Het zal me niet lukken een zo
nauwkeurige beschrijving van de route te geven als van de
vorige reis met de Nedlloyd Seoul. Behalve de informatie
uit nog beschikbare prive correspondentie had ik over die
reis een prive logboek bijgehouden met de dagelijkse
posities en tijden. Daardoor kon dat niet mis gaan. Voor
dit schip, waarop ik zonder het vooraf te weten mijn
laatste reis zou maken, had ik behalve enkele
achterhaalde brieven geen geheugensteuntje meer. Nu ik
dit schrijf, anno 4 februari 2003, laat mijn geheugen me
steeds verder in de steek. Eigenlijk zou het ook een
ondoenlijke zaak zijn om al die diverse havens die we ook
op deze reis aandeden te vermelden.. Toch zal ik proberen
er nog zoveel mogelijk van te maken. In grove lijnen kan
ik het verhaal nog wel vertellen.
Goed dan, de datum van aanmonstering ligt vast. Mijn
monsterboekje en dat van mijn vrouw die de reis zou
meemaken, vermelden de datum 12 oktober 1987. Onze
vertrekdatum per KLM met bestemming Durban, waar ik aan
boord moest om af te lossen, kan ik niet achterhalen,
maar dat zal niet lang na de aanmonsteringsdatum zijn
geweest. Laten we het houden op half oktober. Wat ik nog
wel weet dat we door KLM midden in de nacht op de
luchthaven van Nairobi werden gedropt. We zouden pas de
volgende ochtend verder kunnen naar Johannesburg. Daar
zaten we dan. Alles dood op die airport en er stonden ons
slechts een paar simpele stoelen ter beschikking om de
nacht door te brengen. Later vond ik een wat
comfortabeler plekje in een kantoortje van Air France,
dat niet was afgesloten. De volgende ochtend bij het
aanbreken van de dag konden we met een ander KLM toestel
de reis naar Johannesburg voortzetten met een toestel van
South African Airways.
Enfin, we zijn in ieder geval op enige wijze in Durban
aan boord gekomen. Ik heb daar nog tijd gehad een auto te
huren van Avis, waarvan ik een creditcard had, en hebben
nog wat in de omgeving kunnen rondtoeren. We hebben daar
ook een heus Zulu-dorp, Kwa Zulu, bezocht en de
verrichtingen van de medicijnman en zijn dansers kunnen
aanschouwen. Van Durban moest de reis verder naar Zuid
Amerikaanse havens. Uit correspondentie naar het
thuisfront blijkt dat we op 28 oktober in Rio de Janeiro
lagen. We zouden echter al diverse havens hebben
afgewerkt, waarbij ik het kennelijk nogal druk heb gehad
met afhandelen van de havenformaliteiten en wegens einde
maand de afsluiting van de gageafrekeningen van de
bemanning. De 30ste zouden we hier vertrekken naar
Santos. Dat zou dan de laatste braziliaanse haven worden,
waarna nog La Guaira (Venezuela) en Willemstad (Curacao)
op het programma stonden. Volgens de beschikbare
correspondentie zouden we op 12 november in Willemstad
liggen. Ik schreef daar dat ik het overal erg druk had en
geen tijd had om de wal op te gaan. De vrouw had het
echter goed naar de zin. In La Guaira was ze al met de
agent mee de wal op geweest en heeft zo een kijkje kunnen
nemen in Caracas. Ook in Willemstad was ze er weer rap
vandoor. En pa maar sjappelen. Intussen heb ik de draad
weer opgepakt. Van Willemstad richting Panamakanaal.
Bestemming Acajulta in Mexico. Dan naar Los Angeles. Daar
kwamen we op 23 november aan. We zouden daar 3 dagen
liggen. Na L.A. moesten we naar San Francisco. Daarna
volgden nog Vancouver, Portland (Oregon) en vandaar weer
terug naar het zuiden via Frisco en L.A. Van Portland
herinner ik me dat we daar naar binnen gingen in vliegend
stormweer en over een zandbank heen moesten. Dat gebeurde
door er met volle kracht draaiende machines overheen te
scheuren.
Op 12 december lagen we dan weer in L.A. Alles al in de
kerststemming. Daar zijn ze altijd vroeg mee in de V.S.
Op 13 december verlaten we vanuit L.A. de V.S. weer en
vertrekken naar Tahiti en tenslotte Sydney. De juiste
data kan ik niet meer vermelden, maar we hebben dus nog
voldoende lang in Tahiti gelegen om er de wal op te gaan
en rond te kijken. Dure aangelegenheid overigens. Forse
prijzen voor een eenvoudige versnapering. Ook voor mij
was dit de eerste keer dat ik er kwam. Vandaar belandden
we tenslotte op 3 januari 1988 op de rede voor Sydney,
waar we ten anker gingen. Intussen hadden we natuurlijk
op de aan boord gebruikelijke manier kerstmis gevierd.
Het stichtelijk woord, uitgesproken door de kapitein, het
uitdelen van de surprises uit de aan boord ontvangen
kerstkist, de drankjes en het kerstdiner. En dat was het
weer. Het zou mijn laatste kerstmis op zee worden. Maar
dat wist ik toen nog niet.
Van het verdere verloop van de reis heb ik geen exacte
gegevens meer. We bezochten ook nog de havens van
Adelaide en Freemantle.
Vanuit Australie zijn we vertrokken naar Durban. De
juiste aankomstdatum aldaar kan ik niet meer nagaan, maar
dat moet tegen 2 februari zijn geweest. Op die datum werd
ik n.l. afgemonsterd en vertrok ik 's avonds om 18 uur
lokale tijd met mijn vrouw met vlucht BA 056 (British
Airways) naar Londen en vandaar met BA 406 naar
Amsterdam.
Waarom ik die vluchtnummers vermeld? Het waren de laatste
vluchten die ik ooit zou maken na de vele luchtmijlen die
ik heb moeten maken om zeemijlen te kunnen afleggen.
Mijn zeevarende loopbaan was teneinde en het pensioen in
zicht. Dat zou moeten zijn op de leeftijd van 60 jaar.
Dat zou betekenen in 1989 einde verhaal. Eigenlijk nog
een jaar te varen nog, maar toenemende hartklachten
maakten een voortijdig einde aan mijn loopbaan.
De website die U hiermee van begin tot eind hebt kunnen
lezen, moet gezien worden als een globaal overzicht,
grotendeels uit mijn herinnering opgediept en zeker niet
het complete verhaal. Nog steeds komen bij mij
herinneringen boven die ik mogelijk niet op de juiste
tijd en locatie kan plaatsen, maar die misschien toch de
moeite van het vertellen waard zijn. Ook diverse foto's
zouden nog ter versiering kunnen dienen. Er zal dus
mogelijk nog een en ander aan de site worden toegevoegd.
Die toevoegingen zult U kunnen vinden door te klikken op foto's
of annekdotes. En als U van
zeemanskoren houd kunt U ook even klikken op shanties.
|