Ko Tao, 11-06-2003

Nou nog één dan. Maar dan echt de allerlaatste. Over twee dagen zitten we alweer in het luchtruim met de neus richting het Westen. En omdat onze nachttrein naar Bangkok vier uur vertraging heeft, zullen we nog een verslagje doen van de afgelopen paar dagen.

Na nog een paar dagen meer gerieleks op het strand van Ko Samui was het weer tijd om een ferry te nemen. We hadden wel weer genoeg gezien van de overbejaarde, bruingebakken, mannelijke Westerlingen met overgewicht, gouden kettingen, tattoo's en aan hun zijde een iel, schuchter Thais meisje van bijna 18. Niet echt de meest interessante bestemming, maar wel een ontspannend strandje en een prima zee van een graad of 30.

Na drie uur op de ferry aangemeerd op Ko Tao. Wat bekend staat op zijn (of is het haar?) vele duikscholen en daardoor waarschijnlijk ook mooie divesites. Taxi gepakt naar het eerste de beste strand en op zoek naar een bungalow. Niet al te chique (dit is een understatement), maar we zouden er wel een nachtje verblijven om de volgende dag wat beters te zoeken (of niet). Van een aantal zeer betrouwbare bronnen hadden we wat namen van duikscholen doorgekregen dus maar even een brommertje onder onze reten geschoven en het eilandje (wat ongeveer 8 bij 4 km is) doorgecrosst. Op een wat rustiger strand in het zuiden van Ko Tao vonden we een leuke duikschool in een supermooie baai. We hadden al een poging gedaan tot zwemmen op het andere strand, maar omdat de rotsen er in de branding lagen, was het na drie meter borstcrawl al snel gedaan met het zwemplezier. Daarom besloten bij deze duikschool (genaamd Buddha View) in te schrijven voor de officiele PADI Open Water Divecourse. Wat betekent dat je de eerste dag een video krijgt waarop buitengewoon slecht geacteerd wordt, je de tweede dag een paar uur in het klaslokaal moet zitten, maar (en nu wordt het spannend) 's middags je eerste duik maakt, in het zwembad. Waar het maarlieft 2,5 meter diep kan zijn! In het zwembad de basisskills van het duiken aangeleerd om de volgende dag de eerste duik te maken op zes meter in het open water. Inderdaad, tussen de vissen.

Na wat basisoefeningen aan de oppervlakte en op 6 meter, was het tijd voor de Tour of Pleasure, naar een diepte van 12 meter. En dan zie je al meteen wat zeekomkommers, barracuda's en andere erg mooie vissen. De volgende ochtend moest het verplichte examen afgelegd worden, in de vorm van 50 nogal makkelijke meerkeuzevragen. Geslaagd. Maar op dag drie zou voor het eerst echt gedoken worden. Met het klasje op de boot en de zee op. Om het afdalen wat te vergemakkelijken, hadden de heren en dames instructeurs een touwtje gespannen naar de zeebodem, zodat je handmatig naar beneden kon. Het klasje aan het lijntje gaf al meteen een heel mooi gezicht, met de zon op het water en overal opborrelende bubbels. We maakten in totaal twee duiken tot 12 meter en zagen opnieuw weer een paar mooie exemplaartjes en prachtige rotsformaties begroeid met grote, zwierende planten.

Op dag vier was het tijd voor de diepste duik van de cursus, namelijk naar 18 meter. Tweede bijzonderheid was dat er een cameraman meeging onderwater. Waar je normaal met een grote stap van de boot 'afspringt', moesten we nu heel cool van de boot af en dat betekende de 'James Bond entry'. Oftewel met een salto voorover landend op je voeten. De salto kwam niet helemaal goed uit de verf, waardoor het landen niet op de voeten maar plat op de tank was. Maar ja, dat stond natuurlijk weer leuk op de video. Wie dieper duikt, ziet natuurlijk ook meer. Onze pupillenmondjes vielen dan ook regelmatig open van verbazing. We zagen onder andere een bluespotted stingray, een rog met grote bolle ogen op de bovenkant, een aantal butterflyvissen die van een kwal aan het eten waren, een wegschietende aal, maar helaas kwam de grote attractie van het eiland, de whaleshark van 12 meter niet even een kijkje nemen naar onze duikprestaties. Ook de tweede duik naar 14 meter was er weer een om over naar huis te schrijven (zoals we nu doen). En na deze twee duiken, mocht Michiel zich dan ook PADI Open Water Diver noemen.

Veel tijd om na te genieten was er niet, omdat de ferry naar Chumpon alweer gehaald moest worden. We zijn inmiddels droog aangekomen in Chumpon maar door een treinongeluk gisteren rijden de nachttreinen naar Bangkok nu met een vertraging van ongeveer vier uur. Maar morgenochtend zullen we wel weer in onze favoriete stad van allemaal aangekomen zijn. Nog een dagje shoppen, wat wats bekijken, een nachtje slapen en dan staat de Grote Terugreis alweer op het programma.

Terug naar het oude vertrouwde. Maar tijdens het reizen kom je erachter dat het nieuwe, onvertrouwde, nog te ontdekken, onbekende, misschien nog wel veel leuker is. To be continued...

---

Ko Samui, 02-06-2003

Ai, ai, ai, het is alweer nul twee nul zes, dat betekent dat we nog maar zo'n twaalf dagen hebben om van dit mooie land te genieten. Het einde komt schrikbarend dichterbij.

Maar gelukkig nemen wij het er ondertussen nog even van in het warme Thailand. We zijn inmiddels vertrokken uit Bangkok om een kijkje te gaan nemen in Krabi. Nachttrein en aansluitende bus genomen, ingecheckt bij een van de vele shabby hotels en de rest van de dag een beetje het dorp verkend (dit om u oninteressante details te besparen).

Omdat we tips van onze vaste correspondenten, waaronder ene Ralf, altijd bijzonder serieus nemen, besloten we het strand van Hat Ton Son op te zoeken. Dus de volgende ochtend vol goede moed naar de pier waar alle long tail boats vertrekken. "Naar Hat Ton Son a.u.b." "Hat Ton Sai?" "No, Hat Ton Son". "Ohh, Hat Ton Son, Hat Ton Sai, same same." Huh? Okee, dan maar naar Hat Ton Sai. We werden afgedropt bij een strand genaamd Raylai en zouden nog een 10 minuten moeten lopen naar HTS. Toen we naar links gewezen werden op het volgende strand kwamen we bij een grote rots aan met een touw erover heen. De weg naar Hat Ton Sai? Inderdaad, over de rotsen. Maar omdat het net geregend had en we al onze spullen bij ons hadden leek ons dat niet erg verstandig. En als het eb zou zijn, konden we er wel door de zee komen. Dan maar een bungalow boeken op Raylai.

Dit strand was ook al aardig indrukwekkend met rotsen die met een hoek van 90 graden uit de zee verrijzen, dit gecombineerd met een heerlijk breed, superwit strand. Helaas hadden de weerBuddha's niet het beste met ons voor want na een uurtje op het strand, kwam er een niet mis te verstane tropische stortbui voorbij. Wat natuurlijk spectaculair genoeg was, maar het schopte onze plannen om eens rustig plaats te nemen op het strand en de zon de rest van het werk te laten doen, helemaal in de war.

Gelukkig had ons bungalowpark een feestje aan het strand op dezelfde avond gepland, compleet met vuurdansers, waardoor het welbekende 'vakantiegevoel' alsnog boven kwam borrelen. Onze talrijke gebeden, offeringen en andere toegewijde sessies aan de heren in de hemel, was ook de volgende dag bewolkt. Het mooie van backpacken is dat je je tas weer pakt en zo weer pleite bent. Terug naar Krabi. En verder naar Ao Phang Nga, een baai met nog meer van die geinige rotsen die plotsklaps uit de zee steken. De tocht met de boot bracht ons in grotten, via een dichtbegroeide mangroves naar een Moslim-dorp (jawel, er zijn ook Moslims in Thailand, weer iets geleerd) geheel gebouwd op palen in de zee. Compleet met moskee. Erg interessant om te zien, hoe de mensen hier leven. Primitief dus.

Na wat foto's en de betere afpingelpraktijken van Elle, verder naar een eiland wat bekend staat als James Bond Island. Zo genoemd omdat er The man with the golden gun is opgenomen. Ook dit eiland bestond weer uit de meest maffe rotsformaties. Helaas was het weer tijd om naar huis te gaan. Ondanks het goede weer van de dag, werden we toch nog even gewassen toen we op de boot terugvaarden naar de kade. Maar ook dit gaf wel weer wat gezelligheid tussen de onder regenponcho's schuilende medereizigers.

Dat was Krabi. Op naar de Gulf-coast voor de drie eilandjes, Ko Samui, Ko Pha Ngan en Ko Tao. Helaas hadden zich de ochtend van vertrek enkele onvriendelijke bactierietjes gevestigd in Michiel's darmstelsel. Met misselijkheid en maagkrampen tot gevolg. Nee, liever niet drie uur in de bus en zes uur op de boot. Dus de trip uitgesteld tot de avond en gehoopt vertrek van het bacteriele gespuis. Een rustig zondagmiddagje aan de kade van Krabi bracht herstel en de tocht kon om 16.00 aanvangen. De bus bracht ons naar het inmiddels bekende Surat Thani om van daaruit de nachtferry te nemen naar Ko Samui. Eerst nog twee uur in Surat door moeten brengen om om 23.00 uur aan boord te gaan. Helaas geen Stena Line-achtige boot, maar een eenvoudige goederenschip met op het bovendek een rij (pijnlijk dunne) matrassen aan beide kanten. Maar ook dat had wel weer zijn charme.

Na een korte nacht kwamen we om vijf uur 's ochtends op Ko Samui aan. Gelukkig stond er een busje klaar om ons naar Chaweng te brengen, eigenlijk lukraak gekozen uit de Rough Guide. Omdat de meeste recepties nog niet open waren op dit onmenselijke tijdstip moesten we opnieuw een paar uurtjes wachten. Maar gelukkig een bungalow zo goed als aan het strand gevonden. Aangezien onze werkelijk bestede stranduren behoorlijk achterliepen op het beoogde aantal stranduren, lagen we na een uurtje al op het strand. En jawel, na nog een klein uurtje begon het wolkendek open te breken en was het ronde, goudgele wonder zichtbaar. De hele dag niet meer van het strand afgekomen, zoals u zult begrijpen. Ondertussen ook nog even een Thaise massage genomen. Nee, dit is niet zoals het in Nederland bekend staat, hoewel sommige posities waarin je gewrongen werd, wel deden denken aan die andere diensten die hier in grote mate worden aangeboden. Het was in ieder geval erg ontspannend voor onze beentjes er rugjes die na bijna vier maanden trouwe dienst binnenkort (helaas) een rustiger leven zullen leiden. En dan nog de plannen voor de komende dagen: veel strand, nog even langs Ko Tao voor een duikcursus en dan...nee, laten we het daar nog even niet over hebben.

---

Bangkok, 27-05-2003


We zijn er weer. Sawat dii. Maar dan met een verslag van een bijzondere trip in het noorden van Thailand. Nu even een tussenstop in Bangkok en vanavond de nachttrein naar Surat Thani. Met andere woorden, weer snel weg hier.

Na een vlucht van negen uur zijn we heelhuids aangekomen in Bangkok. Eenmaal door de bekende schuifdeuren op het vliegveld werden we direct overvallen door opdringerige Thaise mannetjes en vrouwtjes die van alles voor ons konden regelen. Maar, wijs en voorbereid als wij waren, liepen we direct door naar de 'metered taxi' om ons te laten vervoeren naar een guesthouse in de buurt. Nou ja, op een half uur rijden van het vliegveld. En dat door het hectische verkeer van Bangkok. Want dat is wel een goed bijvoeglijk naamwoord om deze stad te beschrijven. Het is hier vooral hectisch.

Het plan was om de dag na aankomst de nachttrein te nemen naar Chiang Mai, de een na grootste stad van Thailand in het noorden van het land. Omdat deze trein pas om 20.00 uur zou vertrekken, moesten we de dag vullen met wat toeristiche activiteiten in Bangkok. Daarom maar een van de ogenschijnlijk duizenden tuktuks genomen naar Khao San Road, het meest toeristische gedeelte van de stad. Overvallen door de drukte en warmte (de vochtigheid is voelbaar tot in de bilnaad) probeerden we de drukte even te voet te ontvluchten. Tevergeefs. De taxi- en tuk tukchauffeurs blijven je achtervolgen. "Hello, where are you from, where are you going, do you want taxi, tuk tuk, Thai massage, shopping, you want to go Wat, silk, silk, you buy suit, very cheap, very cheap." Totdat we aangesproken werden door een vriendelijk ogende Thai die een bewonderende opmerking maakte over de haardracht van Michiel. Hij was van de TAT, zeg maar het VVV van Thailand, en omdat het vandaag de laatste dag van de Buddha-holiday was (zei hij) mochten we bij alle wats (tempels) gratis binnen. En als we een tuktuk van de overheid zouden pakken, hoefden we maar 20 baht (50 eurocent) te betalen voor een rondrit langs wat mooie tempels. Doen? Okee.

De eerste de beste tuktuk met gele nummerplaat aangehouden en ingestapt op aanwijzing van de TAT-kerel. De eerste bestemming was een gouden Buddha van 45 meter hoog. Mooi om te zien dat er echt gebeden en wat geofferd werd bij dit indrukwekkende beeld. Na wat foto's (helaas geen kaartlezer te vinden hier) terug in de tuktuk naar de lucky Buddha, een kleiner exemplaar in een klein watje en de Golden Mountain, een wat op een berg waarvan je na 400 treden een aardig zicht over de stad hebt.

Na de eerste officiële Thaise maaltijd op Khao San Road (voor amper twee euro pp) totaal bezweet terug gegaan naar Centraal Station. Die tassen lijken overigens ook 20 kilo zwaarder bij deze temperaturen. Maar gelukkig hadden we een airco-wagon die de nodige verkoeling bracht. Het begin van de treinreis naar Chiang Mai bestond vooral uit naar buiten kijken. Het eerste half uur ging door de buitenwijken van Bangkok. Een bizarre omgeving, mensen, honden en kippen lopend op de rails, enorme hopen afval naast de weg, zwaar vervuilde riviertjes. Mensen slapend tussen het afval onder een viaduct of in een krot bestaande uit vier golfplaten. Helaas werd het al snel donker en gingen de eerste mensen al rond 21.00 uur slapen. Op dat moment worden de banken opgeklapt tot bedden en moet je zelf ook maar in je bed gaan liggen. Nou ja, opgevouwen in je bed gaan liggen, aangezien Elle er precies gestrekt inpaste.

Ongeveer twaalf uur later stonden we redelijk uitgeslapen op het station van Chiang Mai. De warmte leek iets minder, maar na 50 meter lopen bleek het tegendeel. Maar snel in een taxi gesprongen naar het YHA-hostel van Chiang Mai om de eerste de beste kamer met airco te bezetten en een verfrissende douche te nemen. De kamers in dit hostel waren naast allemaal leeg redelijk simpel (met gevoel voor understatement). Voordat we even rustig onze behoefte konden doen, moesten we eerst een kolonie mieren uit de pleepot jagen. Met succes. Maar omdat het ook hier geen drol kost (leuke woordspeling) hadden we niks te klagen. De douche bleek enigszins overbodig toen we eenmaal in de stad op zoek gingen naar een interessante wat. Het zweet gutste opnieuw uit alle porien. Toch maar een stukje door de stad gelopen, maar na twee lange straten vluchtten we een computerwinkelcentrum in waar de airco op volle toeren blies. Pffff. Daar dan maar gewoon even een half uurtje afkoelen. Omdat het echt geen weer was voor activiteiten buiten de deur zochten we vlug een andere shoppingmall op, uiteraard zeer tegen de zin van Elle in.

In Chiang Mai is 's avonds niet zo gek veel te doen, behalve de Night Bazaar waar Elle onieuw aan haar haren naartoe gesleept moest worden. Een lange straat met alleen maar kraampjes, waar elke handelaar je vriendelijk met "hello, look inside" begroet. Maar ook een afpingelwalhalla voor goedkope kleren en nep-Rolexen. Dit spelletje beviel ons prima. Intussen hadden we ook al een trip geboekt voor de volgende twee dagen, dus rond een uur of 23.00 ons bed in gedoken.

Om half tien in de ochtend werden we opgehaald voor onze trektocht door de bergen van Noord-Thailand. We hadden nog getwijfeld over twee losse dagtrips, maar het leek ons wel leuk (en spannend) om twee dagen te lopen en te slapen bij een Karen hilltribe, een stam die zeer primitief in de bergen woont. Nadat we twee Koreaanse meisjes en een Zweedse backpackster hadden opgepikt, reden we met twee gidsen de bergen in. Na ongeveer een uur kwamen we bij een dorpje aan waar een andere stam, Hmon, leefden. Alle soorten dieren die je op een boerderij zou kunnen tegenkomen, liepen hier los tussen de spelende kinderen, waarvan er twee een hanengevecht aan het organiseren waren. De standaard-beelden die je normaal bij spotjes voor Unicef en gironummer zoveel ziet, zag je hier in het echt, Hutjes van klei, mensen gekleed in vodden, een enkele afgeragde brommer voor het vervoer. Na een korte wandeling doorgereden voor een lunch in een hutje langs de weg. Opnieuw een vurrukkulluk maaltje.

Het dorp waar we zouden overnachten, was op twee uur lopen vanaf de harde weg. De gidsen hadden beide een katapult bij zich en bij navraag waren die nodig om de slangen weg te jagen. Okee, slangen dus. De tocht leidde langs riviertjes, kleine dorpjes bestaande uit twee of drie hutjes en opgedroogde rijstvelden. Om uiteindelijk in het Karen-dorp aan te komen. Na nieuwsgierig aangekeken te zijn door de lokale bevolking zochten we onze slaapkamer op om onze spullen te droppen. Dit "five star hotel", zoals onze gidsen het aankondigden, was niet meer dan een houten hut op palen, met op de grond een paar dunne matrasjes en een aantal klamboes. De zwijnen, kippen, koeien, honden en katten liepen er rustig omheen en onderdoor. Na het wandelen konden we wel een douche gebruiken. Ook hier simpelheid troef. Een hutje met een buis aan een kraan moest doorgaan voor een douche. Het klinkt niet erg aantrekkelijk, maar als je na een zware wandeltocht door de hitte onder de koele waterstraal staat met alleen maar tropische bomen om je heen (en een nieuwsgierig zwijntje buiten de deur) besef je dat je niet veel nodig hebt om het echte junglegevoel te krijgen. Inmiddels waren de gidsen begonnen met onze maaltijd te bereiden (op een eenvoudig vuurtje) en werden de eerste flessen Chang-bier ontkurkt. Naast goede gidsen bleken deze gasten prima koks, want de curry met aardappelen en kip ging er vlotjes in. Na de maaltijd het een en ander over de Karen-stam gehoord en de avond afgesloten bij het kampvuur (inclusief gitaar en Thaise liedjes).

Aangezien er geen elektriciteit, dus ook geen licht, in het dorp was, moest je jezelf met een kaars naar de "wc" begeleiden en hopen dat je niet op een kip, zwijn of katje stapte. De volgende ochtend, na een ietwat koude en 'harde' nacht stond er alweer een roerei met toast op ons te wachten. Snel de spullen gepakt, afscheid genomen van de mensen en te voet door de jungle en over rijstvelden. Na een uur lopen, het zou weer een warme dag worden, kwamen we bij een olifantenkamp aan. Jawel, we gingen rijden op een olifant. De twee Koreaanse meisjes op de ene, Elle en de Zweedse in het zitje op de ander. Voor Michiel was er een plaatsje gereserveerd op de kop van het beest. Enigszins onstabiel werkten we ons op onze plaatsen, nadat de olifant zich langzaam in beweging zette voor een tocht door de jungle. Eenmaal onderweg kon de olifant het niet laten af en toe een boompje langs het pad af te breken met zijn slurf. Dit tot hilariteit van de Koreaanse meisjes. Na een klein uurtje stapten we weer van onze dikhuidige tuktuk af om weer een uurtje te lopen naar waterval waar we een noodle-maaltijd aten en de voetjes lieten afkoelen in het stromende water.

Het laatste stuk van de trip ging opnieuw door dicht begroeid, heuvelachtig terrein op weg naar het eindpunt waar onze 4WD ons op stond te wachten voor de laatste activiteit: bamboo-raften. De dames namen plaats op de aan elkaar geknoopte bamboebalken (van ongeveer tien meter lang), Michiel moest een van de rafts mee helpen besturen. Omdat het zondag was, was de rivierbedding druk bevolkt. Vele locals zaten met een bier in de hand van het weer en het water te genieten. Af en toe werd er zelfs muziek gemaakt en stonden mensen te dansen in het water. Bij het eerste zicht wisten we al genoeg, deze tocht gingen wij niet droog afleggen. En inderdaad, de Thais hadden er zichtbaar lol in om ons even goed nat te maken bij het passeren. Maar omdat het 30 plus was, was dit in het geheel niet erg. Na een klein uur op het water, bereikten we het eindpunt waar onze gidsen ons stonden op te wachten om ons terug te brengen naar Chiang Mai. Zeer voldaan vielen we om tien uur 's avonds in ons bedje.

De volgende dag zouden we om 19,00 uur de nachttrein pakken terug naar Bangkok. Deze maandag heerlijk bij het zwembad in Chiang Mai doorgebracht. Inmiddels hebben we de twaalf uur durende trip achter de rug en zitten we dus weer in Bangkok. Vanavond pakken we opnieuw de trein. Nu naar het zuidelijk gelegen Surat Thani. Om vanuit daar de bus te nemen naar Krabi. Dus nog een lange rit voor de boeg. Maar zeker de moeite waard.


Bangkok, 22-05-2003

We zijn er.