Reisverhalen van Elle en Michiel in Laos

High times

Luang Prabang, 20-03-06 - Welkom in het Nieuw-Zeeland van Laos, oftewel de noordelijke hooglanden. Met woeste rivieren, torenhoge rotsen, spookachtige grotten en ver weggestopte dorpjes. Door high land Laos in chronologische volgorde.

De binnenbanden van Vang Vieng

De eerste stop na Vientiane was Vang Vieng, door sommigen ook wel klein-Tel Aviv genoemd, vanwege het grote aantal feestende Israelis. Na ontelbare haarspeldbochten (en een overgevende buspassagier tot gevolg) kwamen we aan in het kleine dorpje tussen de hoge bergen. Onze vriend Steve had ons Maylin guesthouse aangeraden, wat een prachtige tuin met bungalows bleek te zijn, met een fantastisch uitzicht op de bergen. Steve was ons vooruit gegaan in Vientiane, maar 's avonds zaten we weer met z'n allen aan de Beer Lao, gecombineerd met een overheerlijke BBQ-vis.

Een van de mooie dingen die je in Vang kunt zien, zijn de grotten. Dus met een gehuurde brommer naar een drietal grotten ongeveer 15 kilometer van het dorp. Deze weg bracht ons nog dichter bij de indrukwekkende bergen. In een van de grotten kon je op een grote opgeblazen binnenband, oftewel tube naar binnen. Je moest je via een touw onder de nauwe doorgangen door trekken. Omdat we alleen waren, durfden we de spullen niet alleen achter te laten buiten de grot, dus ging alleen Michiel naar binnen. Met een lamp op zijn hoofd, trok hij zich door het ijskoude water. Langzaam werd het steeds donkerder en stiller, en doordat er verder niemand in de grot was, was het behoorlijk spooky. Het was dan ook weer goed om het daglicht weer te zien.

Ten zuiden van Vang Vieng bezochten we een andere grot, waar je ook kon zwemmen. Helaas werd de rust wat verstoord door een buslading luidruchtige Thaise toeristen. Desondanks toch een leuk plekje om even af te koelen. Eenmaal terug bij de bungalow kwam de Beer Lao weer op tafel, en zaten we met een groepje medereizigers naar de (sterke) verhalen van Joe, de Ierse eigenaar van Maylin te luisteren. Deze cynische, 60 jarige grijsaard, zonder hoektand, wist ons goed te vermaken.

De grootste attractie van het dorp is het tuben over de Nam Ou-rivier. Het principe is als volgt: je gooit een tube 3 kilometer stroomopwaarts in het water, doet vervolgens helemaal niks, stapt af en toe uit voor een drankje en vier uur later kom je weer in VV aan. Dat klonk goed. Door het droogseizoen stond de rivier erg laag, dus dat 'niks doen' werd hard werken. Nou ja, relatief hard werken dan. Een enkele stroomversnelling bracht er wat vaart in, maar het merendeel was toch peddelen geblazen. Dat maakte verder niks uit, want het landschap was erg indrukwekkend en de ondernemende Lao hadden talloze barretjes op de oevers gebouwd. Een ervan was uitgerust met een gigantische swing, waarvan je je op tientallen meters hoogte naar beneden kon laten vallen. Michiel kon de uitdaging niet weerstaan. Terug in het dorp nog een bucket of fun, een emmer vol sterke drank met een paar rietjes, meester gemaakt op een loungeplateau aan het water. 's Avonds ook nog even het nachtleven ingedoken, hoewel 23:30 wel erg vroeg is om de kroeg te sluiten. Dat waren drie heftige dagen Vang Vieng

De watervallen van Luang Prabang

Enkele honderden kilometers noordelijker ligt het door Unesco opgenomen stadje Luang Prabang, dat we na weer een schitterende route bereikten. De volgende dag een tuktuk geregeld om naar de Kuang Si watervallen te gaan. Halverwege de tocht van een uur, hield de motor er echter mee op. In the middle of nowhere en in de brandende zon, probeerde onze chauffeur het ding aan de praat te krijgen, maar helaas. Wij hadden inmiddels een lift gekregen van een andere taxi, dus bereikten we de watervallen met enige vertraging. De eerste lagune was meteen erg mooi, een klein meertje waar de waterval in uitkwam. Maar hogerop was meer te beleven. In een soort van te mooi Centerparcs, stortte een gigantische waterval naar beneden. En het mooie was, hier kon je ook zwemmen, zelfs tot onder en achter de waterval. Het ijskoude water bracht dan ook een welkome verkoeling. Via een rotsachtig pad kon je ook nog op de tweede en derde 'etage' van de waterval komen, wat een mooi uitzicht over de omgeving gaf. Al met al een superrelaxte dag in een schitterende omgeving (iemand nog bijvoeglijk naamwoorden over?).

Met een lichte kater door een stapavond in de Hive Bar, bezochten we de volgende dag de Buddha cave. Niet echt een grot, maar een grote 'inkeping' in de rotsen, vol met Buddha beelden in allerlei formaten. En een aardig uitzicht over de rivier. Prima manier om een luie zondagmiddag door te brengen. Maar de volgende ochtend stond de tocht naar Muong Ngoi op het programma. Niet voordat we om 6:00 uur de monniken hun eten voor de dag hebben zien ophalen. Inwoners van LP geven elke ochtend gratis eten aan de paar honderd monniken.

Bob Ross in Muong Ngoi

Een minibus bracht ons diezelfde ochtend naar Nong Khiaw, waarvan we een boot naar Muong Ngoi zouden pakken. Omdat de boot pas een uur later zou vertrekken, besloten we met John en Laura (UK) en Steve wat te eten. Na drie kwartier was het eten echter nog niet klaar. Dus met enige bezorgdheid naar de keuken duidelijk gemaakt dat we de boot moesten halen. En of we het konden meenemen. Zonder aarzelen goot de kok de curry en de rijst in plastic zakjes. Dat doe je ook niet elke dag, curry uit een zakje op een wiebelige boot eten. De tocht van een uur was weer, tja het wordt vervelend, erg mooi. Na de gewoonlijke incheckprocedures wat rondgehangen in het dorp.

's Avonds onmoetten we Bettina (D) en Acciad (Isr), die we kenden van Maylin en ons uitnodigden de volgende dag een tocht naar een waterval mee te doen. Zodoende zaten we 's ochtends in de boot om een half uur verder gedropt te worden voor een wandeling van een uur. De tocht ging door prachtige rijstvelden, langs stroompjes, tussen de bergen. Alsof je door een Bob Ross schilderij wandelde. Het tweede deel van de tocht ging door water, dus moesten we de schoenen verwisselen voor sandalen om al wadend door het water de waterval te bereiken. Ook deze koude douche kwam als geroepen. Net als de picknick aan de voet van de waterval. Zelfde weg terug om weer met de boot terug te gaan naar Muong Ngoi. 's Avonds met z'n allen gegeten.

Na een dag chillen (moet ook gebeuren) namen we een andere route die ons via grotten naar dorpjes in de bergen leidde voor een close encounter met de plaatselijke bevolking. Op de weg terug namen we nog een duik in een van de riviertjes die uit de grotten stroomde. De laatste dag ook gerelaxed aan de rivier met het dorpje op de achtergrond.

Inmiddels zijn we weer terug in Luang Prabang. Morgen pakken we de bus naar Phonsavan om onder andere de Plain of Jars te bezoeken. De 24e verlaten we met pijn in het hart het mooie laid back Laos. See you in Nam!

Meditatieve momenten

Vientiane, 06-03-06 - Via het Bolaven Plateau, prehistorische dorpen en indrukwekkende watervallen zijn we inmiddels in de city buzz van Vientiane beland.

De derde dag in Pakse stond in het teken van het Bolaven Plateau, een national park op 50 kilometer afstand. Het plateau ligt op ongeveer 900 meter en herbergt de hoogste waterval van Laos, enkele hilltribes en koffie- en theeplantages. Na een rit van een uur alleen maar bergopwaarts kwamen we aan bij de eerste koffieplantage. Hier worden de Lao Robusta en Arabica geteeld. Toen we uit de songthaew (een pickup met twee banken aan de zijkant) stapten, kregen we nogal een schoolreisje-gevoel, aangezien we trouw de gids volgden die ons alles vertelde over het telen van koffie. Pretty boring dus. Twee kleine kinderen waren bezig de koffiebonen van de bomen te halen, over kinderarbeid wordt hier niet zo moeilijk gedaan.

Na dit verplichte nummer, verder naar die waterval van 120 meter, Tad Fan. Bij het viewpoint zagen we hoe de waterval tussen de rotsen en jungle naar beneden donderde. Goede geluidseffecten ook. Jammer dat we niet naar beneden konden lopen om het meer te zien waar de waterval in uitkomt, ondanks herhaaldelijk aandringen van Michiel. Maar de foto's van boven gaven ook wel een aardig beeld.

Bij de tweede waterval die we bezochten, kon je wel naar beneden lopen. Even gechilled op de rotsen beneden onder het genot van de benevelende damp die van de waterval af kwam. Deze waterval kon je ook nog van boven bekijken. Schuifelend over de vochtige rotsen, probeerden we zo dicht mogelijk bij de rand te komen voor een kijkje in de diepte. Na de lunch en nog wat koffieverhalen reden we naar een van de dorpen waar hilltribes wonen. Dit was een regelrechte kopie van het Prehistorisch Museum. Mensen levend in hutjes, kinderen die zelf hun speelgoed maken, kruiden die gestampt worden met een vijzel, talloze dieren die door elkaar banjeren. Weer veel bedelende kinderen die we kortstondig konden verblijden met een ballon of een pen (goed werk Juud!). Tijdens de gehele tocht door het dorp, werd Elle achtervolgd door de plaatselijke jeugd.

Daarna richting Tad Lo, de laatste waterval op de route. Deze was wat breder, maar door het seizoen niet op volle kracht. Op een rots een fruithapje gegeten, dat we meegekregen hadden uit het dorp. Om vervolgens een laatste dorp aan te doen wat bekend stond om het weven van doeken. Dat leverde een kleurrijk geheel op, maar 20 dollar was toch net wat te veel. Al met al een mooie, afwisselende trip.

Diezelfde avond hadden we onze busrit naar Vientiane gepland. Om half negen zaten we in de zogenaamde V.I.P.-bus. Deze volledig opgepimpte dubbeldekker (met blacklight, flistende bestickering, discolichten in de koplampen) moest ons in 10 uur naar de hoofdstad brengen. We hadden twee dagen vantevoren geboekt dus de beste plaatsen, helemaal voorin, tweede etage. Tot grote vreugde van Elle hadden we de hele trip weer karaoke! Lang leve de oordoppen. We hadden al wat verhalen over de airco van dit soort bussen gehoord, dus hadden sokken en een extra trui meegenomen. Nadat we alle blowers hadden gesloten, voelden we nog steeds een koude wind. Die bleek uit de luidsprekers te komen. Dus met een plastic zakje en leukoplast de boel afgeplakt. Met twee dekens, pet op, sarong over ons hoofd konden we toch nog een paar uur slaap pakken. Om zes uur arriveerden we in Vientiane, waar het een graad of 15 was. Dus al koukleumend bereikten we met een songthaew ons guesthouse.

Na een paar uur inhaalslaap, wandelden we de binnenstad van Vientiane in. Een ontbijtje (zie Lao ontbijt) met Lao-koffie in een leuk straatje genoten en wat geshopt in de morning market (die overigens de hele dag open is). Vientiane heeft ook leuke sites om te bekijken en omdat het niet al te groot is, kun je alles redelijk goed te voet doen. Patuxia, een kloon van de Arc de Triomphe was de eerste bestemming op onze wandelroute. Een soort combi van Franse architectuur en Lao steenbewerkingskunst. Van boven had je ook een leuk uizticht over de stad, hoewel het wat mistig was.

Lao ontbijt

Het ontbijt in Laos is, in vergelijking met Thailand een enorme verademing. Waar je bij de Westerburen twee lauwe stukjes toast en wat jam en boter krijgt, heb je in Laos (en dan met name in de hoofstad) de keuze uit de lekkerste soorten brood, belegde baguettes, zoete broodjes met allerlei vullingen, croissants en koffie waar je echt wakker van wordt. Dat is nog eens lekker opstaan.

Vervolgens naar Pha That Luang, een compleet goudkleurige stupa en het meest voorname nationale monument van Laos. Waar kennen we die toch van? Na zonsondergang nog even terug naar Patuxai voor een paar slowshutterspeed foto's en na een wijntje en biertje vonden onze benen het wel genoeg geweest.

Zelfde recept volgende ochtend. Daarna naar de ambassade om ons visum voor Vietnam te regelen. Eenmaal aangekomen bleek dat we inmiddels al in een echte backpackermode zitten. De ambassade was dicht. Het was zaterdag. Dan maar wat verder wandelen door de stad, via de markt, een winkelstraatje naar een lunch aan de Mekong. Omdat we eigenlijk niet zo goed wisten wat we de rest van de middag moesten doen, besloten we naar een tempel te gaan, waar meditatiesessies plaatsvonden. Dat leek ons wel interessant om te zien. Eerst wat zitten praten met novices de jongste monnikken in de wat, toen zou de sessie beginnen. We moesten in een soort paviljoen gaan zitten, maar het was redelijk druk dus alleen Elle kon nog in het midden zitten. Michiel kon nog aan de zijkant gaan zitten, maar zou zo natuurlijk niks zien! Een Westerse dame begon uit te leggen wat de sessies inhielden. Ga ontspannen zitten, concentreer op je ademhaling, 20 minuten en dan zouden we de walking meditation gaan doen. Uuhhh, hallo, wij kwamen hier om een meditatiesessie van monnikken te zien... Maar voor we het wisten klonk het belletje om de eerste sessie te beginnen en konden we geen kant meer op. We konden nauwelijks onze lach inhouden, al helemaal toen een auto-alarm af ging van een van de leiders van de sessie die in allerijl zijn sleutels pakte en naar zijn auto rende. We konden niet wachten tot de bel ging. Ondertussen proberen de muggen van ons af te houden en de geur van onze zweetvoeten zitten absorberen. Totale ontspanning! Eindelijk klonk het belletje en kondigde mevrouw aan dat het tijd was voor walking meditation. Met een ingehouden schaterlach deden wij onze walking meditation zo snel mogelijk naar huis.

De volgende dag voornamelijk aan het zwembad gelegen en 's middags een meesterlijke massage ondergaan. Compleet relaxed dronken we tegen de avond een biertje aan de Mekong, die overigens door gebrek aan regen een kilometer ver weg was. 's Avonds nog geprobeerd het nachtleven van Vientiane in te duiken, maar we kwamen niet veel verder dan met blacklight verlichte karaoketenten met slechte live bands. Om 23:00 gaven we de moed op. Wellicht meer in Vieng Vang, onze volgende stop.

Laid back Laos

Pakse, 27-02-06 - Na vier dagen terug in de tijd op Don Det zijn we weer in de bewoonde wereld, genaamd Pakse. Alweer enkele honderden kilometers in Laos.

Vanuit de grensplaats in Cambodja zijn we met een minibus richting grens gereden over de Cambodjaanse snelweg: een stoffige landweg door de jungle. We gingen serieus twijfelen of we wel bij een offciele grenspost waren beland, bij het zien van het gammele houten hokje en de slagboom uit het jaar nul. Maar we kregen toch echt onze benodigde stempels aan beide zijden van de grens. We konden zelfs onderhandelen over de laissez faire, het kleine bedrag dat je moest betalen om het land uit te mogen. We kwamen uit om een bedrag van 1 dollar voor ons tweeen.

De eerste bestemming in Laos was Don Det, een van de vierduizend eilandjes in de Mekong rivier. Het eiland bestaat uit een sunrise en sunset-strip. Onze voorkeur ging uit naar de laatste, en na een paar bezoekjes bij verschillende bungalows, vonden we een perfect plekje aan het water. Dat we voor sunset hadden gekozen, werd meteen beloond. Een betere plek om 's ochtends wakker te worden, is moeilijk te vinden. Omdat er geen auto's op het eiland rijden en er slechts elektriciteit is van 6 tot 9 uur 's avonds is het er heerlijk rustig. 's Ochtends een duik in de rivier, ontbijtje op het terras aan de oever, beetje in je hangmat liggen, niks meer aan doen.

De tweede dag hadden we fietsen gehuurd om naar de watervallen op een eilandje ten zuiden van Don Det te gaan. Daar aangekomen zagen we onze vriend Steve, een Engelsman die we ontmoetten in Cambodja, bij een eettentje zitten. Dus schoven we aan voor een lunch. Bij dat tentje werkte een Duitser, Stefan, die of heel naief was of dat bijzonder goed speelde. Wat nogal op onze lachspieren werkte. Dus in plaats van een snelle hap, zaten we inmiddels twee uur lang met deze en inmiddels andere aangeschoven reizigers te praten. Even de waterval bekeken en bij een strandje verderop een verkoelende duik genomen in de rivier. 's Avonds weer hetzelfde recept met sunset en Beer Lao.

Nog meer sportiviteit, de volgende dag was het kayak-tijd. Steve, Elle en Michiel waren de enige die die dag een trip geboekt hadden, dus we hadden het Mekong-rijk voor onszelf. We peddelden richting de waterval waar we de eerste dag waren geweest, langs de mooie oevers van de rivier. Grappig dat Steve nog zei: "Think about it: we are kayaking on the Mekong". We waren in de veronderstelling dat we de waterval alleen gingen bekijken, maar onze jonge gids had andere plannen: we gingen erover varen. Oeps... Net na de eerste grote waterval, klauterden we over de rotsen naar beneden. He grappenmaker, gaan we er hier echt in? Ja dus. Een passerende backpacker vroeg nog aan ons "Are you professional kayakers?".

De gids ging eerst en bleef droog. Toen moest Michiel. De kunst was, om zo veel mogelijk naar de rechterkant te peddelen. Michiel haalde bijna het midden toen hij omsloeg door de kracht van het water. Hij kon nog net het hoofd boven water houden, aan de omgeslagen kayak gaan hangen en verder drijven. Zelfde verhaal voor Steve, die na drie seconden al omgeslagen was. Elle was als laatste aan de beurt, maar toen ze Michiel en Steve voor zich zag omslaan, kreeg ze het Spaans benauwd. Ze probeerde de begeleiders er nog van te overtuigen dat ze wel ging lopen, maar eentje wilde daar niet aan en moedigde haar aan toch te gaan. En onder het mom van "je leeft toch maar een keer" besloot ze toch te gaan. En ja hoor, zonder zelf te weten wat ze precies deed, wist zij als enige met droge kleren aan het einde van de waterval te komen. Dit tot verbazing van de verzopen katten.

Toen zich een tweede stroomversnelling aandiende, moest Elle er helaas wel aan geloven. Michiel hield het deze keer wel droog. De rest van de trip door het ruige landschap verliep rustiger. Zodat er alle tijd was om de mooie natuur te bekijken. Grappig was dat we op een gegeven moment tussen Cambodja en Laos voeren, aangezien de rivier er de grens vormde. We hadden lunch op een rots midden in de rivier waar we in de verte zeldzame zoetwaterdolfijnen zagen. Na nog een keer 45 minuten kayaken (het beste was er bij de drie inmiddels vanaf) klommen we weer aan wal om de grootste waterval van Zuid-Oost Azie te bekijken. Beetje toeristisch (de onvermijdelijke Japanners), maar wel indrukwekkend genoeg om vast te leggen. Moe maar voldaan gingen de drie kayakhelden terug naar hun bungalow.

Met pijn in het hart hebben we Don Det inmiddels verlaten en zitten we tweehonderd kilometer noordelijker in Pakse. Vanuit hier gaan we een National Park bezoeken en de massage die we nog te goed hadden, ontvangen.