s.s. Christopher
|
| Op
maandagmorgen stapte ik met een van Müller & Co
ontvangen kaartje in de trein naar Antwerpen om me aldaar
te melden voor aanmonstering op de Christopher. Eerst nog
wat bijzonderheden over het schip. Het was dus in 1939
gebouwd en gedoopt Jonge Willem en in 1940 bij de KNSM
omgedoopt tot Gordias. De voortstuwing kwam van een echte
ouderwetse triple-expansion machine. Daarover later meer
in dit mogelijk lange verhaal. Want hier laat mijn
geheugen me niet in de steek. Dit schip zal ik nooit
vergeten. Daar kan een afzonderlijk boek over worden
geschreven, maar ik zal trachten het binnen aanvaardbare
grenzen te houden. Maar zet U toch maar even schrap en
neem af en toe maar een pilsje voor een kleine leespauze. Na enig zoeken vond ik mijn nieuwe schip, waarvoor ik een jaarcontrakt had getekend tegen een forse gage van US$ 180.- per maand. (US$ 10.- minder dan de 1e stuurman, dus Sparks stond hoog genoteerd.). Goed, het schip was dus verkocht aan een 1-mans rederij, gevestigd in Miami, Fla. Dit bedrijf was eigendom van een naar de V.S. geemigreerde joegoslaaf, de heer Stefanich. Hij kocht de Gordias van de KNSM en wilde het bemannen met uitsluitend joegoslaven. Een echte patriot dus. Alleen marconisten waren in Joegoslavie kennelijk niet voorradig. Ik werd dus de enige niet-joegoslaaf aan boord. Dit even ter inleiding. In de antwerpse haven beklom ik dus de gangway en meldde me bij de kapitein. Op dit moment kan ik me zijn naam niet herinneren, misschien komt het nog. Belangrijk is dat niet. Wel belangrijk was dat hij, samen met zijn broer, de hofmeester, en de 1e stuurman, praktisch als enigen de engelse taal redelijk meester waren. Met de rest van officieren en crew werd het voor mij voorlopig handen en voeten conversatie. Goed het kennismaken dus. Er was ook nog een nederlandse collega van me aan boord die voor het reisje Amsterdam-Antwerpen even van R.H. was ingehuurd. Die moest mij dus het radiostation overdragen. Intussen vernam ik van de kapitein dat het schip nog wat problemen had met de ketels en in Vlissingen moest gaan dokken. Daarna nog een kustreis naar Bremen en Hamburg. Dat zou leuk kunnen zijn voor mijn vrouw, dus vroeg ik de kapitein of hij bezwaar tegen meevaren had. "No objections" zei hij en dat was dus geregeld. Nu was ik met iets tekort aan kasgeld uit Amsterdam vertrokken en ik moest de vrouw gaan ophalen. Zou de kapitein misschien een voorschotje voor me hebben? "No problem", was het antwoord. Hij trok $ 100.- van de rol. "Is that enough?" Dat was het dus en ik incasseerde die grote flap. M'n collega wilde eigenlijk ook wel wat reserve en die kreeg ook prompt $ 100.- Geen van ons beiden hoefde ervoor te tekenen. Heus, toen waren er nog mensen die vertrouwen hadden in de medemens. Enfin, ik reisde weer af naar Amsterdam en nodigde de vrouw uit voor een kustreisje. En zo kwamen we dan samen terug aan boord en kon de reis beginnen. Eerst dus even buitenom naar Vlissingen, waar we met stralend septemberweer bij de Verolme werf afmeerden. Daar de reparatie aan de ketels nog wel wat tijd zouden vergen gingen mijn vrouw en ik dus op stap in Vlissingen. Toen we in een restaurantje wat zaten te eten vertelde een spraakzame serveerster ons dat er 's morgens een schip was aangekomen dat haar wasgoed aan de lijn had besmeurd door de zwarte rookwalmen die uit de schoorsteen van een binnenkomend schip kwamen. Ik rook onraad. Toen ik om nadere details vroeg en vernam dat er SIS in de schoorsteen stond, wist ik genoeg en deed er verder wijselijk het zwijgen toe. We besloten een bioscoopje te pikken. Toen we in de hoofdstraat liepen, waar je toen nog vrij uitzicht had op de zeedijk, meldde mijn vrouw plotseling "daar gaat je schip!" Het zeegat uit. Kan niet zei ik, maar ja, het kon dus wel. Onze spullen gingen mee met het schip en de kas was ook onvoldoende om thuis te komen. Het agentschap in Vlissingen om uitleg gevraagd. Nou, de reparatie kon in Vlissingen niet worden uitgevoerd en de Christopher ging terug naar de amsterdamse ADM. Ze konden me gelukkig aan treingeld helpen en zo zaten we 's avonds weer op onze eigen stek thuis. Het lijkt me beter de Christopher Story in delen op te splitsen. Dat leest voor U gemakkelijker en ik kan op tijd de kooi in. Ga dus voor het vervolg maar
|
