Eindelijk weer op bouwkamp. Dit keer naar Polen. In Mikoszow zullen we gaan helpen bij stichting Celestyna.In het communisme werd het bestaan van gehandicapten ontkend, en waren er dus ook geen faciliteiten nodig. Het tekort aan opvang en geschoold personeel is tot op de dag van vandaag een groot probleem in de behandeling van gehandicapten. Dat terwijl in Polen 1 op de 8 mensen min of meer gehandicapt is.
Dankzij het intiatief van een aantal mensen en de bouworde is de Celestyn stichting in 1991 opgericht. Over de 100 gehandicapte kinderen (hersenbeschadiging, Down syndroom, autistisch) krijgen hier een of meerdere behandelingen, eten en sociale hulp, en dat alles gratis. Een van de mensen die het dus opgericht heeft is Malgosia (voor haar zoon Krzystof).Ze hebben verschillende groepen van zwaar gehandicapt tot licht gehandicapt. Ze hebben een creatieve werkplaats waar de gehandicapten ook dingen maken en een klein winkeltje waar ze verkocht worden. Ik heb een maantje gekocht. Ook hebben ze een schooltje voor de gehandicapte kinderen die ze nog dingen aan kunnen leren. Ze werken veel samen met de ouders en het gezin. Ze hebben via de IBO een programma waarmee de broertjes en zusjes ook een soort van bouwkamp vakantie kunnen meemaken en een therapie groep voor de ouders. Het is een groot verschil met Nederland maar voor Polen is het heel veel wat ze voor deze mensen kunnen betekenen.
Via Hannover gingen we met de trein naar Wroclaw. S' ochtends genoten van een zonsopgang uit de trein. Een schitterend uitzicht over de bossen in Polen met de mist die langzaam optrok. Half zes kwamen we aan in Poznan. Het viel me op hoe druk het al was op dit tijdstip. Een beetje slaperig zochten we uit waar de trein naar Wroclaw zou vertrekken, om daarna ergens een ontbijtje te regelen. Vlak voordat de trein zou vertrekken werd het wel heel erg druk op het perron. Er was zelfs een hele scoutinggroep. Omdat we voor dit laatste traject geen reservering meer hadden gingen we zo snel mogelijk een wagon in. Helaas hadden we de verkeerde wagon te pakken want deze was geheel gereserveerd door de desbetreffende scoutinggroep. We zaten al en werden door hun naar een andere coupe gebracht, na 5 minuten werden we daar echter ook weg gestuurd. Na wat rondzoeken vonden we dan toch nog verspreid door de trein enkele plaatsjes.
In Wroclaw werden we opgehaald door Jeroen van stichting Celestyna. Ooit vrijwilliger van de Bouworde die op bouwkamp ging naar Mikoszow en daar nu getrouwd is met Malgosia. Met het busje reden we door de dorpjes richting Mikoszow. Mikoszow bestaat uit een straat met een paar vervallen huisjes, het dorpswinkeltjes waar de mannen uit het dorp zich iedere dag bezatten, een villa waar Jeroen woont en stichting Celestyna
Omdat het huisje wat opgebouwd wordt tot een slaapverblijf voor gehandicapten en vrijwilligers nog in opbouw is, slapen we in tenten. Dit geeft nog eens een extra vakantiegevoel. De meiden hebben de vouwwagen ingenomen waar we nu gezellig met z'n vieren in slapen.
Het eten wordt verzorgd door de kokkinnen Wiesia en Kristina. Heerlijke Poolse maaltijden.
Werkweek 1
Het was de bedoeling dat we een oud huisje (huisje nummer 11 moesten
opknappen tot een verblijf waar gehandicapten en vrijwilligers konden
blijven slapen. De binnenmuren moesten gemetseld worden. Omdat niet iedereen
kon metselen waren er nog van allerlei andere klusjes te doen. De eerste
paar dagen moesten we een stuk grond omspitten, de tweede dag kwamen we op
een kleilaag terecht en hebben we het gehele stuk met een pikhouweel moeten
bewerken. David vond dit echter niet erg. Pikhouwelen was zijn nieuwe
bouwkampenhobby. In de eerste week hebben we ook nog een betonnen vloertje
verwijderd. En jawel, weer mocht David tot zijn grote vreugde pikhouwelen.
Onder het betonnen vloertje lagen echter ook nog grote granietblokken.
Sertcek, een Poolse macho die ons soms hielp kreeg hem in onze pauze wel ff
met z'n pink weg. Dat viel goed tegen, wij kwamen terug en hij was druk met
het granietblok in de weer. UIteindelijk hebben we het blok met z'n allen na
een zeer ingewikkelde constructie bedacht te hebben, kunnen verwijderen.
Mikoszow is een klein dorpje met 1 straat, niet zoveel te beleven dus.
Daarom zijn we vaak s' Avonds naar Strzelin gegaan. Strzelin is een groter
plaatsje dichtbij Mikoszow. In Strzelin had je een plek waar je heerlijk
softijs kon eten. Voor ieder die naar Mikoszow gaat, dit mag je niet missen.
Hier moet je toch minstens 1 keer een ijsje gegeten hebben. In strzelin was
ook een barretje en een internetcafe. Vaak gingen we naar het internet cafe
en daarna nog ff naar het barretje om wat te drinken.
Weekend Krakau
Vrijdagavond gingen we met de trein naar Krakow toe. Dat betekende zeer
weinig slapen. Vlak voor 12 uur waren we in Strzelin om kwart over 12 de
trein naar Wroclaw te hebben. Om 12 uur was ik jarig, dus werd er voor me
gezongen in de stationshal. Deze was leeg op een poolse slapende man na.
Deze werd verschrikt wakker maar kon er wel om lachen. In Wroclaw moesten we
nog een hele tijd wachten op de volgende trein. Daarom zijn we eerst nog in
het centrum op een terrasje gaan zitten. Om kwart over drie ging de
nachttrein naar Krakau.
Om half 8 kwamen we dan wel niet al te uitgeslapen in Krakau aan.
Eerst gingen we wat ontbijten. En daarna door Krakow. Krakow is echt een
prachtige stad. S' Middags gingen we onze spullen wegbrengen naar de
jeugdherberg en daarna naar de Joodse wijk. Helaas hebben we daar weinig van
gezien aangezien we er omheen gewandeld waren. S' avonds hebben we nog
heerlijk gegeten in de pizzeria.
De dag daarna was niet echt leuk, maar wel erg indrukwekkend. We zijn naar
Oswiecim geweest. Oftewel Ausschwitz - Birkenau. Het was echt heel
indrukwekkend. Vooral Birkenau.Hoewel Ausschwitz beter bewaard is hebben de
Duitserd Birkenau grotendeels vernietigd om bewijsmateriaal te verwijderen.
Van Birkenau is dus niet zoveel meer over, slechts de overblijfselen van het
aantal barakken dat er ooit stond. Desondanks is het zo groot dat dit heel
veel indruk maakt.
De reis terug is goed verlopen alleen in Wroclaw was de laatste trein naar
Strzelin al weg en moesten we tot 5 uur s' ochtends wachten. Toen heeft Royi
ons met de auto opgehaald. Hij was apart weggegaan in het weekend en was
gelukkig al in Mikoszow.
Werkweek 2
De tweede week moesten we het vijvertje leeghalen. Deze lag vol met alweer,
granietstenen. Deze moesten eruit gehaald worden en met de kruiwagen langs
Bally de waakhond. Deze kwam iedere keer blaffend en grommend zijn hok uit
zodra wij met onze kruiwagen vol stenen er langs liepen.
Toen moest er een hek gemaakt worden. Eerst werden de palen geschuurd en
vervolgens werden ze rood geverfd. De palen stonden in het betton en moesten
rechtgetrokken worden. Ik, David en Royi gingen s' Ochtends vol goede moed
aan de slag. Met touw en met z'n drieen er aan gaan trekken werkte echter
niet. ER was geen beweging in te krijgen. Dan de grond er maar omheen en het
beton eromheen maar weg beitelen. We zagen de schilder al een aantal keer
ons uitlachen. Toen begon het ook nog te regenen. Dus snel een soort van
minitentje in elkaar gebouwd. Om half 11 gingen we bijna radeloos pauze
houden. Hoe kregen we die palen ooit binnen twee weken recht ???
Toen we terug kwamen van de pauze stonden ze ineens allemaal recht. De
schilder had ze ff recht gezet.
We hadden een avond gezegd dat het we er niet zouden zijn met het avondeten
omdat we zouden gaan zwemmen. Omdat we daar na het werk toch niet meer zo
veel zin in hadden, hielden we een grote barbecue. We kochten bij de Poolse
Albert Heyn allerlei lekkers en de barbecue kon beginnen. Ilse kwam met het
idee om s' Nachts buiten te slapen met z'n allen. De eerste paar nachten
sliep ik nog binnen in de tent, maar uiteindelijk ben ik ook gezellig buiten
gaan slapen.
Ik had blijkbaar de verkeerde nacht uitgekozen, want deze nacht stond s'
Ochtends de stoker voor ons te schreeuwen dat we op moesten staan in het
Duits en nog wat in het Pools.
Waarschijnlijk was hij dronken, om 7 uur kwam hij weer terug op zijn fietsje
met de fietsbel en riep weer dat we op moesten staan.
Weekend Karpacz
Het tweede weekend gingen we de bergen in bij Karpacz. Zaterdag ochtend
werden we er met het busje heen gebracht. Twee dagen lang hebben we door de
bergen geklommen. Ik heb heel wat hoogtevrees overwonnen.
Maar de uitzichten die ik ervoor terugkreeg waren dan ook meer dan de moeite
waard. We hebben de Sniezka beklommen en die ligt op de grens met Tsjechie
en zo zijn we dus ook nog een klein stukje in Tsjechie geweest.
Zondagmiddag gingen we met een taxibusje voor 300 zloty weer terug naar
Mikoszow. De taxichauffeur keek wel een beetje raar toen hij ons moest
afzetten in zo'n klein plaatsje. Hij vroeg zich waarschijnlijkwel af wat we
daar moesten. Zondagavond zijn we toen naar de pizzeria in Strzelin geweest.
Laatste week
De laatste week heb ik samen met Royi en David vooral aan het hek gewerkt
om deze af te krijgen. De laatste avond hielden we een afscheidsbarbecue
voor iedereen in Celestyn die zo goed voor ons gezorgd hebben de drie weken
dat we er waren. Het was een geweldige avond en we hebben heel veel lol
gehad met z'n allen. Jeroen, met zijn vrouw en kinderen, Kris, Wiesia en
Kristina, Bokdan (de andere stoker) waren er allemaal bij.
Ook die nacht na de barbecue hebben we als laatste nacht met z'n allen
buiten geslapen bij het kampvuur.
We besloten vrijdagavond al naar Wroclaw te gaan, om daar uit eten te gaan.
Zo hadden we Vrijdag avond en Zaterdag ochtend nog in Wroclaw. Om half zes
zou onze terugreis naar Nederland alweer beginnen. David zou nog blijven in
Mikoszow dus die zwaaiden we op het station in Wroclaw al uit. We waren zo
moe van het weekend dat de meeste in de trein geslapen hebben.
In poznan kwamen we toen ook de andere groepen weer tegen. WE hadden hier
nog ruim drie uur overstaptijd. Onze laatste uurtjes in Polen. We liepen dan
ook zo snel mogelijk naar het centrum, wat echt schitterend is en zijn
daarna in een restaurantje nog wat gaan eten. Daarna moesten we snel met de
taxi naar het station om de trein te halen. In de slaaptrein sliep iedereen
ook al vrij snel. De volgende ochtend stonden we dan om 9 uur in Hengelo.
Het waren drie geweldige weken die ik nooit meer zou vergeten.