Opinie
Ruimte
voor meningen en meningsvoming. NAVO-missie Afghanistan, gedoemd te mislukken. Geen tankkracht, maar denkkracht. De vraag of méér troepen de NAVO-missie in Afghanistan zullen doen slagen, getuigt niet van realiteitszin. Het is namelijk een illusie te denken dat het militair bondgenootschap de strijd ooit zal winnen, maar dat geldt óók voor de Taliban. Met de kracht van wapens, waar zowel de terroristen als de deelnemers aan de oorlog tegen het terrorisme op vertrouwen, zal de wortel van het kwaad: het vijanddenken, nooit uitgeroeid kunnen worden. Daarbij doet het niet ter zake of dat vijandenken ideologisch of religieus gemotiveerd is. Wat wel ter zake doet is dat geweld - van welke kant ook - het vijanddenken en daarmee de verdeeldheid systematisch aanwakkert, met alle bloederige gevolgen van dien. De enige kracht die een einde kan maken aan deze desastreuze ontwikkeling is onze denkkracht, ervan uitgaande dat ‘wat uiterlijk verdeeld lijkt, denkend tot eenheid kan worden gebracht'. Om een einde te maken aan het vijanddenken, ofwel in het belang van het algemeen: de vrede, wordt het dan ook tijd om die puur menselijke kracht in de strijd te werpen. Uiteraard zullen daarvoor allereerst alle partijen tot een rigoureus staakt-het-vuren moeten besluiten, dus hun strijdbijlen voorgoed moeten begraven, zowel letterlijk (militair) als figuurlijk (politiek). Wouter ter Heide. (14-09-2006) Religieus gemotiveerd vijanddenken; kern M-O conflict. Om tot een duurzaam staakt-het-vuren in het Midden-Oosten te komen, dienen wij te rade te gaan bij de Koude Oorlog, die dreef op ideologisch gemotiveerd vijanddenken. De geweldloze val van de Muur in '89 heeft namelijk een humaan einde gemaakt aan dit destructieve denken. Helaas is het daaraan gekoppelde militarisme niet – gelijktijdig met de Muur – ten grave gedragen. Integendeel, in de afgelopen jaren is het sluipenderwijs vervangen door een veel gevaarlijkere vorm daarvan. Gevaarlijker, omdat deze vorm van militarisme niet is gestoeld op ideologische, maar op religieuze motieven. Het Midden-Oosten conflict, waarin sinds mensenheugenis het religieus gemotiveerd vijanddenken hoogtij viert, is hiervan een sprekend voorbeeld. Het gevaar dat het Midden-Oosten conflict zal uitmonden in een alles verwoestend nucleair treffen, is dan ook enkel te ondervangen met de ruiterlijke erkenning dat het religieus gemotiveerd vijanddenken, de kern vormt van dat conflict dat de mensheid de adem beneemt. Voor die broodnodige mondiale erkenning zullen wij geen beroep kunnen doen op de godvruchtige Amerikaanse president Bush en zijn paladijnen, die het onverteerbare reilen en zeilen van onze wereld bepalen. Desondanks zie ik de toekomst met vertrouwen tegemoet, want ook Bush en de zijnen kunnen niet eeuwig blijven zwartepieten. Voor het doorprikken van dat doorzichtige politieke (machts-)spelletje hebben we goddank onze tijd mee, getuige onze onvolprezen Informatie en Communicatie Technologie. De I.C.T., waarvan wij via de media en allerlei internet sites dagelijks dankbaar gebruik kunnen maken. Ons inzicht vaart daar wel bij, wat op een goede dag onherroepelijk zijn vruchten zal afwerpen en tot hoopgevend uitzicht zal leiden. Het broodnodige inzicht vormt namelijk de voorwaarde voor de creatie van uitzicht, wat betreft het doorbreken van de politieke impasse, waarin het democratiserings- of vredesprocesproces zich wereldwijd bevindt. Zonder inzicht immers geen uitzicht! Wouter ter Heide. (22-08-2006) Binnen D66 gaan stemmen op de partij op te heffen. Mocht het partijcongres in mei daartoe besluiten, dan is wel te hopen dat D66 ‘als beweging voor radicale democratisering van de samenleving' blijft bestaan. Als democratiseringsbeweging heeft D66, los van de partijpolitieke poppetjes, namelijk wel degelijk bestaansrecht. Een recht dat met terugwerkende kracht in klinkende munt kan worden omgezet, door er oog voor te krijgen dat de partij in '89 een kans voor open doel heeft laten liggen, wat betreft de beoogde radicale democratisering. Om tot dit inzicht te komen is enkel herinterpretatie van de recente wereldgeschiedenis noodzakelijk. Daarbij doel ik op de val van de Muur eind '89, die destijds ook door D66-politici als een overwinning van het Westen is geclaimd. Een staaltje geschiedvervalsing van het zuiverste water, met alle desastreuze gevolgen van dien. Tot eind 1989 hielden Oost en West elkaar namelijk als twee Maagdenburgse halve bollen in een nucleaire houdgreep. De fluwelen revolutie heeft dat vacuüm opgeheven, waardoor er in feite een einde kwam aan het recht van bestaan van beide militaire machtsblokken. Daardoor kwam de weg vrij voor de overgang van koude oorlog naar de warme (wereld-)vrede onder auspiciën van de tot wasdom gekomen Verenigde Naties. Helaas zijn we deze bevrijdende democratiserings- of vredesweg niet opgegaan, maar hebben we onze kaarten gezet op de VS. Gelukkig echter, wordt zo langzamerhand duidelijk dat we daarmee op het vale paard hebben gewed. Om die fatale misstap te herstellen, is D66 - als radicale democratiseringsbeweging - onontbeerlijk. Wouter ter Heide. (24-04-2006)
Bestuurlijke vernieuwing vereist denkkader dat spoort met tijdgeest. Alvorens over bestuurlijke vernieuwing effectief nagedacht kan worden, zal eerst het huidige partijpolitieke denken openlijk ter discussie gesteld moeten worden. Deze broodnodige publieke discussie zal vanzelf de weg vrijmaken voor een nieuw politiek denkkader, dat spoort met de huidige mondiale tijdgeest. Deze staat namelijk ver boven het partijpolitieke gekissebis, als gevolg van de boven de partijpolitiek uitstijgende (wereld-)problemen, wat de noodzaak van een overkoepelende aanpak - die voor iedereen aanvaardbaar is - impliceert. Voor de realisatie daarvan zal allereerst afstand genomen moeten worden van de breed gedragen (want door het bevoegd gezag, ofwel de gevestigde orde, gedicteerde) mening dat ‘wie niet stemt, niet meetelt'. Een onhoudbare mening, omdat hierdoor het begrip democratie op ondoordachte wijze wordt gedevalueerd tot een periodieke gang naar stembus of -computer. Hoe kwalijk deze devaluatie ook is, nog kwalijker is dat wij - het zich superieur wanende ‘Verlichte Westen' - verkiezingen wereldwijd propageren als het summum van democratie. Propaganda die niet zelden gepaard gaat met zinloos economisch en militair geweld, met alle ten hemel schreiende gevolgen van dien. Om daaraan een einde te maken, wordt het tijd dat wij ons realiseren dat verkiezingen nooit zullen leiden tot een wereldorde die het predikaat democratisch verdient. Dáárvoor zullen we ons moeten richten op een grondige reorganisatie van de Verenigde Naties, van een dictatoriale tot een democratische volkerenorganisatie waarin niet de Veiligheidsraad (de vijf nucleaire grootmachten) maar de Algemene Vergadering (de wereldbevolking) het voor het zeggen heeft. Artikel 109 van het VN-Handvest biedt voor deze wisseling van mondiaal zeggenschap alle mogelijkheid. Aangezien deze wisseling humaan of geweldloos zal zijn, want het resultaat van een algemene VN-conferentie ter herziening van het Handvest, zal de onuitstaanbare arrogantie van de economische en militaire macht, die nu eenmaal niet voor rede vatbaar is, voorgoed teniet worden gedaan ten gunste van geweldloos democratisch gezag, dat niet op geld en geweld maar op menselijkheid is gestoeld. Met als eindresultaat: de democratie in optima forma. De vredelievende mondiale samenleving waarin het reilen en zeilen niet langer wordt bepaald door de zwaar bewapende (en daardoor angst zaaiende) Verenigde Staten, maar door de tot wasdom gekomen ongewapende (en daardoor vertrouwen wekkende) Verenigde Naties. De enige mondiale (vredes-)organisatie waarvan ieder mens (los van ras, geslacht, leeftijd, nationaliteit, levensbeschouwelijke gezindte en/of politieke gezindheid) door geboorte lid is. De logische consequentie daarvan is, dat de VN naar zijn leden toe (zo'n 6 miljard) verplicht is zijn bestaan waar te maken. Anders gezegd, het is ‘dé' taak van de VN het ongrijpbare democratische ‘algemeen belang', oftewel vrede, handen en voeten te geven. Geen eenvoudige, maar ook geen onmogelijke opgave. Voor het volbrengen daarvan zullen de Verenigde Naties uiteraard het mandaat moeten krijgen om deze (kern-)taak naar behoren te vervullen. Maar voor die vervulling is allereerst een grondige hervorming van onze volkerenorganisatie vereist, zoals boven aangegeven. Onze regering zou daartoe het initiatief kunnen nemen. Na die broodnodige reorganisatie kan dan begonnen worden met de effectieve vertaling van woorden, de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, in daden, de alom beoogde vrede. Die vertaling zal echter nooit het resultaat kunnen zijn van het huidige partijpolitieke (machts-)denken, dus van verkiezingen. Toch is die vertaling alleszins mogelijk, ervan uitgaande dat er anno 2006 zo langzamerhand genoeg capabele mensen op onze planeet rondlopen die zijn uitgekeken op het partijpolitieke systeem. Lieden van diverse levensbeschouwelijke pluimage en met allerhande verstandelijke bagage, die met een feilloos gevoel voor de mondiale tijdgeest en het daarbij horende algemeen belang zijn begiftigd. Democraten van wereldklasse, die - op basis van de alom onderschreven mensenrechten en onze fenomenale kennis op elk terrein - in staat zijn met elkaar een rechtvaardig en duurzaam mondiaal beleid van de grond te tillen dat bij geen weldenkend mens - waar ook ter wereld - op weerstand zal stuiten. Een beleid kortom, dat nooit meer tot verdeeldheid, met alle gewelddadige gevolgen van dien, aanleiding zal geven. Dat overkoepelende effectieve wereldbeleid kan immers niet als ‘links' of 'rechts', maar enkel als humaan of beschaafd (want puur democratisch) bestempeld worden! Wouter ter Heide. (18-03-2006)
Stemonthouding dient VN- of Vredesideaal. Mensen die vinden dat niet stemmers hun recht om te zeuren en te mopperen hebben verspeeld, devalueren het begrip democratie tot een periodieke gang naar stembus of -computer. Hoe kwalijk deze devaluatie ook is, nog kwalijker is dat wij - het zich superieur wanende ‘Verlichte Westen' - verkiezingen wereldwijd propageren als het summum van democratie. Propaganda die niet zelden gepaard gaat met zinloos militair geweld, met alle ten hemel schreiende gevolgen van dien. Om daaraan een einde te maken, wordt het tijd dat wij ons realiseren dat verkiezingen nooit zullen leiden tot een wereldorde die het predikaat democratisch verdient. Daarvoor zullen we ons moeten richten op een grondige reorganisatie van de Verenigde Naties, van een dictatoriale tot een democratische volkerenorganisatie waarin niet de Veiligheidsraad (de vijf nucleaire grootmachten) maar de Algemene Vergadering (de wereldbevolking) het voor het zeggen heeft. Artikel 109 van het VN-Handvest biedt voor deze wisseling van mondiaal zeggenschap alle mogelijkheid. Aangezien deze wisseling humaan of geweldloos zal zijn, want het resultaat van een algemene VN-conferentie ter herziening van het Handvest, zal de onuitstaanbare arrogantie van de gewapende macht, die nu eenmaal niet voor rede vatbaar is, voorgoed teniet worden gedaan ten gunste van geweldloos democratisch gezag. Met als eindresultaat: de democratie in optima forma. De vreedzame mondiale samenleving waarin het reilen en zeilen niet langer wordt bepaald door de zwaar bewapende (en daardoor wantrouwen wekkende) Verenigde Staten, maar door de tot wasdom gekomen ongewapende (en daardoor vertrouwen wekkende) Verenigde Naties. De enige organisatie die bij machte is het ongrijpbaar democratische ‘algemeen belang', oftewel vrede, handen en voeten te geven, dankzij de effectieve vertaling van woorden (de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens) in daden. Wouter ter Heide. (12-03-2006)
Van een oorlogszuchtige naar een vredelievende wereldorde. Op de grootste VN-top ooit, die half september wordt gehouden, zal uiteraard over de oorlog tegen het terrorisme worden gesproken. Wat dat betreft kan ik mij niet voorstellen dat een meerderheid het beleid van de VS hierin steunt. Daarmee zou namelijk het gros van de 191 VN-leden (dus de meerderheid van de wereldbevolking) aangeven voorkeur te geven aan het voeren van preventieve oorlogen onder Amerikaanse vlag, boven oorlogspreventie, waar de VN (dus wij allemaal) sinds jaar en dag naar streven. Dit laatste moet zo langzamerhand van de grond kunnen komen, door de gestaag afnemende publieke steun in de VS voor de oorlog in Irak. Al meer dan 50% van de Amerikanen noemt het een vergissing. Mocht deze trend doorgaan, wat redelijkerwijs gesproken te verwachten is (getuige bijvoorbeeld het succes van de actie van Cindy Sheehan bij de ranch van president Bush in Crawford), dan zal op zeker moment de preventieve oorlog in Irak de noodzakelijke publieke steun gaan ontberen, met alle consequenties van dien voor het beleid van de Amerikaanse regering en haar slippendragers. Consequenties die er simpelweg op neerkomen dat er een einde komt aan de VS als militaire supermacht, dus aan de huidige oorlogszuchtige wereldorde. Het einde dat tegelijkertijd de weg vrijmaakt voor VN-suprematie, dus voor een vredelievende wereldorde, via een vruchtbare herziening van het VN-Handvest. Daarbij moet niet worden gedacht aan de uitbreiding van de dictatoriale (vetorecht!) Veiligheidsraad, waarop Kofi Annan aanstuurt en waarover in de VN zwaarwichtig wordt gediscussieerd, maar juist aan de opheffing daarvan. Alleen zal zijn belangrijkste taak, de handhaving van de internationale vrede en veiligheid, daarbij overgeheveld moeten worden naar de Algemene Vergadering. Dit orgaan krijgt daardoor eindelijk de kans zich te ontwikkelen van een ongeloofwaardige mondiale debatingclub tot een gezaghebbend centrum van eendrachtige wereldpolitiek, dat het algemeen of mondiaal belang adequaat weet te behartigen. Een zuiver democratisch wereldforum kortom, dat de schrijnende wereldproblemen en het daarmee gepaard gaande grove onrecht effectief weet te bestrijden, wat op termijn wereldwijd automatisch een einde zal maken aan de wortel van het kwaad: het vijanddenken. Wouter ter Heide. (03-09-2005)
Van parlementaire naar ware democratie en de taak van de media daarin. Met de beste wil van de wereld kan ik de ongehoorde media-aandacht voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen, met name van de NOS, niet zien als een positieve bijdrage aan het (r-)evolutionaire democratiseringsproces. De zinderende verkiezingsstrijd breng namelijk de ware democratie, waarin de macht bij het volk ligt, geen stap dichterbij. Desondanks denk ik dat de media, vooral de televisie, van cruciaal belang zijn voor de verwerkelijking van dit maatschappelijk ideaal. Daarvoor is slechts het inzicht vereist, dat niet het zwaar bevochten algemeen kiesrecht, maar het om niet gekregen geloof in de alom onderschreven mensenrechten de kern vormt van de ware democratie. Met dit gegeven moet het voor Hilversum een peuleschil zijn het stagnerende democratiseringsproces nieuw leven in te blazen. En wel door het op tv. aanzwengelen van een brede maatschappelijke dicussie (BMD) over een samenleving waarin het beleid enkel en alleen wordt bepaald door het geloof in de democratische mensenrechten. Het enige geloof op basis waarvan het algemeen belang adequaat kan worden behartigt en vorm gegeven. Dat de BMD ons partijpolitiek bestel op voorhand afwijst en daarmee verwijst naar bestuurders van een ander kaliber dan in Den Haag (of welk ander regeringscentrum dan ook) rondlopen, moge duidelijk zijn. Het daaraan gekoppelde probleem is dat van het bemannen van de ware democratie zonder verkiezingen(!). Dit kernprobleem afdoen als ‘onoplosbaar, punt uit', getuigt weliswaar van trouw aan de slogan van de gevestigde orde ‘ wie niet stemt telt niet mee', maar niet van vertrouwen in de maatschappelijke kentering die niet eeuwig ontlopen kan worden. Wouter ter Heide. (20-10-2004)
De opvatting van minister Brinkhorst en zijn EU-collega’s van Economische Zaken dat ‘failliet gaan niet erg is’ (De Stentor, 5 juli), vind ik een schoolvoorbeeld van de ontmenselijking van de politiek. Het bedrijf of de stichting waarover het faillissement wordt uitgesproken zal je geesteskind(!) maar zijn. Daarnaast stoort het schrijnend gebrek aan inzicht in deze mij mateloos. Onze D66-bewindsman ziet namelijk totaal niet in dat hartverscheurende faillissementen het logisch gevolg zijn van het ‘structureel falen’ van het allesbeheersende bedrijf waarin hijzelf werkzaam is. Dat falen - hoe kwalijk ook - is echter niet verwonderlijk, omdat de problemen waarmee ons totaal verouderde politieke bestel in toenemende mate wordt geconfronteerd, niet van partijpolitieke, nationale of Europese maar van mondiale aard zijn. Daardoor vereisen zij begrijpelijkerwijs een dito aanpak. Om dàt te realiseren zullen onze Haagse partijpolitici echter allereerst het failliet van hun eigen bedrijf moeten inzien en ruiterlijk erkennen. Daarna kan gezamenlijk (zonder kleingeestig partijpolitiek gekissebis en/of onsmakelijk achterkamertjesgedoe) en in alle openheid begonnen worden met de creatie van een politiek systeem waarin geen plaats meer is voor verwerpelijke partijpolitieke machtsspellertjes en potsierlijke mannetjesmakerij. Een bijdetijds overkoepelend systeem waarin niet meer op de man wordt gespeeld, waardoor adequaat kan worden gereageerd op de (mondiale) noden van onze (mondiale) tijd. Kortom een systeem dat het ‘democratisch tekort’ tenietdoet, oftewel het ‘algemeen belang’ volledig uit de verf laat komen, hoe ongeloofwaardig dit ook klinkt in onze tijd waarin het dodelijk cynisme hoogtij viert. Wouter ter Heide. (07-07-2004)
Op 4 februari hebben de internationaal befaamde natuurkundigen Cees Dekker en Robbert Dijkgraaf de prestigieuze Spinozaprijs ontvangen voor hun puur wetenschappelijk werk. In het tv-programma Buitenhof op zondag 1 februari, had Rob Trip een uitermate boeiend gesprek met deze twee over het nut van natuurkunde. Aan het eind van het vraaggesprek wist Trip dat nut treffend te typeren als: "De ontdekking van de hemel". De typering die bij mij de vraag opriep naar de maatschappelijke relevantie van die ontdekking. De natuurkunde zweeft immers niet in de hemel, ofwel in het luchtledige, getuige het aantal natuurkundigen dat in het bedrijfsleven werkzaam is als consultant! Het is dan ook zonneklaar dat de structuren en patronen die de hemel doet werken als een Zwitsers precisie uurwerk, gretig aftrek vinden in het bedrijfsleven en daar de kassa uitbundig doen rinkelen. In feite kun je dan ook stellen dat het moderne bedrijfsleven functioneert als een lucratieve ‘hemel op aarde’, dankzij de ontdekkingen van de moderne natuurkunde. Maar wat geldt voor het bedrijfsleven, geldt volgens mij ook voor het bedrijf waar alles om draait en waarin we allemaal (gewild of ongewild) participeren: "De politiek". Naast het adviseren van het bedrijfsleven moeten natuurkundigen dan ook zeer wel in staat zijn de politiek te adviseren. Daarmee zou de natuurkunde zich in één klap verlossen van haar geringe publieke status. Wat dat politieke adviseurschap betreft, moet niet gedacht worden aan adviezen over het te voeren beleid, maar over de structuur van het bedrijf zelf. Voor moderne en maatschappelijk betrokken natuurkundigen moet het namelijk een peulschil zijn om onze politici uit te leggen dat de structuur van het politieke bedrijf (het bestel) geen afspiegeling is van die welke de hemel (dat ongelooflijk ingewikkelde raadselachtige horloge) draaiende houdt. Mocht die wetenschappelijke uitleg in goede aarde vallen in het Haagse, dan opent dat automatisch de deur voor de broodnodige herstructurering van ons bestel, overeenkomstig de werkelijkheid zoals de moderne natuurkunde ons voortovert. Voor zover ik het goed begrepen heb wordt die universele werkelijkheid niet bepaald door de survival of the fittest, dus door een nooit eindigende (partijpolitieke) strijd om de macht, maar door eenheid, door verbondenheid, door saamhorigheid. Vandaar dat op het diepste niveau het darwinisme eenvoudig niet opgaat, met alle consequenties van dien voor de toepassing van darwinistische denkwijzen op het maatschappijlijk leven. In het bijzonder op het gangbare politieke bestel. De veronderstelde positief selecterende functie van het verschijnsel oorlog (waarvoor de verkiezingsstrijd als ludiek equivalent kan worden beschouwd), klopt eenvoudig niet met de blauwdruk van de werkelijkheid die de moderne natuurkunde bezig is te openbaren. In wezen blijkt er geen dualiteit of machtsstrijd te bestaan maar enkel neutraliteit, met alle consequenties van dien voor het in goede banen leiden van die neutrale werkelijkheid, dus voor het bedrijven van een overeenkomstige politiek. Begrijpelijkerwijs is voor een ‘neutraal beleid’ de creatie van een ‘neutraal bestel’ een eerste vereiste. Daarmee bedoel ik een bestel dat boven de partijen staat en daardoor als zuiver democratisch (het algemeen belang dienend) kan worden bestempeld. Vanzelfsprekend zal daarvoor allereerst ons huidige bestel, waarin partij- en/of coalitiebelangen prevaleren en dat daardoor ongewild tendeert naar totalitarisme, ‘met vereende krachten’ op de helling gezet zal moeten worden. Ons stelsel van evenredige vertegenwoordiging werkt namelijk geen eenheid maar juist versplintering in de hand en nodigt uit tot het beklemtonen en zelfs uitbenen van onderlinge verschillen, in plaats dat het zoekt naar overeenkomsten, om met columnist Hans Goslinga (Trouw, 20 december) te spreken. Kortom, voor het bedrijven van toegepaste politiek (politiek die aansluit op de recente wetenschappelijke ontdekkingen), is primair begrip nodig voor het beeld van de werkelijkheid ‘als eenheid’, zoals de moderne natuurkunde die oproept. De wereld waarin voor losse, autonome onderdelen steeds minder plaats is, zoals de natuurkundige Fritjof Capra in zijn recente boek Hidden Connections duidelijk maakt. Deze nieuwe wereldorde, hoe ongrijpbaar (want niet partij- en/of persoonsgebonden!) die ook moge zijn, is dan ook in dat puur wetenschappelijk perspectief gelegen en niet in het imaginaire ‘as van het kwaad’-perspectief waarmee de godvruchtige president Bush ons een rad voor de ogen probeert te draaien, met als doel ons voor zijn diabolische (oorlogs-)karretje te spannen. Ik kan me dan ook niet aan de indruk onttrekken dat de enig overgebleven supermacht, die zich nadrukkelijk afficheert als de grootste democratie, momenteel wordt geleid door een malade imaginaire. Met behulp van onze onovertroffen onafhankelijke media, waarbij ik uiteraard niet doel op de STER-reclame maar op discussie programma’s van het kaliber Buitenhof, moet deze onverteerbare politieke werkelijkheid echter op geweldloze wijze effectief aan de kaak gesteld kunnen worden. De ontmaskering die daarvan het gevolg is, maakt tegelijkertijd de weg vrij voor aansprekende (want vreedzame!) politieke hervormingen. Structurele hervormingen die hout snijden, niet alleen op nationaal maar ook op mondiaal niveau, en uiteindelijk zullen leiden tot de politieke hemel op aarde. Daarmee doel ik op een wereldorde die niet is geschoeid op de militaire leest van ‘uncle Sam’ maar op de humanitaire van de VN. Daarvoor zal onze volkerenorganisatie nog wel omgebouwd moeten worden van een ongeloofwaardige organisatie van regeringen waarin het recht van de sterkste heerst tot een volkerenorganisatie waar de mensenrechten koning kraaien. Wat die broodnodige ombouw betreft, moet met name worden gedacht aan de opheffing van de ondemocratische (vetorecht!) Veiligheidsraad, met de gelijktijdige overheveling van zijn belangrijkste taak, de handhaving van de internationale vrede en veiligheid naar de Algemene Vergadering. Deze kan zich daardoor eindelijk ontwikkelen van een ongeloofwaardig mondiaal praatcollege, tot een gezaghebbend mondiaal daadcollege met bovennationale bevoegdheden. Een daadkrachtig wereldforum, dat op basis van onze fenomenale wetenschappelijke of neutrale know how op elk terrein en de alom onderschreven universele mensenrechten, een adequaat en rechtvaardig wereldbeleid weet uit te stippelen waarmee de wereldproblemen en het daaraan gekoppelde schrijnende onrecht adequaat bestreden kunnen worden. Daarmee zal de maatschappelijke relevantie van de moderne natuurkunde, als ontdekker van de hemel, bewezen zijn en het gangbare beeld van natuurkundigen, als dorre wereldvreemde wetenschappers, voorgoed zijn doorbroken. De doorbraak die zijn bekroning zal krijgen in een algemene VN-conferentie ter herziening van het Handvest, waartoe artikel de mogelijkheid biedt. Voor het te gelde maken daarvan zou onze regering ‘als VN-lid’ het voortouw kunnen nemen, bij monde van onze minister van buitenlandse zaken, de CDA-politicus Ben Bot. Wouter ter Heide. (05-02-2004) In het interview met Marc Chavannes over de nieuwste editie van zijn boek ‘Of Power and Paradise’ (Zaterdags Bijvoegsel, NRC Handelsblad 10 januari), verbaast Robert Kagan zich over de Europeanen die zich in ’een postmodern paradijs’ wanen dat het begrip oorlog achter zich heeft gelaten. Volgens hem bestaat er namelijk maar één taal die iedereen verstaat, die van wapens. Hoewel dit zonder meer opgaat voor de taal die de regering-Bush bezigt in haar buitenlands beleid, waarvoor de ‘war on terrorism’ model staat, gaat Kagan daarmee totaal voorbij aan het feit dat er sinds 1948 nog een taal bestaat die iedereen verstaat, die van de mensenrechten. Waar wij als wereldbevolking zo langamerhand voor staan, is dan ook de vraag welke van deze twee wereldtalen uiteindelijk aan het langste eind zal trekken. Voor Het Witte Huis staat het antwoord hierop vast, getuige de gigantische Amerikaanse defensieuitgaven als logisch gevolg van hun ongeloof in het vreedzaam (de taal van de mensenrechten) beslechten van geschillen. Daarmee geeft de regering-Bush aan slechts gecharmeerd te zijn van de verdeeldheid en onrecht zaaiende diabolische wapentaal, ten koste van de op gerechtigheid gerichte vredelievende mensenrechtentaal. Deze zuiver democratische taal van de lange adem begint zo langzamerhand echter het gelijk aan haar kant begint te krijgen, dankzij de bewijzen die de moderne natuurkunde begint aan te dragen over de wijze waarop de werkelijkheid in elkaar steekt.. Deze blijkt namelijk zijn wortels te hebben in een alomvattende energieveld dat mens en materie met elkaar verbindt en dat alles en iedereen voortdurend beïnvloedt. Een kwantumveld dat de blauwdruk schijnt te bevatten van ons bestaan en waaruit hoogstwaarschijnlijk antwoorden zijn te distilleren op talrijke bekende verschijnselen en processen die de wetenschap tot dusver voor raadselen stelde. Van zwaartekracht tot elektromagnetisme en van de spontane genezing van een wond tot helderziendheid en telepathie. In het maandblad ODE van november 2003 is over dit zogenaamde Zero Point Field een boeiend en inspirerend artikel te lezen. Kortom, dankzij de strict wetenschappelijke discipline die kwantumfysica heet, wordt het met de dag meer duidelijk dat de werkelijkheid niet wordt gekenmerkt door verdeeldheid of gespletenheid, maar door eenheid, door verbondenheid van alle dingen, zowel spiritueel als materieel. Op het diepste niveau bestaat er eenvoudigweg geen dualiteit maar enkel neutraliteit, met alle consequenties van dien voor het in goede banen leiden van de neutrale werkelijkheid, dus voor het bedrijven van een overeenkomstige politiek. Begrijpelijkerwijs is daarvoor de creatie van een ‘neutraal bestel’ vereist, dat boven de partijen staat en daardoor als zuiver democratisch (het algemeen belang dienend) kan worden bestempeld. Vanzelfsprekend zal daarvoor allereerst ons huidige bestel ‘met vereende krachten’ op de helling gezet moeten worden. Ons stelsel van evenredige vertegenwoordiging werkt namelijk geen eenheid maar juist versplintering in de hand en nodigt uit tot het beklemtonen en zelfs uitbenen van onderlinge verschillen, in plaats dat het zoekt naar overeenkomsten, om met columnist Hans Goslinga (Trouw, 20 december) te spreken. Al met al wordt het zo langzamerhand duidelijk dat voor de neutrale of zuiver democratische vertaling van het alom onderschreven mensenrechten- of vredesideaal, primair begrip nodig is voor de levensbeschouwelijke en daarmee politieke implicaties van de kwantumtheorie. Deze biedt ons namelijk de schets van een wereld waarin voor losse, autonome onderdelen steeds minder plaats is, hetgeen de natuurkundige Fritjof Capra in zijn recente boek Hidden Connections op knappe wijze wetenschappelijk aantoont. De nieuwe wereldorde, hoe ongrijpbaar (want niet partij- en/of persoonsgebonden!) deze ook moge zijn, is dan ook in dat puur wetenschappelijk kwantum-perspectief gelegen en niet in het imaginaire ‘as van het kwaad’-perspectief waarmee de godvruchtige president Bush ons een rad voor de ogen probeert te draaien. Ik kan me dan ook niet aan de indruk onttrekken dat de enige overgebleven supermacht momenteel wordt geleid door een ‘malade imaginaire’. Wouter ter Heide.
(30-01-2004) Met VVD-coryfee Frits Bolkestein ben ik het eens dat ‘democratie niet voor bange mensen is’ en vind ik daarnaast ook dat het integratiebeleid in ons land is mislukt, zoals hij onlangs stelde voor de tijdelijke Integratiecommissie van de Tweede Kamer. Over de oorzaak van die mislukking heb ik echter een andere mening. Mijns inziens is die namelijk niet te wijten aan politieke correctheid van zijn politieke opponenten uit de negentiger jaren, maar aan zijn eigen incorrecte interpretatie van het begrip integratie. In tegenstelling tot wat hij denkt, houdt integratie namelijk meer in dan het aanpassen van migranten aan de dominante cultuur van het land waarin zij leven. Daarmee gaat de Euro-commissaris gemakshalve voorbij aan het feit dat integratie geen proces van eenzijdige mààr van twee- of meerzijdige aanpassing is, met als doel: "Eenwording". De Europese Unie is hiervan een sprekend voorbeeld. Kortom, integratie staat simpelweg voor samenvoegen van verschillen tot een harmonisch geheel of eenheid van hogere orde. Helaas doet niet deze algemene maar de privé-interpretatie van Bolkestein opgeld bij de coalitie, getuige de afspraak van VVD, CDA en D66 dat Euro-commissaris Bolkestein op zijn post mag blijven als volgend jaar de nieuwe Europese Commissie aantreedt. Een beleidsbeslissing die geen enkele hoop biedt op een vruchtbare aanpak van de onverteerbare problemen rond integratie. De suggestie van Bolkestein voor het ombouwen van leegstaande asielzoekerscentra tot heropvoedingskampen van criminele Marokkaande jongeren, moge dit staven. Ware integratie vraagt namelijk niet om een harde hand, maar om de bereidheid van alle betrokkenen (allochtonen én autochtonen) het levensbeschouwlijk/religieus/cultureel eigen belang ondergeschikt te maken aan het politiek algemeen belang, de eenheid in verscheidenheid. Het ultiem politieke doel of democratisch ideaal dat drijft op consensus en daarmee om een dito maatschappelijk bestel vraagt, met alle consequenties van dien voor ons bewierookt dualistisch bestel. In het op de helling zetten daarvan, ten gunste van het overstijgende consensus bestel, moet dan ook de oplossing gezocht worden van de grensoverschrijdende gewelddadige (zowel letterlijk als figuurlijk) integratieproblematiek. Het nemen van het initiatief voor deze democratische doorbraak, die niemand ongemoeid zal laten en wereldwijd meer dan normale aandacht zal trekken, lijkt mij een kolfje naar de hand van D66. In 1966 stond Van Mierlo immers het opblazen van ons partijpolitiek bestel voor ogen, ter verwerkelijking van de democratie van een hogere orde! Geen partijpolitieke pikorde met het daarbij horend ineffectieve haantjesgedrag, maar een orde waarin het adequaat verdedigen van het algemeen belang de dienst uitmaakt. In tegenstelling tot destijds kan dit hoge ideaal heden ten dage niet langer als een mission impossible worden afgedaan, aangezien de ingrediënten daarvoor voor het oprapen liggen. Voor wie niet ziende blind en horende doof is, is namelijk alom de overtuiging/gezindheid voelbaar dat WE – met behoud van eigen identiteit(!) - elkaar hard nodig hebben om de crisis de baas te worden. Voor het oplossen van de grote maatschappelijke problemen en het adequaat bestrijden van het daarmee gepaard gaande schrijnende onrecht, kunnen WE (links én rechts, allochtoon én autochtoon, man én vrouw, jong én oud, gelovige én ….. ) simpelweg niet zonder elkaar, zoals maatschappelijk breed wordt beseft. De broodnodige politieke vertaling van dit algemeen besef kan enkel gestalte krijgen door gezamenlijk afstand te nemen van het verouderde dualistische bestel dat niet is opgewassen tegen de problemen anno 2003 en met elkaar te kiezen voor een nieuwe koers. De koers die moet leiden tot een - boven het partijpolitiek gekrakeel uitstijgend - monistisch bestel, waar onze tijd met zijn alom onderschreven mensenrechten om vraagt. Automatisch komt hierdoor de weg vrij voor de realisatie van een 24-karaats democratisch beleid. Het gehalte dat staat voor een vruchtbaar en rechtvaardig lange termijn, totstandgekomen via consensus, waar komende generaties nog lang plezier aan zullen beleven. De daaruit sprekende onbaatzuchtige ‘zorg voor ons nageslacht’ moet elk weldenkend mens en oprechte politicus, van welke gezindte en/of gezindheid dan ook, aanspreken. Wouter ter Heide. (27-11)
Kiesstelstel dient gewijzigd te worden Hoe vaak komt het voor
nadat je veel informatie hebt ingewonnen over de Mijn voorstel is dat
we niet meer moeten gaan kiezen op één partij en één Onder leiding van de
Minister President dient een integraliteitstoets Voordelen: Nadelen: Indien jullie op- en aanmerkingen hebben reageer dan ! Hans Kok (07-06)
Nog nooit was een zo
opgewekte en vrolijke Balkenende in Den Haag Vandaag te zien als
na afloop van de mislukte coalitiebesprekingen tussen CDA en PvdA.
En ook de foto’s van zijn adjudant Maxime Verhagen –
hoewel sommige waarnemers juist Balkenende als Verhagens bijwagen
beschouwen – in de Volkskrant van afgelopen weekend spreken
boekdelen. Ondanks de bijgaande tekst waaruit zijn teleurstelling
moet blijken, trekt Verhagen opgetogen, blijmoedig, zelfs voldaan
aan zijn sigaartje. Beide heren lijken opgelucht te zijn nu ze van
de sociaal-democraten zijn verlost.
Onthutst was Jan Peter
Balkenende over het uitblijven van een PvdA-naam voor het premierschap.
En toen de uitdager afgelopen zondag eenmaal bekend werd, weigerde
deze een debat aan te gaan met hem en de andere kandidaat-premier
Gerrit Zalm. Dit was geen nieuwe, maar oude achterkamertjespolitiek.
Bovendien was de PvdA helemaal niet in staat om regeringsverantwoordelijkheid
te dragen. De partij bevond zich in verwarring, was nog steeds dezelfde
als onder Melkert en het ontbrak hen aan nieuwe ideeën, aldus
de demissionaire minister-president en CDA-lijsttrekker. Johan van Beek (21-01)
Een proefstation voor
de wereldondergang noemde schrijver, journalist en satiricus Karl
Kraus, aan het begin van de twintigste eeuw, Oostenrijk in zijn
toneelstuk Die letzten Tage der Menschheit. De veelvolkerenstaat
Oostenrijk-Hongarije, ook wel omschreven als de Europese Unie in
het klein, verscheurd door nationale conflicten ontketende in 1914
de Eerste Wereldoorlog. Ook in onze postmoderne tijd lijkt Oostenrijk
weer een proefstation te zijn, weliswaar veel minder dramatisch
dan destijds, maar toch.
28-11-2002
Johan van Beek 22-11-2002
Democratie wordt aan de politieke partijen zelf overgelaten Iedere politieke partij is bij verkiezingen op zoek naar haar specifieke plaats in het politieke spectrum om een goede profilering te bewerkstelligen. Belangrijk hierbij is een uniforme profilering opdat men zich het beste kan onderscheiden van andere partijen. Kleine verschillen van inzicht binnen een partij zijn nadelig voor de uniformiteit en komen dan ook weinig aan het licht, terwijl die in levendige partijen wel degelijk bestaan. Het belangrijkste nieuws in verkiezingstijd is eigenlijk niet de uitslag van de verkiezingen maar de uitslagen van de kandidaat-lijsten. Dit is een rechtstreeks gevolg van ons democratisch stelsel. De rol van de partij moet verkleinen ten faveure van de kandidaten zelf. De meeste burgers beseffen
niet dat 2e kamer in de zin van volksvertegenwoordiging weinig voorstelt.
De partijen vertegenwoordigen in wezen het volk en niet de “gekozen”
kandidaten van een partij want die worden door de partijen bepaald.
Elke partij is binnen zekere grenzen vrij om te bepalen hoe men
een kandidatenlijst samenstelt. Herkenbaarheid van vertegenwoordiging
kan men eigenlijk alleen via de lijsttrekkers verkrijgen. De verpersoonlijking
van de volksvertegenwoordiging is door de hoge voorkeurstemmendrempel
in wezen beperkt tot het aantal lijstrekkers. Voorkeurstemmen zijn
in Nederland grotendeels alleen van symbolische waarde die al dan
niet de hierarchie binnen een partij kunnen veranderen, er komen
zelden mensen in de 2e kamer uitsluitend via voorkeurstemmen. Wie
er in de 2e kamer komt wordt zoals gezegd niet rechtstreeks bepaald
door de burger, de kiezer heeft alleen invloed op de partijgrootte
. De democratie is in die zin een tamelijke quasi-democratie, het
huidige stelsel voldoet niet. Buiten de lijstrekker moeten individuele
kandidaten zich meer kunnen profileren.
louis de wit 17-11-2002
Hirsi Ali verruilt PvdA voor VVD De sterspeelster van
het wetenschappelijk team van de PvdA, de Somalische politicologe
Ayaan Hirsi Ali, verruilt de PvdA voor de VVD. Vorige week kondigde
Ali haar overstap aan vanuit haar schuiladres in de Verenigde Staten.
Ali komt de VVD-kandidatenlijst voor de Tweede Kamerverkiezingen
van 22 januari 2003 versterken. Partijvoorzitter Ruud Koole sprak
in het actualiteitenprogramma NOVA teneergeslagen zijn hoop uit
op een terugkeer en VVD-er Jozias van Aartsen kon een triomfantelijke
glimlach nauwelijks onderdrukken. Johan van Beek 4-11-2002
Het plan van Wouter Bos (Pvda): Door de hypotheekaftrek
in de 3e belastingschijf te verlagen van 52% naar 42% wil Wouter
Bos zo op termijn 400 miljoen besteden aan een plan om starters
sneller aan een huis te helpen. Hoe die subsidies voor starters
eruit zien vertelt het plan niet. Ik ben benieuwd hoe die kant van
de plannen eruit gaat zien en of het bouwsubsidies, koopsubsidies
of anderszins zijn louis de wit 29-10-2002 U kunt ook reageren in
het discussieforum
|
