Angkor Wauw!

Pakse (Laos), 27-02-06 - We hebben weer de beschikking over elektriciteit, een computer en Internet, dus vanuit Laos een verslagje van de laatste stop in Cambodja: Angkor Wat.

Na een busreis van zes uur, kwamen we aan in een regenachtig (say what?) Siem Reap. We waren nog niet eens de bus uit of onze backpacks lagen al bijna in een tuktuk van een chauf die ons wel naar zijn guesthouse wilde brengen. En dat voor maar 100 riel (25 cent). Huh? Hoe kan dat? De verklaring kwam 100 meter verder. Onze vriend stopte aan de kant van de weg en zei dat hij graag onze gids door Angkor Wat wilde zijn. Dus zijn inkomen voor de eerste paar dagen veilig wilde stellen. Wij wilden gewoon naar het dorp naar het genoemde guesthouse, maar de chauffeur wilde niet meewerken. Elle had geen zin in dit gezeik, pakte haar spullen en zei dat ze ging lopen. Michiel hoopte nog door wat extra geld te bieden dat de man verder wilde rijden, maar Elle was al onderweg. Toen maar de eerste de beste motorrijder aangesproken die ons uiteindelijk in een goed guesthouse dropte (zonder commissie te krijgen).

Na wat plannen gemaakt te hebben samen met Jan, Nederlander en hoteleigenaar in Siem Reap, deden we de eerste dag de grote route met tuktuk. Deze was ongeveer 35 km lang. De eerste op de route was meteen de klapper: Angkor Wat zelf. Dit is misschien wat ingewikkeld maar het hele complex heet 'Angkor Wat' en de mooiste, indrukwekkendste en grootste tempel in het complex heet ook Angkor Wat. Na een zwerftocht van ongeveer een uur, terug naar de tuktuk voor de rest van de tour. Via de Bayon, een tempel met 260 grote uitgekapte grote Buddha-gezichten, terrassen en nog een paar verder weg gelegen tempels, kwamen we terug bij Angkor Wat voor de zonsondergang. Helaas hadden een paar wolken besloten voor de zon te gaan hangen, dus het felle oranje waar we op hoopten, bleef uit.

De volgende ochtend namen we de mountainbike voor de kleine route in het complex (ongeveer 17 km). Dit bleek al snel een veel betere manier om de tempels te bekijken, zonder de herrie van een brommer en stoppen waar je wilt. In de middag kwamen we aan bij Ta Prom, de tempel die 'opgegeten' is door de jungle. Voor Ruud, Maarten en andere filmologen, hier is Tombraider opgenomen. Toen we aan kwamen fietsen, zagen we echter een stuk of tien tourbussen staan. Dit duidde op Japanners. Dus gewacht tot lunchtijd, we wisten dat de georganiseerde tours gaan lunchen in het dorp, en een vrijwel Japannervrije tempel binnengelopen. Geweldig om te zien hoe de 50 meter hoge bomen hun wortels om en door de muren, door nissen en over ruines heen groeiden. Echt een bizar beeld. 's Middags nog rondgefietst door het immense park, en een dorp in het park waar Elle zich een ware Maxima waande, aangezien ze maar bleef zwaaien naar de enthousiast groetende kinderen langs de weg. Helaas haalden we door de temperatuur en de harde zadels de laatste tempel niet. De tweede zonsondergang bij Angkor was wel erg mooi met een prachtige oranje kleur.

Elle had inmiddels genoeg van de tempels gezien, zodat Michiel in zijn eentje een tempel op 40 kilometer van Siem Reap, genaamd Bantaey Srei, bezocht. Achterop een brommertje en gassen maar. Eenmaal terug in het dorp, besloten we de 'floating village' te bezoeken. Met een longtailboat voeren we tussen een dorp wat volledig op boten gebouwd is: een floating school (inclusief floating gymzaal), een floating tankstation, een floating politiebureau, enzovoorts. Interessant, maar tegelijkertijd vreemd om te zien, aangezien de mensen welbeschouwd als ratten leven.

En toen was het 21 februari, Elle's verjaardag. Ze werd wakker met een eenpersoons koor zingend 'Lang zal ze leven' en kreeg meteen twee leuke t-shirts van Cambodja. Die na passen veeeel te klein bleken, dus daar heeft de Jarige Job dezelfde ochtend nog een dakloos gezin in de berm van de weg blij mee gemaakt. 's Ochtends zochten we de verkoeling op in een zwembad in het dorp. Om vervolgens 's middags koffie met gebak te gaan nuttigen en een massage te krijgen. Helaas liep het allemaal anders. We wilden namelijk de foto's van de camera halen en op CD branden, dus liepen we een internetcafeetje binnen. Ja, ze hadden een cardreader, dus geen probleem. Totdat de tweede kaart (die van 512 MB waar ongeveer 350 foto's op stonden) geen contact maakte met de computer. Het meisje dat ons hielp lukte het in eerste instantie wel om de inhoud in beeld te krijgen, maar de baas van de tent dacht het beter te weten en begon de USB-kabel eruit te trekken, er opnieuw in te doen, proberen te refreshen. Het zweet begon bij Elle en Michiel uit te breken. Toen Michiel besloot dat het wel genoeg was, stopte hij zijn kaart terug in de camera en waar hij voor vreesde werd waarheid. In het display verscheen: "Geen beeld". Opnieuw geprobeerd, met een andere cardreader, in een andere camera. Niks hielp. De man bood aan een nieuwe kaart voor ons te kopen, maar wilde daar de oude voor terug. Maar wij wilden de gecrashte kaart opsturen naar de fabrikant om 'm (hopelijk) te kunnen laten maken. Na veel discussie werd het hem niet duidelijk dat die foto's 'heilig' waren, dus we de oude kaart no way af gingen staan. Zodoende wilde hij ons geen nieuwe kaart geven (hij had 'm zelfs al gekocht) en bood als laatste 20 dollar smartegeld aan. Dat hebben we maar aangenomen. Wat dus een gezellige verjaardag zou moeten worden, werd dus een teleurstellende avond. Ironisch genoeg lazen we toen we ergens zaten te eten aan de andere kant van de weg op een reclamebord van Fuji: Trust us with your lifelong memories. Om toch nog met een positief gevoel de dag te eindigen, kochten we eten en drinken voor de talloze zwervende kinderen en namen we een omaatje van minstens 80 mee naar een eetstalletje om haar op haar favoriete fruitshake te trakteren. Haar lach en dankbaarheid maakte veel goed.

Na twee dagen reizen, kwamen we aan in Stung Treng, een dorpje aan de Mekong-rivier, waar we de grens met Laos over konden. Waar we inmiddels zijn.

---

En dan nu echt...Cambodja

Phnom Penh, 16-02-06 - Vanuit de hoofdstad van Cambodja een eerste verslag uit dit geweldigde land. Met een bizarre geschiedenis, maar desondanks altijd vrolijke mensen, een constant aanwezige glimlach en welgemeende interesse.

Vandaag zijn we precies twee weken weg uit Nederland. En zijn inmiddels al halverwege Cambodja. Na een relaxte bustrip vanuit het vaste land van Thailand kwamen we aan bij de grens. De formaliteiten aan Thaise zijde verliepen voorspoedig. Houdoe en bedankt. Maar toen naar de Cambodjaanse kant. De Thaise douanebeambte wenste ons 'good luck' toen we hen passeerde. Hoe bedoelt u? Hij knikte naar de 15 schreeuwende Cambodjaanse taxichauffeurs die ons bestormde toen we onze eerste stappen op Cambodjaanse bodem zette. De welbekende "where you from?", "where you go?" en "Luud van Nistellooij" vlogen ons om de oren. Een van de mannetjes begeleidde ons door de procedure met als doel ons in zijn taxi te krijgen, natuurlijk.

Eerst een 'medical check' wat betekende een formuliertje invullen en 100 baht betalen voor iets onduidelijks. Sorry, maar dat doen we dus niet. We lieten ons gele boekje zien, met alle inentingen, toen konden we zonder te betalen doorlopen. Cambodjaanse logica. Naar de immigratie. Weer formulieren invullen, beetje ouwehoeren met de beambten en naar het volgende loket. Daar werden alle formulieren gecontroleerd en kregen we een stuk of zes stempels in onze passen. Een half uur later en heel wat zweet armer, stapten we (je raadt het al) in de taxi van de man die ons begeleid had. Een aller-allerlaatste controlepost en jawel: we waren in Cambodja.

We moesten de nacht doorbrengen in Krong Koh Kong, waar we de volgende ochtend pas de boot konden pakken naar Sihanoukville. Aangekomen in een door ons gekozen guesthouse werden we verwelkomd door een half dode kakkerlak van 5 centimeter die het had begeven onder de insecticide die door de baas van het guesthouse in de kamer was gespoten. 's Avonds een hapje gegeten en letterlijk onze zakken gevuld met riel, de munteenheid van Cam. Voor twintig euro krijg je een centimeter aan briefjes terug.

De nacht was niet best. Ons bed bestond uit een blok beton (no kidding) met daarop een flinterdun matras. Hoe je ook ging liggen, je voelde je botten na vijf minuten zeer doen. De volgende ochtend pakten we de boot naar Sihanoukville. "Als er maar geen karaoke op tv is", zei Elle nog. Maar ja hoor. Acht uur 's ochtends en de karaoke op 10. Dus oordoppen in en poging tot slapen. Na ongeveer twee uur vond de bootcrew het wel een goed idee om een zwaar bloederige film over de Rode Khmer (hierover later meer) op te zetten. Terwijl er gewoon kinderen aan boord zaten. Echt onbegrijpelijk. De deining die op een gegeven moment op kwam zetten, hielp ook niet echt. Dus met verbleekte gezichten stapten we na vier uur van boord.

Redelijk snel een behoorlijk luxe guesthouse gevonden, voor het luttele bedrag van 6 dollar per nacht. De dollar is hier ook een veelgebruikt betaalmiddel. Na een lunch naar het strand waar we direct werden 'overvallen' door kinderen die je vanalles aan wilden smeren. Een ervan was wel lief Shanta, die de twee dagen die we in S'ville waren uitgroeide tot Vriendin van Elle. We raakten ook in gesprek met een monnik die heel graag met Elle op de foto wilde, en aan Michiels borsthaar zat, aangezien hij daar zelf niet over beschikte. Een leuke dag, biertje en een mooie zonsondergang maakte de boottrip goed. De dag erna ook nog gerelaxed op het strand, 's avonds in de buurt van het guesthouse waar we een leuk gesprek hadden met twee Nederlanders die renternierden in Portugal.

De volgende ochtend zaten we alweer in de bus naar de hoofdstad, Phnom Penh. Vier uur later ingecheckt, lunch, en toen op naar S 21. Een museum met de illustere titel: Museum of Genocide. In dit oude schoolgebouw werden onder het regime van Pol Pot mensen gevangen gehouden, gemarteld (sommigen tot de dood) en later afgevoerd naar de Killing Fields. De Rode Khmer dacht op deze manier informatie uit deze mensen te krijgen, terwijl ze helemaal niets te verbergen hadden. Zo martelden en vermoordden ze hun eigen mensen, met 4 miljoen slachtoffers, waaronder vrouwen en kinderen, tot gevolg. Wie een schokkend verhaal over deze geschiedenis wil lezen moet The Gate van Francois Bizot lezen (daar is Michiel inmiddels op de helft). In het museum zijn foto's te zien van iedereen die gevangen genomen en gemarteld werd. Soms op een lugubere van de reclame geleende 'before' en 'after' manier.

De cellenblokken werden met prikkeldraad beveiligd, zodat de gevangenen geen zelfmoord konden plegen door naar beneden te springen. Al met al een bizarre, deprimerende ervaring. En bij het buiten komen, kwamen er ook nog eens bedelaars met volledig verbrande gezichten en andere verminkingen om geld vragen. Fuck, dit is heftig. Om de gemoederen wat te laten rusten, liepen we daarna wat door de stad in de buurt van het Royal Palace en de Tonle Sap-rivier.

Woensdag, gisteren dus, weer een brommer gehuurd en ons door het chaotische, regelloze verkeer van Phnom Penh richting de Killing Fields gereden. Zolang je maar met het verkeer meerijdt, is het goed te doen. Totdat we buiten de stad kwamen en het asfalt ophield, dus al stofhappend de gaten in de weg ontwijkend onze weg proberen te vinden. Op de Killing Fields werden de gevangenen van S 21 vermoord. Ze moesten knielen aan de rand van een massagraf, werden met een stok of schop in de nek geslagen, zodat ze in het gat vielen waar hun keel doorgesneden werd. In een graf lagen ongeveer 800 mensen. Andere lugubere technieken werden uitgelegd op borden waar je ook wel even stil van werd. Bij een boom werd zelfs harde muziek gespeeld om het geschreeuw van de slachtoffers te overstemmen. De botten en schedels die gesorteerd in een soort monument bewaard worden, herinneren aan de gruwelijke dood die vele Cambodjanen op de Killing Fields vonden.

Eenmaal terug in Phnom Penh naar de ambassade van Laos om een visum te regelen. Correctie, twee keer naar de ambassade van Laos om een visum te regelen. Want bij het eerste bezoek bleek dat we drie pasfoto's moesten inleveren. Dus weer terug met zijn tweeen achterop een brommertje naar het guesthouse. Uiteindelijk is het toch gelukt en mogen we deze zo gaan ophalen. Morgen vertrekken we naar Siem Reap om daar (het hoogtepunt van Cambodja) Angkor Wat te gaan bekijken.