IJsberen in de Biesbosch (Tekst: Marc& Sam )

Vertrek uit Rotterdam

27
december
2000

Jachthaven Vissershang

Sneeuw heeft bij mij een wit voetje

Het is een van de vele verschijningsvormen van water. Na drinkwater, vaarwater en zwemwater, is sneeuw voor mij de sympathiekste vorm waarin water zich kan voordoen. Ik spreek hier louter voor mezelf, want sommigen zouden hier warm badwater, of misschien vuurwater tussen hebben geplaatst.

En dat moet er allemaal in

Zou het passen?

't Is maar niks, mij niet gezien

Dat is een vrij gangbare reactie bij het zien van kano's en tentjes in de sneeuw. En gelijk hebbie!

Prachtig hoor die romantiek van sneeuw en water, maar als kanokampeerder ben je wel voortdurend bezig met droog - en warm blijven (of het weer worden), want 't blijven lukt lang niet altijd.

Na een barre vaartocht door de sneeuwbuien wordt de welverdiende warme hap klaargestoomd.

Ja, gezellig!

Met z'n allen kokkerellen.

Lekker doorvaren

Want daar wordt je warm van. Niet te lang stilzitten met je koffie en je boterham, want dan krijg je het snel koud. Daarna loop je tussen kleddernat struikgewas kleddernat hout te sprokkelen, om je daarna zo goed en zo kwaad als het gaat weer te drogen bij het vuurtje.

Sokken aanhouden in bed

's Nachts houd je je sokken aan, in je echt
niet zo warme slaapzak en 's ochtends stap je er weer mee in je bevroren schoenen en dan zijn je voeten meteen weer koud.

. . . . pas een echte
"Kouwe-klauwentocht"

Twee muzikanten

De tweede avond hebben Marc en Wiets de sterren van de hemel gespeeld op hun mondharmonica's. Er werd ook aardig wat gedronken. Toen ik (Sam) naar bed ging, heb ik nog lang kunnen genieten van de feestgeluiden van de rest.

Vuurtje stoken

De volgende morgen heb ik hout gehakt. Er waren wat wilgen geknot en men had de takken in keurige stapeltjes voor "ons" klaargelegd. Geprobeerd een vuur aan te steken en de rest wakker te maken .... Ja, ja!

Hakken Sam!!

. . dood hout schenkt nieuw leven aan verkleumde kampeerders

Niet in de zomer

Ik (Marc) ben trouwens in geen jaren meer 's zomers in de Biesbosch geweest. De laatste keer dat ik er, laat in het voorjaar, was, had ik absoluut niet het gevoel te zijn waar ik wilde zijn.

Koffiestop

Toch nog zon

De elementen

's Winters is dat anders, dan krijgen de elementen, in plaats van het massatoerisme, de kans om hun stempel op het landschap van de Biesbosch te drukken.

Volgend jaar weer!

Zwarte bladzijde