Na afmonstering van de Geeststar vond ik het weer eens tijd voor een 
verandering. Ik werd aangetrokken door een advertentie, waarin de KLM  sollicitanten opriep voor de funktie van vliegtuig electronica monteur. Ik dacht dat na zoveel jaren zeevaart de luchtvaart weer eens een andere kijk op het leven zou bieden en de kennis van de electronica zou verruimen. Dus op naar Krasnapolsky  in Amsterdam,  waar de KLM personeelsdienst de sollicitanten te woord stond.  Men  vertelde mij tijdens het gesprek dat men de ervaring had, dat ex-zeelieden meestal in hun bedrijf niet konden aarden.  Ze waren het zwervend leven gewend en bij de KLM - gronddienst viel niet veel te zwerven. De sfeer zou niet te vergelijken zijn met het leven aan boord van een schip. Nu doe ik altijd graag mijn ervaringen op en wilde het dus proberen.  Men wilde mij de kans wel geven en dus kwam ik in dienst. 
Ik ging dus op Schiphol Oost deel uitmaken van een onderhoudsploeg van electriciens en electronici. Ik werd snel vertrouwd gemaakt met de electronische apparatuur in de cockpit van de toen veelvuldig gebruikte DC-8 toestellen. Ik heb de hele vloot van binnen gezien. En er later ook veel mee gevlogen, als passagier, op weg naar een of ander schip.Ik wil dit verhaal niet te lang maken, maar toch even een korte beschrijving van de werkzaamheden. Die uiteraard in dag- en nachtdiensten werden gedaan. 's Ochtends om 6 uur kwam een toestel voor onderhoud de hangar binnen. Dan begon de dagploeg  alles wat open kon aan  het interieur en het exterieur van de romp en vleugels van het toestel open te sleutelen. Een groot aantal grote en kleine luikjes met zeer veel schroeven die los moesten.  Iedereen deed daar aan mee, of  je nou schilder, motormonteur of electronicus was maakte geen verschil.  Als dat allemaal gebeurd was begon ieder aan zijn eigen werk. Voor mij betekende dat het testen van de diverse radio- en navigatieapparatuur en diverse andere apparatuur waar draadjes aan zaten. B.v. onderhoud van de vele servomotoren waarvoor ik me onder in de vleugels in bochten moest wringen tussen de mechanische kabels voor kleppen en roeren.
Enfin, een leerzaam geheel dus. Toch moest ik langzaam tot de conclusie komen dat ik niet paste in een fabrieksruimte, want dat is een hangar toch eigenlijk. De wervingsman had het goed gezien.  Maar goed, het was een leerzame periode. Misschien kom ik later nog wel eens op details terug. Nu moet ik verder met  mijn eigen koers.
De proeftijd heb ik volgemaakt en dat was het einde bij de KLM.
Maar we blijven toch nog een poosje aan de wal. Het is inmiddels half 1969 geworden en we gaan het eens proberen bij een concurrent van Radio Holland, n.l. Radio Becker in Zeist