This is the second Simca webpage from Hans Hoogervorst
Amsterdam, The Netherlands
This is the second Simca webpage from Hans Hoogervorst
Amsterdam, The Netherlands
Where did the hobby start?
It is difficult to say when I became a fan of the carmark SIMCA. In the early seventies as a child I remember that our neighbours had a white Simca 1000 and after that a light blue metallic Simca 1100. My parents had "only" a Citroën Dyane 4 The sound of a Simca 1100 I can remind of thousands cars. It is a special rough sound, like a spinning wheel.
Left : Here is an example of the
Simca 1100 which my neighbour had
Right: Here you see my father in
1978 with his own Chrysler 160, built 1974. number 01-EE-81
What a luck did we have to get buy a 2 years old darkblue metallic Chrysler 160 from 1974. A wonderful car it seemed. It was really a pity the car was so bad in qualitiy, both in technique as in body. My father and I took an offensive against the rust, but we lost. The car became also involved in a caraccident, (got repaired) got different leaked packings etc. In 1981, after 7 years old, the car was totaly a wreck. What a pity. larger story in dutch
Although the enthousiasm for the marque did not disappeared. I tried to let my father choose for a Chrysler Simca 1308 S from 1978 instead of a Ford Taunus Wagon. And I succeeded. But not for long because this new Chrysler Simca had gearproblems. He sold the car after three months. One picture of the car is left:
Chrysler Simca 1308 S , built
1978 . number DD-43-JP
My Simca hobby started in the eighties with a Simca 1100 LX from 1975. I bought the car with a friend for almost nothing. Every metal part of the car seemd to be rusted and I tried to restore the carbody with lots of polyesters. At least the car seemed well , but to speak about restoration?? NO Although I learned a lot about repairing cars. larger story in dutch
2 pictures of a Simca 1100 LX,
built 1975 . number 26-ER-56
It took seven years later to buy my second Simca. In between I had driven an Opel Ascona A, Renault 20TL, Mitsubishi Celeste. No more words about those cars. It was in 1989 I bought a blue metallic Simca Chrysler 1308 GT , to be specific " pacific blue". I guess I have something with that colour. This Simca was a wonderful vehicle. The engine was great, the interior and seats luxurous (with the electric windows) and the rust was also great. After buying the car, I immediately started to protect the car against rust. It lasted 5 years till I had to give up. But in the meantime I have driven 5 years with pleasure and at least I drove all the way up from Holland to Norway. Never knew that Norwegian winters can be so cold and freezing that you needed extra winterequipment such as condensremover (in the fuel) and wintertires. I found some extra wheels at a "bilophuggeri" . Finally the car brought me safe back from Trondheim to Amsterdam in wintertime in 1993. I regret that I had to bring the car away to the shredder (bilophuggeri / sloperij) in 1994 because the rust was taking over (again). Here is a picture from where I just bought the car: larger story in dutch
Chrysler Simca 1308 GT, built 1978. number DB-94-BF: to the left: just bought, to the right: 1993 in the mountains of Norway
After this Simca, I thought the game was over
for Simca's. The markname did not longer exist and the amount of Simca's
on the road decreased enormously. But suddenly in 1997 I saw in the
centre of Amsterdam a brown metallic Simca Chrysler 1309 SX . This car
has the same body as my 1308 GT , the only difference is the bigger engine
and the automatic gear. I decided to put a note under the window to ask
if the owner (s) wanted to sell. They wanted to sell!! But before
the week of selling they became problems with the gearbox. However it seemed
that this problem was not easy to solve I decided to "buy" this car.
Otherwise it would be in no time a wreck and I had the feeling that I had
to make something good to the name Simca. With my daily car, a Citroën
BX Turbo diesel I hauled this Simca to a safe garage. After some years
I was back in town with a "new" Simca. The other problem was some rust
but I learned to manage with that. The car needs still be repaired.
But I think to demolish the car for spareparts. And why? Well if
you read the text "If one Simca comes, more will follow" you
'll understand....
larger story in
dutch
Dashboard, interior and motor of
the Chrysler Simca 1309 SX, built 1979. number DX-64-HY
If one Simca comes , more will follow....
Now I had an oldtimer (well, almost then) and I needed some information about repairing. I decided to go to a classic carexhibition and looked in the prospects and magazines. I bought some Simcamodels and when I was looking for other Simcamagazines I got in contact with someone of the Simca Automobielclub Nederland. I had never heard of such a club and was very surprised that there was a club for Simca-enthousiasts. They must be as crazy as I am to buy a Simca I thought. And they were, even crazier some times.(I mean there are members with 20 Simca's in our club) So it didn't take long to become a member of the Simcaclub Nederland. It is possible to get to know each one because this Simcaclub in Holland has about 200 members.
After becoming a member of the dutch Simca Automobile Club I was asked if I was interested in another Simca 1309 SX from 1979 with a very good body but also with some technical problems with the gearbox . After viewing the car in Rotterdam, I thought the body was in a rare good condition that I couldn't refuse to buy that Simca. Otherwise this car would be gone too. So I bought a second Simca 1309 SX automatique. larger story in dutch
Chrysler Simca 1309 SX, built 1979.
number DZ-54-RZ
There I had 2 Simca's which did not drive.
what a pity. And then after a half year I was called by a man who had to
sell a copy of the first brown Simca 1309 SX. It had the number DX-44-XY
and the first one had DX-64-HY. But this one was in a drivenable
condition. So I was curious and called the registrationdesk in order to
ask how many of this Simca did exist in Nederland. He said: 8. Wel
it took not long and I drove in my third Simca 1309 SX back to Amsterdam!
Now I have only to repair the black Simca: changing the gearbox and motor.
For this car I bought a wreck with a good motor and gearbox: a Talbot 1510
GLS automatique.
I have dismantled
this Talbot 1510 GLS in a period of three months.
A benefit of this is getting a lot of (now unneccesary) extra spare parts.
The question is also: where do you store all this stuff??
I can say that you learn a lot from dismantling
a car. More then learning in the books.
If you think this is the end of all the buying stuff about Simca's
you're wrong. Between members of the Simca Automobiel Club Nederland
I am known as a special enthousiast in this type of Simca's. So if
somebody ads a Simca 1307/8/9, I got mostly a phonecall. And by those calls,
it is hard not to look. But if you know looking means almost automatically
buying you see what a problem this hobby can become...
I got offered a drivable Simca Chrysler 1309 SX from 1979. Everything
functioned: cruise control automatic gear, motorblock etc. My first
drivable Simca! I even drove this car for a wedding (as you
see me here standing with a suitcase). The car drives perfectly like an
american car: relaxing. It is a French American in Holland. The colour
is metallic brown, a very common colour for cars in their seventies.
Chrysler Simca 1309 SX, built 1979.
number DX-44-XY
Epilogue
I am always interested in other Simcafans
throughout the world. As I started with a Simca 1100 I am most interested
in cars from the sixties and seventies. But other Simcamodels
have also my interest. : See
here for a small overview
On this
page you find (dutch) storys about Simca's, Simcaclubevents and more pictures
Contents:
Een Chrysler 160 uit 1974: de blauwe 01-EE-81
Simca 1100 LX uit 1975, kenteken: 26-ER-56.
Simca Chrysler 1308 GT uit 1978. kenteken DB-94-BF
Simca Chrysler 1309 SX
, 1979, DX-64-HY
Deel 1: Oude liefde roest
(niet)
Simca Chrysler 1309 SX
, 1979, DZ-54-RZ
Deel 2: Oude liefde roest
inderdaad niet
Met een Simca naar de garage:
vervolg van missie 1,2,3 (Simca 1309 SX)
Sleuteldag 1998
bij garage Bos in Voorburg op zaterdag 18 april j.l.
International Simca-, Matra-, and Talbot Meeting in Nuenen The Netherlands. 21 - 24 may 1998
Ralley internationale meeting Nuenen 1998
more information and pictures will soon follow
Een Chrysler 160 uit 1974: de blauwe 01-EE-81
Met een zin: een prachtige rampenbak.
De kleur: blue metallic en het interieur blauw skai. Mijn vader kocht
deze auto in 1976 van een bevriende fotograaf toen de auto net 2 jaar oud
was. Het geluid van de motor en de geur van het interieur waren heel bijzonder.
We zouden er veel narigheid mee krijgen: Al die zelfde zomer kocht hij
een verfblik Tencotop undercoating om de kokerbalken onder de deuren en
het plaatwerk onder de bumpers zwart te maken. Dat voorspelde niet veel
goeds. Ondanks dat de auto altijd in de garage had gestaan. Het volgende
jaar begon ik toen al op 10-jarige leeftijd mijn pa te helpen met de roest.
En dat aan een auto van amper 3 jaar oud.... Even met een schroevedraaier
wat wegkrabben en pats er doorheen bij de spatborden. Dat was het begin
van het einde. Spatborden eraf en polyester en nylon kousen als polyestermatje.
De sierstrippen haalde ik eraf omdat ook daaromder roestvorming ontstond.
Mijn moeder heeft toen in een opruimbui alle strippen weggegooid en daar
kwamen we pas achter toen ik de plekken had bijgespoten. (met een iets
te lichte kleur waardoor het al gauw een vlekkerig geheel werd). Naar de
dealer nieuwe sierstrippen gehaald voor zo'n 250,- maar helaas waren
niet alle strippen leverbaar. De ontbrekende 2 of 3 zouden er nooit meer
op komen. Zo reed mijn vader de komende 4 jaar... Het was geen porum.
Dat zelfde jaar een aanrijding: In de Velsertunnel werden we in een kettingbotsing
van achter aangereden. Achterlicht, bumper en het hele achterspatbord kaduuk.
Het was nog een heel gedoe om uit te vinden wie ons nu had aangereden.
Het bleek uiteindelijk geen Simca te zijn maar een Ford Escort. Gelukkig
betaalde de verzekering en de schadehersteller had de plek erg mooi hersteld.
Alleen zodanig dat er water onder het reservewiel kon komen via de
achterklep. En ja hoor: na een jaar een groot roestgat. Wat kon die
auto goed roesten!! Maar er was nog meer. De auto reed op gas en al na
2 jaar was de koppakking lek. Daar kwamen we dus tijdens de grote vakantie
niet mee in Denemarken, maar we haalden slechts Emmen. Daar moesten we
voor straf blijven omdat de auto een nieuwe koppakking kreeg, en we moesten
1000 km rijden voor het opnieuw aantrekken van de pakking. Een paar
jaar later een tweede poging naar Zweden. De auto haalde nog net de boot
van Duitsland naar Denemarken, maar tijdens het op de boot rijden verloor
hij al het koelwater. Diagnose: een kapotte waterpomp. In Denemarken moesten
we een paar dagen wachten voor het onderdeel er was. Uiteindelijk in Zuid
-Zweden aangekomen. Op een dag in die vakantie rijden we de camping op
en valt de achterpot van de uitlaat plots er onder vandaan. Geen uitlaat
te krijgen, maar er was een dorpssmid die een iets grotere ring had die
om de uitlaat paste. Met veel ijzerdraad is dat toen gemaakt en het heeft
nog 4 jaar gezeten. Toen de auto voor de tweede keer begon te schuimen
en overkoken wisten we hoe laat het was: een nieuwe lekke koppakking. De
auto is toen voor 300,- verkocht aan plaatselijke dorpscourreurs,
want na 3 maanden zag ik de auto total-los met afgebroken vooras op straat
staan. Einde verhaal van een mooie maar rampzalige auto. Je zou er
een allergie voor Simca aan overhouden, maar gelukkig is de Simcaliefde
gebleven.
Simca 1100 LX uit 1975, kenteken: 26-ER-56.
Mijn eerste auto: een Simca 1100 LX uit 1975: de 26-ER-56.
Hoewel mijn "bouwjaar" 1967 is, kocht ik na een schilder-en behangklus
met dat verdiende geld voor 450,- deze Simca 1100 uit een weekblad-advertentie.
Dat was in 1983 dus mocht ik er nog niet in rijden. Natuurlijk deed
ik dat toch, en achteraf denk je hoe heb je zo onverantwoordelijk
kunnen handelen. Maar ja, je bent jong en je wilt wat: een Simca.
Van die Simca 1100 bleek na onderzoek nogal wat weggerot te zijn.
De kleur was donkerbruin-metallic met een goudgele LX-bies. Die kleur was
goed gekozen vanwege de roest...
Alle vier de spatborden heb ik er af gehad en de polyestervoorraad
van mijn vader slonk hiermee aanzienlijk. De geur van polyester drong door
in de hele garage en bijkeuken. Het bijwerken gebeurde toen nog met spuitbussen
en verf; tja, je bent tenslotte maar een amateur. Lassen kon en kan ik
niet. Het resultaat werd toch een mooie auto. Veel poetsen en binnen in
nieuwe bekleding maakte de auto af. En daarna is hij verkocht voor het
dubbele hoewel er geen cent winst op zat want de opknapkosten kunne toch
nog behoorlijk oplopen. Dit zult u wellicht bekend in de oren klinken?
Dit verhaal speelt zich nog af in het pré-APK-tijdperk, want ik
vraag me af of zoveel polyester de auto wel goed deed... Toch heb ik er
een hoop lol aan beleefd. Zeer waarschijnlijk is de auto ter ziele want
ik heb hem nooit meer gezien.
Simca Chrysler 1308 GT uit 1978. kenteken DB-94-BF
Mijn tweede Simca en grote voorliefde: een Simca Chrysler 1308 GT in
blauw metallic. (pacific blue metalique)
Dit is weer eens een lang verhaal. Met deze auto heb ik dan ook 5 jaar
getoerd en zelfs nog enkel Noorse bergpassen en een Noorse winter beleefd.
Op een dag zag ik deze auto in Amsterdam aan de kant van de weg
te koop staan voor F900,- Ik reed er elke week langs als ik ging sporten.
Na een week of twee kon ik de verleiding niet meer weerstaan: een echte
Simca 1308 GT in Amserdam! Maar aan de andere kant: Wat moet je als
student met een Simca in Amsterdam?? Die vraag vergat ik maar gauw
want ik wilde gewoon die Simca hebben. Ik kreeg een vriend
zo gek om de auto samen te kopen en te rijden. Dat maakte de stap makkelijker
om te bellen. Zo gezegd zo gedaan. Ik belde en maakte een afspraak.
Bij de proefrit wilde de eigenaar eerst zelf de rijden vanwege (
de eeuwige ) problemen met de synchromeshes van de 2e versnelling. Die
kraakte nogal bij te snel terugschakelen vanuit z'n 3. Hij liet zien
hoe de auto het minst kraakte (langzaam door de bocht en pas op het laatste
moment in z'n 2) en liet toen mij pas achter het stuur. Inmiddels had ik
mijn rijbewijs al enige jaren... Pas als de auto helemaal tot stilstand
was gekomen kon je een poging wagen om ‘em in z'n 1e versnelling te zetten.
Bij het inspecteren viel meteen de roest op. Behoorlijk en ook op een
kwetsbaar punt: de motorkapscharnier was er al compleet uitgeroest. Ook
de voorste krikpunten waren niet best meer. Er zaten nog een paar gaten
in de deur, een paar plekjes op de motorkap en het spatbord. Toch maakt
liefde dan (een beetje veel) blind en ik bood onder en kregen de auto mee
voor F675,- met radio-cassetterecorder. Ach het was in mijn ogen veel auto
voor weinig geld.
Bij de eerste tankbeurt schrokken we wel van deze kosten. We besloten
een boekje bij te houden met alle kosten. Dat boekje heb ik nog als souvenir
en ik vind het leuk om er weer eens in te bladeren. Om de kosten
te drukken zou de sloop wel wat bruikbare onderdelen kunnen leveren zoals
een paar goede gebruikte banden..... Die kochten we op een warme
zaterdagochtend met nog wat klein spul zoals nieuwe gasveren voor de achterklep.
We waren echter nog niet bij Halfweg of de nieuwe voorband liep leeg.
De velgen waren een beetje veel verroest.
Met de ervaring van mijn vorige auto's (en vooral die Simca 1100 LX)
pakte ik de roest dan ook weer voortvarend aan. De auto kreeg een goede
10.000 km-beurt en ook werden hierbij de kleppen gesteld en de carburateur
gereinigd omdat de motor niet lekker liep. Toen dat euvel verholpen was
kreeg ik en goed gevoel van voldoening. Met de vraagbaak in de hand hadden
we dit toch maar even geklaard en dat voor een amateur/leek. Met
deze 1308 GT heb ik vele avonturen beleefd. Een verhuizing, een tocht
naar het zuiden en een half jaar de auto mee naar Noorwegen. Dat was helaas
ook zijn laatste reis want de roest begon ernstiger vormen aan te nemen.
Nog even en het werd een flintstone-auto. Deze plekken waren al niet best.
Om de auto door de APK te halen met een verroeste motorkapscharnier
valt niet mee. Gelukkig wist een vriend in zuid-Limburg (lekker dichtbij...)
een garage die de auto wel in orde wilde maken en kleine reparaties voor
de APK uitvoerde. Hij keurde hem net voor sluitingstijd en net na een steekproef
waardoor er nooit een steekproef op dit model kwam. Ik zal de naam van
die garage hier maar niet noemen. Een keer was hij net goedgekeurd. Het
linkervoorspatbord had ik met polyester een beetje opgelapt en het knipperlicht
weer vastgezet. Ik reed de garage uit na goedkeuring en bang, zo tegen
een uitstekende garagemuur met dat spatbord. Tja, en toen moest ik wel
een nieuw spatbord monteren. Op de sloop een goed exemplaar gevonden en
de oude gedemonteerd. Het was juist die kant van het uitgeroeste motorkapscharnier.
Dat heb ik geweten. Eigenlijk was het onbegonnen werk, want het ijzer van
de carrosserie was echt gatenkaas. Maar ik wilde er nog een paar jaar mee
doen. Dus veel polyester gebruikt om een beetje bevestiging te krijgen
voor het spatbord en de scharnier met wat hoekijzers en parkers vastgezet.
Hiermee boorde ik zonder het te weten in de hoofdbedrading waardoor allerlei
rare kortsluitingen ontstonden. Voordat ik daar achter was .... Gelukkig
kon ik het euvel met tape verhelpen.
Een Noors avontuur
Als ik achteraf terugkijk op de risico's die ik heb genomen door met
een 15 jaar oude Simca 1308 GT een half jaar naar Noorwegen te gaan dan
denk ik wel eens: wat een vertrouwen had ik in die auto. En dat vertrouwen
is nooit beschaamd geweest. Maar ik zou onderstaand verhaal niet
schrijven als ik er ook geen leuke en spannende avonturen mee heb meegemaakt.
Het pijnlijkst wordt uiteindelijk het afscheid van deze auto, maar dat
was weer in Nederland. Goed, hier volgt het eerste deel van een spannend
avontuur.
Zomer 1993
In Noorwegen heb ik gestudeerd van mei 1993 t/m januari 1994.
Met de boot van Amsterdam naar G teborg in zuid Zweden had ik zo al een
1200 kilometer "afgelegd". In de zomer reed ik een aantal steile bergpassen
met de wetenschap dat de auto oud was, de versnellingsbak niet te best.
Bij het afdalen ging het nog wel in z'n 1e versnelling en een horde auto's
achter me aan, maar bij de klim zag ik de temperatuurmeter angstig naar
het rood gaan. Toen heb ik de auto maar even aan de kant gezet en gewacht.
Daarna ging de tocht weer probleemloos voort. Die zomer heb ik menig deel
van Noorwegen gezien. Het verbruik van de auto viel me alleszins mee: met
een gemiddelde van 1 op 15. Dat komt doordat je niet harder mag en kan
dan zo'n 80 km/ u op de doorgaande wegen.
Herfst 1993
Tijdens mijn studie was er een actieve studentenclub die van die noorse
hutjes op de hei (hytte p fjella) beheerde. In de herfst werden dan
groepjes studenten gevraagd om een weekend te timmeren en spullen te brengen.
(Dugnad) Dart leek me wel leuk en men kon mijn hulp goed gebruiken vanwege
onder andere het bezit van een auto. Met wat passagiers en een hoop spullen
reden we met een paar auto's zo'n 120 km naar het zuiden bij R ros. Sommige
hutjes waren alleen maar te bereiken met een rugzak en een goed kompas,
dus geen verharde snelwegen voor de deur. Deze twee hutjes waren
nog redelijk bereikbaar met een grindpad. Dat heb ik geweten. Je kunt maar
beter niet in het donker rijden , want of je komt een eland tegen of je
beland in een kuil waar je nooit meer uitkomt. De eerste 100 kilometer
waren een gewone snelweg (2 baans). Daarna pas begon de ellende.
Zo'n grindpad is vaak ook nog in beheer bij particulieren en moet je tol
betalen (bompenger). Bij het grindpad moest je zo'n beetje slalom
rijden om de kuilen maar ook gevaarlijke grote keien te ontwijken.
Bij de aankomst was het al schemerig, wat heet pikkedonker geworden.
Ik parkeerde mijn auto een beetje langs de kant en opeens hoor ik me toch
een knal. De motor sleog er van af. O jee dacht ik wat nu. Er was echter
niks te zien, en besloten we om de volgende dag maar te gaan kijken. Ik
bleek op een kei te hebben geparkeerd en een klapband te hebben gehad.
Niet zo best. Gelukkig had ik een goede kruissleutel dacht ik, maar
na een flinke ruk daaraan te hebben gegeven brak deze af. Tja wat
doe je dan in de bush? De ANWB komt toch echt nie top dit soort plekken.
Een andere student had ook een auto mee en een iets betere kruissleutel.
Daarmee lukte het om het wiel te verwisselen.
Een paar weken later gingen we er nog een keer naar toe. Dat was begin
oktober. Wat zag ik de natuur snel veranderen daar. De herfst was al vroeg
ingezet en we kregen dat weekend al de eerste sneeuw. Het grind/
zandpad veranderde al gauw in een smurrie waar eigenlijk een Simca Rancho
of ander groot materieel beter op kon rijden. Hoe ik het klaarde
terug te rijden die keer weet ik niet.
Met een voorzichtige snelheid reed ik daarna terug naar Trondheim.
Winter 1993
Hoe mooi de zomer was, hoe kort de herfst en hoe streng de winter.
Daar kwam ik nog wel achter. Van collega- studenten hoorde ik dat het verplicht
was om winterbanden te hebben (met of zonder spikes). De Noren hebben daarvoor
een extra set velgen in hun garage liggen. Die had ik natuurlijk
niet.
Tja hoe kom je aan een extra set velgen? Via via kreeg ik een
tip om naar een Noorse autosloperij te gaan (Bilophuggerie) . Zo gezegd
zo gedaan: ik naar een noorse sloperij. Het is dan goed zoeken of
er daar nog Simca's zijn. Gelukkig kon ik van een aantal auto's
4 Simcavelgen met redelijke spikes-winterbanden halen voor
100,-. Uiteindelijk maakte ik toch nog een schuiver en vond het toen
maar tijd om ten minste aan de voorzijde twee goede nieuwe winterbanden
te kopen. Dit maal zonder spikes. Omdat het daar vaak min -15°C tot
-20°C was begaf de accu het natuurlijk. Ook was de auto niet meer waterdicht
bij dat uitgeroeste motorkap-scharnier en lekte de auto. Met -15°C
vroor het dus ook binnen in de auto. De portiersloten waren al niet best,
maar op een gegeven moment kon ik alleen nog maar door de achterklep naar
binnen. Voordat ik weg kon rijden waren er altijd al zo'n 15 minuten verstreken:
een dik pak sneeuw weghalen op de auto, als je pech had was je nog ingesneeuwd en moest je hulp gaan halen om je auto uit te graven, krabben aan de buitenzijde, slotspray voor de achterklep, achterklep openen, met een acrobastische beweging het palletje van de voordeur openen, krabben aan de binnenzijde, proberen het portier aan de voorzijde los te maken terwijl er binnen in de deur "iets" blijft hangen, een klap op de deur geven, starten, (meestal in 2x!!) ontwasemer op volle toeren hoewel het toch weer binnen bevriest, dan maar met open ramen in de winter de eerst paar honderd meters rijden etc. etc. Maar je rijdt dan ook wel in Noorwegen in de laatste Simca 1308 GT daar... En die kleine ongemakken heb je er dan voor over. ( )
Op een gegeven moment begon de auto erg stoterig te lopen en sloeg steeds
af. Dat had ik al eens eerder bij een ander auto meegemaakt. Daar bleek
toen een halve emmer water in de benzinetank te zitten. Dit maal niet.
Ik de hele carburateur gereinigd. Tot een Noor me zei dat je condensverwijderaar
door je benzine moet doen en altijd een volle tank moet rijden vanwege
condensvorming in de tank. Toen was het euvel snel opgelost. Net
voor de olympische spelen in Lillehammer reed ik de auto weer terug vanuit
Trondheim. De terugrit van Trondheim naar Oslo was adembenemend
mooi. Met -20°C en een strakblauwe lucht en ijs op de snelweg kon ik
alleen maar een gangetje van 70-80 rijden. Af en toe moest ik stoppen om
de buitenspiegels te krabben vanwege ijsvorming.
De rit vanaf Kiel naar Amsterdam verliep daarna ook vlekkeloos, het
motortje zoemde. En ja dan stond hij dan in Amsterdam. Je bent dan nog
een arme student, geen studiebeurs meer, en geen geld om een auto en zelfs
geen Simca te onderhouden. Er kwam weer een APK-keuring aan, en die lekkages
en roest werden eigenlijk ook steeds erger. Toen maar besloten om de Simca
naar de sloop te rijden. Een pijnlijke beslissing, zeker na 5 jaar trouwe
dienst met veel plezier. Op eigen kracht reed de auto nog gewoon
naar de sloop. Ik kon bij sloperij Bart de auto niet eens kwijt en uiteindelijk
wilde sloperij Hans de auto wel hebben zonder er geld voor te geven. Hoe
toepasselijk die namen. Ik haalde de nummerborden eraf en de Simcaplaatjes.
Ook nog snel de krik, de achterlichten en de achterruitenwisser. Meer eigenlijk
niet. En daar heb ik nu nog steeds spijt van. Had ik toen van de Simcaclub
gehoord dan had ik ‘em aan iemand weg willen geven of voor onderdelen.
De shredder zal wel snel korte metten hebben gemaakt. De auto was
toen al niet meer geliefd.
Simca Chrysler 1309 SX
, 1979, DX-64-HY
Oude liefde roest (niet)
Hoe kom je erbij om lid te worden van een Simcaclub en hoe kom je aan een Simca 1309 SX? Daar zullen vele lezers wel het antwoord op willen hebben na de laatste Simcarama denk ik.
Hoe de Simcatic of hoe je het wilt noemen begon is een lange geschiedenis.
Mijn eerste auto reed ik toen ik 16 was en was een Simca 1100 LX uit 1975;
de tweede Simca was een 1308 GT uit 1978. Misschien dat in een volgende
Simcarama die auto's nog eens ter sprake komen. Het verhaal met de
Simca 1309 SX speelt zich af in 1997. En het begon zo:
Op een mooie zomeravond ben ik op bezoek bij een vriend. Na het eten
lopen we een blokje om. Er is altijd wel wat te zien in hartje Amsterdam.
De route ging dit keer van de Rozengracht, Laurierstraat, Hazenstraat,
Elandsgracht, en weer terug Rozengracht. Een heel gewoon ommetje. Totdat
ik bij de Elandsgracht kom. Kijk!! zeg ik daar staat een 1307 zo te zien.
Hij kende het type auto wel dat ik hiervoor had gehad, maar het maakte
geen indruk. Mijn enthousiasme stijgt als ik zie dat het hier om een 1309
SX ging. Die zijn sowieso zeldzamer, en in Nederland zie je deze auto's
bijna nooit meer. (ook ik heb een 1308GT naar de sloop gebracht) Goh en
wat gaaf ziet ie er nog uit. Ik besluit om een briefje onder de ruitewisser
te leggen. Er ligt in de auto toevallig ook een acceptgiro met een adres.
Ik schrijf naar dat adres een klein briefje met dezelfde vraag: "Wilt u
deze auto verkopen? Bel mij!"
Na een week kreeg ik reactie. Het waren twee kunstenaars die de auto
af en toe gebruikten. De eerste eigenaar was de vader een van hen. En zo
te horen kwamen de eigenaars niet uit Amsterdam, maar uit het zuiden. De
auto kwam oorspronkelijk uit de buurt van Heerlen. Die omgeving zou
ik goed kennen door mijn vorige Simca, maar dat is zoals gezegd een ander
verhaal.
Ze wilden echter de auto niet verkopen, helaas. Maar als ze in de toekomst
de auto weg wilden doen zouden ze me bellen. Nou ja, jammer denk je dan,
dat wordt niks. Er ging een mooie zomervakantie in Noorwegen aan voorbij
(waar ik ook weer tussen het natuurschoon twee Talbots 1510 en een Tagora
verroestend aan de kant van de weg zag staan). Nog geen week na thuiskomst
werd er gebeld. Of ik nog interesse had in die Simca 1309 SX? "Ja, in principe
wel" zei ik , "maar dan wil ik er wel eerst in rijden". Dat werd geregeld
met een afspraak op een zondagmiddag. De auto stond nu in Amsterdam-zuid
en ik ging er op de fiets heen. Wat ik zag was geen Simca, maar 1 van de
kunstenaars stond me op te wachten en vertelde dat zijn compagnon er zo
aan zou komen. We dronken op een terrasje wat en wachten maar. Wat
er kwam: geen Simca. Ik kreeg een angstig voorgevoel dat er iets aan de
hand bleek te zijn. Na een uur ging ik maar weg en ik zou nog gebeld worden.
De spanning liep natuurlijk op bij mij. Hoe zou dat aflopen? De volgende
dag op mijn antwoordapparaat: bel me terug er zijn wat problemen met de
Simca. Wat bleek: de automatische versnellingsbak had het begeven. De auto
was weggesleept en stond weer op hetzelfde plekje als waar ik ‘em voor
het eerst had gezien: op de Elandsgracht in de Jordaan. Of ik nog belangstelling
had? Tja een bak schroot in de ogen van veel mensen. Ik maakte een nieuwe
afspraak met de zekerheid dat de auto niet weg kon rijden. Daar stond de
DX-64-HY van 18mei 1979.
Kritisch bekeek ik de auto op de kwetsbare punten. De roest viel me
enigszins mee. Waar mijn vorige 1308 een flintstonewagen werd was deze
nog goed. Maar het zal wel hebben geholpen dat de kleur roestbruinmetallic
was... Er zat wel roest aan de achterschermen, en het originele schuifdak
was meer gatenkaas dan schuifdak. Dat er nog geen lekkage binnen in het
interieur is verbaast me. Tja en toen de onderhandeling. Als ie rijdend
was geweest had ik er meer voor over gehad. De eigenaren waren pijnlijk
verrast toen ik zei dat het eigenlijk schroot was en er geld op toe moest
worden gelegd voor verwijdering. Maar symbolisch wilde ik F100,- geven.
Ze konden weinig anders dan ja zeggen. En weer was er een Simca (voorlopig)
gered van de ondergang.
Toen kwam het volgende probleem: hoe haal je de auto uit het hart van
Amsterdam weg en waar naar toe? Gelukkig ken ik een vriend die een ruime
ervaring heeft met oude Amerikaanse auto's en een werkplaats heeft. Zijn
buren hebben nog een lege hooischuur waar de auto gestald mocht worden.
Met een sleepkabel en mijn brave BX VANturbo-diesel is de Simca gesleept
naar het rustige Spierdijk in Noord-Holland. Voor de rit checkten we de
bandenspanning en alle vloeistofniveaus. Ook moest de Simca met draaiende
motor worden gesleept werd ons verteld. In ieder geval om de rem- en stuurbekrachtiging
te laten werken. Na een spannende maar probleemloze rit kwam de auto aan
in Spierdijk. Daar staat ie te wachten op betere tijden. Later las
ik in de kampioen van de ANWB dat je niet op de snelweg een auto mag slepen....
Op een zondagmiddag ging ik naar een old-timerbeurs in Zwolle. Eigenlijk
de eerste die ik bezocht en in de hoop wat Simcafolders en onderdelen te
vinden. Ik vond inderdaad wat documentatie en kwam "toevallig" Hans
de Putter en dhr. A. Weurding tegen bij het graaien in een bak Simcafolders.
Ondertussen ben ik lid geworden van de Simcaclub. Voor deze auto zal ik
beter mijn best doen dan de twee vorige Simca's. Maar zonder andere liefhebbers
of Simcagekken te kennen is het veel minder leuk om zo'n auto te restaureren.
De meeste mensen verklaren je voor gek als je het over Simca's hebt. Het
lijkt me dan ook leuk om ervaringen uit te wisselen en ideeën met
diegene die dit wel kunnen waarderen. De eerste bijeenkomst in Appeltern
was voor mij in ieder geval zeer waardevol. Een versnellingsbak is nog
goed verkrijgbaar en het magazijn schijnt "uit te puilen" van de onderdelen
voor dit type. Het is goed om in de winter de benodigde onderdelen te vergaren.
Simca Chrysler 1309 SX
, 1979, DZ-54-RZ
Deel 2: Oude liefde roest
inderdaad niet
Je kunt er maar niet genoeg van krijgen. Een Simca te bezitten. Als je niet oppast volgen er al gauw meer. Dat is mij nu ook overkomen. De Simca 1309 SX uit de vorige Simcarama stond nog niet koud in een warme schuur in Spierdijk of de telefoon ging alweer. Hans de Putter aan de lijn: Of ik interesse had in een Simca 1309 SX waar de carrosserie nog gaaf van is, maar de techniek compleet in de soep lag. Tja je raakt door zo'n telefoontje toch wel nieuwsgierig en vraagt wie die auto te koop heeft staan. Een meneer Hugo van Velzen uit Rotterdam. Ik kreeg het telefoonnummer en belde de volgende dag op. Dat was in november 1997. Helaas leek dit keer de story van de Simca 1309 SX zich te herhalen. De eigenaren hadden een architectenbureau ze wilden hem eigenlijk niet verkopen want ze vonden hem zelf zo leuk. Ik zou nog worden teruggebeld als de auto te koop kwam. Tja, en toen begon het lange wachten opnieuw. Ik vroeg nog wel naar de kleur en staat van de auto. De kleur is zwart en de staat van de carrosserie zou volgens hun garagehouder een unicum zijn. Nog nieuwsgieriger dan ik al was bij het telefoontje van Hans legde ik de hoorn neer.
WACHTEN...
Er gingen een paar weken voorbij en ik dacht ik bel maar weer eens.
Maar steeds een antwoordapparaat inspreken en niet teruggebeld worden schiet
ook niet op. Tot er op een dag (we zijn nu al 5 weken verder) gebeld
werd met de mededeling dat ze de auto toch maar wilden verkopen. Voor hoeveel
vroeg ik niet eens, ik maakte gelijk een afspraak. Er kwam weer wat tussen
en de afspraak moest wederom verzet worden. Mijn nieuwsgierigheid was nu
wel erg groot geworden. Wat een proef van geduld. Ik belde die vriend in
Spierdijk, en uiteindelijk reden we op zondagmiddag 16 december naar Rotjeknor
vlakbij het Centraal Station. Bij de woning aangekomen zag ik een batterij
bellen, maar geen één werkte er. Toen maar hard op de deur
gebonsd. Er deed een jongen open in werk-kleding. Hij
was bezig zijn eigen pand op te knappen. Van de Simca geen spoor. Die stond
dan ook 2 straten verderop. Wij er naar toe.
DROOM?
En ja dan zie je iets wat je niet kunt geloven. Maar het was toch geen
droom. Op het eerste gezicht zo uit de showroom weggereden. Alleen de voorbumper
was kapot vanwege het slepen. Tja deze modellen hebben nu eenmaal een sleepoog
waar je niet aan kan slepen. Handig van de ontwerpers van Simca... Deze
Simca trok dus ook een scheef bekkie.
Maar verder geen roest te bekennen en strak in de lak. Technisch
was er van alles mis. De startmotor was stuk, de oliedruk van de motor
viel af en toe weg en de automatische versnellingsbak was ook bij dit exemplaar
kapot. Deze Simca 1309 SX , DZ-54-RZ (DeZe 54 Rijdt Zelden) stond
net als de vorige DX-64-HY (verzin eens iets) ook weer muurvast. Maar mooi...
Terug naar de woning begonnen we vanwege gelijke interesse te praten
over architectuur en bouwkunde. We bleken dezelfde studie te hebben gedaan,
en al gauw werd het erg gezellig. Het huis was ook erg interessant.
Omdat ik zelf ook veel in renovaties van woningen zit raak je al gauw aan
de praat. Het was zo gezellig dat we bijna vergaten waarom we hier
waren: de Simca 1309 SX.
ONDERHANDELING MISLUKT?
Uiteindelijk kwam de onderhandeling. Zij vroegen F950,- terwijl wij
dachten om de auto gratis weg te halen. We boden uiteindelijk F200,-.
Dat vonden ze te weinig.
De feestdagen kwamen eraan en we zouden nog teruggebeld worden.
Zonder resultaat reden we weer weg. Snel nog even langs de Simca om een
paar foto's te maken.
Ik zou met oud en nieuw een week weg gaan en had gehoopt dat Gabri
gebeld zou worden door de eigenaars en de handel veilig naar Spierdijk
had gebracht. Maar toen ik na een week weer thuiskwam en Gabri belde om
te vragen of de Simca al veilig stond hoorde ik dat hij niet meer
gebeld was. Toen kreeg ik toch een lichte vorm van spijt. De
laatste gave Simca 1309 SX in Nederland is toch een speld in een
hooiberg, één der laatste der Mohikanen. En die paar rot
honderd guldens verschil kan je toch ook de kop niet kosten? Met
een gemengd gevoel ging ik naar de nieuwjaarsreceptie van Peugeot Nederland.
Toen ik daar de folder van de Simca1309 SX zag liggen met op de voorpagina
exact dezelfde in de kleur zwart kreeg ik nog meer spijt. Die spijt werd
nog groter na het anderen van de Simcaclub te hebben verteld. Die reageerden
zo van: Dat had je meteen moeten kopen, en als jij hem niet koopt dan koop
ik hem. Tja, zij hadden wel een beetje gelijk. Er waren nu al zo'n
twee maanden over heen gegaan, en nog geen resultaat.
Die zelfde avond op 4 januari sprak ik weer braaf het antwoordapparaat in. En op de dag van mijn verjaardag belde ik nog maar eens. Ik had al visioenen gehad dat ze hem in wanhoop maar naar de sloop hadden gebracht, of toch afzagen van verkoop. Gelukkig was de auto er nog. Ik bood F700,-. Daarover zou ik weer terug worden gebeld want hij moest het nog met zijn vriend bespreken. Nou ja dat kon er ook nog wel bij. Die avond tijdens mijn verjaardagvisite kreeg ik het verlossende telefoontje: voor F800,- met 3 maanden wegenbelasting net betaald kon ik de eigenaar worden. Nou ja wat zal ik daar toen op geantwoord hebben??
PRETTIG GEREGELD!
Verder dan het kopen van die Simca had ik nog niet zo gedacht.
Er moest dan ook nog wel het één en ander worden geregeld....
De volgende morgen kwam ik op mijn werk met het enthousiaste verhaal
dat ik een oldtimer had gekocht. En ik vroeg of ik tijdelijk een garage
kon huren omdat de auto moest worden opgeknapt . Diezelfde avond
belde ik een goede kennis die mijn Citroen BX onderhoudt. Hij is ook oldtimerliefhebber,
maar dan van o.a. Citroën DS, Traction Avant, en bleek ook voorzitter
te zijn van een internationale klassiekerclub (CAAR-NL). Ooit heeft hij
de toertocht georganiseerd voor Traction Avants naar Rusland. Hij
had een trailer die ik kon huren en vertelde me dat er in de loop van het
jaar een plekkie in zijn oldtimer-garage vrij kwam.
Daar kon hij ook staan. Meteen vroeg ik of hij me wilde helpen
met de motor en de automatische versnellingsbak. En dat wilde hij.
De andere Simca 1309 SX, de DX-64-HY, die veilig in Spierdijk staat is dan nog een ander object. Veel meer roest, maar toch nog zo goed dat het eigenlijk zonde is om die voor onderdelen te gebruiken. Misschien een winterauto voor dagelijks gebruik?
EEN BIJZONDERE DAG
De grote dag was 16 januari 1998: het ophalen van deze tweede Simca
1309 SX. Hoe ik het uitgekiend had met het weerbericht weet ik niet want
ze verwachtten hoosbuien en windstoten en onweer....
s'Ochtends vertelde ik een collega dat ik een Simca 1309 SX ging ophalen.
Hij vertelde dat hij een 1308 GT heeft gehad die nadat de achterklep dichtging
elke keer 5 kilo lichter werd. Ik moest even nadenken en snapte het toen:
de brokken roest die er onder vandaan vielen...
Mijn vader kwam naar mijn werk waarna we s'middags naar Hoofddorp reden
waar ik de trailer geregeld had. Nog nooit met zo'n ding gereden. Eigenlijk
kwam ik erachter dat ik nog nooit met een aanhanger gereden had....
De trailer lag als een blok op de weg en ik merkte wel dat hij achter mijn
BX hing. Als daar nog een Simca bij moest komen vroeg ik me af en of het
nog wel rijdbaar was. Zonder de weg kwijt te raken in the big city reed
ik langs het adres, maar geen parkeerplaats. En meteen stond er al een
taxi achter me. Dan maar een blokje om rijden. En warempel daar waren drie
parkeerplaatsen achter elkaar vrij! Goed geregeld geluk? Om een uur of
1400 belde ik aan bij de architecten. Het was droog weer. Eerst de papieren
op het postkantoor in orde gemaakt, en mijn vader een bakkie thee gegeven
om bij de trailer te wachten. De auto stond nog een straat verder. Bij
de auto aangekomen waren ze de sleutels vergeten. Even een blokje omlopen
en na 5 minuten kreeg ik officieel de sleutels in handen. Ik vroeg hoe
voelt het nou om de auto verkocht te hebben? Marcel was wel opgelucht en
Hugo vond het goed, maar toch jammer want hij vond de auto zo mooi. Maar
als je geen tijd hebt en alles aan de garage moest overlaten was het geen
haalbare kaart vonden ze. Ik vertelde dat ik ze op de hoogte zal houden
hoe de reparaties uitvallen.
TRAILER OP, TRAILER AF, TRAILER OP....
Toen het volgende probleem: hoe krijg je de auto op de trailer? De
ervaren Simca-sleutelaars onder ons zullen hier waarschijnlijk meer ervaring
mee hebben dan ik. Maar daar in Rotterdam had niemand van ons hiermee enige
ervaring. We besloten om de Simca naar de trailer te duwen met mij achter
het stuur. De eerste "rijdende" meters voor mij in een Simca 1309 SX...
Dat viel niet mee: geen stuurbekrachtiging en een loodzware auto. De auto
uit de straat geduwd en toen een eind terug tot achter de trailer. Het
sleepoog was niet meer bruikbaar en volledig door de bumper getrokken.
Ik wilde de kabel van de lier aan de vooras bevestigen, maar de lier was
te kort. Toen de rijplanken een stuk opgeschoven. Na veel vijven en zessen
stond de Simca op de trailer tot helemaal vooraan. Tja, en toen zag ik
mijn arme BX helemaal naar achteren gekiept staan.
Ik zag het rampenscenario al voor me dat de auto achter moest worden
gelaten. We besloten de Simca er weer af te rijden en hem met zijn neus
naar achteren erop te slepen. In de straat konden we de auto keren. Halverwege
het slepen wilde een meneer per se passeren met zijn auto, en zonder iets
te zeggen reed hij boos over de stoep en moest ingewikkeld manoeuvreren
om langs ons te komen. Na dit tafereel keerden we de Simca verder.
Ik keek waar we de lier aan de auto konden bevestigen. De enige manier
was om dit aan een goed sleepoog te doen. We hadden angst dat dit sleepoog
het ook zou begeven en letten dus op de rijplanken, de wielen en het sleepoog.
Dat ging aardig. Nog gauw wat foto's gemaakt voor later en de auto
met spanbanden vastgezet. De eerste straat die ik moest inrijden was zo'n
hobbelweg met 8 van die leuke snelheid remmende drempels. Ik kneep em wel
met zo'n gewicht achter mijn auto. Wonderlijk ging het goed. Op een kruispunt
in Rotterdam nog wat problemen gehad met wie eerst af mag slaan, maar het
recht van de grootste wint dan toch...
Met een gangetje van 80 km/u tufte ik naar Haarlem. En net toen we
Haarlem inreden een hoosbui en windstoten. Het werd al schemerig en ik
wilde de auto toch zo snel mogelijk binnen hebben voor donker. Het afrijden
van de trailer ging makkelijker. Een stukje met de lier en toen met de
zwaartekracht. Met het in de garage duwen kregen we nog hulp van
een aardige buurman. De missie was geslaagd!
IN DE STALLING IN HAARLEM
Na de stalling van de Simca begon ik voorzichtig enkele dingen onder
de motorkap schoon te maken met petroleum. De poetsdoeken zagen zwart van
het vuil. Inmiddels had ik een revisie-startmotor (van de heer Doorn)
gekregen en begon de oude startmotor te demonteren. Ook begon ik
aan de bumper die ik los wilde maken omdat hij helemaal verbogen was. Dan
is WD-40 onontbeerlijk met vastzittende moeren en bouten. Thuis had ik
de accu al weer opgeladen. Vrijdag 30 januari was de grote dag: ik zou
de accu er weer in zetten en de nieuwe startmotor monteren. Alles klaar
totdat ik besefte dat de autosleuteltjes nog thuis lagen... Dan maar weer
een week wachten.
MISSIE 1,2,3
Op vrijdag 6 februari zette ik de accuklemmen erop en probeerde voorzichtig
de nieuwe startmotor. Met een stroef geluid uit het vooronder kwam er langzaam
beweging in de motor. Missie 1 was geslaagd: reparatie van de kapotte startmotor.
Het leek me verstandig om niet teveel door te starten en even te wachten.
Tot je plots merkt dat de motor pakt! Dat was boven verwachting, want de
krukas scheen kapot te zijn en de oliedruk zou geregeld wegvallen. Maar
geen rode lampjes of uitvallende meters op het dashboard. De motor sloeg
aan en het vertrouwde rauwe Simcageluid kwam naar boven. Eerst met de choke
helemaal uit en later snel weer in. De motor liep als een zonnetje.
Zou missie 2 dan ook geslaagd zijn vroeg ik me af? Dan wordt je nieuwsgierig
en denkt: ach laat ik eens proberen een stukje te rijden in de Simca. Daar
zijn ze tenslotte voor gebouwd nietwaar? Ik heb nog nooit met een
automaat gereden en moest eerst het instructieboekje inzien voor ik in
durfde te schakelen. En warempel, de Simca kwam een meter vooruit !! Toen
sloeg ie weer af. Zie je wel dacht ik. Maar nog eens gestart en dat ging
meteen goed. Met meer gasgeven reed ik een stuk verder. Dat ging goed.
Uiteindelijk ben ik een heel blokje om gereden in een lage automatische
versnelling, want ik had toch het idee dat er elk moment iets kon gebeuren
en dan sta je daar. Zag ik daar nou het rode oliedruklampje opgloeien?
Ik zette ‘em in zijn achteruit en reed de Simca weer achterstevoren in
de garage. Het is dan lastig dat er dan geen rechter buitenspiegel op die
auto zit. Vreemd voor zo'n luxe model.
Tegenover mijn garagebox woont een gepensioneerde meneer die vroeger
ook Simca's gehad heeft en zijn zoons hebben ralleys gereden met de Simca
1000tjes. Het is dan leuk om te zien hoe hij belangstelling toont als ik
weer eens bezig ben en vraagt of er al voortgang in zit. Na vrijdag zeker!
Naar verwachting kom ik met deze zwarte Simca 1309 SX naar de internationale
Simca, Matra-, en Talbot-meeting in mei.
Met een Simca naar de garage: vervolg van missie 1,2,3 (Simca 1309 SX)
Het doel van deze missie was om de auto op eigen krachten naar Nuenen
te kunnen rijden. Daarvoor moest ie "even" naar de garage toe. Het
euvel van de automatische versnellingsbak kon een kleinigheid zijn, en
misschien was dat zo op te lossen. De garage was een paar kilometer verderop
dus dat kon wel in z'n 1e versnelling met een topsnelheid van 40 kilometer
per uur dacht ik. Ik maakte dus op een zonnige voorjaarsdag een afspraak
voor over een paar dagen. In de tussentijd had ik andere dingen aan
de auto gedaan zoals het schuifdak geopend. Dat dak kon volgens de vorige
eigenaren niet open. Wat nou niet open? Dat zullen we nog wel eens
zien dacht ik. Zonder handboek of andere schuifdak-kennis begon ik
de voor mij in het zicht zijnde boutjes en moeren los te draaien.
De hemelbekleding naar achter geschoven zag ik een wirwar van stangen en
beugels. Het euvel van het niet open kunnen doen lag in een afgebroken
grendelhefboom. Met een zelf gemaakt gereedschap drukte ik tegen
een stang aan en kon ik het dak openen. Voila! Un open dak du Simca!!
Vervolgens heb ik wat beginnende roestplekjes behandeld rond het schuifdak.
En hoe gemakkelijk het schuifdak open ging hoe minder het dak
zin had om weer dicht te gaan. En dat zal je net zien als je zo'n afspraak
hebt voor de garage dat het weerbericht voor die dag luidt:
Hier en daar kans op stevige onweersbuien, windstoten met een snelheid
van 100 km per uur en kans op onweer.
De oplettende lezer zal misschien nu vermoeden waar dit verhaal
naar toe gaat. Op de dag van de garageafspraak waren er inderdaad
verschillende wolkbreuken.
Ik had nog twee uur voor de afspraak en wilde even het dak dicht doen.
Nee dus. Op de één of andere manier blokkeerde er iets.
Na enig heen en weer wrikken daalde mijn humeur met de stromende regen
neer. Maar het zonnedak bleef open. Wat nu?? Nog een keer een grote ruk
aan het dak dacht ik. En toen krak. Wat nou weer? Ja hoor, de binnenspiegel
afgebroken van de voorruit. Dat kon er ook nog wel bij. In lichte paniek
besloot ik maar om een paar vuilniszakken te halen en met verhuistape het
dak dat op 5 cm na dicht zat dicht te plakken. Zo gezegd zo gedaan. Wat
benijd ik die mensen die hun garage naast het huis hebben want voor die
vuilniszak, verhuistape en ook een hapje eten moest ik even naar Amsterdam
op en neer vanuit Haarlem.
Zou het een leuk idee zijn om een rubriek: "Hoe houd ik mijn hoofd
koel met een Simca"
te starten?? Je moet wel engelengeduld hebben met deze auto's
. Alle tips zijn welkom bij de redaktie. Er zijn natuurlijk meer ingrediënten
nodig om tot een goed resultaat te komen: Enthousiasme, Tijd, Ruimte, Geld,
Reserve-onderdelen, Lidmaatschap van de ANWB, en ja vult u maar aan.
De rit
Zo met open / gesloten dak reed ik met 100 kilometer per uur windstoten
en 40 kilometer per uur Simca naar de garage. Daar aangekomen bleek er
geen brug vrij te zijn. Ook keek de garageman maar heel kort naar de oliepeilstokken
van de versnellingsbak en motor en mompelde iets van: nieuwe motor en bak.
Ja die diagnose kon ik ook wel stellen, maar misschien kon er nog iets
aan gerepareerd worden. Daar had ie duidelijk geen trek in. Na een
kop koffie keerde ik wederom in de regen terug naar Haarlem. Het was wel
leuk om een groot stuk met de Simca te rijden, maar met ruim 3000 toeren
per minuut en een sliert boze automobilisten achter je is dat toch minder.
Van die automobilisten trok ik me dan ook maar niks aan. Mijn gedachten
waren bij de Simca, Nuenen en hoe nou verder. De Simca heeft in Nuenen
gestaan bij de festiviteiten als eerste en als laatste Simca. Een week
voor hemelvaart heeft een vriend met een auto-ambulance en zijn Chrysler
Voyager de auto gebracht. Hij vond het niet verstandig dat ik mij Citroën
BX opnieuw misbruikte. En een week later na alle feestelijkheden haalde
ik de auto weer op. Het was nog rustig op de Boschhoeve toen ik om
half acht s' ochtends de auto ophaalde in Nuenen. Een leeg veld. Niemand
kon meer zien wat er een week ervoor had plaatsgevonden. De vele foto's
houden die herinnering levend.
Soortgenoten in Nuenen
Het was de moeite meer dan waard om de auto in Nuenen te krijgen. Er
bleken voor het eerst een stuk of 6 Simca's 1307 /8 / 9 aanwezig te zijn.
Ook was er een Solara, engelse Alpine en 1510. Hoewel het onder de Simcagekken
niet een bijster gewaardeerd type is vind ik wel dat deze auto's er ook
bijhoren. We hebben een aantal op een rijtje gezet. Het gevoel van vergane
glorie was wel duidelijk te merken. Auto van het jaar 1976. Goh toen was
ik nog maar een klein jongetje. Toch hebben de Simca's uit die tijd
voor mijn meer betekenis dan de oudere types. Dan merk je een generatieverschil.
Toch hoorde alle Simca's er bij de internationale meeting in Nuenen gewoon
bij. Of het nou een Fiat / Simca Topolino is uit Frankrijk waarmee het
merk Simca begon of een 1309 SX waarmee het merk Simca definitief verdween
op de achterkleppen van de auto's; het is SIMCA.
Na twee weken Nuenen staat mijn Simca ook weer veilig op stal.
Sleuteldag 1998 bij garage
Bos in Voorburg op zaterdag 18 april j.l. 
De uitnodiging in het clubblad voor deze sleuteldag was zo mooi:
"Het evenement is bewust in het voorjaar gepland zoadat de kans op
mooi weer wat groter is..."
Ja ja, daarna hadden ze vergeten dat het evenement wel in Nederland
was, want op de dag zelf hing er toch nog een dreigend wolkendek over ons
landje. Waarschijnlijk is dit de oorzaak dat de opkomst dit keer
wat minder was dan vorige keer, alhoewel het voor mij de eerste keer was
dat ik zo'n sleuteldag bezocht. Om er maximaal profijt van te hebben
besloot ik vroeg van huis te gaan. De routebeschrijving was goed
aangegeven, alleen over de brug stond een ander naambordje dan de Rembrandlaan.
Gelukkig stond er ook nog zo'n mooi Informatiebord en was het me duidelijk
dat ik de garage op een paar honderd meter genaderd was. En inderdaad,
er stond een groot Simcabord met sleuteldag op de gevel bij garage Bos.
Omdat ik wederom niet met mijn Simca kon komen vanwege ernstiger mankementen
aan mijn eigen Simca 1309SX, parkeerde ik mijn BX aan de overkant.
Ik bleek toch niet de eerste te zijn. Er zaten al wat mensen aan de koffie
met koek. Op het eerste gezicht zag ik weinig Simca's staan. Er hadden
al een aantal mensen afgebeld vanwege het natte weer. Eerst werd er op
ons gemak een paar fotoboeken bekeken. Toen druppelden er nog meer Simca-mensen
binnen en gingen we maar eens de garage in. Er stond een hele mooie Simca
Aronde die eigenlijk niks mankeerde. Nieuwsgierig als ik was vroeg ik hoe
de auto er aan de onderkant uit zou zien. Net zo glimmend? Geen probleem
, de hefbrug werd al in werking gezet en even later kon ik een heel mooie
simcabodem bekijken. De achterwielaandrijving was overduidelijk te zien.
Ik kreeg nog een tip mee: als de olie voor de achterwielaandrijfas te hoog
werd gevuld perste de auto de overtollige olie eruit. Dus nooit overvol
vullen.
Ondertussen kwam de heer Doorn met zijn zoon en kleinkind aanrijden. De grijze Simca 1300 moest binnenkort voor de APK keuring en er zat een wielstang niet helemaal tof. De heer Doorn had dan ook een goed exemplaar meegenomen en de monteur verwisselde het onderdeel in razend tempo. Hieraan konen we zien met een echte rot in het vak van doen te hebben. Goh wat had ik graag mijn Simca meegenomen en deze in vertrouwde handen achter gelaten. Wedden dat ie binnen de kortste keren rijden zou??
Warempel klaarde het weer een stuk op en kwamen er nog meer mensen.
Een hele oude Simca Chambert met Fordmotor uit de jaren 50 kwam aantuffen.
De tegenwoordige auto's zijn eenheidsworsten , maar toen we de Chambert
naast de Aronde zette kon je duidelijk zien dat de auto's vroeger toch
ook wel op elkaar leken. Beide auto's hebben een overduidelijke grill en
ronde koplampen met rond gevormde spatborden. Een tikkie van een
Volvo Amazone, of hebben de Amazone-techneuten deze ranke lijnen van de
Simca- ontwerpers afgekeken?
Toen het zonnetje doorbrak besloot Rien Bakker zijn witte Simca 1100
van stal te halen. Die stal bleek om de hoek te zitten. Zorgvuldig onder
een stofhoes opgeborgen stond ie daar te glimmen. Natuurlijk hoorde
de auto er helemaal bij en kon ik een stukje meerijden naar de garage.
Helaas was de testrit erg kort, maar kon ik gelukkig met vele anderen deze
auto in de garage bekijken.
Zoals vliegen op de stroop afkomen, zo kwamen wij als kritische Simcagekken
op de 1100 af. En het is een mooie auto hoor. (Alleen het benzineklepje
is aan de binnenzijde van een niet originele ring in de lak voorzien, afkomstig
van een verfblik)
Internet
De heer A.Baier kwam met een hele mooie bruin metallic 1301 automatique
aanrijden. Wat er aan de auto mankeerde weet ik niet meer (misschien wel
niks) , maar we raakten aan de praat over internet en internationale contacten
van andere Simaclubs. Hij speelde net als ik al langer met het idee om
een homepage te maken voor de Simcaclub met wetenswaardigheden, foto's
van clubauto's, evenementen en verhalen. Dat leek ons een goed idee om
nader uit te werken. Dus misschien is uw Simca straks over de hele
wereld wel te zien.
Zo zie je maar weer dat een sleuteldag toch ook nog andere doeleinden
heeft zoals clubleden beter elkaar te leren kennen en nieuwe ideëen
op te doen.
Tegen een uur of 1 werden onze magen toch wel wat leeg en overstemde
het knorren het Simcagespin. Er werden belegde broodjes gebracht en gulzig
opgegeten. Na de lunch werden nog wat ervaringen uitgewisseld
en enkele kleine mankementen verholpen. Op deze dag zijn er uiteindelijk
toch nog zo'n 15 Simca's gekomen. Met een tevreden gevoel ging ik
weer richting Amsterdam. Die middag ging ik toch nog even naar
mijn Simca kijken. De heer Doorn reed met mij mee en maakte een proefrit
met de Simca. We kwamen niet veel verder dan een paar kilometer.
Alle mogelijke manieren geprobeerd om de versnellingsbak op te laten schakelen
hielpen niet. Maar goed, dat is weer een ander verhaal en hoort niet
bij deze sleuteldag.
4 th. International Simca-, Matra-,
and Talbot Meeting in Nuenen The Netherlands. 21 - 24 may 1998
(The 5 th. international Simca-, Matra-, and Talbotmeeting is in 2000
at National Motor Museum Beaulieu Hampshire UK. May 12-13-14
info by phone:
Dick Husband +44 1203 686899 or
David Chapman + 44 1737 765331
Here is a short story about the international meeting this year. In our magazine SIMCARAMA you can read a lot more.
total number of participants
624
total number of clubcars
306
total number of visitors
295
The participants came from 14 different countries:
Netherlands 143
Belgium
26
France
33
Germany
55
England
13
N-Ireland
1
Switzerland
7
Italy
1
Luxembourg
3
Danmark
2
Poland
1
Chech Republic 3
Finland
1
USA
2
Unknown
15
The first two days of this event were the best. A lot of Simca-enthousiasts
came and looked talked etc. The third day on saturday
a lot of people drove the tourralley with nice sunshine. We had fun.
If I have some pictures scanned of this event I will post them here.
Ralley internationale meeting Nuenen 1998
Deze wereldstad is bij de Simcamensen nu voor altijd bekend na dit evenement. Groots was het zeker. Heel veel oude Simca's zorgden voor een paar onvergetelijke dagen. De toerrit was op zaterdag 23 mei gepland. Warempel begon de zon die middag ook nog eens te schijnen waardoor de omgeving van Nuenen overstelpt werd met oude nostalgie en zonneschijn.
De ingrediënten van mijn toertocht waren:
4 heren van het bouwjaar in de ‘60 er jaren
die in een bruine Simca 1500 GL uit 1964 zitten. Dat moet bekijks opleveren.
Het was de Simca van Jurriaan Knol uit Hengelo. Met Johan Wiebing als kaartlezer,
Jurriaan natuurlijk als chauffeur en Henk van der Meer en Hans Hoogervorst
als ballast achterin ging het voorspoedig.
We begonnen de ralley met goede moed. Bij het
begin ging het al mis: linksaf bij de ingang, o nee, eerst even tanken
dus rechtsaf. De mensen bij de start begonnen ons hoofdschuddend te gebaren
dat we de verkeerde kant opgingen. Bij het tankstation kwamen we nog een
verdwaalde Ier tegenin zijn Simca 1301 dus waren er meer verstandig om
even te tanken voor je halverwege mocht staan. (Die kans is natuurlijk
altijd aanwezig, maar een lege benzinetanks staat zo onhandig). Na het
tankstation reden we toen weer terug naar de beginstand. De ralley ging
een tijdje goed. Een tijdje zagen we helemaal geen Simca's. Rijden
we wel goed?? En ja hoor, daar kwam weer een andere Simca ons achterop
inhalen. Een Murena, die met een hinderlijke korte afstand een kans
zocht om ons voorbij te rijden. Dat lieten we dan ook maar toe.
Voor ons reed even later een Simca 1000. Bij een afslag naar links
gingen zij rechtdoor. Fout!
We zagen de een na de ander fout rijden dachten
we. Het klopte tot nu toe als een bus Tot we plots een aantal Simca's
ons tegemoet zagen komen. Dat klopt toch niet denk je dan?
Toch verkeerd gereden. Het bleek een dubbele lus te zijn. Maar even
later reden we dan toch ook fout. En dan is het goed hoofdrekenen geblazen.
Het gebeurde ons nog een paar keer.
We probeerden het voordeel er van in te zien dat we meer van de omgeving
hebben gezien dan de overige deelnemers.
Frankrijk?
Soms leek het net of we in Frankrijk waren.
Onderweg kwamen we een verwilderde Traction Avant tegen in de wei die nogal
overgroeid was. Zo'n plaatje hou je toch eigenlijk alleen maar in Frankrijk
voor mogelijk? Toen we wederom fout reden zagen we een Citroën
DSnoek met panne langs de weg staan. De opengeklapte motorkap zag er wel
een beetje vervormd uit. Het bleek dat onderweg het voordeksel dubbelgeklapt
was...., Een eind verder werd het Aeroport du Eindhoven aangekondigd.
Het was de spottersplek voor vliegtuigen.
Er kon beter naar de Simca's gespot (.....
) worden, want die waren toen in de meerderheid.
Het traject voorzag ook een stuk snelweg.
Op de snelweg lekker een vaartje van 100 km per uur. Ja en nu in z'n vijfde
versnelling...
Het was maar goed dat niemand van ons
rookte want achterin deze mooie limousine rook het zo nu en dan naar benzine.
Waarschijnlijk was er een afdichtprobleem van de benzineleiding.... Dat
de auto vol beladen was met deze 4 heren konden we ook goed merken toen
we de weg kwijt waren en even om moesten keren. De uitlaat werd gratis
door de verkeersdrempel gepolijst. Ondanks dat we een aantal keren fout
zijn gereden hebben we kunnen genieten van de mooie omgeving, de vele Simca's
en het bekijks van de mensen langs de kant van de weg.
