonnen dozen die bijna uit elkaar vallen en met tape en touwen dichtgeplakt zijn. Aangekomen in Delhi werd ik dit keer welkom geheten met grote plakaten waarop stond: "A world class airport awaits you". Ik kijk omhoog, maar net als afgelopen augustus lijkt het plafond naar beneden te komen en bladert de verf van de muren. Wat blijkt nu, er komen in 2010 de commonwealth games die in Delhi gehouden worden. Buiten staan ze in steigers in hoog tempo het vliegveld te verven. Het gevolg is grote chaos, want het verkeer gaat gewoon door om de steigers heen die op de weg staan. Mijn gevoel zei al dat de bus dit niet kon. Na een beetje rondgevraagd te hebben lijkt het erop dat ik de busstandplaats gevonden heb waar ik netjes op de bus ga zitten. Een Engelsman, die vertelde dat hij vaker naar Rishikesh ging was echter helemaal van slag. Zenuwachtig vroeg hij of ik ook op de bus aan het wachten was. Dit bevestigde ik met het antwoord dat als de veiligheidsagent mij hierheen gestuurd had dit waarschijnlijk inderdaad het busstation zou zijn. Tevens stonden er nog een paar mensen waarvan het leek dat die ook op de bus aan het wachten waren. De bus kwam echter niet en de Engelsman werd steeds zenuwachtiger. Iedere 5 minuten werd er besproken of de bus hier echt wel zou komen en aan wie we dat konden vragen. Hij kreeg iedere keer hetzelfde antwoord, over 5 minuten zou de bus komen en ook op de vraag of de anderen op de bus aan het wachten waren werd bevestigend beantwoord. Na 2 uur begon ik me toch ook wel zorgen te maken, aangezien de bus volgens het schema iedere 20 minuten zou komen. Net als ik ook op wil staan om het toch maar eens na te vragen samen met de Engelsman die blij opkeek dat ik ook eindelijk in actie kwam (alsof de bus dan wel sneller zou komen), kwamen er warempel twee bussen tegelijkertijd. En zo kwam ik netjes aan bij het hotel. S' nachts heb ik mijn moeder opgehaald van het hotel wat ook weer een hele belevenis is. Er kwamen drie vluchten aan en het was een grote chaos. Alle hotels waren vertegenwoordigd in de kleine aankomsthal om de toeristen in hun hotel te krijgen. Gelukkig vond ik mamma al snel in deze chaos en konden we naar bed om de volgende ochtend mijn tante op te halen die vertraging had. S' ochtends dus opnieuw een herhaling van de avond daarvoor, maar ook mijn tante hebben we weten te vinden.

Tijdens mijn studie heb ik geleerd dat als je ergens nieuw bent de eerste indrukken belangrijk zijn omdat als je eraan gewend bent ze niet meer opvallen. Niets is minder waar nu ik hier met Mamma en Tonie (mijn tante) ben. Wat voor mij nu ik voor de tweede keer in India al gewoon is, is voor Mamma en Tonie een grote verbazing. Het begon al bij aankomst toen ik Mamma en tonie op ging halen. Onze chauffeur had netjes een altaartje in zijn taxi met rode en blauwe knipperlichtjes en een rood doekje erover. Na zijn puja (verering van het altaartje) kon er niks meer fout gaan in het verkeer, dus alles was mogelijk. Mamma kijkt haar ogen uit en roept vol schrik dat de meeste auto's hier niet eens hun licht aan hebben terwijl het midden in de nacht is. Onze chauffeur wringt zich met alle snelheid overal tussendoor en ik zie mamma steeds angstiger worden. Ook Tony verbaast zich de volgende dag over het verkeer. Ze gaan voor geen goud voorin in een riksja of taxi zitten omdat alle manoeuvres die iedere keer net goed gaan dan nog beter te zien zijn. Achterin is het voor hun al eng genoeg. Daarnaast verbazen ze zich over de hoeveelheid aan vreemde figuren, dieren en transportmiddelen wat zich hier op de weg begeeft. En natuurlijk het volle respect voor de cyclerikshaws die soms met kilo's zware vracht die hoog boven hen uitgaat zich vooruit bewegen op hun fietsriksja.

Met beide in Delhi hebben we twee dagen lang een riksja gehuurd om de belangrijkste bezienswaardigheden te zien. Niet alleen ik moet soms om mamma en tony lachen als er weer net iets goed gaat en hun een zucht van opluchting geven, maar ook de riksjadriver lacht vrolijk mee. Je wordt hier overal lastig gevallen door allerlei vage figuren die iets (wat precies is niet altijd duidelijk) van je willen. Zo krijgen we ook ineens een travestiet op bezoek naast de riksja als we bij het stoplicht zijn. Met een rode mond van de paan (betelnoot waar veel Indiase mensen de hele dag op kauwen en uitspugen) probeert ze wat te zingen, danst wat, klapt in haar handen en verdwijnt.

S' avonds hebben we de grootste lol in het restaurant. De hele straat is vergeven van de restaurantjes en de concurrentie is groot. Als wij ons er ook nog eens mee gaan bemoeien wordt het helemaal leuk. Ze lachen zich een kriek. Mensen zijn hier over het algemeen snel aan het lachen te krijgen. Soms staren ze je als blanke vol verbazing aan en is het al genoeg om domweg iets te zeggen en terug te staren. Grote lol hebben ze dan. Toeristen die mee gaan helpen om klanten binnen te brengen is natuurlijk helemaal grote lol.