Kathmandu
 





16 Februari 2008

Namaste of eigenlijk Salaam Al Leikum

Salaam Al Leikum in het hindoeistische Nepal zullen sommigen zich afvragen, maar mijn onderzoek is begonnen. Voor de mensen die het nog niet weten doe ik onderzoek onder de moslimimmigranten uit Kashmir in Nepal. De meeste hebben hiwer winkeltjes waar ze Kashmiri handicrafts verkopen. Ik onderzoek of zij zich in Nepal thuis kunnen voelen en wat voor invloed dit heeft op hun identiteit en de relaties die ze onderhouden met Kashmir. Mijn rol als onderzoekster voelt nog een beetje vreemd maar het bevalt me wel. De contacten leggen gaat snel want de Kashmiris zijn ontzettend gastvrij. Ik kan haast niet meer door de straat naar mijn hotel lopen zonder minstens een stuk of 7 keer begroet te worden met de moslimgroet SAlaam Al Leikum. Mijn rol als antropoloog is onder andere observeren en gewoon aanwezig zijn. Tijdens colleges klonk dit voor mij altijd een beetje vreemd. Being there, aanwezig zijn en observeren leek mij vaag en weinig op te leveren. Ik verwachtte het meest van de interviews. Het tegenovergestelde blijkt te kloppen. Ik had niet verwacht zoveel op te pakken en zoveel data te verkrijgen door gewoon daar te zijn, te kletsen en te kijken. De helft van mijn interviewvragen blijken al beantwoord zonder dat ik ze al gehouden heb.

Een van mijn informanten blijkt een beetje manisch en zeer religieus. Toen ik dus iets formeler een interview ging houden verdacht hij mij van de CIA te zijn en voor India te bespioneren. Hij vond het interview duidelijk minder belangrijk dan mij te bekeren naar de islam en bleef telkens herhalen dat India en de Indiase regering vooral heel goed waren en niets fout hadden gedaan.

Tussen het leggen van de contacten door heb ik Mamma en Tony hun laatste dagen rondgeleid door de omgeving van Kathmandu. Sightseeingt in Bhaktapur, Patan en natuurlijk de tempels en stupa's in Kathmandu zelf. Ook een hartverwarmend bezoek aan de airport school waar ik les gegeven heb zat in het programma. Blij werd ik verwelkomd met : "Teacher Dipa is back !!!". Er zitten nu twee geweldige vrijwilligers die echt goed werk doen dus ik was blij om dat te zien. Dit schooltje heeft toch echt mijn hart gestolen dus dat zal zeker niet mijn laatste bezoek zijn en ik ga toch kijken of ik niet een ker peer week les kan gaan geven op de school.

Mamma en Tonie hebben zich de laatste dagen in ieder geval nog goed vermaakt en heb gisteren met een brok in mijn keel afscheid van ze genomen.

1 Maart

Voor de geïnteresseerden zal ik eens een schets geven van hoe ik mij hier bezig hou en hoe een gemiddelde dag er ongeveer uitziet. Om 7 uur sta ik op en kijk ik of mijn douche warm of koud is om meestal te constateren dat ik geen warm water heb. Na mijn douche zet ik een heerlijk kopje thee voor mijzelf en ontbijt ik met brood en mijn Nederlandse overlevingspakket met pindakaas en hagelslag. Soms ga ik met Ramesh ergens een luxe ontbijt eten. In Thamel is echter niet veel anders te krijgen dan een set breakfast wat dankzij de invloed van de Engelsen in India een Engels ontbijt is met gebakken aardappelen, gebakken banaan, gebakken tomaat, toast en gebakken ei druipend in het vet. Dit kun je al voor een euro krijgen, maar vanwege gezondheidsredenen (en mijn gezondheid heeft hier al genoeg te verduren met de vervuiling) beperk ik deze luxe ontbijtjes tot niet meer dan 1 keer per week.

Na mijn ontbijt en een blik in de locale kranten ga ik naar mijn onderzoeksplek. op dit moment is dit vooral thee drinken en rondhangen en kletsen in verschillende winkeltjes van kashmiri moslims in de toeristenbuurt Thamel. het weer wordt steeds warmer dus vaak is het nu ook in de zon op straat rondhangen vlak voor de winkels waar het vaak erg gezellig wordt. Een van mijn informanten die winkelassistent is vlucht nu vaak naar buiten voor een sigaretje aangezien de zeer religieuze vader van de winkeleigenaar er is die absoluut niet mag weten dat hij rookt. Een ding is zeker de Kashmiri's hebben heel veel humor. Ook al is de concurrentie hoog (wat wil je met vier winkels naast elkaar die precies hetzelfde verkopen) helpen ze elkaar waar nodig is en hebben ze de grootste lol onder elkaar. De linkerwinkelverkoper heeft een schoonmaaktic en loopt de hele dag zijn waren schoon te wapperen met een stoffer
terwijl zijn assistent het stof op het stoepje van links naar rechts veegt die hij per ongeluk expres op de schoenen van toeristen veegt als deze daar net toevallig stil gaan staan.

Mijn andere informanten zijn iets minder actief en kun je typeren als hangverkopers die ondertussen de voorbijkomende vrouwelijke toeristen onder de loep nemen. Als het erg grappig wordt zijn ze ondertussen ook nog zo vriendelijk het voor mij te vertalen waardoor ook ik soms niet meer bij kom van het lachen.

Nu lopen er in Thamel ook een hoop rare en vreemde toeristen rond. Bekeerde hare krishna's, bekeerde monniken, verdwaalde hippies die denken dat het nog steeds de jaren zestig is en het woord douche nooit gehoord hebben (schone cq nieuwe kleren ook niet) en marijuana rokers die denken het licht gezien te hebben (met een van deze gevallen heb ik de laatste keer al kennis gemaakt, zie de twee verhalen over de vreemde rus). Dit zijn dan nog de opvallende gevallen er lopen ook wat minder opvallende toeristen rond die na een gesprek toch net zo vreemd blijken te zijn. Mijn aanwezigheid bij de winkels is voor sommige toeristen een beetje vreemd. Ze weten niet zo goed hoe ze mij moeten plaatsen, ben ik nou een verkoopster of ook gewoon een toerist? In ieder geval word ik vaak aangesproken. Zo stond ik met mijn informant buiten in gesprek toen een Belg mij aansprak. Hij moest duidelijk zijn ei kwijt en had het na 25 jaar helemaal gehad met Nepal. De mensen in de dorpen hadden volgens hem niets anders dan water en lucht in hun hoofd zitten en dit was dan ook zijn laatste bezoek. Morgen vloog hij naar huis en dan was het gedaan met Nepal. Ik en mijn informant kijken hem stomverbaasd aan, een reactie was niet echt gewenst want hij vervolgt rustig zijn klaagmonoloog over wat er wel allemaal niet fout is in Nepal.

Gisteren was vrijdag en dan gaan de meeste Kashmiri's met z'n allen naar de moskee. Hun hebben besloten dat het dan voor mij veels te druk is om mee te gaan, maar hopelijk lukt het mij over een tijdje ze een keer te overtuigen toch een keer mee te mogen. In plaats daarvan heb ik wel een uitgebreide rondleiding gehad in de moskee toen deze leeg was. Aangezien de meeste winkels vrijdag om 12 uur dicht gaan vanwege het moskeebezoek heb ik uitgebreid geluncht, soms lunch ik mee met mijn informanten die erg goed kunnen koken. Na de lunch ben ik naar een ander gedeelte van Thamel gegaan om daar in de winkeltjes thee te drinken. Ik ben aan het kletsen met een van mijn informanten wanneer er plotseling druiven naar ons gegooid worden. Voor de winkel staat een Tibetaans vrouwtje. ZE blijkt weduwe en een gebroken arm te hebben en is aan het bedelen. Terwijl mijn informant al opstaat om haar geld te geven blijft ze ons bekogelen met druiven.

Als de avond nadert ga ik vaak met Ramesh nog ergens wat eten om daarna s' avonds mijn aantekeningen uit te werken en te kijken of ik nog nieuwe interviewvragen toe moet voegen etc. oftewel mijn data analyseren.

zo hou ik mij hier de hele dag zoet. gelukkig nog weinig last gehad van bandha's (stakingen) en demonstraties. Er is zelfs goed nieuws. De Madhesis die twee weken geleden een bandha hebben afgeroepen (dezelfde bandha waardoor wij vast zaten aan de grens met Nepal) hebben gisteren een overeenkomst getekend met de regering en het is nu feest in de terai aangezien enkele eisen van de madhesi ingewilligd zijn. Het zag er even naar uit dat de Madhesis de komende verkiezingen gingen boycotten en dat deze weer uitgesteld moesten worden, maar met de overeenkomst ziet het er naar uit dat de verkiezingen echt doorgaan.

de tekorten blijven nog steeds voor problemen zorgen. taxi's auto's en motorbikes staan dagen in de rij om vervolgens 5 liter petrol te krijgen of te horen dat het op is. mustang hotel heeft een mooi nieuw restaurant ingericht en ik wacht al twee weken op de uitnodiging voor de opening, maar ze hebben nog steeds geen gas kunnen krijgen om op te koken. en ik ben ondertussen al gewend aan het feit dat ik iedere ochtend en avond geen electriciteit heb. de mensen lijkt het hier weinig te doen. ook al hebben ze twee dagen in de rij gestaan voor petrol zonder resultaat reageren ze gelaten met; ja, zo is het nu eenmaal. het leven ligt bijna stil en voor velen is het een gigantisch verlies aan inkomsten maar de mensen hier blijven positief.

5 Maart

Het uitwerken van mijn aantekeningen en interviews gaat steeds meer tijd in beslag nemen en de powercuts zijn daarbij niet bepaald behulpzaam. De spaarzame uurtjes op de dag dat er electriciteit is zit ik daarom dan ook in het internet cafe alles uit te werken.

In mijn laatste berichtje had ik het over vreemde toeristen en vandaag had ik weer zo'n ontmoeting. Ik zat met mijn informant in de winkel van de buurman. De buurman uit Jaipur, India (vrij grote stad die hij blijft betitelen als zijn village)is helemaal trots want sinds hij in Nepal is begint er een wazige haardons terug te komen op zijn kale koppie. Hij kan het dan ook niet laten om de vijf minuten zijn haar te kammen. We bespreken de hoeveelheid haar die ondertussen teruggekomen is als er een blanke toerist binnenkomt in hippie achtige stijl. Perfect engels sprekend met een perfect engels accent verteld ze dat ze een nepali national is en dat ze echt uit Nepal komt en geen geld heeft. Ze laat een in elkaar geflanst kaartje zien met haar naam en grote blokletters Nepali national. Ze zou een ziekte hebben waardoor ze blank geworden was. HGaar naam zou Kashmiri Mahatma zijn en haar ouders waren van de punjabi royal family en zij zou van de jammu royal family komen. In ieder geval had ze geen geld want de mahatma's leven van donaties. Het komt op mij over als een soort sekte want haar toon is vrij monoloog en heeft een duidelijke indoctrinatie toon. Je kan geen Mahatma worden, maar je word zo geboren aan de hand van enkele spirituele karaktereigenschappen. We mogen haar ook niet aanraken want dan zou ze zichzelf vernietigen. De bedoeling is uiteindelijk dat we haar geld geven. En dan moeten we niet luisteren naar de stemmen in ons hoofd want die zeggen dat als we meer dan 100 of 1000 rupee geven dat we vermoord worden. Daar moeten we vooral niet naar luisteren, we mogen haar gerust meer dan 1000 rupee geven.Ter geruststelling verzekerd ze ons dat we dan echt niet vermoord worden. Ze leeft namelijk van donaties en heeft geen geld. Ter informatie verteld ze hierbij ook dat ze onder haar jas en rok geen kleding aan heeft want daar heeft ze geen geld voor. We mogern trouwens ook niet in de rechterhoek van de winkel gaan staan, want dan worden we vermoord. Een kwartier later als ze blijkbaar doorkrijgt geen succes te hebben verlaat ze de winkel. Zelfs mijn informanten verklaren niet vaak zo'n vreemd geval tegengekomen te zijn.

Morgen ga ik naar een lezing van Dr David Seddon een sociaal wetenschapper uit de USA die onderzoek gedaan heeft naar ontwikkeling in Nepal. Ramesh reserveerde per telefoon en kreeg te horen dat dit 200 rupees koste (2 euro). Verbaasd zei hij dat dit niet in de advertentie van de krant stond. De vrouw stelde dan ook dat we dan wel thee en een koekje hiervoor kregen. Ramesh antwoord was dat hij niet op thee en een koekje zat te wachten waardoor we dan volgens de vrouw uiteindelijk zelf mochten kiezen of we wel of niet gingen betalen. We zullen zien. Prijzen zijn hier dus ook echt overal onderhandelbaar.

14 Maart 2008

Vandaag is het goede vrijdag, wat inhoudt dat we nu een keer per week een hele dag electriciteit hebben op vrijdag. Goed voor het uitwerken van mijn gegevens, maar vrijdag is ook een interessante dag voor observaties. Vrijdag is namelijk voor de moslims een heilige dag en de meeste gaan dan naar de moskee. Veel sluiten hun winkel om 12 uur en gaan dan naar de moskee. Er blijkt ook een moskee in Thamel te zitten dus vandaag was ik op zoek naar de Thamel moskee. In de straat waar deze moskee zou moeten zijn kon ik echter geen moskee vinden, wel een heleboel halal slagers die mijn eetlust gelijk ontnamen. buiten op een toonbank bedekt met vliegen ligt het carcas met het hoofd erbij en daarvoor liggen drie op elkaar gestapelde kooien met kakelende kippen wachtend op hun noodlot. Snel ben ik maar weer terug gelopen naar de hoofdweg waar ik toevallig een informant van mij tegenkwam. Deze nam me mee naar de fabriek waar ze de Kashmiri handicrafts inkopen (geheel Kashmiri zijn ze dus niet, het materiaal komt in Kashmir en de Kashmiri patronen worden dus gewoon in Nepal verwerkt). De factory was gewoon in een woonhuis en door de vrouw des huizes werd ik gelijk in de huiskamer neergezet met thee en koekjes. De vrouw (Nepalese moslim) is getrouwd met een Kashmiri en is helemaal verbaasd vdat ik helemaal uit Nederland kom om de Kashmiri's te onderzoeken. Net zoals veel van mijn informsanten snapt ze echter niet waarom ik dan naar Nepal gekomen ben en niet naar Kashmir. Ik moet toch echt naar Kashmir.

S' middags miste ik Nederland toch wel een beetje. Ik was de rijst met curry een beetje zat en heb gezondigd bij de snackbar. Ik weet niet hoe het hier terecht is gekomen, maar er zit hier een echte Nederlandse/ belgische snackbar waar je aan een echte snackbar toonbank a la Febo een patatje oorlog of een patatje met kunt bestellen.

na mijn patatje, en wat kun je daar toch van genieten, ben ik even thee wezen drinken bij een van mijn informanten. en jawel, daar kwam ik onze living nepali national treasure kashmiri mahatma weer tegen. ze had opnieuw weer de wildste verhalen om een donatie te krijgen. ze werd vastgehouden aan haar genitaliën en kon dus niet weg en dat kwam volgens haar door de tibetanen. ze mocht ook niet meer in de bibliotheek en kreeg geen gratis eten meer in het annapurna cafe, volgens haar zeggen omdat de demonen hun gehypnotiseerd hadden. vorige keer heb ik haar monoloog sprakeloos aangehoord, maar was nu toch wel nieuwsgierig. als ze een national nepali living treasure was, sprak ze dan nepali ? dat was volgens haar wel een hele stomme vraag, natuurlijk niet, ze was opgegroeid in India. mijn informant vroeg of ze dan Hindi sprak, ja dat sprak ze wel, maar vervolgens begreep ze geen woord van wat mijn informant in Hindi zei. deze actie was echter niet zo slim van ons want ze werd nu echt kwaad. Volgens haar zaten wij in het complot van de demonen en ze viel ons bijna aan. gelukkig kwam ze tot inkeer en besloot ze gewoon te vertrekken.

20 Maart 2008

Het leven in Nepal gaat nog steeds zijn gangetje. Het weer nadert nu tropische temperaturen met een aangenaam briesje. Oftewel ik geniet !. Iedere dag heerlijk lunchen op een rooftop restaurantje in de zon. Ik kan niet klagen. Hoewel, ondertussen zou ik ook wel weer eens gewoon zelf kunnen koken, maar er is nog steeds niet genoeg gas aanwezig dus de keuken in het hotel is beperkt in gebruik. Het zijn ontzettend lieve mensen, en ze hebben mij toestemming gegeven om de keuken te gebruiken, maar aangezien ze zelf nauwelijks genoeg gas hebben om hun favoriete dahl baat te maken laat ik het maar even. Naar een restaurant gaan is vaak zelfs goedkoper en je kan hier bijna alles krijgen.

Mijn onderzoek verloopt nog steeds naar wens, hoewel ik echt het idee heb veels te weinig tijd te hebben. Leuk is om op te merken dat de ergernissen die mijn informanten uit Kashmir hebben over Nepal vrijwel gelijk zijn aan de ergernissen van de gemiddelde toerist/westerling die Nepal bezoekt. Een informant kon deze ergernissen wel heel komisch vertellen.
Ten eerste het rochelen. Mijn informant kon er niet over uit, hij vond het wel zo smerig: " They are spitting through the day"!!
Dan het verkeer. Ook dit was volgens mijn informant toch wel zo erg hier. Er zijn gewoon geen regels. En het ergste is dat ze gewoon midden op de weg stoppen zonder op of om te komen. Dit verhaal werd geillustreerd met inderdaad een vrij komisch verhaal waar hier niemand van op zou kijken (voor mamma is het misschien herkenbaar aangezien wij bijna net zoiets hebben meegemaakt). Ten eerste was mijn informant zeer verontwaardigd dat hij door de bureacratie hier het niet voor elkaar kreeg op tijd een ticket naar India te bemachtigen. ER zat dus niets anders op om de bus te nemen. Na een tijdje komen ze in een file terecht. Na 2 uur gaat hij kijken wat er loos is. De voorste auto blijkt een kip aangereden te hebben. De eigenaar loopt nu twee keer per dag een ei mis en is zijn geliefde kip kwijt en wil dus 5000 rupees (50 euro). Nu kost een nieuwe kip zo'n 300 rupees, dus de automobilist wil niet meer dan 2500 rupees geven. Kortom, een langdurige discussie waarbij het niet in ze opkomt deze aan de kant van de weg uit te vechten zodat het verkeer gewoon doorgang kan vinden. Kortom vier uur vertraging waardoor hij zijn treinaansluiting in India gemist had. Maar dat is nog niet alles. De Nepalesen lopen veels te langzaam en de bioscopen zijn hier ook een ramp. Mensen zetten hun telefoon niet uit, nee ze nemen deze zelfs op en praten luid en duidelijk. Tevens nemen mensen hun jankende baby's mee en er is dus niets te begrijpen van de film. Mijn informant gaat daarom ook niet meer naar de bioscoop hier.

Deze week had ik na bijna in een gat gevallen te zijn ook een beetje gehad met Nepal. Ik ben al redelijk wat gewend hier en erger me niet zo snel, maar toen was ik toch ook wel een beetje geschrokken. S' avonds is er powercut en zonder waarschuwing was de weg opengebroken. Als hier gewerkt wordt word er dus ook niets afgezet en geen waarschuwingsborden neergezet. Nu was het pikdonker zonder electriciteit dus ik kon het gat met de werkende mensen met pikhouwelen nog net op tijd ontdekken in het donker. Dan het goede niews. Midden in de drukte van THamel waren ze de weg aan het repareren. Kortom hete teerolie werd op de weg gegoten, wederom zonder afzetting of waarschuwingsbord. Nee het verkeer probeert zich er gewoon tussendoor te wurmen.

1 April

Ik ben ondertussen weer in volle gang met mijn onderzoek. Ik heb nu redelijk wat Kashmiris geïnterviewd en vond het tijd om ook wat andere bronnen te benaderen zoals de Indiase ambassade, de immigratiedienst en enkele leden van Nepalese moslimorganisaties binnen Nepal. Helaas is er hier geen duidelijke gouden gids waar de adressen en telefoonnummers instaan. Er zit dus niets anders op dan langs te gaan.

Missie 1 was de ambassade en deze is na twee bezoeken nog steeds niet voltooid. De functie van receptionist bij de Indiase ambassade is mij volkomen onduidelijk want de man wist echt niets. Ik moest morgen maar terug komen, want dan kon ik ook komen voor een visum en misschien wisten hun iets. Duidelijk geprobeerd uit te leggen dat ik geen visum nodig heb, maar voor mijn onderzoek met iemand wil praten over het beleid wat de Kashmiri immigranten in Nepal aangaat en wat de ambassade voor hen kan doen. Helaas, het was lunchtijd geweest dus ik moest morgen maar terug komen. Zo gezegd zo gedaan, de volgende ochtend vroeg stond ik in de rij. Vervolgens werd ik van het kastje naar de muur gestuurd, tien keer uitgelegd dat ik onderzoekster was met mijn brief van de universiteit erbij en vervolgens nog een keer benadrukt dat ik geen visum hoef, maar niemand wist iets. Uiteindelijk kreeg ik een naam met een nummer. Hoewel de man aanwezig was op de ambassade moest ik hem toch echt maar bellen. Thuis gekomen blijkt het nummer helaas niet te werken.

De volgende missie is al wel iets meer opgeschoten. In welke mate zijn er moslimorganisaties in Nepal. Het enige wat ik had was een oude lijst van internet. Op naar Bag bazaar, de moslimwijk waar deze organisaties zouden moeten zitten. De wijk was rijk aan halal slagers die mij er goed aan herinnerde waarom ik hier ook al weer vegetarisch eet. De kippen en geiten die buiten onder de vliegen hangen met het hoofd ernaast had ik snel gezien en niets wat lijkt op een kantoor van een organisatie. Op naar de moskee dan maar. Daar ging ik wat rondvragen en al snel kreeg ik twee namen. Zij waren volgens hen experts op het gebied van moslimorganisaties. Hun nummers zou ik bij een andere moskee kunnen krijgen. De volgende dag dus op pad naar de andere moskee. Daar wist niemand iets en werd ik naar de islamitische bibliotheek gestuurd. in een steegje ver weg blijkt een bezemhok te zitten wat als bibliotheek fungeert. Over 5 minuten zou er iemand komen. Na een kwartier kwam er inderdaad iemand die zelfs Engels sprak. Hij keek bedenkelijk naar de namen. Dr. Mohammed Moussin kende hij wel want hij werkte voor de koning en was inderdaad een bekende moslim in Nepal. Dat gaf hoop, maar hij begon allerlei vragen te stellen over mijn familie. Al snel realiseerde ik me dat de man het waarschijnlijk niet wist, geen nee durfde te zeggen en me daarom maar aan de praat hield. Hier maakte ik dan ook maar gebruik van door hem spontaan te interviewen. Bladerend door mijn onderzoeksopzet kwam hij bij de oude internetlijst met organisaties en eindelijk had hij iets waarbij hij mij wel kon helpen. Hij heeft me een hele nieuwe lijst gegeven met de meest belangrijke organisaties met namen en locatie. De nummers van de namen zou hij proberen op te zoeken. Al met al toch nog een geslaagd gesprek waar ik wat aan had.

Vandaag naar de Tribhuvan university library geweest. Via internet kreeg ik netjes een lijst met boeken met de nummers erbij. Lijkt dus vrij goed georganiseerd te zijn op de website. Dit is dan ook alleen op de website. De boeken stonden niet bij het nummer waar ze zouden moeten staan. Aangezien ze nog met een op de hand gemaakte kaartjessysteem werken wist ook niemand of ze dan gewoon weg waren of uitgeleend. Maar er blijken nog geheime plekken te zijn in de bibliotheek. Hele boekenkasten waar alleen het personeel bij mag komen. En nadat 6 personen zich ermee bezig hebben gehouden in vier verschillende ruimten kwamen de boeken die ik nodig had warempel zo tevoorschijn.

30 April

Ik hoop dat iedereen in Nederland een leuke koninginnedag gehad heeft. Hier in Nepal heb ik op kosten van Nederland ook gewoon koninginnedag kunnen vieren. In het Nederlandse consulaat werd een groot feest gegeven met allerlei hoge piefen uit Nederland die hier in Nepal werken. En jawel, gratis drinken en hapjes waaronder geimporteerde haring, goudse kaas en bitterballen. Voor de aanwezige Nepalezen was het een ervaring op zich. Voor hun is een party niet meer dan een cadeautje geven, eten, drinken en gelijk wegwezen. Hier ging het feest gewoon door, iedereen in het oranje en de bekende nederlandse meezingers die luid meegezongen werden. Na het feest op het consulaat was er nog een afterparty in Thamel in een cafe met Nederlandse eigenares. De enkele aanwezige niet Nederlandse toeristen wisten niet wat hun overkwam toen na 10 uur een hele oranje stoet naar binnen kwam. OOk hier weer echte nederlandse bitterballen met mosterd en de bekende nederlandse meezingers. Het duurde niet veel lang tot iedereen inclusief Nepalezen en andere toeristen vrolijk mee aan het feesten waren, hoewel sommige toeristen het gebeuren met verbazing en verwondering aanschouwden. Waaronder mijn Belgische medevrijwilliger.

5 Mei

De tijd vliegt. Nog maar drie weken en dan moet ik alweer terug. Aan de ene kant heb ik het idee dat ik voldoende materiaal verzameld heb om een goede scriptie te kunnen schrijven, maar aan de andere kant roept dit bij mij weer zoveel nieuwe vragen op dat ik hier gerust nog een keer vier maanden kan blijven voor mijn onderzoek, hoewel dat voor de afbakening en het maximaal toegestane aantal woorden weer problemen op gaat leveren. Daarnaast gaat het dit keer gewoon ontzettend moeilijk worden om afscheid te nemen van Nepal. Ik voel me hier ondertussen zo thuis en zal iedereen hier zo gaan missen.

Deze week toch ook een iets minder leuke ervaring gehad. Ik ben goed ziek geweest met uiteindelijk zelfs een bezoek aan het ziekenhuis waar ik een hele ochtend aan een infuus gelegen heb. Het begon vrijdag toen ik me wat grieperig begon te voelen. Ik dacht toen nog dat het van vermoeidheid kwam. Koninginnedag werd vrij laat en ook de avond daarna had ik een etentje met de vrijwilligers wat een beetje laat werd. Al snel had ik hevige diarree. Twee dagen niets kunnen eten en aan de ors. Zondag begon ik weer op te knappen en Maandag mijn eerste ontbijt en lunch. De lunch viel toch niet zo goed en diezelfde nacht zat ik opnieuw de hele nacht op de wc met zware diarree. Aangezien ik mij voor de rest goed voelde en geen koorts had nam ik het zelf nog niet eens zo heel serieus. S' ochtends uitgedroogd en vermoeid haalde Ramesh mij over dat het misschien toch beter was om naar het ziekenhuis te gaan omdat het maar bleef komen en de ors die ik dronk er gewoon gelijk weer uitkwam. Ondertussen begon ik me ook behoorlijk zwak en duizelig te voelen. In het ziekenhuis werd ik gelijk aan een infuus gelegd en getest. Nu leggen ze je hier wel vrij snel aan een infuus. Het woord diarree is hier genoeg omdat het hier zoveel voorkomt. Ik blijk een dubbele voedselvergiftiging gehad te hebben. Nu weet ik niet wat er precies in dat infuus zit, maar het is wonderspul. S' middags voelde ik me weer helemaal in orde alsof er niets gebeurd was, behalve dan dat ik nog wel moe was. Ik had zelfs weer honger, maar op doktersadvies heb ik me gehouden bij soepjes en fruit en veel drinken, wat ook wel nodig is om de grote pillen van mijn twee antibiotiocakuren weg te krijgen.

Twee weken geleden was  mijn portemonnee gestolen en ging ik bij de politie een rapport opvragen voor mijn verzekering. Mijn politierapport is echter een verhaal apart. Welkom met de corruptie in Nepal. Voordat je een rapport krijgt heb je een onderzoek nodig. Prima natuurlijk. Maar wat kan zo'n onderzoek voorstellen als je portemonnee gejat word in een grote menigte. In dit geval dus niet veel meer dan de locale politie bellen om te vragen of ik daar inderdaad ook een rapport op heb laten maken. We zijn ondertussen een maand verder en ze blijven vol houden dat dit onderzoek nog wel meer tijd in beslag gaat nemen. Oftewel, eigenlijk willen ze gewoon 1000 rupees(10 euro, hier een half maandsalaris) zien en het rapport kan ineens binnen tien minuten klaar zijn. dit gaat toch wel tegen mijn principes in dus blijf ik maar geduld hebben.

Ondertussen is er een drastische vermindering in de powercuts. Hoewel het nieuwe schema alweer twee weken ingegaan is blijven mijn informanten vol verbazing als de elektriciteit twee uur eerder als gewoonlijk aangaat. En dit alles dankzij de klimaatverandering. Door de warmte is er meer smeltwater en smelt de sneeuw in de Himalaya vroeger in het jaar. Meer water in de rivieren betekend dat ze meer elektriciteit kunnen opwekken. Er is ook weer een beter vooruitzicht wat de watertekorten aangaat. Volgende maand begint de regentijd en de pre monsoen is nu al begonnen. Helaas dreigt er wel weer een tweede petroleumcrisis aan te komen. Ze hebben gewoon weg niet genoeg geld om om genoeg petroleum van India te kopen om aan de vraag te voldoen.

Nog een ander 'leuk' berichtje uit de krant. De vrouwenemancipatie komt hier langzaam op gang en de positie van de vrouw is hier niet altijd even best te noemen. Vrouwen moeten een bruidsschat meenemen en de familie van de man kan soms knap vervelend worden als dit in hun opzicht niet genoeg is. Een tweede zaak is dat ze vooral zonen moeten baren en de man en familie kunnen ook heel vervelend worden als er alleen maar dochters komen. Gelukkig worden vrouwen ook hier zich er steeds meer van bewust dat ze dit niet allemaal over zich heen hoeven laten komen. Het feit dat deze tragische verhalen de krant halen toont al dat deze extreme verhalen steeds meer als ongewenst gezien worden. Hoewel sommige verhalen echt tragisch zijn met een slecht eind (een bericht verhaalde van een vader die moeder en dochter had vermoord omdat de moeder opnieuw een dochter had gekregen) was er nu een verhaal met een positiever eind. Een pasgetrouwde vrouw werd mishandeld door haar man en zijn familie omdat ze geen computer en auto mee had genomen als bruidsschat. De vrouw was het spuugzat en heeft stennis gemaakt in het dorp en is naar de politie gegaan. Het gevolg is dat de man haar nu een boete moet betalen en haar bruidschat terug moet geven inclusief de sieraden die hij haar bij het huwelijk cadeau had gedaan. Het huwelijk is trouwens ongedaan gemaakt.
Het verhaal heeft echter nog een staartje. Drie dagen later opnieuw een berichtje over dit verhaal. De vrouw heeft alle steun gekregen uit het dorp en van haar eigen familie en haar ex man en familie zijn uit het dorp verbannen door de andere dorpsleden.