Er is ontzettend veel te zien in de Kathmandu vallei en de mountainbike is ideaal om de Kathmandu vallei te ontdekken. Zo ga ik vaak in het weekend een fietstocht maken. Dit keer naar Patan, oftewel Lalitpur. Lalitpur betekend stad van de schoonheid en dat klopt ook wel. Patan was een van de drie koningssteden (Bhaktapur, Patan en Kathmandu) en is de op een na grootste stad in de Kathmandu vallei. De stad heeft veel boeddhistische invloeden. Volgens de overlevering heeft de boeddhistische keizer Ashoka met zijn dochter Chatumari de stad gesticht. Ze lieten midden in de stad een stupa bouwen en vier stupa’s op de hoekpunten van de stad. Deze stupa’s staan er nog steeds, maar de meeste zijn erg oud en een beetje vervallen. Voor de rest is Patan erg bekend voor zijn vele tempels en nijverheid. In Jawalakhel is een Tibetaans vluchtelingenkamp en kun je goede Tibetaanse tapijten krijgen.

Patan wordt door een brug over de rivier gescheiden van Kathmandu. De snelste fietsroute is westelijk over de brug, maar de oversteek over de oostelijke brug is een mooiere fietsroute. Ik neem dus de langere fietsroute. Onderweg vraag ik ter bevestiging een aantal keer de weg. Omdat Nepalezen dus op alles ja zeggen raak ik verdwaald. Nepalezen willen je niet afwijzen en proberen je altijd te helpen. Dat ze je door op alles ja te zeggen ook als ze het niet weten je nog verder van huis raakt maakt niet uit. Zo kom ik dus in een buitenwijk van Kathmandu terecht waar bijna niemand Engels spreekt. Ik word aangesproken door een Nepalees op een motor die zich afvraagt wat ik hier in godsnaam doe. Hij spreekt wel Engels en weet ook de weg.

Het Durbar square in Patan is echt schitterend. Hier hou ik mijn middagpauze in een restaurant met dakterras waarbij je uitkijkt over het plein met de vele tempels. Na mijn middagpauze ga ik met mijn fiets door de kleine straatjes van Patan waar nog veel meer tempels verscholen liggen. Op weg word ik nog vertraagd door een dans en zangensemble met trommels die ook op weg zijn naar een tempel. Ik besluit maar af te stappen en met ze mee te lopen. Zo kom ik opnieuw bij een verscholen tempeltje in een achtergelegen steegje. Het is ongelooflijk hoeveel tempels er zijn. Een andere bekende tempel is de gouden tempel. Deze wordt bewaakt door een schildpad. Binnen in het hofje lopen dus rustig op hun gemak twee schildpadden rond die hier een luizenleven leiden omdat ze vereerd worden.

Als ik terugfiets over de snelle weg en Kathmandu in fiets blijkt de weg afgezet te zijn. Ongeveer 30 mensen lopen met een spandoek voor iets te demonstreren. Hiervoor staat de straat vol met drie keer zoveel militairen en mag ik niet verder. Via een omweg met allerlei binnenstraatjes kom ik dan weer terecht in Thamel. Er wordt in Nepal dus veel gedemonstreerd. Vaak zijn dit kleine groepjes van 30 man die dan over de straat lopen. Er zijn hier in het algemeen al veel militairen op straat die eigenlijk gewoon niets doen. Met demonstraties zijn er dus nog meer. Waarschijnlijk wel 10 keer zoveel als het aantal demonstranten. Regelmatig komen we uitgeput aan op de Airport school en blijkt er een bandha (staking) te zijn en is de school dicht. Voor de rest merken we weinig van de politieke onrust hier, hoewel het politiek gezien nog lang niet op rolletjes loopt.