Republic day 28 Mei 2008
Vanaf 28 mei 2008 is Nepal dan eindelijk een republiek en om dit heugelijke feit te vieren is er drie dagen lang een public holiday. Dit betekende ook nog heel wat sensatie voor mijn vertrek.
Het begon eergisteren. Om 11 uur s' ochtends zou de regering voor het eerst samen komen om Nepal officieel als republiek vast te stellen en een einde te maken aan de monarchie. Het probleem was alleen dat er nog 26 mensen genomineerd moeten worden en dat het nog onduidelijk was wie er ceremoniële president en prime minister wordt en welke taken deze precies gaan vervullen. Dit werd s' ochtends besproken in het huis van de 86 jarige interim prime minister G.P. Koirala. Het blijft Nepal en natuurlijk duurde het langer als verwacht om deze 26 mensen en het presidentsprobleem op te lossen. Het werd verplaatst naar 3 uur, toen naar 5 uur, toen naar 6 uur, maar nog steeds geen teken van de belangrijke personen die moeten komen. Ondertussen verzamelde zich steeds meer mensen in Baneshwor waar de regering bijeen zou komen. Ramesh en ik besloten ook een kijkje te nemen. Toen we arriveerden was het een en al feestvreugde. Zingende, dansende en juichende mensen die de regering dringend verzochten zo snel mogelijk de republiek af te kondigen. We zijn niet lang gebleven want de afgelopen dagen waren er toch kleine bomaanslagen op dit soort vreugdebijeenkomsten. Gelukkig maar, want we gingen net op tijd weg. Een kwartier later toen duidelijk werd dat de meeting opnieuw uitgesteld werd tot 6 uur zijn er gevechten uitgebroken met de politie en waren er twee kleine bomaanslagen (niemand gewond). Een gekozen member die dus in een district de verkiezingen heeft gewonnen heeft de pech dat hij op de terroristenlijst staat van gezochte mensen bij de politie in Nepal. Hij is toch stiekem naar binnen geslopen en weer vertrokken. Ondertussen werd er de hele dag live uitgezonden in de hal waar iedereen dus zat te wachten en waren de journalisten vanaf s' ochtends tien uur in de hal waar de meeting plaats zou vinden. Eindelijk kwamen vanaf 7 uur langzamerhand de belangrijke personen binnengedruppeld en met een vertraging van 12 uur werd om 11 uur s' avonds de republiek afgekondigd. Vanaf nu is ex koning Gyanendra een gewoon burger en heeft hij tien dagen om zijn paleis te verlaten. De 26 mensen en het presidentsprobleem zijn echter nog steeds niet opgelost.
De dag daarna was er opnieuw sensatie. S' ochtends verzamelde zich steeds meer mensen voor het royal palace, wat zo ongeveer bij mij om de hoek ligt. Hoewel na de afkondiging van de republiek de koninklijke vlag bij de royal palace verwijderd was heeft de koning nog steeds geen woord gezegd wat hij van plan is. Hoewel hij dus 10 dagen gekregen heeft om te vertrekken was dit voor veel mensen toch nog te veel. Het is duidelijk, ze zijn de koning hier spuugzat. S' ochtends waren er zo'n 200 mensen voor het paleis die ten eerste de Nepalese vlag wilde plaatsen waar eerst de koninklijke vlag hing en ten tweede wilde dat ex koning GYanendra nu zou vertrekken. Nu kunnen ze niet bij de vlaggenmast aangezien er twee hekken tussen zitten, maar ze probeerde de vlag met alle macht op het hek en het standbeeld van koning Mahendra ( twee koningen geleden) even verderop te plaatsen. Dit resulteerde in gevechten met de politie die de weg blokeerden en met traangas gingen spuiten. De hele dag door bleven er rondom het paleis demonstraties met anti koning slogans (de koninklijke familie zijn dieven, Gyanendra naar Pashupatinath (de crematieplaats) etc). Een onrustige dag dus. Ben er even wezen kijken, maar toen ik allemaal mensen weg zag rennen en een politiekolonie mij kant op zag komen ben ik maar weer snel weg gegaan. S' avonds in het restaurant bleven de demonstraties echter voorbijkomen. De koning heeft uiteindelijk op eigen verzoek s' avonds drie Nepalese vlaggen geplaatst op de plek waar eerst de konklijke vlag hing. Na een feest in het paleis is hij om middernacht met 20 vrachtwagens het paleis uitgegaan. Aangezien hij nog steeds niets gezegd heeft weet niemand of dit nu voorgoed is of niet. In ieder geval kan de regering er nog steeds niet in aangezien er nog steeds koniklijke familieleden zitten en zijn persoonlijke army. De vrouw van Mahendra (twee koningen geleden, deze vrouw is nu ergens in de tachtig) die sinds haar huwelijk in een huisje op het terrein woont zit er nog. Ook blijkt er ineens nog een minnares van koning Tribhuvan (drie koningen terug) te zitten die nu ergens in de negentig is.
Ondertussen word er flink feest gevierd, door het hele land zijn er victory rallys en de vlag van de Maoisten word duidelijk tentoongesteld en is alom vertegenwoordigd. Het is duidelijk, de Maoisten, hoewel er enigszins sprake was van bedreiging bij de verkiuezingen hebben met een duidelijke en oprechte meerderheid en populariteit gewonnen. Zelf ben ik er nog steeds een beetje dubbel over. Ze beloven veel goede dingen, maar laat ze dat maar eens waarmaken in de praktijk.
De scholen zijn trouwens ineens 15 dagen dicht. De reden is dat anderhalve maand na het begin van het schooljaar er nog steeds geen boeken zijn. Welkom in New Nepal wat nu een democratische federale republiek is, maar waar nog steeds niets is veranderd in de watertekorten, elektriciteitstekorten en petroltekorten. Opnieuw is er een groot tekort aan petrol omdat de regering geen geld heeft om het in te kopen van India waar ze volkomen van afhankelijk zijn. De petrolstations zijn dicht want er is geen petrol meer en bij degenen die petrol hebben en zwaar bewaakt worden is de wachttijd binnen een paar minuten uitgegroeid tot twee dagen wachttijd.