This is  the  second Simca webpage from Hans Hoogervorst       
                       Amsterdam, The Netherlands

 this site is always under construction, last modified:  22 february 1999

Where did the hobby start?

It is difficult to say when  I became a fan of the carmark SIMCA.  In the early seventies  as a child I remember that our neighbours had a  white Simca 1000 and after that a light blue metallic Simca 1100. My parents had  "only" a Citroën Dyane 4 The sound of a Simca 1100 I can remind of thousands cars. It is a special rough sound, like a spinning wheel.

Left : Here is an example of the Simca 1100 which my neighbour had
Right: Here you see my father in 1978 with his own Chrysler 160, built 1974. number 01-EE-81

What a luck did we have to get buy a 2 years old darkblue metallic Chrysler 160 from 1974. A wonderful car it seemed.  It was really a pity the car was so bad in qualitiy, both in technique  as in body. My father and I took an offensive against the rust,  but we lost.  The car became also involved in a caraccident, (got repaired) got different leaked packings etc.  In 1981, after 7 years old, the car was totaly a wreck. What a pity. larger story in dutch


Although  the enthousiasm for the marque did not disappeared. I tried to  let my father choose for a Chrysler Simca 1308 S from 1978 instead of a Ford Taunus Wagon. And I succeeded. But not for long because this new Chrysler Simca had gearproblems. He sold the car after three months. One picture of the car is left:

Chrysler Simca 1308 S  , built 1978 . number DD-43-JP

My Simca hobby started in the eighties with a Simca 1100 LX from 1975.  I bought the car with a friend for almost nothing. Every metal part of the car seemd to be rusted and I  tried to restore the carbody with lots of polyesters. At least the car seemed well , but to speak about restoration?? NO Although I learned a lot about repairing cars. larger story in dutch

2 pictures of a Simca 1100 LX, built 1975 . number 26-ER-56

It took seven years later to buy my second Simca.  In between I had driven an Opel Ascona A, Renault 20TL, Mitsubishi Celeste. No more words about those cars. It was in 1989 I bought a  blue metallic Simca Chrysler 1308 GT , to be specific " pacific blue". I guess I have something with that colour.  This Simca was a wonderful vehicle. The engine was great, the interior and seats luxurous  (with the electric windows)  and the rust was also great. After buying the car, I immediately started to protect the car against rust. It lasted 5 years till I had to give up. But in the meantime I have driven 5 years  with pleasure and at least  I drove all the way up from Holland to Norway. Never knew that Norwegian winters can be so cold  and freezing that you needed extra winterequipment such as condensremover (in the fuel)  and wintertires. I found some extra wheels at a "bilophuggeri" . Finally the car brought me safe back from Trondheim to Amsterdam in wintertime in 1993. I regret that  I had to bring the car away to the shredder (bilophuggeri / sloperij) in 1994 because the rust was taking over (again). Here is a picture from where I just bought the car: larger story in dutch


Chrysler Simca 1308 GT, built 1978. number DB-94-BF: to the left: just bought, to the right: 1993 in the mountains of Norway

After this Simca, I thought the game was over for Simca's. The markname did not longer exist and the amount of Simca's on the road decreased enormously. But suddenly  in 1997 I saw in the centre of Amsterdam a brown metallic Simca Chrysler 1309 SX . This car has the same body as my 1308 GT , the only difference is the bigger engine and the automatic gear. I decided to put a note under the window to ask if the owner (s) wanted to sell. They wanted  to sell!! But before the week of selling they became problems with the gearbox. However it seemed that this problem was not easy to solve  I decided to "buy" this car. Otherwise it would be in no time a wreck and I had the feeling that I had to make something good to the name Simca.  With my daily car, a Citroën BX Turbo diesel I hauled this Simca to a safe garage. After some years I was back in town with a "new" Simca. The other problem was some rust but I learned to manage with that.  The car needs still be repaired. But I think to demolish the car for spareparts. And why?  Well if you read the text  "If one Simca comes, more will follow"  you 'll understand....
larger story in dutch

Dashboard, interior and motor of the Chrysler Simca 1309 SX, built 1979. number  DX-64-HY


If one Simca comes , more will follow....

Now I had an oldtimer (well, almost then) and I  needed some information about repairing. I decided to go to a classic carexhibition and  looked in the prospects and magazines. I bought some Simcamodels and  when I was looking for other Simcamagazines I got in contact with someone of the Simca Automobielclub Nederland.  I had never heard of such a club and was very surprised that there was a club for Simca-enthousiasts. They must be as crazy as I am to buy a Simca I thought. And they were, even crazier some times.(I mean there are members with 20 Simca's in our club)  So it didn't take long to become a member of the  Simcaclub Nederland. It is possible to get to know each one because this Simcaclub in  Holland has about 200 members.

After becoming a member of the dutch Simca Automobile Club I  was asked if I was interested in another Simca 1309 SX from 1979 with a very good body but also with some technical problems with the gearbox .  After viewing the car in Rotterdam, I thought the body was in a rare good condition that I couldn't refuse to buy that Simca. Otherwise this car would be gone too.  So  I bought a second Simca 1309 SX automatique.  larger story in dutch

Chrysler Simca 1309 SX, built 1979. number  DZ-54-RZ
There I  had 2 Simca's which did not drive. what a pity. And then after a half year I was called by a man who had to sell a copy of the first brown Simca 1309 SX. It had the number DX-44-XY and the first one had DX-64-HY.  But this one was in a drivenable condition. So I was curious and called the registrationdesk in order to ask how many  of this Simca did exist in Nederland. He said: 8. Wel it took not long and I drove in my third Simca 1309 SX back to Amsterdam!  Now I have only to repair the black Simca: changing the gearbox and motor. For this car I bought a wreck with a good motor and gearbox: a Talbot 1510 GLS automatique.
I have dismantled this Talbot 1510 GLS in a period of three months.  A benefit of this is getting a lot of (now unneccesary) extra spare parts. The question is also: where do you store all this stuff??
 I can say that you learn a lot from dismantling a car. More then learning in the books.
If you think this is the end of all the buying stuff about Simca's you're wrong.  Between members of the Simca Automobiel Club Nederland  I am known as a special  enthousiast in this type of Simca's. So if somebody ads a Simca 1307/8/9, I got mostly a phonecall. And by those calls, it is hard not to look. But if you know looking means almost automatically buying you see what a problem this hobby can become...
I got offered a drivable Simca Chrysler 1309 SX from 1979. Everything functioned: cruise control automatic gear, motorblock etc.  My first drivable Simca! I  even drove this car for a  wedding (as you see me here standing with a suitcase). The car drives perfectly like an american car: relaxing.  It is a French American in Holland. The colour is metallic brown, a very common colour for cars in their seventies.

Chrysler Simca 1309 SX, built 1979. number  DX-44-XY

 I am always interested in other Simcafans throughout the world.  As I started with a Simca 1100 I am most interested in cars from the sixties  and seventies. But other Simcamodels  have also my interest. : See here for a small overview 

On this page you find (dutch) storys about Simca's, Simcaclubevents and more pictures

Een Chrysler 160 uit 1974: de blauwe 01-EE-81

Simca 1100 LX uit 1975, kenteken: 26-ER-56.

Simca Chrysler 1308 GT uit 1978. kenteken DB-94-BF

Simca Chrysler 1309 SX  , 1979, DX-64-HY
Deel 1: Oude liefde roest (niet)

Simca Chrysler 1309 SX  , 1979, DZ-54-RZ
Deel 2: Oude liefde roest inderdaad niet
Met een Simca naar de garage: vervolg van missie 1,2,3 (Simca 1309 SX)
 Sleuteldag 1998  bij garage Bos in Voorburg op zaterdag 18 april j.l.

International Simca-, Matra-, and Talbot Meeting in Nuenen The Netherlands.  21 - 24 may 1998

Ralley internationale meeting Nuenen 1998

 more  information and pictures will soon follow

Een Chrysler 160 uit 1974: de blauwe 01-EE-81

Met een zin: een prachtige rampenbak.
De kleur: blue metallic en het interieur blauw skai. Mijn vader kocht deze auto in 1976 van een bevriende fotograaf toen de auto net 2 jaar oud was. Het geluid van de motor en de geur van het interieur waren heel bijzonder. We zouden er veel narigheid mee krijgen: Al die zelfde zomer kocht hij een verfblik Tencotop undercoating om de kokerbalken onder de deuren en het plaatwerk onder de bumpers zwart te maken. Dat voorspelde niet veel goeds. Ondanks dat de auto altijd in de garage had gestaan.  Het volgende jaar begon ik toen al op 10-jarige leeftijd mijn pa te helpen met de roest. En dat aan een auto van amper 3 jaar oud.... Even met een schroevedraaier wat wegkrabben en pats er doorheen bij de spatborden. Dat was het begin van het einde.  Spatborden eraf en polyester en nylon kousen als polyestermatje. De sierstrippen haalde ik eraf omdat ook daaromder roestvorming ontstond. Mijn moeder heeft toen in een opruimbui alle strippen weggegooid en daar kwamen we pas achter toen ik de plekken had bijgespoten. (met een iets te lichte kleur waardoor het al gauw een vlekkerig geheel werd). Naar de dealer nieuwe sierstrippen gehaald voor zo'n  250,- maar helaas waren niet alle strippen leverbaar. De ontbrekende 2 of 3 zouden er nooit meer op komen. Zo reed mijn vader de komende 4 jaar... Het was geen porum.  Dat zelfde jaar een aanrijding: In de Velsertunnel werden we in een kettingbotsing van achter aangereden. Achterlicht, bumper en het hele achterspatbord kaduuk. Het was nog een heel gedoe om uit te vinden wie ons nu had aangereden. Het bleek uiteindelijk geen Simca te zijn maar een Ford Escort. Gelukkig betaalde de verzekering en de schadehersteller had de plek erg mooi hersteld. Alleen zodanig  dat er water onder het reservewiel kon komen via de achterklep. En ja hoor: na een jaar  een groot roestgat. Wat kon die auto goed roesten!! Maar er was nog meer. De auto reed op gas en al na 2 jaar was de koppakking lek. Daar kwamen we dus tijdens de grote vakantie niet mee in Denemarken, maar we haalden slechts Emmen. Daar moesten we voor straf blijven omdat de auto een nieuwe koppakking kreeg, en we moesten 1000 km rijden voor het opnieuw aantrekken van de pakking.  Een paar jaar later een tweede poging naar Zweden. De auto haalde nog net de boot van Duitsland naar Denemarken, maar tijdens het op de boot rijden verloor hij al het koelwater. Diagnose: een kapotte waterpomp. In Denemarken moesten we een paar dagen wachten voor het onderdeel er was. Uiteindelijk in Zuid -Zweden aangekomen. Op een dag in die vakantie rijden we de camping op en valt de achterpot van de uitlaat plots er onder vandaan. Geen uitlaat te krijgen, maar er was een dorpssmid die een iets grotere ring had die om de uitlaat paste. Met veel ijzerdraad is dat toen gemaakt en het heeft nog 4 jaar gezeten. Toen de auto voor de tweede keer begon te schuimen en overkoken wisten we hoe laat het was: een nieuwe lekke koppakking. De auto is toen voor  300,- verkocht aan plaatselijke dorpscourreurs, want na 3 maanden zag ik de auto total-los met afgebroken vooras op straat staan. Einde verhaal van een mooie maar rampzalige auto.  Je zou er een allergie voor Simca  aan overhouden, maar gelukkig is de Simcaliefde gebleven.

Simca 1100 LX uit 1975, kenteken: 26-ER-56.

Mijn eerste auto: een Simca 1100 LX uit 1975: de 26-ER-56.
Hoewel mijn "bouwjaar" 1967 is, kocht ik na een schilder-en behangklus met dat verdiende geld voor   450,- deze Simca 1100 uit een weekblad-advertentie. Dat was in 1983 dus mocht ik er nog niet in rijden.  Natuurlijk deed ik dat toch,  en achteraf denk je hoe heb je zo onverantwoordelijk kunnen handelen. Maar ja, je bent jong en je wilt wat: een Simca.  Van die Simca 1100 bleek na onderzoek nogal wat weggerot te zijn.  De kleur was donkerbruin-metallic met een goudgele LX-bies. Die kleur was goed gekozen vanwege de roest...
Alle vier de spatborden heb ik er af gehad en de polyestervoorraad van mijn vader slonk hiermee aanzienlijk. De geur van polyester drong door in de hele garage en bijkeuken. Het bijwerken gebeurde toen nog met spuitbussen en verf; tja, je bent tenslotte maar een amateur. Lassen kon en kan ik niet. Het resultaat werd toch een mooie auto. Veel poetsen en binnen in nieuwe bekleding maakte de auto af. En daarna is hij verkocht voor het dubbele hoewel er geen cent winst op zat want de opknapkosten kunne toch nog behoorlijk oplopen. Dit zult u wellicht bekend in de oren klinken? Dit verhaal speelt zich nog af in het pré-APK-tijdperk, want ik vraag me af of zoveel polyester de auto wel goed deed... Toch heb ik er een hoop lol aan beleefd. Zeer waarschijnlijk is de auto ter ziele want ik heb hem nooit meer gezien.

Simca Chrysler 1308 GT uit 1978. kenteken DB-94-BF

Mijn tweede Simca en grote voorliefde: een Simca Chrysler 1308 GT in blauw metallic. (pacific blue metalique)
Dit is weer eens een lang verhaal. Met deze auto heb ik dan ook 5 jaar getoerd en zelfs nog enkel Noorse bergpassen en een Noorse winter beleefd.
Op een dag zag ik deze auto  in Amsterdam aan de kant van de weg te koop staan voor F900,- Ik reed er elke week langs als ik ging sporten. Na een week of twee kon ik de verleiding niet meer weerstaan: een echte Simca 1308 GT in Amserdam!  Maar aan de andere kant: Wat moet je als student met een Simca in Amsterdam??  Die vraag vergat ik maar gauw want ik wilde gewoon die Simca hebben.   Ik kreeg een vriend zo gek om de auto samen te kopen en te rijden. Dat maakte de stap makkelijker om te bellen. Zo gezegd zo gedaan. Ik belde en maakte een afspraak.  Bij de proefrit wilde de eigenaar eerst zelf de  rijden vanwege ( de eeuwige ) problemen met de synchromeshes van de 2e versnelling. Die kraakte nogal bij te snel terugschakelen vanuit z'n 3.  Hij liet zien hoe de auto het minst kraakte (langzaam door de bocht en pas op het laatste moment in z'n 2) en liet toen mij pas achter het stuur. Inmiddels had ik mijn rijbewijs al enige jaren... Pas als de auto helemaal tot stilstand was gekomen kon je een poging wagen om ‘em in z'n 1e versnelling te zetten.
Bij het inspecteren viel meteen de roest op. Behoorlijk en ook op een kwetsbaar punt: de motorkapscharnier was er al compleet uitgeroest. Ook de voorste krikpunten waren niet best meer. Er zaten nog een paar gaten in de deur, een paar plekjes op de motorkap en het spatbord. Toch maakt liefde dan (een beetje veel) blind en ik bood onder en kregen de auto mee voor F675,- met radio-cassetterecorder. Ach het was in mijn ogen veel auto voor weinig geld.
Bij de eerste tankbeurt schrokken we wel van deze kosten. We besloten een boekje bij te houden met alle kosten. Dat boekje heb ik nog als souvenir en ik vind het leuk om er weer eens in te bladeren.  Om de kosten te drukken zou de sloop wel wat bruikbare onderdelen kunnen leveren zoals een paar goede gebruikte banden.....  Die kochten we op een warme zaterdagochtend met nog wat klein spul zoals nieuwe gasveren voor de achterklep.  We waren echter nog niet bij Halfweg of de nieuwe voorband liep leeg.  De velgen waren een beetje veel verroest.

Met de ervaring van mijn vorige auto's (en vooral die Simca 1100 LX) pakte ik de roest dan ook weer voortvarend aan. De auto kreeg een goede 10.000 km-beurt en ook werden hierbij de kleppen gesteld en de carburateur gereinigd omdat de motor niet lekker liep. Toen dat euvel verholpen was kreeg ik en goed gevoel van voldoening. Met de vraagbaak in de hand hadden we dit toch maar even geklaard en dat voor een amateur/leek.  Met deze 1308 GT heb ik vele avonturen beleefd.  Een verhuizing, een tocht naar het zuiden en een half jaar de auto mee naar Noorwegen. Dat was helaas ook zijn laatste reis want de roest begon ernstiger vormen aan te nemen. Nog even en het werd een flintstone-auto. Deze plekken waren al niet best.
Om de auto door de APK te halen met een verroeste motorkapscharnier valt niet mee. Gelukkig wist een vriend in zuid-Limburg (lekker dichtbij...) een garage die de auto wel in orde wilde maken en kleine reparaties voor de APK uitvoerde. Hij keurde hem net voor sluitingstijd en net na een steekproef waardoor er nooit een steekproef op dit model kwam. Ik zal de naam van die garage hier maar niet noemen. Een keer was hij net goedgekeurd. Het linkervoorspatbord had ik met polyester een beetje opgelapt en het knipperlicht weer vastgezet. Ik reed de garage uit na goedkeuring en bang, zo tegen een uitstekende garagemuur met dat spatbord. Tja, en toen moest ik wel een nieuw spatbord monteren. Op de sloop een goed exemplaar gevonden en de oude gedemonteerd. Het was juist die kant van het uitgeroeste motorkapscharnier. Dat heb ik geweten. Eigenlijk was het onbegonnen werk, want het ijzer van de carrosserie was echt gatenkaas. Maar ik wilde er nog een paar jaar mee doen. Dus veel polyester gebruikt om een beetje bevestiging te krijgen voor het spatbord en de scharnier met wat hoekijzers en parkers vastgezet. Hiermee boorde ik zonder het te weten in de hoofdbedrading waardoor allerlei rare kortsluitingen ontstonden. Voordat ik daar achter was .... Gelukkig kon ik het euvel met tape verhelpen.

Een Noors avontuur
Als ik achteraf terugkijk op de risico's die ik heb genomen door met een 15 jaar oude Simca 1308 GT een half jaar naar Noorwegen te gaan dan denk ik wel eens: wat een vertrouwen had ik in die auto. En dat vertrouwen is nooit beschaamd geweest.  Maar ik zou onderstaand verhaal niet schrijven als ik er ook geen leuke en spannende avonturen mee heb meegemaakt.  Het pijnlijkst wordt uiteindelijk het afscheid van deze auto, maar dat was weer in Nederland.  Goed, hier volgt het eerste deel van een spannend avontuur.

Zomer 1993
In Noorwegen heb ik gestudeerd van mei 1993 t/m januari 1994.  Met de boot van Amsterdam naar G teborg in zuid Zweden had ik zo al een 1200 kilometer "afgelegd". In de zomer reed ik een aantal steile bergpassen met de wetenschap dat de auto oud was, de versnellingsbak niet te best. Bij het afdalen ging het nog wel in z'n 1e versnelling en een horde auto's achter me aan, maar bij de klim zag ik de temperatuurmeter angstig naar het rood gaan. Toen heb ik de auto maar even aan de kant gezet en gewacht. Daarna ging de tocht weer probleemloos voort. Die zomer heb ik menig deel van Noorwegen gezien. Het verbruik van de auto viel me alleszins mee: met een gemiddelde van 1 op 15. Dat komt doordat je niet harder mag en kan dan zo'n 80 km/ u op de doorgaande wegen.

Herfst 1993
Tijdens mijn studie was er een actieve studentenclub die van die noorse hutjes op de hei (hytte p  fjella) beheerde. In de herfst werden dan groepjes studenten gevraagd om een weekend te timmeren en spullen te brengen. (Dugnad) Dart leek me wel leuk en men kon mijn hulp goed gebruiken vanwege onder andere het bezit van een auto. Met wat passagiers en een hoop spullen reden we met een paar auto's zo'n 120 km naar het zuiden bij R ros. Sommige hutjes waren alleen maar te bereiken met een rugzak en een goed kompas, dus geen verharde snelwegen voor de deur.  Deze twee hutjes waren nog redelijk bereikbaar met een grindpad. Dat heb ik geweten. Je kunt maar beter niet in het donker rijden , want of je komt een eland tegen of je beland in een kuil waar je nooit meer uitkomt.  De eerste 100 kilometer waren een gewone snelweg (2 baans).  Daarna pas begon de ellende. Zo'n grindpad is vaak ook nog in beheer bij particulieren en moet je tol betalen (bompenger).  Bij het grindpad moest je zo'n beetje slalom rijden om de kuilen maar ook gevaarlijke grote keien te ontwijken.  Bij  de aankomst was het al schemerig, wat heet pikkedonker geworden. Ik parkeerde mijn auto een beetje langs de kant en opeens hoor ik me toch een knal. De motor sleog er van af. O jee dacht ik wat nu. Er was echter niks te zien, en besloten we om de volgende dag maar te gaan kijken. Ik bleek op een kei te hebben geparkeerd en een klapband te hebben gehad.  Niet zo best.  Gelukkig had ik een goede kruissleutel dacht ik, maar na een flinke ruk daaraan te hebben gegeven brak deze af.  Tja wat doe je dan in de bush? De ANWB komt toch echt nie top dit soort plekken.  Een andere student had ook een auto mee en een iets betere kruissleutel.  Daarmee lukte het om het wiel te verwisselen.
Een paar weken later gingen we er nog een keer naar toe. Dat was begin oktober. Wat zag ik de natuur snel veranderen daar. De herfst was al vroeg ingezet en we kregen dat weekend al de eerste sneeuw.  Het grind/ zandpad veranderde al gauw in een smurrie waar eigenlijk een Simca Rancho of ander groot materieel beter op kon rijden.  Hoe ik het klaarde terug te rijden die keer weet ik niet.
Met een voorzichtige snelheid reed ik daarna terug naar Trondheim.

Winter 1993
Hoe mooi de zomer was, hoe kort de herfst en hoe streng de winter. Daar kwam ik nog wel achter. Van collega- studenten hoorde ik dat het verplicht was om winterbanden te hebben (met of zonder spikes). De Noren hebben daarvoor een extra set velgen in hun garage liggen.  Die had ik natuurlijk niet.
Tja hoe kom je aan een extra set velgen?  Via via kreeg ik een tip om naar een Noorse autosloperij te gaan (Bilophuggerie) . Zo gezegd zo gedaan: ik naar een noorse sloperij.  Het is dan goed zoeken of er daar nog Simca's zijn.  Gelukkig kon ik van een aantal auto's  4 Simcavelgen met redelijke spikes-winterbanden halen voor   100,-.  Uiteindelijk maakte ik toch nog een schuiver en vond het toen maar tijd om ten minste aan de voorzijde twee goede nieuwe winterbanden te kopen. Dit maal zonder spikes. Omdat het daar vaak min -15°C tot -20°C was begaf de accu het natuurlijk. Ook was de auto niet meer waterdicht bij dat uitgeroeste motorkap-scharnier en lekte de auto. Met  -15°C vroor het dus ook binnen in de auto. De portiersloten waren al niet best, maar op een gegeven moment kon ik alleen nog maar door de achterklep naar binnen. Voordat ik weg kon rijden waren er altijd al zo'n 15 minuten verstreken:

een dik pak sneeuw weghalen op de auto, als je pech had was je nog ingesneeuwd en moest je hulp gaan halen om je auto uit te graven,  krabben aan de buitenzijde, slotspray voor de achterklep, achterklep openen, met een acrobastische beweging het palletje van de voordeur openen, krabben aan de binnenzijde, proberen het portier aan de voorzijde los te maken terwijl er binnen in de deur "iets" blijft hangen, een klap  op de deur geven, starten, (meestal in 2x!!) ontwasemer op volle toeren hoewel het toch weer binnen bevriest, dan maar met open ramen in de winter de eerst paar honderd meters rijden etc. etc.  Maar je rijdt dan ook wel in Noorwegen in de laatste Simca 1308 GT daar... En die kleine ongemakken heb je er dan voor over. ( )

Op een gegeven moment begon de auto erg stoterig te lopen en sloeg steeds af. Dat had ik al eens eerder bij een ander auto meegemaakt. Daar bleek toen een halve emmer water in de benzinetank te zitten. Dit maal niet. Ik de hele carburateur gereinigd. Tot een Noor me zei dat je condensverwijderaar door je benzine moet doen en altijd een volle tank moet rijden vanwege condensvorming in de tank. Toen was het euvel snel opgelost.  Net voor de olympische spelen in Lillehammer reed ik de auto weer terug vanuit Trondheim.   De terugrit van Trondheim naar Oslo was adembenemend mooi. Met -20°C en een strakblauwe lucht en ijs op de snelweg kon ik alleen maar een gangetje van 70-80 rijden. Af en toe moest ik stoppen om de buitenspiegels te krabben vanwege ijsvorming.
De rit vanaf Kiel naar Amsterdam verliep daarna ook vlekkeloos, het motortje zoemde. En ja dan stond hij dan in Amsterdam. Je bent dan nog een arme student, geen studiebeurs meer, en geen geld om een auto en zelfs geen Simca te onderhouden. Er kwam weer een APK-keuring aan, en die lekkages en roest werden eigenlijk ook steeds erger. Toen maar besloten om de Simca naar de sloop te rijden. Een pijnlijke beslissing, zeker na 5 jaar trouwe dienst met veel plezier.  Op eigen kracht reed de auto nog gewoon naar de sloop. Ik kon bij sloperij Bart de auto niet eens kwijt en uiteindelijk wilde sloperij Hans de auto wel hebben zonder er geld voor te geven. Hoe toepasselijk die namen. Ik haalde de nummerborden eraf en de Simcaplaatjes. Ook nog snel de krik, de achterlichten en de achterruitenwisser. Meer eigenlijk niet. En daar heb ik nu nog steeds spijt van. Had ik toen van de Simcaclub gehoord dan had ik ‘em aan iemand weg willen geven of voor onderdelen. De shredder zal  wel snel korte metten hebben gemaakt. De auto was toen al niet meer geliefd.

Simca Chrysler 1309 SX  , 1979, DX-64-HY
Oude liefde roest (niet)

Hoe kom je erbij om lid te worden van een Simcaclub en hoe kom je aan een Simca 1309 SX? Daar zullen vele lezers wel het antwoord op willen hebben na de laatste Simcarama denk ik.

Hoe de Simcatic of hoe je het wilt noemen begon is een lange geschiedenis. Mijn eerste auto reed ik toen ik 16 was en was een Simca 1100 LX uit 1975; de tweede Simca was een 1308 GT uit 1978. Misschien dat in een volgende Simcarama die auto's nog eens ter sprake komen.  Het verhaal met de Simca 1309 SX speelt zich af in 1997. En het begon zo:
Op een mooie zomeravond ben ik op bezoek bij een vriend. Na het eten lopen we een blokje om. Er is altijd wel wat te zien in hartje Amsterdam. De route ging dit keer van de Rozengracht, Laurierstraat, Hazenstraat, Elandsgracht, en weer terug Rozengracht. Een heel gewoon ommetje. Totdat ik bij de Elandsgracht kom. Kijk!! zeg ik daar staat een 1307 zo te zien. Hij kende het type auto wel dat ik hiervoor had gehad, maar het maakte geen indruk. Mijn enthousiasme stijgt als ik zie dat het hier om een 1309 SX ging. Die zijn sowieso zeldzamer, en in Nederland zie je deze auto's bijna nooit meer. (ook ik heb een 1308GT naar de sloop gebracht) Goh en wat gaaf ziet ie er nog uit. Ik besluit om een briefje onder de ruitewisser te leggen. Er ligt in de auto toevallig ook een acceptgiro met een adres. Ik schrijf naar dat adres een klein briefje met dezelfde vraag: "Wilt u deze auto verkopen? Bel mij!"
Na een week kreeg ik reactie. Het waren twee kunstenaars die de auto af en toe gebruikten. De eerste eigenaar was de vader een van hen. En zo te horen kwamen de eigenaars niet uit Amsterdam, maar uit het zuiden. De auto kwam oorspronkelijk uit de buurt van Heerlen.  Die omgeving zou ik goed kennen door mijn vorige Simca, maar dat is zoals gezegd een ander verhaal.
Ze wilden echter de auto niet verkopen, helaas. Maar als ze in de toekomst de auto weg wilden doen zouden ze me bellen. Nou ja, jammer denk je dan, dat wordt niks. Er ging een mooie zomervakantie in Noorwegen aan voorbij (waar ik ook weer tussen het natuurschoon twee Talbots 1510 en een Tagora verroestend aan de kant van de weg zag staan). Nog geen week na thuiskomst werd er gebeld. Of ik nog interesse had in die Simca 1309 SX? "Ja, in principe wel" zei ik , "maar dan wil ik er wel eerst in rijden". Dat werd geregeld met een afspraak op een zondagmiddag. De auto stond nu in Amsterdam-zuid en ik ging er op de fiets heen. Wat ik zag was geen Simca, maar 1 van de kunstenaars stond me op te wachten en vertelde dat zijn compagnon er zo aan zou komen. We dronken op een terrasje wat en wachten maar.  Wat er kwam: geen Simca. Ik kreeg een angstig voorgevoel dat er iets aan de hand bleek te zijn. Na een uur ging ik maar weg en ik zou nog gebeld worden. De spanning liep natuurlijk op bij mij. Hoe zou dat aflopen? De volgende dag op mijn antwoordapparaat: bel me terug er zijn wat problemen met de Simca. Wat bleek: de automatische versnellingsbak had het begeven. De auto was weggesleept en stond weer op hetzelfde plekje als waar ik ‘em voor het eerst had gezien: op de Elandsgracht in de Jordaan. Of ik nog belangstelling had? Tja een bak schroot in de ogen van veel mensen. Ik maakte een nieuwe afspraak met de zekerheid dat de auto niet weg kon rijden. Daar stond de DX-64-HY van 18mei 1979.

Kritisch bekeek ik de auto op de kwetsbare punten. De roest viel me enigszins mee. Waar mijn vorige 1308 een flintstonewagen werd was deze nog goed. Maar het zal wel hebben geholpen dat de kleur roestbruinmetallic was...  Er zat wel roest aan de achterschermen, en het originele schuifdak was meer gatenkaas dan schuifdak. Dat er nog geen lekkage binnen in het interieur is verbaast me. Tja en toen de onderhandeling. Als ie rijdend was geweest had ik er meer voor over gehad. De eigenaren waren pijnlijk verrast toen ik zei dat het eigenlijk schroot was en er geld op toe moest worden gelegd voor verwijdering. Maar symbolisch wilde ik F100,- geven. Ze konden weinig anders dan ja zeggen. En weer was er een Simca (voorlopig) gered van de ondergang.
Toen kwam het volgende probleem: hoe haal je de auto uit het hart van Amsterdam weg en waar naar toe? Gelukkig ken ik een vriend die een ruime ervaring heeft met oude Amerikaanse auto's en een werkplaats heeft. Zijn buren hebben nog een lege hooischuur waar de auto gestald mocht worden. Met een sleepkabel en mijn brave BX VANturbo-diesel is de Simca gesleept naar het rustige Spierdijk in Noord-Holland. Voor de rit checkten we de bandenspanning en alle vloeistofniveaus. Ook moest de Simca met draaiende motor worden gesleept werd ons verteld. In ieder geval om de rem- en stuurbekrachtiging te laten werken. Na een spannende maar probleemloze rit kwam de auto aan in Spierdijk. Daar staat ie te wachten op betere tijden.  Later las ik in de kampioen van de ANWB dat je niet op de snelweg een auto mag slepen....
Op een zondagmiddag ging ik naar een old-timerbeurs in Zwolle. Eigenlijk de eerste die ik bezocht en in de hoop wat Simcafolders en onderdelen te vinden.  Ik vond inderdaad wat documentatie en kwam "toevallig" Hans de Putter en dhr. A. Weurding tegen bij het graaien in een bak Simcafolders. Ondertussen ben ik lid geworden van de Simcaclub. Voor deze auto zal ik beter mijn best doen dan de twee vorige Simca's. Maar zonder andere liefhebbers of Simcagekken te kennen is het veel minder leuk om zo'n auto te restaureren. De meeste mensen verklaren je voor gek als je het over Simca's hebt. Het lijkt me dan ook leuk om ervaringen uit te wisselen en ideeën met diegene die dit wel kunnen waarderen.  De eerste bijeenkomst in Appeltern was voor mij in ieder geval zeer waardevol. Een versnellingsbak is nog goed verkrijgbaar en het magazijn schijnt "uit te puilen" van de onderdelen voor dit type. Het is goed om in de winter de benodigde onderdelen te vergaren.

Simca Chrysler 1309 SX  , 1979, DZ-54-RZ
Deel 2: Oude liefde roest inderdaad niet

Je kunt er maar niet genoeg van krijgen. Een Simca te bezitten. Als je niet oppast volgen er al gauw meer. Dat is mij nu ook overkomen. De Simca 1309 SX uit de vorige Simcarama stond nog niet koud in een warme schuur in Spierdijk of de telefoon ging alweer. Hans de Putter aan de lijn: Of ik interesse had in een Simca 1309 SX waar de carrosserie nog gaaf van is, maar de techniek compleet in de soep lag. Tja je raakt door zo'n telefoontje toch wel nieuwsgierig en vraagt wie die auto te koop heeft staan. Een meneer Hugo van Velzen uit Rotterdam.  Ik kreeg het telefoonnummer en belde de volgende dag op. Dat was in november 1997.  Helaas leek dit keer de story van de Simca 1309 SX zich te herhalen.  De eigenaren hadden een architectenbureau ze wilden hem eigenlijk niet verkopen want ze vonden hem zelf zo leuk. Ik zou nog worden teruggebeld als de auto te koop kwam. Tja, en toen begon het lange wachten opnieuw.  Ik vroeg nog wel naar de kleur en staat van de auto. De kleur is zwart en de staat van de carrosserie zou volgens hun garagehouder een unicum zijn. Nog nieuwsgieriger dan ik al was bij het telefoontje van Hans legde ik de hoorn neer.

Er gingen een paar weken voorbij en ik dacht ik bel maar weer eens. Maar steeds een antwoordapparaat inspreken en niet teruggebeld worden schiet ook niet op.  Tot er op een dag (we zijn nu al 5 weken verder) gebeld werd met de mededeling dat ze de auto toch maar wilden verkopen. Voor hoeveel vroeg ik niet eens, ik maakte gelijk een afspraak. Er kwam weer wat tussen en de afspraak moest wederom verzet worden. Mijn nieuwsgierigheid was nu wel erg groot geworden. Wat een proef van geduld. Ik belde die vriend in Spierdijk, en uiteindelijk reden we op zondagmiddag 16 december naar Rotjeknor vlakbij het Centraal Station. Bij de woning aangekomen zag ik een batterij bellen, maar geen één werkte er. Toen maar hard op de deur gebonsd.  Er deed een  jongen open  in werk-kleding. Hij was bezig zijn eigen pand op te knappen. Van de Simca geen spoor. Die stond dan ook 2 straten verderop. Wij er naar toe.

En ja dan zie je iets wat je niet kunt geloven. Maar het was toch geen droom. Op het eerste gezicht zo uit de showroom weggereden. Alleen de voorbumper was kapot vanwege het slepen. Tja deze modellen hebben nu eenmaal een sleepoog waar je niet aan kan slepen. Handig van de ontwerpers van Simca... Deze  Simca trok dus ook een scheef bekkie.
Maar verder geen roest te bekennen en strak in de lak.  Technisch was er van alles mis. De startmotor was stuk, de oliedruk van de motor viel af en toe weg en de automatische versnellingsbak was ook bij dit exemplaar kapot. Deze Simca 1309 SX , DZ-54-RZ (DeZe 54 Rijdt Zelden)  stond net als de vorige DX-64-HY (verzin eens iets) ook weer muurvast. Maar mooi...
Terug naar de woning begonnen we vanwege gelijke interesse te praten over architectuur en bouwkunde. We bleken dezelfde studie te hebben gedaan, en al gauw werd het erg gezellig. Het huis was ook erg interessant.  Omdat ik zelf ook veel in renovaties van woningen zit raak je al gauw aan de praat. Het was zo  gezellig dat we bijna vergaten waarom we hier waren: de Simca 1309 SX.

Uiteindelijk kwam de onderhandeling. Zij vroegen F950,- terwijl wij dachten om de auto gratis weg te halen. We boden uiteindelijk F200,-.  Dat vonden ze te weinig.
De feestdagen kwamen eraan en we zouden nog teruggebeld worden.  Zonder resultaat reden we weer weg. Snel nog even langs de Simca om een paar foto's te maken.
Ik zou met oud en nieuw een week weg gaan en had gehoopt dat Gabri gebeld zou worden door de eigenaars en de handel veilig naar Spierdijk had gebracht. Maar toen ik na een week weer thuiskwam en Gabri belde om te vragen of de Simca  al veilig stond hoorde ik dat hij niet meer gebeld was.  Toen kreeg ik toch een lichte vorm van spijt.  De laatste  gave Simca 1309 SX in Nederland is toch een speld in een hooiberg, één der laatste der Mohikanen. En die paar rot honderd guldens verschil kan je toch ook de kop niet kosten?  Met een gemengd gevoel ging ik naar de nieuwjaarsreceptie van Peugeot Nederland.  Toen ik daar de folder van de Simca1309 SX zag liggen met op de voorpagina exact dezelfde in de kleur zwart kreeg ik nog meer spijt. Die spijt werd nog groter na het anderen van de Simcaclub te hebben verteld. Die reageerden zo van: Dat had je meteen moeten kopen, en als jij hem niet koopt dan koop ik hem.  Tja, zij hadden wel een beetje gelijk. Er waren nu al zo'n twee maanden over heen gegaan, en nog geen resultaat.

Die zelfde avond op 4 januari sprak ik weer braaf het antwoordapparaat in. En op de dag van mijn verjaardag belde ik nog maar eens. Ik had al visioenen gehad dat ze hem in wanhoop maar naar de sloop hadden gebracht, of toch afzagen van verkoop. Gelukkig was de auto er nog. Ik bood F700,-. Daarover zou ik weer terug worden gebeld want hij moest het nog met zijn vriend bespreken. Nou ja dat kon er ook nog wel bij. Die avond tijdens mijn verjaardagvisite kreeg ik het verlossende telefoontje: voor F800,- met 3 maanden wegenbelasting net betaald kon ik de eigenaar worden. Nou ja wat zal ik daar toen op geantwoord hebben??

Verder dan het kopen van die Simca had ik nog niet zo gedacht.  Er moest dan ook nog wel het één en ander worden geregeld....
De volgende morgen kwam ik op mijn werk met het enthousiaste verhaal dat ik een oldtimer had gekocht. En ik vroeg of ik tijdelijk een garage kon huren omdat de auto moest worden opgeknapt .  Diezelfde avond belde ik een goede kennis die mijn Citroen BX onderhoudt. Hij is ook oldtimerliefhebber, maar dan van o.a. Citroën DS, Traction Avant, en bleek ook voorzitter te zijn van een internationale klassiekerclub (CAAR-NL). Ooit heeft hij de toertocht georganiseerd voor Traction Avants naar Rusland.  Hij had een trailer die ik kon huren en vertelde me dat er in de loop van het jaar een plekkie in   zijn oldtimer-garage vrij kwam.      Daar kon hij  ook staan.  Meteen vroeg ik of hij me wilde helpen met de motor en de automatische versnellingsbak. En dat wilde hij.

De andere Simca 1309 SX, de DX-64-HY, die veilig in Spierdijk staat is dan nog een ander object. Veel meer roest, maar toch nog zo goed dat het eigenlijk zonde is om die voor onderdelen te gebruiken.  Misschien een winterauto voor dagelijks gebruik?

De grote dag was 16 januari 1998: het ophalen van deze tweede Simca 1309 SX. Hoe ik het uitgekiend had met het weerbericht weet ik niet want ze verwachtten hoosbuien en windstoten en onweer....
s'Ochtends vertelde ik een collega dat ik een Simca 1309 SX ging ophalen. Hij vertelde dat hij een 1308 GT heeft gehad die nadat de achterklep dichtging elke keer 5 kilo lichter werd. Ik moest even nadenken en snapte het toen: de brokken roest die er onder vandaan vielen...
Mijn vader kwam naar mijn werk waarna we s'middags naar Hoofddorp reden waar ik de trailer geregeld had. Nog nooit met zo'n ding gereden. Eigenlijk kwam ik erachter dat ik nog nooit met een aanhanger gereden had....  De trailer lag als een blok op de weg en ik merkte wel dat hij achter mijn BX hing. Als daar nog een Simca bij moest komen vroeg ik me af en of het nog wel rijdbaar was. Zonder de weg kwijt te raken in the big city reed ik langs het adres, maar geen parkeerplaats. En meteen stond er al een taxi achter me. Dan maar een blokje om rijden. En warempel daar waren drie parkeerplaatsen achter elkaar vrij! Goed geregeld geluk? Om een uur of 1400 belde ik aan bij de architecten. Het was droog weer. Eerst de papieren op het postkantoor in orde gemaakt, en mijn vader een bakkie thee gegeven om bij de trailer te wachten. De auto stond nog een straat verder. Bij de auto aangekomen waren ze de sleutels vergeten. Even een blokje omlopen en na 5 minuten kreeg ik officieel de sleutels in handen. Ik vroeg hoe voelt het nou om de auto verkocht te hebben? Marcel was wel opgelucht en Hugo vond het goed, maar toch jammer want hij vond de auto zo mooi. Maar als je geen tijd hebt en alles aan de garage moest overlaten was het geen haalbare kaart vonden ze. Ik vertelde dat ik ze op de hoogte zal houden hoe de reparaties uitvallen.

Toen het volgende probleem: hoe krijg je de auto op de trailer? De ervaren Simca-sleutelaars onder ons zullen hier waarschijnlijk meer ervaring mee hebben dan ik. Maar daar in Rotterdam had niemand van ons hiermee enige ervaring. We besloten om de Simca naar de trailer te duwen met mij achter het stuur. De eerste "rijdende" meters voor mij in een Simca 1309 SX... Dat viel niet mee: geen stuurbekrachtiging en een loodzware auto. De auto uit de straat geduwd en toen een eind terug tot achter de trailer. Het sleepoog was niet meer bruikbaar en volledig door de bumper getrokken. Ik wilde de kabel van de lier aan de vooras bevestigen, maar de lier was te kort. Toen de rijplanken een stuk opgeschoven. Na veel vijven en zessen stond de Simca op de trailer tot helemaal vooraan. Tja, en toen zag ik mijn arme BX helemaal naar achteren gekiept staan.

Ik zag het rampenscenario al voor me dat de auto achter moest worden gelaten. We besloten de Simca er weer af te rijden en hem met zijn neus naar achteren erop te slepen. In de straat konden we de auto keren. Halverwege het slepen wilde een meneer per se passeren met zijn auto, en zonder iets te zeggen reed hij boos over de stoep en moest ingewikkeld manoeuvreren om langs ons te komen. Na dit tafereel keerden we de Simca verder.  Ik keek waar we de lier aan de auto konden bevestigen. De enige manier was om dit aan een goed sleepoog te doen. We hadden angst dat dit sleepoog het ook zou begeven en letten dus op de rijplanken, de wielen en het sleepoog. Dat ging aardig.  Nog gauw wat foto's gemaakt voor later en de auto met spanbanden vastgezet. De eerste straat die ik moest inrijden was zo'n hobbelweg met 8 van die leuke snelheid remmende drempels. Ik kneep em wel met zo'n gewicht achter mijn auto. Wonderlijk ging het goed. Op een kruispunt in Rotterdam nog wat problemen gehad met wie eerst af mag slaan, maar het recht van de grootste wint dan toch...
Met een gangetje van 80 km/u tufte ik naar Haarlem. En net toen we Haarlem inreden een hoosbui en windstoten. Het werd al schemerig en ik wilde de auto toch zo snel mogelijk binnen hebben voor donker. Het afrijden van de trailer ging makkelijker. Een stukje met de lier en toen met de zwaartekracht.  Met het in de garage duwen kregen we nog hulp van een aardige buurman. De missie was geslaagd!

Na de stalling van de Simca begon ik voorzichtig enkele dingen onder de motorkap schoon te maken met petroleum. De poetsdoeken zagen zwart van het vuil.  Inmiddels had ik een revisie-startmotor (van de heer Doorn) gekregen en begon de oude startmotor te demonteren.  Ook begon ik aan de bumper die ik los wilde maken omdat hij helemaal verbogen was. Dan is WD-40 onontbeerlijk met vastzittende moeren en bouten. Thuis had ik de accu al weer opgeladen. Vrijdag 30 januari was de grote dag: ik zou de accu er weer in zetten en de nieuwe startmotor monteren. Alles klaar totdat ik besefte dat de autosleuteltjes nog thuis lagen... Dan maar weer een week wachten.

MISSIE 1,2,3
Op vrijdag 6 februari zette ik de accuklemmen erop en probeerde voorzichtig de nieuwe startmotor. Met een stroef geluid uit het vooronder kwam er langzaam beweging in de motor. Missie 1 was geslaagd: reparatie van de kapotte startmotor. Het leek me verstandig om niet teveel door te starten en even te wachten. Tot je plots merkt dat de motor pakt! Dat was boven verwachting, want de krukas scheen kapot te zijn en de oliedruk zou geregeld wegvallen. Maar geen rode lampjes of uitvallende meters op het dashboard. De motor sloeg aan en het vertrouwde rauwe Simcageluid kwam naar boven. Eerst met de choke helemaal uit en later snel weer in.  De motor liep als een zonnetje. Zou missie 2 dan ook geslaagd zijn vroeg ik me af? Dan wordt je nieuwsgierig en denkt: ach laat ik eens proberen een stukje te rijden in de Simca. Daar zijn ze tenslotte voor gebouwd nietwaar?  Ik heb nog nooit met een automaat gereden en moest eerst het instructieboekje inzien voor ik in durfde te schakelen. En warempel, de Simca kwam een meter vooruit !! Toen sloeg ie weer af. Zie je wel dacht ik. Maar nog eens gestart en dat ging meteen goed. Met meer gasgeven reed ik een stuk verder. Dat ging goed. Uiteindelijk ben ik een heel blokje om gereden in een lage automatische versnelling, want ik had toch het idee dat er elk moment iets kon gebeuren en dan sta je daar. Zag ik daar nou het rode oliedruklampje opgloeien? Ik zette ‘em in zijn achteruit en reed de Simca weer achterstevoren in de garage. Het is dan lastig dat er dan geen rechter buitenspiegel op die auto zit. Vreemd voor zo'n luxe model.
Tegenover mijn garagebox woont een gepensioneerde meneer die vroeger ook Simca's gehad heeft en zijn zoons hebben ralleys gereden met de Simca 1000tjes. Het is dan leuk om te zien hoe hij belangstelling toont als ik weer eens bezig ben en vraagt of er al voortgang in zit. Na vrijdag zeker!
Naar verwachting kom ik met deze zwarte Simca 1309 SX naar de internationale Simca, Matra-, en Talbot-meeting in mei.

Met een Simca naar de garage: vervolg van missie 1,2,3 (Simca 1309 SX)

Het doel van deze missie was om de auto op eigen krachten naar Nuenen te kunnen rijden. Daarvoor moest ie "even" naar de garage toe.  Het euvel van de automatische versnellingsbak kon een kleinigheid zijn, en misschien was dat zo op te lossen. De garage was een paar kilometer verderop dus dat kon wel in z'n 1e versnelling met een topsnelheid van 40 kilometer per uur dacht ik. Ik maakte dus op een zonnige voorjaarsdag een afspraak voor over een paar dagen.  In de tussentijd had ik andere dingen aan de auto gedaan zoals het schuifdak geopend. Dat dak kon volgens de vorige eigenaren niet open.  Wat nou niet open? Dat zullen we nog wel eens zien dacht ik.  Zonder handboek of andere schuifdak-kennis begon ik de voor mij in het zicht zijnde boutjes en moeren los te draaien.  De hemelbekleding naar achter geschoven zag ik een wirwar van stangen en beugels.  Het euvel van het niet open kunnen doen lag in een afgebroken grendelhefboom.  Met een zelf gemaakt gereedschap drukte ik tegen een stang aan en kon ik het dak openen. Voila!  Un open dak du Simca!!  Vervolgens heb ik wat beginnende roestplekjes behandeld rond het schuifdak.
En  hoe gemakkelijk het schuifdak open ging hoe minder het dak zin had om weer dicht te gaan. En dat zal je net zien als je zo'n afspraak hebt voor de garage dat  het weerbericht voor die dag luidt:
Hier en daar kans op stevige onweersbuien, windstoten met een snelheid van 100 km per uur en kans op onweer.

 De oplettende lezer zal misschien nu vermoeden waar dit verhaal naar toe gaat.   Op de dag van de garageafspraak waren er inderdaad verschillende wolkbreuken.
Ik had nog twee uur voor de afspraak en wilde even het dak dicht doen. Nee dus. Op de één of andere manier blokkeerde er iets.  Na enig heen en weer wrikken daalde mijn humeur met de stromende regen neer. Maar het zonnedak bleef open. Wat nu?? Nog een keer een grote ruk aan het dak dacht ik. En toen krak. Wat nou weer? Ja hoor, de binnenspiegel afgebroken van de voorruit. Dat kon er ook nog wel bij. In lichte paniek besloot ik maar om een paar vuilniszakken te halen en met verhuistape het dak dat op 5 cm na dicht zat dicht te plakken. Zo gezegd zo gedaan. Wat benijd ik die mensen die hun garage naast het huis hebben want voor die vuilniszak, verhuistape en ook een hapje eten moest ik even naar Amsterdam op en neer vanuit Haarlem.
Zou het een leuk idee zijn om een rubriek: "Hoe houd ik mijn hoofd koel met een Simca"
te starten??  Je moet wel engelengeduld hebben met deze auto's . Alle tips zijn welkom bij de redaktie. Er zijn natuurlijk meer ingrediënten nodig om tot een goed resultaat te komen: Enthousiasme, Tijd, Ruimte, Geld, Reserve-onderdelen, Lidmaatschap van de ANWB, en ja vult u maar aan.

De rit
Zo met open / gesloten dak reed ik met 100 kilometer per uur windstoten en 40 kilometer per uur Simca naar de garage. Daar aangekomen bleek er geen brug vrij te zijn. Ook keek de garageman maar heel kort naar de oliepeilstokken van de versnellingsbak en motor en mompelde iets van: nieuwe motor en bak. Ja die diagnose kon ik ook wel stellen, maar misschien kon er nog iets aan gerepareerd worden. Daar had ie duidelijk geen trek in.  Na een kop koffie keerde ik wederom in de regen terug naar Haarlem. Het was wel leuk om een groot stuk met de Simca te rijden, maar met ruim 3000 toeren per minuut en een sliert boze automobilisten achter je is dat toch minder. Van die automobilisten trok ik me dan ook maar niks aan. Mijn gedachten waren bij de Simca, Nuenen en hoe nou verder.  De Simca heeft in Nuenen gestaan bij de festiviteiten als eerste en als laatste Simca. Een week voor hemelvaart heeft een vriend met een auto-ambulance en zijn Chrysler Voyager de auto gebracht. Hij vond het niet verstandig dat ik mij Citroën BX opnieuw misbruikte. En een week later na alle feestelijkheden haalde ik de auto weer op.  Het was nog rustig op de Boschhoeve toen ik om half acht s' ochtends de auto ophaalde in Nuenen. Een leeg veld. Niemand kon meer zien wat er een week ervoor had plaatsgevonden. De vele foto's  houden die herinnering levend.

Soortgenoten in Nuenen
Het was de moeite meer dan waard om de auto in Nuenen te krijgen. Er bleken voor het eerst een stuk of 6 Simca's 1307 /8 / 9 aanwezig te zijn. Ook was er een Solara, engelse Alpine en 1510. Hoewel het onder de Simcagekken niet een bijster gewaardeerd type is vind ik wel dat deze auto's er ook bijhoren. We hebben een aantal op een rijtje gezet. Het gevoel van vergane glorie was wel duidelijk te merken. Auto van het jaar 1976. Goh toen was ik nog maar een klein jongetje.  Toch hebben de Simca's uit die tijd voor mijn meer betekenis dan de oudere types.  Dan merk je een generatieverschil.  Toch hoorde alle Simca's er bij de internationale meeting in Nuenen gewoon bij. Of het nou een Fiat / Simca Topolino is uit Frankrijk waarmee het merk Simca begon of een 1309 SX waarmee het merk Simca definitief verdween op de achterkleppen van de auto's; het is SIMCA.
Na twee weken Nuenen staat mijn Simca ook  weer veilig op stal.

Sleuteldag 1998  bij garage Bos in Voorburg op zaterdag 18 april j.l. 

De uitnodiging in het clubblad voor deze sleuteldag was zo mooi:
"Het evenement is bewust in het voorjaar gepland zoadat de kans op mooi weer wat groter is..."
Ja ja,  daarna hadden ze vergeten dat het evenement wel in Nederland was, want op de dag zelf hing er toch nog een dreigend wolkendek over ons landje.  Waarschijnlijk is dit de oorzaak dat de opkomst dit keer wat minder was dan vorige keer, alhoewel het voor mij de eerste keer was dat ik zo'n sleuteldag bezocht.  Om er maximaal profijt van te hebben besloot ik vroeg van huis te gaan.  De routebeschrijving was goed aangegeven, alleen over de brug stond een ander naambordje dan de Rembrandlaan.  Gelukkig stond er ook nog zo'n mooi Informatiebord en was het me duidelijk dat ik de garage op een paar honderd meter genaderd was.  En inderdaad, er stond een groot Simcabord met sleuteldag op de gevel bij garage Bos. Omdat ik wederom niet met mijn Simca kon komen vanwege ernstiger mankementen aan mijn eigen Simca 1309SX, parkeerde ik mijn BX aan de overkant.  Ik bleek toch niet de eerste te zijn. Er zaten al wat mensen aan de koffie met koek. Op het eerste gezicht zag ik weinig Simca's staan. Er hadden al een aantal mensen afgebeld vanwege het natte weer. Eerst werd er op ons gemak een paar fotoboeken bekeken. Toen druppelden er nog meer Simca-mensen binnen en gingen we maar eens de garage in. Er stond een hele mooie Simca Aronde die eigenlijk niks mankeerde. Nieuwsgierig als ik was vroeg ik hoe de auto er aan de onderkant uit zou zien. Net zo glimmend?  Geen probleem , de hefbrug werd al in werking gezet en even later kon ik een heel mooie simcabodem bekijken. De achterwielaandrijving was overduidelijk te zien.  Ik kreeg nog een tip mee: als de olie voor de achterwielaandrijfas te hoog werd gevuld perste de auto de overtollige olie eruit. Dus nooit overvol vullen.

Ondertussen kwam de heer Doorn met zijn zoon en kleinkind aanrijden. De grijze Simca 1300 moest binnenkort voor de APK keuring en er zat een wielstang niet helemaal tof. De heer Doorn had dan ook een goed exemplaar meegenomen en de monteur verwisselde het onderdeel in razend tempo.  Hieraan konen we zien met een echte rot in het vak van doen te hebben. Goh wat had ik graag mijn Simca meegenomen en deze in vertrouwde handen achter gelaten. Wedden dat ie binnen de kortste keren rijden zou??

Warempel klaarde het weer een stuk op en kwamen er nog meer mensen. Een hele oude Simca Chambert met Fordmotor uit de jaren 50  kwam aantuffen.  De tegenwoordige auto's zijn eenheidsworsten , maar toen we de Chambert naast de Aronde zette kon je duidelijk zien dat de auto's vroeger toch ook wel op elkaar leken. Beide auto's hebben een overduidelijke grill en ronde koplampen met rond gevormde spatborden.  Een tikkie van een Volvo Amazone, of hebben de Amazone-techneuten deze ranke lijnen van de Simca- ontwerpers afgekeken?
Toen het zonnetje doorbrak besloot Rien Bakker zijn witte Simca 1100 van stal te halen. Die stal bleek om de hoek te zitten. Zorgvuldig onder een stofhoes opgeborgen stond ie daar te glimmen.  Natuurlijk hoorde de auto er helemaal bij en kon ik een stukje meerijden naar de garage. Helaas was de testrit erg kort, maar kon ik gelukkig met vele anderen deze auto in de garage bekijken.
Zoals vliegen op de stroop afkomen, zo kwamen wij als kritische Simcagekken op de 1100 af.  En het is een mooie auto hoor. (Alleen het benzineklepje is aan de binnenzijde van een niet originele ring in de lak voorzien, afkomstig van een verfblik)

De heer A.Baier kwam met een hele mooie bruin metallic 1301 automatique aanrijden. Wat er aan de auto mankeerde weet ik niet meer (misschien wel niks) , maar we raakten aan de praat over internet en internationale contacten van andere Simaclubs. Hij speelde net als ik al langer met het idee om een homepage te maken voor de Simcaclub met wetenswaardigheden, foto's van clubauto's, evenementen en verhalen. Dat leek ons een goed idee om nader uit te werken.  Dus misschien is uw Simca straks over de hele wereld wel te zien.
Zo zie je maar weer dat een sleuteldag toch ook nog andere doeleinden heeft zoals clubleden beter  elkaar te leren kennen en nieuwe ideëen op te doen.

Tegen een uur of 1 werden onze magen toch wel wat leeg en overstemde het knorren het Simcagespin. Er werden belegde broodjes gebracht en gulzig opgegeten.   Na de lunch werden nog wat ervaringen uitgewisseld en enkele kleine mankementen verholpen.  Op deze dag zijn er uiteindelijk toch nog zo'n 15 Simca's gekomen.  Met een tevreden gevoel ging ik weer richting Amsterdam.   Die middag ging ik toch nog even naar mijn Simca kijken. De heer Doorn reed met mij mee en maakte een proefrit met de Simca.  We kwamen niet veel verder dan een paar kilometer. Alle mogelijke manieren geprobeerd om de versnellingsbak op te laten schakelen hielpen niet.  Maar goed, dat is weer een ander verhaal en hoort niet bij deze sleuteldag.

4 th. International Simca-, Matra-, and Talbot Meeting in Nuenen The Netherlands.  21 - 24 may 1998
(The 5 th. international Simca-, Matra-, and Talbotmeeting is in 2000 at National Motor Museum Beaulieu  Hampshire UK.  May 12-13-14
info  by phone:           Dick Husband  +44 1203 686899  or       David Chapman  + 44 1737 765331

Here is a short story about the international meeting this year.  In our magazine SIMCARAMA you can read a lot more.

total  number of participants        624
total number of clubcars              306
total number of visitors                 295

The participants came from 14 different countries:

Netherlands        143
Belgium                26
France                 33
Germany              55
England                13
N-Ireland              1
Switzerland            7
Italy                       1
Luxembourg           3
Danmark                2
Poland                   1
Chech Republic     3
Finland                  1
USA                     2
Unknown            15

The first two days of this event were the best. A lot of Simca-enthousiasts came and looked talked etc.   The  third day on saturday a lot of people drove the tourralley with nice sunshine.  We had fun.
If I have some pictures scanned of this event I will post them here.

Ralley internationale meeting Nuenen 1998

Deze wereldstad is bij de Simcamensen nu voor altijd bekend na dit evenement. Groots was het zeker. Heel veel oude Simca's zorgden voor een paar onvergetelijke dagen.  De toerrit was op zaterdag 23 mei gepland. Warempel begon de zon die middag ook nog eens te schijnen waardoor de omgeving van Nuenen  overstelpt werd met oude nostalgie en zonneschijn.

De ingrediënten van mijn toertocht waren:
4 heren van het bouwjaar in de ‘60 er jaren die in een bruine Simca 1500 GL uit 1964 zitten. Dat moet bekijks opleveren. Het was de Simca van Jurriaan Knol uit Hengelo. Met Johan Wiebing als kaartlezer, Jurriaan natuurlijk als chauffeur en Henk van der Meer en Hans Hoogervorst als ballast achterin ging het voorspoedig.

We begonnen de ralley met goede moed. Bij het begin ging het al mis: linksaf bij de ingang,  o nee, eerst even tanken dus rechtsaf. De mensen bij de start begonnen ons hoofdschuddend te gebaren dat we de verkeerde kant opgingen. Bij het tankstation kwamen we nog een verdwaalde Ier tegenin zijn Simca 1301 dus waren er meer verstandig om even te tanken voor je halverwege mocht staan. (Die kans is natuurlijk altijd aanwezig, maar een lege benzinetanks staat zo onhandig). Na het tankstation reden we toen weer terug naar de beginstand. De ralley ging een tijdje goed.  Een tijdje zagen we helemaal geen Simca's. Rijden we wel goed??  En ja hoor, daar kwam weer een andere Simca ons achterop inhalen.  Een Murena, die met een hinderlijke korte afstand een kans zocht om ons voorbij te rijden.  Dat lieten we dan ook maar toe.  Voor ons reed even later een Simca 1000.  Bij een afslag naar links gingen zij rechtdoor.  Fout!
We zagen de een na de ander fout rijden dachten we.  Het klopte tot nu toe als een bus Tot we plots een aantal Simca's  ons  tegemoet zagen komen. Dat klopt toch niet denk je dan?  Toch verkeerd gereden.  Het bleek een dubbele lus te zijn. Maar even later reden we dan toch ook fout. En dan is het goed hoofdrekenen geblazen.
Het gebeurde ons nog een paar keer.  We probeerden het voordeel er van in te zien  dat we meer van de omgeving hebben gezien dan de overige deelnemers.

Soms leek het net of we in Frankrijk waren. Onderweg kwamen we een verwilderde Traction Avant tegen in de wei die nogal overgroeid was. Zo'n plaatje hou je toch eigenlijk alleen maar in Frankrijk voor mogelijk?  Toen we wederom fout reden zagen we een Citroën  DSnoek met panne langs de weg staan. De opengeklapte motorkap zag er wel een beetje vervormd uit. Het bleek dat onderweg het voordeksel dubbelgeklapt was...., Een eind verder werd het Aeroport du Eindhoven aangekondigd.  Het was de spottersplek voor vliegtuigen.
Er kon beter naar de Simca's gespot (..... ) worden,  want die waren toen in de meerderheid.
Het traject voorzag ook een stuk snelweg. Op de snelweg lekker een vaartje van 100 km per uur. Ja en nu in z'n vijfde versnelling...
Het was maar goed  dat niemand van ons rookte want achterin deze mooie limousine rook het zo nu en dan naar benzine. Waarschijnlijk was er een afdichtprobleem van de benzineleiding.... Dat de auto vol beladen was met deze 4 heren konden we ook goed merken toen we de weg kwijt waren en even om moesten keren. De uitlaat werd gratis door de verkeersdrempel gepolijst. Ondanks dat we een aantal keren fout zijn gereden hebben we kunnen genieten van de mooie omgeving, de vele Simca's en het bekijks van de mensen langs de kant van de weg.