Maneswara
 













Ik ben net terug van drie heerlijke rustige dagen weg uit Kathmandu. Samen met Ramesh ging ik naar zijn dorp om daar Holi te vieren. Het lentefestival van de kleuren waarbij men elkaar onder mag smeren met kleurpoeder en elkaar nat kan spatten met waterballonen of zelfs hele emmers met water. Officieel was dit op vrijdag, inofficieel was dit in Kathmandu al een week vantevoren gaande. Vorige week was het dus oppassen geblazen als je door de straten liep. Zomaar uit het niets vanaf ramen en daken van huizen of lief uitziende jongetjes op straat werd je natgegooid met een waterballon. Toen ik Woensdag naar Durbar square liep was ook ik twee keer het slachtoffer. Met de huidige temperaturen is dat echter niet heel erg. En wat je allemaal hier wel niet meemaakt onderweg. Een paar minuten later schiet iedereen aan de kant dus ik verwachte iemand met een grote emmer water, maar nee, het was een losgeslagen koe die door de straat galoppeerde.

dit alles wordt met holi toen keer zo erg in kathmandu dus ik besloot kathmandu te ontvluchten. SAmen met Ramesh ging ik naar zijn dorp. Donderdag moest hij zoiezo naar Bharabhise omdat hij daar vlakbij een ceremonie bij moest wonen. Twee vrijwilligers hebben spullen gegeven voor de school waar zijn tante lesgeeft en geld geschonken voor een vrouwenproject in Lamosanghu. Nu krijgen alleenstaande vrouwen daar een opleiding in het maken en repareren van kleding zodat ze straks een eigen tailorshop kunnen openen. Het project wordt nu uitgebreid met een geitenproject. De alleenstaande vrouwen krijgen een training in hoe ze geiten kunnen houden voor de verkoop. De andere tante van Ramesh is mede oprichtster van dit project en toen ze me zag werd ik hartelijk ontvangen. ZE was erg blij om me weer te zien en ik was echt ontroerd van de hartelijke ontvangst. De vrijwilligers kregen bloemenkransen om en thee en al snel stond het halve dorp erom heen te kijken.

Na de ceremonie gingen we naar het kindertehuis van Ramesh. Na wat noodles en een hartelijk ontvangst van de kinderen die me ook nog steeds herkenden maakten we de twee uur lange klim omhoog naar Maneswara. Het is een zware klim, maar met prachtig uitzicht waar ik iedere keer weer van geniet. Opnieuw een hartelijk ontvangst door de moeder en grootmoeder van Ramesh. Het zijn echt zulke vriendelijke en gastvrije mensen. Het was ondertussen alweer bijna avond en tijd voor dahl baath met dedo. Heerlijk na deze drukke dag. Ze hebben nu iets niews in het dorp. ZE hebben een muziekset gekocht en iets na de dahl baath kwamen de kinderen om muziek te maken. Een soort keyboard/mondharmonica, twee trommels en een belletje. S' avonds genoot ik van de muziek, de rust en het prachtige uitzicht op de bergen en de sterrenhemel.

De dag daarna was holi. Hoewel ik me s' ochtends iets afzijdig hield en het alleen de kinderen waren die speelde werd s' middags in de hitte iedereen actief en was ik binnen korte tijd drijfnat en was mijn hele gezicht rood. Natuurlijk was ik als blanke Ellis didi het grootste mikpunt. Maar het is holi dus niets geeft. Ik heb me in ieder geval vermaakt. Na de middagpopcorn was het echter tijd voor werk. De mosterdolieplanten moesten geoogst worden en samen met de moeder van Ramesh en de buurvrouw gingen we aan de slag. Een hele klus in de hitte en ik had het niet erg gevonden als ik opnieuw een emmer water over me heen kreeg. In Kathmandu is het ver erg wild aan toe gegaan. Een aantal gewonden en twee zijn overleden in de feestdrukte. Na het oogsten van de maïsolieplanten gingen we naar het veld voor de geiten. Vanwege de droge tijd is er nu geen gras, dus s' ochtends hoefde we geen gras te snijden, dus brengen we de geiten nu naar het veld voor eten. Ik hield mijn hart vast met de geiten aangezien deze echt heen en weer rennen op kleine riggeltjes langs diepe afgronden. De kinderen die mee waren moesten er hartelijk om lachen. S' avonds kwam de priester met zijn familie langs om muziek te maken, dus ik had weer een gratis concert.

Het leven in het dorp is zeer primitief, maar het is heerlijk bijkomen van de drukte in Kathmandu. De volgende ochtend vond ik het dan ook echt jammer alweer terug te moeten. Met de afwas stond het hele dorp om me heen. En de avond daarvoor had ik uitgelegd wat we zoal eten. Het is voor hun echt een raadsel wat we eten als wij geen dahl baath (rijst met linzen) eten, wat voor hun ontbijt en diner is. ik had uitgelegd dat wij brood met kaas en aardappelen met groente eten, dat we geen bergen hebben en dat de koeien gemolken worden met machines. op de vraag wat voor vlees we eten heb ik eerlijk geantwoord dat we in Nederland ook koeien eten. dit alles maakte diepe indruk, vooral dat we koeien aten, want hier was de koe heilig. dit alles werd deze ochtend bij de afwas bij de publieke waterkraan uitgebreid besproken bij de afwas met de toeschouwers die afkwamen om te kijken hoe de vreemde Nederlandse vrouw ging afwassen. wat ze hier doen met as uit het kookvuur en bladeren.

met pijn in me hart gingen we weer de berg af. in bharabhise heb ik de cadeautjes van mijn moeder en tante aan het kindertehuis gegeven en tot grote vreugde van de kinderen was er powercut waardoor de dansles niet doorging en ze konden kleuren met de nieuwe cadeautjes.