Het werk was niet moeilijk. We moesten elke week van 8 uur tot 4 uur s' middags werken. In de praktijk waren we echter meestal al eerder klaar.
We moesten de muren pleisteren en de ramen schoonmaken.
We werkten samen met de Roemenen wat soms een beetje lastig was omdat ze enkel Roemeens spraken. Met sommigen hadden we dan ook nauwelijks contact.
Anderen probeerden toch nog met ons te praten, met gebarentaal en een beetje engels en duits kwamen we best wel ver.
Een man sprak Frans, hij heette Pierre en omdat ik ook een klein beetje frans sprak kwam hij de hele tijd met mij praten.
Hij werkte normaal als gymleraar op de school en nu in de vakantie hielp hij mee met bouwen. Hij vond het bouwen veel leuker als met de kinderen werken.
Hij verdiende 100 euro in de maand en daar moest hij zijn hele gezin van onderhouden. Regelmatig riep hij Alice, Alice mon amour of Alice, Alice mon petit butterfly, naar mij toe als grapje.
Hij had ook een oud koninginnedag T-shirt, deze had hij uit Nederland gekregen en hij was er erg trots op. Je ziet in Roemenie echt dat de mensen rondlopen in Nederlandse kleding. Soms zie je oude radio 538 tshirts enzo.
Er zijn zelfs hele winkels met second hand from holland.
Dan hadden we nog Robbie die vanuit Duitsland nu in Roemenie werkt en Aurel. Ze zijn een aantal keer met ons mee uit geweest naar de bioscoop. Dan hadden we nog Ciprian die ons leiding gaf en vertelde wat we moesten doen.
Hierboven van links naar rechts: Aurel, Pierre en bugs bunny(zo noemde Pierre hem, zijn echte naam weten we niet)> Op de rechterfoto opnieuw Pierre als hij en de andere Roemeense werkers pauze namen.
De laatste dag wilden we een soort afscheid houden met cola en koekjes. Volgens mij begrepen ze de bedoeling niet helemaal, maar met de cola en koekjes waren ze erg blij.
Hierboven zitten ze dus allemaal te wachten op de cola en koekjes en daarna met z'n allen op de afscheidsfoto. De Roemenen willen allemaal erg graag op de foto. Zodra ze een fototoestel zien staan ze al gelijk te poseren.
Ik heb heel wat foto's gemaakt alsof ik ze gemaakt heb. Hier beneden Michelangelo(echte naam is onbekend) met nog een van de Roemeense bouwers poserend voor de foto.
Ik heb er naar hun idee wel 6 gemaakt, door gewoon telkens te doen alsof ik het knopje weer indrukte.
We hadden in de ochtend een kleine koffiepauze en s'middags een grote lunchpauze. meestal gingen we voor de school met z'n allen in de zon zitten. We hadden een klein straathondje die ond gezelschap hield.
In het begin was hij zo dun en ziek dat iedereen dacht dat hij dood zou gaan, toch knapte hij op. We noemde hem Doggy.
