Verslag Huttentocht Huben – Oostenrijk 2003

door: Jan Netelbeek met dank aan Georges voor het screenen van de tekst

Opgedragen aan de echtenoten van alle vijf deelnemers, die zijn thuisgebleven en hun echtgenoten het plezier gunden eens lekker uit te waaien in de Oostenrijkse bergen.

Deelnemers:

	Rien Gids en ervaren bergwandelaar. Rien is werkzaam bij de Gemeente Middelburg. Heeft 2 paar bergschoenen: een oud gerepareerd stel en een nieuw stel. De oude schoenen werden hem fataal (lees maar in dit verslag!). Rien heeft lang in Enschede gewoond maar is volgens zijn zeggen gevlucht voor Georges.
	Georges Ervaren bergwandelaar. Heeft al vaak samen met Rien gewandeld. Georges heeft de routes uitgestippeld. Werkzaam bij een P&O adviesbureau. Weet precies wat je mee moet nemen, maar als puntje bij paaltje komt heeft hij het zelf in de tent laten liggen. Rien en Jan vinden beiden dat er aan het karakter Georges best iets verbeterd kan worden.
	Bob Rasechte Amsterdammer die nu in Zandvoort woont. Altijd in voor een geintje. Stevige roker en met een slechte conditie. Volgend jaar zal dit beter zijn heeft hij beloofd. Rob woont in Zandvoort en werkt in een auto-onderdelen magazijn.
	Bert De zwager van Rien. Kent alle plaatsen en iedereen. Hij vertelt graag over zijn tijd bij de KLM waarbij hij toen veel plaatsen in de wereld heeft gezien. Bij het wandelen houdt hij er altijd goed de pas in. Bert woont in Zandvoort en is fiscalist.
	Jan Neef van Georges. Had wel eens in de bergen gewandeld, maar niet op grote hoogte. Zijn bergschoenen met stalen(!) neuzen bleken niet zo geschikt. Voor de expeditie toch maar echte nieuwe bergschoenen gekocht! Hij heeft zorg gedragen voor de verslaglegging van de reis. Jan woont in Apeldoorn en is sinds kort 'VUTTER', tot ongenoegen van de anderen....

 Leeftijd van de deelnemers schommelde tussen de 55 en 60 jaar(dus oude knarren!).

De groep reisde naar Oostenrijk in twee auto's: Rien, Georges en Jan vanuit Enschede, Bert en Bob vanuit Zandvoort.

Rien, Georges en Jan hadden twee tenten meegenomen om op de camping in Huben te bivakkeren.

Bert en Bob hadden het niet zo op kamperen en rekenden erop dat ze wel een "Zimmer Frei" konden vinden.

Plaats: Huben/Sölden, Oetztal, Oostenrijk

Kaartje van Sölden en omgeving:

Klik op het plaatje voor een vergroting

De routes die we gelopen hebben zijn voorzover aanwezig op de kaart, aangegeven met markeerstift. De geplande wandeling naar Siegelander Hutte (de meest rechtse route) is niet volledig uitgelopen (zie verslag).

Zaterdag 30 augustus

De avond tevoren waren Rien en Jan al aangekomen bij Georges en Bernadette in Enschede.Leonie had Jan met de auto gebracht en Rien was met de auto vanuit Middelburg gekomen. De vrijdagavond is nog een gezellig avondje geworden, maar toch op tijd naar bed voor morgen met een stevige reis voor de boeg. Alle spullen klaargezet voor het vertrek de volgende ochtend.

Zaterdagmorgen om 7 uur vertrek uit Enschede in de auto van Georges. Dat was per slot een lease-auto… Volle tank met bestemming Huben in Oostenrijk.

Diezelfde dag waren Bert en Bob in hun auto vanuit Zandvoort vertrokken met dezelfde bestemming.

Na een vlotte reis kwamen we aan op de camping in Huben (enige kilometers voor Sölden). Rien, Georges en Jan zouden hun basiskamp (2 tentjes) opbouwen op de camping in Huben. Tijdens het verblijf in de berghutten zouden de tentjes blijven staan.

Hoofdgebouw "Oetztaler Naturcamping" in Huben

Bij aankomst regende het pijpenstelen. De moed ontbrak ons om meteen de tenten op te zetten en we hoopten dat de bui tijdens het moed indrinken over zou waaien.

Rien had deze plaats tijdens zijn vakantie al bezocht en was daardoor enigszins bekend met de omgeving. Georges en Jan dachten dat Rien ook al een goede relatie met de campingbaas Ernst Kuprian had opgebouwd, maar die liet niets blijken van enige herkenning.

Na enige pilsjes in het campingcafé kwamen Bert en Bob ook aan. Jan kende de twee Zandvoorters Bob en Bert nog niet, maar na wat pils was de kennismaking snel beklonken.

Bob en Bert (B&B) zaten in een appartementcomplex “Alpenrose” in Huben met “Bed & Breakfast” (B&B).

Na de kennismaking moest het dan toch gebeuren: de tent opzetten. Het veld was kletsnat, maar de tenten konden vlot worden opgebouwd. Rien probeerde nog optimistisch onder de paraplu wat water te koken voor koffie, maar tot zijn verdriet (en tot ons vermaak) stortte de paraplu naar beneden en sleurde het wankele gaspitje met ketel mee in zijn val. Geen koffie dus....

’s Avonds hadden we afgesproken in het restaurant Hirten waar we uitstekend hebben gegeten.

Het plan voor de volgende dag besproken. Het zou een gemakkelijke wandeling van ca 3 uur worden naar het  Brunnenkogelhaus op 2738 m.

Zondag 31 augustus

De volgende ochtend met de bus van Huben naar Sölden. Het regende nog steeds, maar we waren vol goede moed.

Vanuit Sölden (1250m) vonden we na enig zoeken de weg naar het Brunnenkogelhaus.

Het ging meteen stevig omhoog.

De klim was zwaar, vooral voor Jan en Bert, die voor het eerst mee gingen.

Het weer werd langzaam beter, de regen stopte uiteindelijk. Na 3 uur kwamen we aan in de Brunnenbergalm (1972m) waar we even op krachten konden komen. Kennis gemaakt met 'Shiwasser' (een soort slappe roze limonade die na de zware inspanning best smaakte). Nu bleek ook dat de schatting van de tijd om naar de Brunnenkogelhaus te komen behoorlijk optimistisch waren geweest. We waren nu halverwege, bekaf en we moesten nog 600 m klimmen!

Onmiddellijk werd natuurlijk naar onze planner (Georges) en gids (Rien) gekeken. Geen goed begin voor de heren!

Toch hebben we toen besloten verder te gaan.

Ik ben Bob en ik ben op......

Na veel zwoegen (vooral van Bob en Jan) zijn we tegen de avond aangekomen in het Brunnenkogelhaus. Deze hut was behoorlijk primitief: nauwelijks elektriciteit, geen water (alleen uit de ton) en een wc-huisje (met ton) buiten de deur. De beheerder Bruno en zijn vrouw (?) verwelkomden ons hartelijk. Na het nodige Shiwasser en bier gedronken te hebben kregen we een prima 1-pans maaltijd opgediend.

Lekkere 1-pans hap in de berghut

Het was werkelijk een 1-pans diner want we hadden een grote pan met 5 vorken. Het menu was spiraalmacaroni met daarin gemzen worst. Smaakte prima! Niet meer zo veel gedronken omdat we wisten dat de toiletgang in de nacht betekende dat je naar buiten moest (met een lantaarn naar het “huske” of naar de afgrond).

Groepsfoto in de hut met bescherming van boven...

We waren de enige gasten en er was een goed lager voor 4 personen (met dekbedden!). Op zolder waren nog meer plaatsen. Omdat we met zijn vijven waren bood Bob aan om boven te slapen. Hij was een snurker met een stevige reputatie en hij wilde ons geen slapeloze nacht bezorgen.

Maandag 1 september

De volgende ochtend was het stralend weer. Bob had alle balken van de zolder doorgezaagd, zonder dat we dat gemerkt hadden.

De toiletvoorziening bestond uit een plastic afwasteiltje dat je met ijskoud water uit te regenton kon vullen. Dit teiltje plaatste je dan op een schap aan de buitenmuur en zo kon je je wassen. We boften dat het zo mooi weer was. Daarbij was het een geweldige ervaring om met zo'n prachtige uitzicht je toilet te doen!

Klaar voor vertrek. Fotootje gemaakt door de hutbaas Bruno

Na deze bijzondere ochtendtoilet weer op weg. Nog even wat fotootjes boven op de berg gemaakt met een schitterend uitzicht.

I Is het niet prachtig?

Ons volgende doel: de Siegerlandhutte (hoogte 2710). De reis ging voorspoedig. Prachtig weer en een redelijk gemakkelijke afdaling, die echter werd onderbroken met een moeilijk stukje waar je je aan kettingen moest vasthouden om dat punt te passeren. Dit was de meteen de krachtproef voor onze hoogtevrees. Het punt veilig gepasseerd zonder afvallers!

Daarna een mooie wandeling met en een geleidelijke afdaling naar het dal van de Windache. Daar hebben we ook onze "lunchpauze" gehouden met veel belangstelling van de koeien.

Na de lunchpauze weer op weg naar de Sigerlandhutte door de Windache stroomopwaarts te volgen. We hadden ongeveer een uur gelopen toen Rien stopte en bedenkelijk naar zijn rechter schoen keek. Het kon niet waar zijn! De zool was voor een groot gedeelte helemaal los... Een voorlopige reparatie met de reserve veter voorkwam dat we Rien als opgegeven moesten beschouwen, maar verder lopen naar de Siegerlandhutte had geen zin. Daar waren ook geen schoenmakers. De reserve schoenen van Rien lagen in het kampement in Huben....

Dus viel het harde besluit terug te keren naar Huben en halfweg te overnachten in de Alpengasthof Fiegl.

Kijk toch eens wat een ellende met die schoen....

Terug naar Alpengasthof Fiegl (1985 m). Daar gegeten en geslapen.

Bob aan het beddenopmaken. Volgens Bert nog nooit vertoond!

Met Bob was het altijd roken of Apfelstrudel eten.... Beiden zijn dodelijk!

Rien zit hier te zweten om het logboek in te vullen. Hoe kan hij zijn verschrikkelijke zonde opbiechten?

’s Avonds nog het logboek ingevuld met natuurlijk de vermelding van de halve zool...

Daarna nog gekaart (die Schafraad en Netelbeek hadden volgens de anderen vals gespeeld).

Dit keer sliepen we met zijn allen in dezelfde kamer wat de nachtrust niet ten goede kwam. Gesnurk en geruft alom. Waar was die beschaving gebleven?

Dinsdag 2 september

De volgende ochtend vond Georges het nodig om in alle vroegte het licht aan en uit te doen en nogal luidruchtig naar het toilet te gaan. Bij terugkomst vond hij de deur op slot. Lagguuuh!

Prachtig weer. Na een goed ontbijt vanuit het Alpengasthof terug gelopen naar Sölden. De zool van Rien hield het gelukkig goed!

Bij terugkomst in Soelden vond Rien wat hij nodig had: Shuhe Reparatur!

Koffie gedronken bij de Pizzaria. Met de bus terug terug naar Huben.

Vanuit de camping ’s middags gelopen naar de Sattelalm (1505 m).

Gegeten in het Hirten restaurant. Overnacht op de camping.

Woensdag 3 september

Goedzo  Bert, je had het zonder hem niet gered....

We hadden weer uitstekend weer. Vertrek vanuit de camping. Het doel van vandaag was het Hahlkugelhaus (2042 m). Het werd een zware klim door de bossen. Het was zelfs zo zwaar dat Bert op zijn 'blote' knieen de hogere machten heeft bedankt voor het succesvol bestijgen van deze berg.

Even pauze en wachten op Bob....

Tijdens het nemen van een moeilijk stuk via kettingen aan de wand werd Bob zelfs nog door zijn makelaar gebeld. Toen Bob de makelaar vertelde dat hij op 3000 m hoogte "in de touwen hing" schrok de makelaar wel en verzocht Bob “het voorzichtig aan te doen”…

Zwaar ploeteren langs de steile helling....

Boven aangekomen hadden we een prachtig zicht op de omgeving en was er een heerlijk weitje om even te rusten en te eten.

4 uur, cup-a-soup tijd. Dat zouden meer mensen moeten doen!

Mij kan de hele boel gestolen worden!

Toen wij daar al een tijdje lagen kwamen er twee aantrekkelijke jongedames ook naar ons weitje om hetzelfde te doen, maar toen ze daar 5 van die hongerige heren zagen liggen zijn ze (na een praatje) toch maar wat verderop gaan liggen.

Hier toch duidelijke aanwijzingen dat er meer gebeurde dan alleen maar de dames begroeten. We vonden Georges toch wat al te enthousiast en met veel moeite hebben we hem kunnen overtuigen dat we andere bergen moesten beklimmen....(Ja Georges, ook jij wilde niet betalen voor de foto's!)

Nog even de benen bruinen in de zon...

Bob liet zijn artistiek kwaliteiten de vrije loop bij het maken van het plaatje van de maand

Even later aangekomen bij het Hahlkugelhaus.

          Opschrift boven de ingang

Ook daar bleken onze dames (ze bleken uit Stuttgart te komen) inmiddels te zijn aangekomen. Spontaan heeft een van hen ons op de foto gezet, met onderstaand resultaat.

Met dank aan onze Heidi....

Overzichtsfotootjes van het Hahlkugelhaus.

De waard daar was ook een mooi figuur met zijn Tiroolse hoedje vol met speldjes. Hij leek trouwen sprekend op Bueno de Mosquito.

Bueno, de waard in actie. Bob kijkt jaloers naar zijn mooie hoedje

Bob weeeer aan de Apfelstrudel.....

Het eten was er trouwens prima (Sauerkraut met Wurst)

Daarna doorgelopen richting Polltalalm, maar halverwege afgebogen naar het dal. Via zigzag wegen die we vaak hebben afgesneden, naar het dal en de camping.

’s Avonds gegeten in het Hirten restaurant.

Ons basiskamp, nu in wat zonniger tijden dan toen we aankwamen in Huben.

Donderdag 4 september

Dit zou een gemakkelijk dagje worden. Gelopen naar Laengenfeld. Via de Pestkapelle (een kerkje dat ter nagedachtenis van de Pest epidemie was gebouwd) naar Waldklause. Koffie met een machtig stuk gebak.

Daarna in Laengenfeld op het terrasje gezeten. Georges is samen met Rien de auto op gaan halen. Jan, Bert en Bob zijn achtergebleven en hebben in Laengenfeld gewacht (en gedut op een bankje). Vanaf het bankje een prima gezicht op de kerktoren van Laengenfeld, dus toen maar liggend deze foto genomen.

Nadat ze met de auto terug waren in Laengenfeld zijn we naar Oetz gereden. Hoewel het al laat in de middag was, zijn we toch met de kabelbaan naar boven gegaan (Hochoetz 2020m). Daar wat geluierd en in de zon gelegen. Georges werd daar in zijn dutje op de bank nog hinderlijk gestoord door een telefoontje van een kennis. Dit bleek Bob te zijn die enige meters verder (ook liggend op de bank) dit gnuivend kon aanzien..

Jan wilde als enige nog een “colletje” pikken vlak voor de laatste gondelvaart naar beneden (half vijf). Hij was echt verslaafd geworden! Hij is naar de Bielefelder Hütte (2150m) gelopen en heeft daar nog wat foto’s genomen.

Nadat we met de kabelbaan weer naar Oetz waren gebracht, zijn we weer naar Laengenfeld gereden en in het restaurant gegeten waar we al eerder die middag een pilsje hadden gepakt. Het ging er nogal vrolijk toe en een echtpaar vlak achter ons heeft dit met grote ogen en verschrikte blik gade geslagen...

's Avonds in de kroeg van de camping nog wat (pils) gedronken. Er was daar ook nog een feest aan de gang en een het zoontje van de campingbaas Ernst deed erg (en niet onverdienstelijk) zijn best op de accordeon. We waren echt in Tirol! Na wat pils zijn we toch maar overgegaan op de Obstler die door het kleine glaasje wat praktischer is ('s nachts eruit te moeten is een straf op de camping!).

Na al deze drank steeg de stemming (ten koste van het peil)

Als verrassing hadden Rien en Bert voor Bob een koe-bel gekocht om hem te eren voor het doorzettingsvermogen dat hij getoond in deze moeilijke periode. Ondanks zijn slechte konditie (als een 'natte krant') heeft hij toch alle tochten volbracht. De vertwijfelde uitroep van Bob "Godsklere, komt daar nou nooit eens 'n end an?" had hij daarbij vaak verzucht.

Bob was diep geroerd door deze onderscheiding en de Bob toont op onderstaande foto ook hoe geweldig hij dat vond.

Ook de tong past bij die koebel!

Wegens deze hoge onderscheiding feliciteerde Rien hem (te?) hartelijk.

Deze foto wordt hierbij gepubliceerd omdat Rien net als Georges, de afkoopsom weigerde te betalen (Jan had al een beetje op het geld gerekend, maar ja, dan maar volgend jaar weer op de camping i.p.v. een appartement...)

Na deze emotionele momenten bekende Bob dat hij het ondanks alle beproevingen heel leuk had gevonden en dat hij beslist volgend jaar weer meedoet. Daarbij beloofde hij met roken te zullen stoppen en dat hij volgend jaar 'clean' zou zijn. De belofte en de besliste vinger op de tafel zijn vastgelegd door de fotograaf, dus we houden hem eraan!

Volgend jaar rook ik niet meer!

Dat belooft wat voor de toekomst! Bob fluitend vooraan en wij volgen hijgend (en vloekend).

Vrijdag 5 september

Vrijdag zou eigenlijk de 'lummeldag' worden, maar we hebben ons plan toch maar veranderd. Besloten werd om vrijdagochten naar Füssen te rijden, een plaatsje vlak over de Oostenrijkse grens in Duitsland. Bob en Bert kenden dit plaatsje goed omdat ze hier vroeger veel waren geweest. Dan hadden we de bochtige 2-baans wegen in Oostenrijk alvast maar gehad en konden we Zaterdag gemakkelijk op de Duitse autobahn komen. Bert en Bob kenden Füssen goed. 's Morgensvroeg vertrekken we vanuit Huben. De (nog natte) tenten opgebroken en naar Füssen gereden. Bezienswaardigheid: het Schloss Neuschwanstein. We kwamen in Kurhotel Ruchti en kregen 2 kamers op de zolderverdieping (€30.- de man) met gemeenschappelijke douche en toilet. Voor de drie kampeerders Georges, Rien en Jan was dit dus pure luxe (Bob en Bert waren de hele week al verwend in de Alpenrose!).

Gelopen langs de ….see naar Neuswanchsee. Vlak bij deze burcht nog even een pilsje gepakt. Ook op dit terras konden van het berglandschap genieten, maar dat kan op twee manieren worden uitgelegd. Een berg had nl. een mooie moedervlek….

Er is door een van onze groep (ik vermoed Georges...) een foto van Jan gemaakt, maar geheel 'toevallig' is deze prachtige jongedame in het beeld meegenomen. Als service voor de lezers hebben we dat stukje foto maar even uitvergroot zodat de zoete herinnering kan blijven!

Moedervlek net niet zichtbaar...

Na het terraswerk weer verder naar het kasteel gewandeld. Bert en Bob waren onze gidsen en leidden ons via een slingerpad naar het kasteel. Nog behoorlijk geklommen om het kasteel te bereiken.

Aangekomen bij het Schloss Neuschwanstein, hebben we dit bijzondere bouwwerk van de Beierse Koning Ludwig II bewonderd. Een bezoek aan het interieur van het slot is zeker de moeite waard, maar door de lange wachtrijen hebben we hier maar van afgezien.

Ook de Mariënbrücke op geweest. Deze brug hangt boven een diepe kloof met een prachtig uitzicht over het kasteel en de omgeving.

Hieronder wat foto's die genomen zijn vanuit de Mariënbruecke

Op een terrasje gezeten waar we ook veel wespen gevangen hebben. Leuke sport! Daarna de laatste foto's genomen in de omgeving van het kasteel.

Daarna teruggelopen naar Füssen. 's Avonds gegeten in een restaurantje dat Bert zich nog wist te herinneren.

Zaterdag 6 september

Goed geslapen, maar de volgende ochtend wel vechten om de douche (met toilet). Na een uitstekend ontbijt (wij als kampeerders waren dat al een tijd ontwend) in hotel Ruchti werd alles klaargemaakt voor de reis naar huis.

Eerst nog even naar de V-markt om de laatste benodigdheden voor onderweg in te slaan. Maar dan kwam onverbiddelijk het moment van afscheid. Dit was hard na zo'n tijd intensief met elkaar opgetrokken te hebben. Gelukkig hebben we er een uitstekende herinnering aan overgehouden met vele foto's. Bovendien willen we dit nog eens overdoen!

+++++++