Varanasi
Na een lange treinreis konden we heerlijk uitrusten in Varanasi. Waar ik voor wel vier euro een nieuw montuur gekocht heb. Dit is inclusief het bijslijpen op maat van mijn glazen en het inzetten van mijn glazen. Onverwachts hebben we nog een extra dag in Varanasi. Onze bus naar Nepal rijdt ineens niet meer dus nu nemen we de nachttrein naar Gorakhpur en dan de bus naar de grens en vervolgens Chitwan waar we op safari gaan. Nu is het geen ramp om een dagje extra in Varanasi te zijn want je komt oren, ogen en neusen tekort in Varanasi.
Gisteren was het extra druk in Varanasi vanwege een festival. Het was Saraswati Puja wat inhoudt dat de godin Saraswati (educatie) vereerd werd. Dit was dus astrologisch gezien ook nog eens de perfecte dag om te trouwen en baby's te dopen in de Ganges. De priesters die aan de Ganges zitten hadden het er maar druk mee. Huwelijksstelletjes in huwelijkstenue inwijden en pasgeboren baby's kaal scheren en vervolgens in de Ganges onderdompelen. De mensen zijn er in ieder geval veel tijd aan kwijt door zich eerst te reinigen in de Ganges, vervolgens de rituelen uit te laten voeren door een priester, dan hun offergiften (snoep, bloemen, rijst in een bananenblad) aan de Ganges te offeren. Hele families zijn hier de hele ochtend zoet mee. Een trotse vader heeft het er duidelijk moeilijk mee dat de prachtige babykrullen van zijn baby eraf moeten en de baby wordt eerst een paar keer op de foto gezet. Deze familie is duidelijk een rijke familie want na de doping van de baby in de Ganges wordt de hele familie in het nieuw gestoken. Soms voel ik me wel een beetje gênant om daar zo bij te zitten en naar te kijken. Maar net zoals wij naar hun kijken, kijken hun net zo goed naar ons. Mensen zijn zo nieuwsgierig, leggen graag uit wat ze aan het doen zijn en willen ook graag weten wat wij hier aan het doen zijn en waar we vandaan komen.
Ons reisgezelschap blijft ook voor hilariteit zorgen. Tony weten ze maar moeilijk te plaatsen, maar mamma wordt al standaard aangesproken met mummy ji (ji achter een naam is een teken van respect). De allergrootste vraag is echter waar de pappa is gebleven. Het gemis van mannen in het gezelschap is toch echt verbazingwekkend voor de gemiddelde Indiër.
Net als de vorige keer verblijf ik in Sita guesthouse. Een leuk hotel met nog grappiger hotelpersoneel. Een oud mannetje zonder tanden is volgens mij voornamelijk aangenomen om op een stoel te zitten en iedereen gedag te zeggen. Soms begint hij in het Hindi tegen me en wil me dan een Hindi liedje op de tv laten zien. Dan hebben we nog de ober die constant met een sjaal die hij helemaal om zijn hoofd heeft gewikkeld;d door het restaurant sjokt om de suiker en rietjes te verschuiven naar de tafels waar toeristen gaan zitten. Die letten natuurlijk ook niet op of er wel rietjes en suiker op hun tafel staan. Met bestellingen opnemen heeft hij duidelijk geen haast. Ondertussen slaap ik in het opslaghok, want boven mij bed lekte het en alle kamers zitten vol. Gelukkig slaapt het nog niet eens zo slecht en vanochtend werd ik door de kok gewekt die wat nodig had en of ik soms koffie of thee wilde.
Saraswati puja duurt twee dagen. Terwijl de eerste dag zelfgemaakte poppen van Saraswati vereerd worden, worden deze de tweede dag naar de Ganges gebracht. Ze geloven dat de Ganges het thuis van de goden is en Saraswati wordt dus als het ware naar huis gebracht. Saraswati is de godin van educatie en hele schoolklassen komen m,et gezang en dans Saraswati naar de Ganges brengen. Na een laatste puja wordt ze met een bootje midden op de Ganges in het water gelaten. Het is nu een en al feest aan de Ganges. En het is ook duidelijk te merken dat het vandaag ook een goede dag is om te trouwen. Het ene huwelijksstel volgt de ander. De vrouwen in het rood en de mannen met een tulband. De vrouw zit vastgeknoopt aan een doek die de man met zich meetrekt.
De extra dag in Varanasi was dus zeker geen straf, maar ik heb ook wel weer zin om in Nepal te zijn. Er zijn toch ook veel dingen die ik aan India zal missen. Vooral de nieuwsgierigheid van de mensen en de vrolijkheid. Mensen uit India zijn makkelijk aan het lachen te maken en verzinnen van alles en nog wat om geld te verdienen aan toeristen. En wie kan ze dat kwalijk nemen. Cycle riksja drivers noemen hun riksja een " Indian helicopter" en de meeste restaurants hebben de meest uitgebreide menukaart met westerse gerechten om vervolgens de helft niet te hebben. De gerechten die er wel zijn, zijn op zich best lekker, maar verre van het originele recept.