De fabriek is na het communisme stopgezet en lag aan het spoor bij het station. Je kan er dus gemakkelijk heenlopen. In Roemenie is het normaal dat je gewoon over het spoor loopt, vaak is dat ook de ene mogelijkheid om naar het andere spoor te komen. De grond was inderdaad nog pikzwart, wel groeide er al weer wat gras en planten. Maar ook de daken van de huizen waren zwart. Er lagen plassen met water met een of andere substantie die niet helemaal gezond leek, de plek was nog ernstig vervuild. En al snel waren wij ook zwart. Het leek net of de fabriek plots verlaten was, er stonden nog steeds apparaten en er lag nog een logboek uit het communisme, toen de fabriek nog werkte. Ik heb het logboek meegenomen maar het is in het Roemeens dus ik begrijp er niet veel van. Het leek zo echt een beetje op een spookstad.
Er liepen ook nog 2 mannen. Het waren geen Roemenen, maar spraken russisch of pools ofzoiets. Ze hadden kleine karretjes waar ze van alles indeden. Ze keken niet echt vriendelijk en we vroegen ons af wat ze hier precies deden en wat ze met die spullen wilde gaan doen. Ze hadden al snel door dat we ze niet begrepen en dat we buitenlanders waren en liepen toen weer weg.
We waren nu ook best wel zwart geworden, het hele gebied was zwart. Toen kwamen die mannen weer terug, zo begonnen in die onbekende taal tegen ons te schreeuwen. We weten niet wat er nu was, maar het was duidelijk dat ze ons daar niet wilden hebben. We hadden het toen ook wel gezien bij die fabriek en besloten dan ook om weg te gaan. We hadden geen zin in ruzie met dat soort vage types. Zwart en al liepen we terug naar het stationnetje.
We besloten nog een beetje in het dorpje rond te kijken. Het was echt een dorp met een paar kleine huisjes. Er was een man bezig met het gras. We liepen langs en hij kwam mij achteraan, ik vond het een beetje eng en liep dus wat sneller door. Er liepen twee kindertjes rond die mij met grote ogen aankeken en achter me aan liepen. Ik had nog wat pennen en blocnotes om uit te delen en ik gaf ieder van hun een pen. De man had me ondertussen ingehaald, hij gaf me een kus op mijn schouder en liep vervolgens weer door.
Dat ik pennen en blocnotes uitdeelde verspreidde zich snel want nu had ik heel wat kinderen om me heen en het werden er steeds meer. Ze liepen de hele tijd mee en vroegen om Duitse marken, ze zagen ons fototoestel en zodra ze door hadden dat we een foto wilde gaan maken gingen ze uitgebreid poseren. Ze houden heel erg van op de foto gaan, het waren er opeens zoveel dat ze allemaal niet eens meer op 1 foto pasten. Ze zijn helemaal meegelopen tot aan het station en gingen pasweg toen we in de trein terug wegreden.