Zijne Majesteit Sultan Abdülhamid II
Abdülhamid II werd geboren op 21 september 1842 in het Istanbulse Topkapi paleis. Hij was 33 jaar toen hij zijn krankzinnig verklaarde broer Murad V opvolgde als 98ste kalief der islam en 34ste sultan van het Osmaanse Huis. Na hem zouden nog twee broers volgen: Mehmet Reshad en Mehmet Vahdeddin.

WATERBEDDENCONCURRENT

  De 98ste kalief der islam, 34ste sultan van het Osmaanse Huis.


Abdulhamid II wordt door velen gezien als de ´laatste´ der Osmaanse heersers. De twee broers die na hem de troon bestegen, gingen de geschiedenis in als vago´s die het ooit zo machtige Osmaanse Rijk zouden uitverkopen aan het westen. In het jaar dat Abdülhamid in 1876 op de troon belandde waren er al eeuwen van vijandelijkheden en verbanden tussen Europa en de Turken. Er waren al vroeg overeenkomsten met de Christenen. Als Stefan Nemanja erin de dertiende eeuw in slaagt een Servisch koninkrijk te stichten wordt het huidige Zuid-Servië en Kosovo veroverd op de Byzantijnen. De Serven waren een van de uit het Oosten afkomstige Slavische stammen die zich in de zesde en zevende eeuw na Christus massaal op de Balkan vestigen. Tot die tijd is het gebied bewoond geweest door Illyrische en Romaanstalige stammen. De Albanezen beschouwen de Illyriërs als hun voorouders. Een van de zonen van Stefan I, de monnik St. Sava, sticht bovendien een van de Byzantijnen onafhankelijke Servisch-Orthodoxe Kerk. In het midden van de veertiende eeuw beslaat het Servische Rijk bijna heel het huidige Griekenland, Albanië, Macedonië en Oost-Bosnië. Kosovo is het politieke en religieuze centrum van deze staat. De Byzantijnen staan machteloos, tot zij hulp krijgen van de Turken. Zoals in 1346, toen sultan Orhan met 5.500 Osmaanse ruiters over de Dardanellen trok om de Byzantijnse keizer Johannes VI Cantacuzene te helpen. Als beloning kreeg hij de keizers dochter als bruid.

In 1349 zond diezelfde Orhan 20.000 troepen naar Thessalonika, om deze stad op de Serven te heroveren voor Johannes VI. De keizer schenkt de Osmaanse sultan Gallipoli.

Na 1355 valt Servië uiteen in rivaliserende vorstendommetjes. Tijdens de twee slagen om Marica in 1364 en 1371 breken de Osmanen de Servische verdediging. Ze breidden hun gebied uit tot in Macedonie en Bulgarije. In 1386 was Nis berijkt. De Servische prins Lazar accepteert de Osmaanse suzereiniteit.

Onrust in Anatolia zorgde er voor dat Lazar een Balkan-unie kon samenstellen die het Osmaanse leger bij Plosnik aan de Moravarivier versloeg in 1388. Murat keerde terug naar de Balkan en kwam oog in oog te staan met Lazar in Kossovo. Op 28 juni 1389, vindt de beslissende veldslag plaats. Bij Kosovo Polje (Het Merelveld) vindt het Servische koninkrijk zijn Waterloo. De slag markeert het begin van 500 jaar Ottomaanse overheersing, en vormt een belangrijke bron voor de latere Servische mythologie en het Servische nationalisme. Lazars Servische leger bestond verder uit aangeloten Wallachijnen, Bosniers en Albaneze troepen. Tijdens de slag wordt sultan Murat II vermoord, maar zoon Beyazid wint de slag. Prins Lazar en andere Servische leiders worden terechtgesteld. Bijna de helft van het Servische grondgebied valt in Turkse handen.

Hongarije slaagt er in een Christelijk Europees Kruisleger te mobiliseren, dat in 1396 optrok om Nicopolis te veroveren. Bayezid brengt het vluchtende leger zware verliezen toe. Ook Beyazit kent zijn meerdere. Hij wordt door Tamerlan gevangengenomen nabij Ankara in 1402 en sterft in de kooi die de Mongolenleider met zich meevoert.

Na een periode van burgeroorlog komt Mehmet I in 1413 als overwinnaar uit de bus. Hij stabiliseert het Osmaanse Rijk en slaat opstanden in Albanie en Transylvanie neer en veroverd Bosnia. Onder zijn zoon Murat II (1421-51) wordt de verovering van de Balkan kompleet. De Osmaans-Venetiaanse oorlog (1425-30) eindigde met de herovering van het inmiddels door Venetië bezette Thessaloniki.

Albanië was al in 1417 veroverd, maar verzet bleef opvlammen onder stamleider Gjon Kastrioti. Zijn zoon Gjergi werd als gijzelaar naar het hof van de sultan gezonden, bekeerde zich tot de islam en liet zich na zijn besnijdenis Skender noemen. In het Osmaanse Rijk wist hij op te klimmen tot Beg voor hij deserteerde en in het verzet ging.

Skenderbeg slaagde er voor de eerste keer in een deel van de Albanese stammen te verenigen. Ruim 25 jaar lang leide hij een leger dat zelden groter was dan 10.000 man in een serie overwinningen op de Osmanen leger. Zijn beroemdste slagen waren bij Torviolli (1444) tegen 25.000 Osmanen onder Ali Pasha. Bij Abulena (1457) versloeg hij een leger van 80.000 Turken. Skenderbeg's verzet werd luid toegejuigd in Europa en hij kreeg ondersteuning van Venetie en Napels. Toch delft hij het onderspit tegen het machtige Osmaanse leger. Rond 1466 veroverd sultan Mehmet II Kruja. Skenderbeg stierf twee jaar later. Aan het Albanese verzet kwam in 1479 een einde.

De Hongaar Janos Hunyadi kende soortgelijke overwinningen op de Osmanen in Transylvania. In 1443 was hij een van de leiders tijdens de Kruistocht van Varna, waarbij een Hongaars/Pools/Servisch leger de Donou overstak, Smederevo veroverde en het Osmaans leger versloeg bij Nis.

Sultan Murat II tekende een vredesovereenkomst en erkende een autonoom Servie onder leiding van George Brankovic. Dat was echter tegen de zin van het Vatikaan. Onder druk van de paus keerde het Kruisleger het daaropvolgende jaar terug. Zonder Brankovic, die zijn doel had bereikt. De christenen en Osmanen troffen elkaar in Varna. De Poolse koning Vladislav werd tijdens de vlucht vermoord. Servie en Wallachia erkende hun vazallenstatus opnieuw in het volgende jaar.

Hunyadi probeerde het nog eens in 1448. Hij plunderde Servië met een leger van Wallachijnen, Polen, Bohemen en Duitsers. Sultan Murat trof het leger te Kossovo. Tijdens de derde dag van het gevecht sluiten de Wallachijnen zich bij de Osmanen aan. Hunyadi werd tot de terugtocht gedwongen. Nog geen decade later werd Constantinopel ingenomen.

Tot twee keer zouden de Osmanen bijna Wenen hebben toegevoegd aan dat gigantische rijk dat zich uitstrekte over drie continenten. Dat grootvizier Kara Mustapha in 1683 niet door de poorten van Wenen binnentrok maakte van Lorraine en Sobieski de Eurohelden van die tijd.

In 1697 staat er opnieuw een Eurogrondleger tegenover de Turken. De door sultan Mustafa persoonlijk aangevoerde troepen aan de Tiszarivier bij Belgrado worden verpletterend verslagen. Zo´n 20.000 Turken, inclusief de Grootvizier, worden afgeslacht en een verdere 10.000 verdrinken. De slag leidde tot het Pact van Karlowitz in 1699, waardoor de Habsburgers heel Hungarije en Transylvanië van de Osmanen overnemen, behalve de Banat van Temesvar.

In het jaar dat Abdülhamid in 1876 op de troon belandde, verklaren Servie en Montenegro hem de oorlog. Turkije heette 'de zieke man van Europa', omdat het Turkse rijk al tientallen jaren gestaag aan het afbrokkelen was. Nadat Servie en Montenegro hem de oorlog hebben verklaard spoeden zo´n 3.000 Russische vrijwilligers naar het gebied om hun geloofsgenoten bij te staan.

Generaal Cherniaev, de held van het Russische succes in Centraal Aziê, nam het commando over. Maar na de Slag om Morava en de Slag van Djunis in october van Abdulhamids kroningsjaar wordt Servia slechts gered door een Russisch ultimatum.

Abdulhamid wenst slechts vrede en tekent de wapenstilstand. In Bessarabia verenigen zich 200.000 Russische troepen. De wapenstilstand en daaropvolgende verdrag in februari 1877 diende helaas niet voor de vrede. De Russen hadden respijt nodig om hun vijandelijkheden te kunnen hervatten in het volgende stadium van de Russische-Turkse oorlog.

Wallachie en Moldavie werden autonome provincies binnen het Turkse Rijk na het Pact van Edirne (Adrianopel) in 1829. Ze vormen samen in 1868 een nieuwe provincie, Romania, die zich onafhankelijk van het Turkse Rijk verklaard na afloop van de Russo-Turkse oorlog in mei 1877.

Zowel de mogendheden van Europa als Rusland kozen assertieve tegenstanders van het Osmaans gezag en ondersteunde deze in hun nationalistische streven. In het westen regageerde men op elke veronderstelde dreiging uit het oosten.

In 1892 vormden Frankrijk en Rusland de Tweebond. Wanneer de Fransen vanaf het begin van de eeuw nauwere banden aankopen met Groot-Brittannië, is dit niet naar de zin van de Duitse Keizer Wilhelm II.

In 1900 was het nog steeds de baas over grote delen van het huidige Griekenland, Servië en Bulgarije. Daar woedden wel voortdurend nationalistische opstanden, die de Turken de kop indrukten. De Balkan heette daarom 'het kruitvat van Europa'.Vijf Balkanstaten hadden zich in de loop van de negentiende eeuw ontworsteld aan het Turkse juk: Roemenië, Bulgarije, Griekenland, Servië en Montenegro. Zij loerden op de resterende Turkse bezittingen in Europa. Hun etnische en godsdienstige verdeeldheid had gemeenschappelijk optreden altijd in de weg gestaan. Het uur der waarheid kwam in 1911, toen de Italianen de Turkse bezittingen in Noord-Afrika aanvielen. Nu of nooit, dachten de vijf Balkanlanden, en zij vormden met Russische hulp en na moeizame onderhandelingen de Balkanliga.

Afgesproken werd dat de koning van Montenegro de vijandelijkheden zou beginnen. Zo geschiedde. Na een plechtige ceremonie vuurde hij op 1 oktober 1912 een kanonschot af naar Turks grondgebied, waarmee de eerste Balkanoorlog begonnen was. Servië, Bulgarije en Griekenland mengden zich in de strijd, die voor de Turken spoedig dramatisch verliep.Het oorlogsrecht werd grof vertrapt. Uitgeputte Turkse krijgsgevangenen kregen onverwijld de kogel, zoals de verslaggever van de Katholieke Illustratie met eigen ogen had gezien. ,,Dan smeekten hunne stemmen nog om medelijden en erbarming, dat de lucht er van trilde, maar in oorlogstijd schijnt alle menschelijk gevoel verstompt en kent men slechts hardheid en geweld. Een Servische soldaat naderde de gevallen Turkschen krijgsgevangene, die met zijn laatsten krachten zijn lichaam nog keerde en wentelde als om het tegen den kogel te beschermen, maar het schot knalde onverbiddelijk... een gil... en alles was gedaan.''Bij het tekenen van de vrede van Boekarest (10 augustus 1913) stond Turkije nog maar met één voet in Europa, tot op de huidige dag. Kosovo werd toegewezen aan Servië. Dit leidde voor het gebied tot een periode van terreur en Servisering.

In 1914 komt rivaliteit der grootmachten tot ontploffing. De gedachte dat het Balkanconflict niet gelokaliseert kon worden bleek een zelfvervullende voorspelling.

In 1914 meende het Habsburgse Oostenrijk dat het de Balkan moest domineren om haar multinationale keizerrijk onder controle te houden. Rusland daarentegen voelde dat het de Habsburgers diende tegen te werken vanwege haar grote strategische belangen in de Turkse Bosporus. Duitsland vond de Habsburgers onmisbaar voor het wankele evenwicht tussen de grootmachten die zich als aasgieren op het afbrokkelende Osmaanse Rijk werpen. Tegenstellingen worden bewust aangewakkert. Als Thessaloniki met de verbannen sultan Abdulhamid in handen van de vijand dreigt te vallen, wordt hij hals-over-kop naar het Beylerbeypaleis in Istanbul gebracht, waar Abdulhamid op 10 februari 1918 zal sterven.

Zoals de traditie wil, worden alleen in functie gestorven sultans in een eigen mausoleum begraven. Abdulhamid II werd bijgezet in het al overvolle mausoleum van Mahmud II. Zijn opvolger, broer Mehmed V Reshad zou wel een nieuw grafmonument krijgen. En waar het graf van de laatste van de 4 broers die de sultanstroon bestegen ligt, weet niemand. De laatste sultan Mehmet VI Vahdeddin stierf in ballingschap in San Remo en werd begraven in Damascus. De exacte ligging van het graf is onbekend. Ergens onder een parkeerterrein.


Abdülhamid II volgde in 1976 zijn krankzinnig verklaarde broer Murad V op en zou zelf na 33 jaar onttroond worden in 1909.

Abdülhamid II werd geboren op 21 september 1842 in Topkapi (Istanbul) als zoon van Abdülmecid en Tirimujgan Kad-in Effendi. Zijn kinderen: Prins Mehmed Selim (11 januari 1870- kinderen: Nemika Sultan, geb. 26 april 1887; Abdülkerim, geb. 26 juni 1906); prinses Zekiye Sultan (geboren op 12 januari 1871); prinses Naime Sultan (geboren op 5 augustus 1876); prins Abdülkadir (geboren op 16 januari 1878, zoon Orhan, geb. 13 juli 1908); prins Ahmed Nuri (geboren op 11 februari 1878); prinses Naile Sultan (geboren op 9 februari 1884); prins Mehmed Burhanettin (geboren op 19 december 1885, kinderen; Fahrettin geboren op 14 november 1911; Osman Ertegrul geboren op 18 augustus 1912); prinses ,Sadiye Sultan (geboren op 30 december 1886); prinses Aischa Sultan (geboren op 1 november 1886); prinses Refia Sultan (geboren op 15 juni 1891); prins Abdürrahim (geboren op 14 augustus 1894, huwde in 1919 met prinses Emine, derde dochter van Abbas Hilmi van Egypte, belande na de afschaffing van het Osmaanse huis in grote financiele problemen en moest zelfs zijn gouden tanden verkopen op zijn schulden te betalen voor hij uiteindelijk zelfmoord pleegde); prins Ahmed Nureddin (geboren op 22 juni 1901); prins Mehmed Abid (geboren op 17 september 1905).

Abdülhamid II stierf op 10 februari 1918 en ligt begraven in het mausoleum van Mahmud II aan de Divanyolu in Istanbul.


E-Mail | | Home


Daycounter ©™

All sites © 1999 by Mohamed el-Fers. VRIJWARING: Aan deze documenten kunnen geen garanties worden ontleend/DISCLAIMER: The documents are provided as is. No warranties are made as to its correctness.