Daar stond ik dan op het station voor mijn eerste bouwkamp naar Roemenie. ik vroeg mezelf nu toch wel af waar ik aan begonnen was. Helemaal alleen met mensen die ik niet ken naar Roemenie om daar te gaan bouwen. Ik had nou niet bepaald bouwervaring. En iedereen die hoorde dat ik in Roemenie ging werken vertelde me dat het er heel erg arm was.
Er stonden al wat mensen te wachten en we raakte snel aan de praat. een aantal hadden al wat bouwkampervaring en konden me vertellen dat het een groot avontuur is. Langzamerhand kwam iedereen en was de groep compleet. Iemand van de bouworde kwam de tickets brengen en we konden vertrekken.
Het avontuur begon echter nu al. De trein naar Berlijn waar wij in moesten bleek niet te rijden want er werd aan het spoor gewerkt. We moesten met de bus naar het Duitse plaatsje Rheine en vandaar met de trein naar Berlijn. Dus wij met al onze tassen de bus in wat een heel gedoe was. In de bus hadden ze al Duitse Schlagermuziek opgezet. Iedereen zat en de reis kon beginnen.
Na een uurtje kwamen we aan in Rheine. Rheine was echt een superklein plaatsje en de trein naar Berlijn hadden we gemist. De volgende trein zou pas over drie uur gaan ofzo. Dat zou betekenen dat we onze aansluiting naar Praag zouden missen en in Praag onze 3 uur wachttijd kwijt waren. Omdat we het toch niet zo zag zitten om 3 uur te wachten in de middle of nowhere van Duitsland besloten we te kijken of we niet naar een grotere plaats konden gaan op de weg naar Berlijn. Zo kwamen we in Hannover en in Hannover konden we zelfs nog een trein naar Berlijn krijgen. Helaas zouden we op twee minuten onze trein naar Praag nog niet halen, maar goed in Berlijn wachten is altijd nog beter dan de middle of nowhere. Het was in de trein supergezellig en het klikte goed tussen ons als groep. Al mijn twijfels waren weg, ik wist zeker dat dit een super vakantie zou worden In Berlijn gingen we kijken waar de volgende trein naar Praag vertrok, dat bleek aan de overkant te zijn. Op het bordje lazen we dat de vorige trein vertraging had, dus dat we de trein alsnog gehaald hadden. Dat ik nog zo blij kon zijn met vertraging. Op naar Praag dus. De trein ging dwars door Berlijn, waardoor je veel van Berlijn kon zien. Het stuk tussen Dresden en Praag was echt schitterend. Je reed door een dal naast een rivier en de uitzichten waren mooi. In Praag moesten we nog twee en een half uur wachten op de trein naar Roemenie en we hadden nu best wel honger. Het betrouwbaarst leek ons de Mcdonalds. Gelukkig kon je er met Duitse marken betalen want ik had geen Tsjechisch geld. Het viel me gelijk op dat de mac een stuk goedkoper was als in Nederland.
Nu konden we in een keer door naar Roemenie in een zeer luxe slaapcoupe. Elke coupe had drie bedden en eigen kastjes met wastafeltje. Best luxe alleen konden we met onze groep niet meer bijelkaar zitten. Het was echter al best wel laat dus besloten we dan ook te slapen. Wat niet echt lukte omdat we steeds paspoortcontroles hadden. We reden door Tsjechië, Slowakije en Hongarije. Bij binnenkomst nam de conducteur van onze treinwagon onze kaartjes in en wees ons onze coupes. We hadden echter niet door dat onze kaartjes werden ingenomen. Na een onrustige nacht werden we in Hongarije wakker. We besloten in een wagon verder met z'n allen bijelkaar te zitten omdat we pas in de avond Medias zouden bereiken. Zo hebben we een hele tijd gezeten. In Roemenie werd de trein steeds drukker en de locale mensen kwamen in de trein. Voor onze coupe ontstond zelfs nog ruzie tussen twee mafiauitziende Roemenen en een zigeunerman. Wat het probleem was begrepen we niet maar we besloten toch maar onze deur dicht te doen van onze coupe.
Even later kwam er een conducteur langs. Hij wilde ons kaartje zien. Dus wij haalden ons pakket met treinkaartjes. Elk stuk had een apart kaartje en dat dan voor zes personen heen en terug. Dat zijn dus heel wat kaartjes. Wij zoeken, maar konden het juiste kaartje niet vinden. De conducteur sprak gebrekkig engels. We probeerden uit te leggen dat we het kaartje wel hadden en dat we uit de slaapcoupes kwamen en dat we daar door die conducteur ook gecontroleerd waren. Hij moest toch het kaartje zien en anders moesten we 40 duitse mark per persoon betalen. We haalden al onze tassen overhoop op zoek naar de kaartjes, maar die waren nergens te vinden. Hij kwam drie keer langs om te kijken of we ze al gevonden hadden. We raakten licht in paniek want de kaartjes waren echt nergens. Ten einde raad gingen we naar de conducteur van de slaapcoupe hij had de kaartjes gezien en wist dat we daar zaten. En jawel, hij had de kaartjes nog. Dit wist die andere conducteur ook wel maar hij probeerde waarschijnlijk toch wat geld los te krijgen van ons ofzo. Trots liepen we met onze kaartjes naar de andere conducteur die ze zonder lach goedkeurde. Om 6 uur kwamen we dan in Medias aan. Op het station kwamen gelijk straatkinderen naar ons toe. Moe van de reis wist ik niet zo goed wat ik er mee aan moest en het overviel me een beetje. Ik heb ze wat koekjes gegeven die ik mee had genomen voor de treinreis en doe overgebleven waren. Donja, wiens functie op de school onduidelijk bleef, kwam ons ophalen en bracht ons naar de school. De school lag aan de rand van de stad op een heuvel, zodat je over de stad heen kon kijken. We werden vriendelijk ontvangen met een soort koffie en we ontmoette ook de oostenrijkse vrijwilliger. De reis verliep avontuurlijk, maar we zijn er gekomen.