Na Dhulikel ben ik naar Namobudha geweest. Een pelgrimsoord voor boeddhisten, die wederom vrij onbekend is onder toeristen omdat dit vrij afgelegen ligt. De bustocht was wat avontuurlijker dan ik dacht. Over een ongeasfalteerde hobbelende zandweg met daarnaast een afgrond. Ik heb dus maar vooral op het uitzicht op de sneeuwtoppen gelet en de afgrond geprobeerd te vergeten.

Het was echt ontzettend druk met pelgrims in Namobudha. Er stond een ontzettend lange rij voor de stupa om een kaarsje te branden, rijst en eten te offeren en om er in te kunnen en dan drie rondjes klokswijs erom heen te lopen voor geluk. Ik heb het er dit keer maar bij laten zitten en heb me overal een beetje doorheen gewurmd om alles te bekijken. Erg indrukwekkend, maar na een tijdje werd de drukte me iets te veel. Je kon ook nog naar boven om een aantal Tibetaanse kloosters te bekijken. Daar was het ietsje rustiger dus daar heb ik nog even zitten genieten van melkthee met cocosnootbiscuitjes.