Bezoek het forum lokale media 1971-2001 De Staatskrant 30 jaar - Editie

Hoera, Patijn is weg

Nu Cohen nog...

Hij is weg. Officieel werden er vette krokodillentranen geplengd op zijn afscheidsfeestje. De Haagse burgemeester van Amsterdam zou de stad minsten zo geweldig hebben bestuurd als Alexander de Grote destijds de Griekse Wereld bestierde. Zijn "amiabele uitstraling" moet groter zijn geweest als die van de Here Jezus zelf. Begin deze maand nam hij afscheid. Buiten het Concertgebouw stonden busjes bomvol ME-ers klaar om er voor te zorgen dat niemand dit feestje van hielenlikkers en hogeboordenslijmerds zou verstoren. De afscheidsreceptie vond plaats onder de strengste veiligheidsmaatregelen. Politie scheet bagger voor nieuwe verstoringen, net als bij Patijns afscheid van de gemeenteraad, tien dagen eerder.

Toen hadden een twintigtal actievoerders een rotje afgestoken en kaarsen, planten en een kerstboom omver geschot en flink gescholden op de burgemeester. "Er vielen geen gewonden" wist Trouw. Jammer dat het groepje pas het stadhuis binnendrong aan het einde van de receptie. Premier Kok en doelwit Patijn waren al vertrokken.

Het gerucht ging dat het bij het grootste afscheid in het Concertgebouw zou gaan knallen. De tijdens de Eurotop door regent Patijn totaal onwettig opgesloten en afgevoerde demonstranten zouden wraak komen nemen. Freek de Jonge wist het nog. 'Actievoerders riepen altijd: Patijn zwijn, Van Thijn zwijn en Polak zak.

AT5 had een afscheidsvideo gemaakt waar de slijm vanaf droop. Want Patijn vulde jaarlijks de miljoenen aan die deze stadszender te kort had. Ook het ongesubsidieerde MokumTV had een afscheidsviceo gemaakt. Die zou op Eerste Kerstdag worden uitgezonden. Ging niet door omdat een technicus van Salto weigerde deze band af te spelen "uit technische overwegingen".

Massaal leed men aan een Oostindisch Geheugenverlies. De stijve regentenzoon uit Den Haag trad in 1994 aan met de opdracht om Amsterdam op te heffen en er een stadsprovincie van te maken. Beatrix, zijn ex-danspartner, had maar een wens: de stad die haar huwelijk en kroning tot een slachtveld maakte, op te heffen. Op te splitsen in een aantal dorpen met in niets aan Amsterdam herinnerende namen als Westerpark en Bos en Lommer. Een referendum met een uitkomst die je aan de goede oude tijd in Bulgarije deed denken hield hem toen tegen. Patijn koos eieren voor zijn geld en sloeg als een blad aan de boom om. Hij beloofde zich plotseling hard (en stijf) te maken vóór Mokum.

Patijn leerde we kennen als de man die de coffeeshops aan banden legde. Nee, Patijn had nog nooit een kruimeltje hash gerook, maar liet zich zeer discrimerend uit over het coffeeshopbeleid, want "als ik in het buitenland ben, zeuren ze daar altijd over". Geen nieuwe vergunning als je zaak ook maar een paar meter verplaats wordt, Zoals Dr. Shoe en tal van andere hardwerkende ondernemers in deze branche mochten ervaren.

Patijn was ook de man die graag zag dat er hard zou worden ingegrepen als de fietser zijn hand niet uitstak bij het afslaan, Onder zijn gezag zou de politie niet langer werkeloos toekijken als de fietsverlichting na zonsondergang niet werkt.. Vijftig gulden boete voor het negeren van rood. Dertig gulden voor het ten onrechte geven van signalen (je hand uitsteken terwijl je niet door de bocht gaat)... Patijn zijn naam is klein.

Zo liet hij smerissen de Wallen opgaan om voor hem "aanstootgevende" briefkaarten in beslag te nemen. Want daar stoorde hij zich "ontzettend aan". Ook wenste Zijne Burgemeesterlijkheid niet dat het terras "een verlengstuk van thuis" zou worden. Ook de uitbaters van nachtzaken zag je niet op zijn afscheidsfeestje.

Patijn kon wel goed liegen. Bij zijn laatste raadsvergadering moest hij, na eerdere ontkenning, toegeven dat agenten in burger borden met leuzen als 'Palestina vrij' droegen in tijdens een demonstratie. MokumTV filmde de demo. Eindelijk agenten die begrepen dat je niet zomaar een land kan inpikken om er de oorspronkelijke bewoners van te verjagen. Patijn vond dat dat best mag, had eerst categorisch ontkend en beweerd dat pro-Paletina-agenren "volstrekt onaanvaardbaar" waren. Totdat Kalt van Amsterdam Anders/De Groenen hem foto's liet zien van de 'stillen' met hun leuzen. Toen heette het plotseling dat de smeris probeert "op tactische wijze met demonstraties om te gaan. En betreurde Patijn "het zeer dat ze nu grenzen hebben overschreden". Propagandachef Wilting liet onmiddellijk weten dat de agenten 'absoluut geen verkeerde bedoelingen hadden'. Hoezo verkeerde bedoelingen. Mag je dan niet vinden dat er eindelijk eens een einde moet komen aan de bezetting van Palestina? Volgens Wiltink zou het "een ondoordachte actie'' zijn geweest.

Met de hete adem van twee bussen opgefokte ME´s voor de deur kozen de meeste sprekers eieren voor hun geld. Zijne Heiligheid de Paus zou blozen bij de onverbloemde loftuitingen aan het adres van de zo onzettend 'aimabele' regent. Als je niet beter wist zou je bijna gaan geloven dat God zelf tijdelijk in Amsterdam had geregeerd.

"Polak zak, Patijn zwijn". Voor de dichtende actievoerders ´zal het heel moeilijk worden iets op Cohen te vinden´ liet Freek de Jonge weten.

Job Cohen, de uit Heemstede afkomstige opvolger van Patijn. keek bezorgd. Natuurlijk wist hij wel wat op Cohen rijmde, maar die De Jonge moest het niet te bont maken, dat was duidelijk. Patijn zelf leek zich even te verslikken. Vrouwlief Elisabeth leek bezorgd. Patijn zwijn, Polak zak? Je kon een speld horen vallen. Een fragment later barste Zijne Burgemeesterlijkheid uit in de amiabele lach. Dat was het teken dat ook de overige genodigden was toegestaan ontzettend te lachen over De Jonge´s grol. Freek liet weten dat hij het liefst in het vel van Henny Huisman had willen kruipen. Je zag Patijn denken... "Henny Huisman, kèn ik die? Op welke afdeling zittie dan? Freek begreep zijn blik en galmde door de zaal: ''Die van de Surpriseshow op de televisie. Dan zou ik nu de deur laten openen en dan zou daar de familie Gümus staan. 'Vanaf vandaag mogen zij in Nederland blijven,' zou ik zeggen.''

Patijn had zich hard gemaakt voor deze slachtoffers van het beleid van een land dat zich erop voorstaat altijs zo gastvrij te zijn geweest. Zijn actie uitzetting van de Turkse kleermakersfamilie te voorkomen kun je niet echt een succes noemen. Ondanks zijn verwoede pogingen werden ze gewoon op het vliegtuig gezet.

Nee, de familie Gümüs verscheen niet op Patijns afscheid. Ondanks alle geruchten in de zaal. Tja... Schelto Patijn. Hij leek volgens een verslaggever van het Parool 'een soort grote knuffelbeer' geworden.

Het slijmerige glimmende middelpunt reageerde op karakteristieke wijze: hij stak zijn armpjes in de lucht, knuffelde en aaide de artiesten op het podium en wierp kushandjes naar het streng geselecteerde publiek - "prominenten aan tafeltjes in de zaal, minder vooraanstaanden op het balkon." liet het Parool weten. Knuffel zelf bromde dat ''deze beer niets leuker vindt" dan ondergesmeerd te worden met honing. Maar dat hij zich nu terug trekt met zijn vrouw "in zijn hol.''

Waar hij thuis hoort.

''Patijn zwijn heette het. Maar wat rijmt er op Cohen?''

Opticien, mechanicien...

Schelto P. liet weten zijn opvolger Cohen "zoveel mogelijk bij te staan".Job C. betrad aan het eind van de avond het podium met de angstaanjagende mededeling: ''Ik ga beginnen op de manier waarop Schelto het heeft gedaan.'' God behoede het.


Stadsdeel-beschermheiligen

Het Comité-Generaal OLVrouw ter Staats bepaalde onlangs de heiligen die specifiek worden aangeroepen voor de stadsdeelraad in het jaar 2001. Met deze nieuwe aanpak zal men nu rechtstreeks beroep kunnen doen op de persoonlijke naamsheiligen van onze stadsdeelraadsleden. In de vorige krant las u dat de PvdA en VVD dezelfde beschermheilige delen.

AMSTERDAM ANDERS: SINT ANGELINUS

De heilige Benedictijner abt Anglinus is de naamsheilige van deelraadslid mevrouw A.L. (Angeline) van der Pol van Amsterdam Anders. Toen Angelinus tot de 10de abt van het klooster Stovelot-Malmedy nabij het Belgische Luik werd gekozen, leidde dit tot heftige protesten. Sint Angelinus stierf in het jaar 768 en de feestdag van deze heilige is op 28 oktober. In het Musée Georges Borias (30700 Uzès, Frankrijk) heeft men een beschilderde stoel die aan Sint Angelinus wordt toegeschreven).

D66: SINT JEROEN

J.J. (Jeroen) v. Brederode van D66 is vernoemd naar de in het jaar 856 door de Vikingen vermoorde priester Jeroen uit Noordwijk . Als men honderd jaar na zijn dood zijn graf opend stroomt de 'allerzoetste geur uit het gebeente van de martelaar'. Sint Jeroen uit Noordwijk was in de middeleeuwen een populaire heilige in Kennermerland. Men vereerde hem als patroon tegen verloren zaken. Een relikwie van Jeroen wordt bewaard in het aan hem gewijd parochiecentrum in de Van Limburg Stirumstraat 24, 2201 JP Noordwijk. De feestdag van de heilige Jeroen is op 17 augustus

GROEN LINKS: SINT SIGRID

Sigrid, soms ook als als Sigfrid geschreven, stierf in het jaar 690. Hij was een dekaan en stond bekend vanwege zijn enorme kennis en fragile gezondheid. Hij werd tijdelijk als abt gekozen in 688. De naamsheilige van deelraadslid mevrouw Sigrid Raben is dankzij de toewijzing van het Comité-Generaal OLVrouw ter Staats tevens de nieuwe schutspatroon van Groen Links Westerpark. Sigrid feestdag is op 22 augustus.

BUURT&WESTERPARK: SINT LEEN

Een van de Martelaten van Gorkum was Leen of Leonardus Wegel. Zijn achternaam wordt soms ook als Veckel of Wickel geschreven. Leen was een priester in Gorkum tot hij in 1572 op brutale wijze werd vermoord door de Calvinisten. Zijn heiligverklaring was in 1867. De feestdag van deze naamheilige van stadsdeelraadslid Leen van den Berg (Buurt en Westerpark) is op 9 juli.

VVD + PVDA: DE ZALIGE ANNEMARIE

Mevrouw A.M. (Annemarie) Martens (VVD) en stadsdeelvoorzitter Annemarie Hoogland (PvdA) delen naamszalige Annemarie Taigi (1769 - 1837). Deze allerzaligste schutspatroon werd geboren in het Italiaanse Sienna als dochter van drogist Giannetti. Na haar vaders faillisement belande Annemarie in Rome, waar ze in 1790 met een butler trouwde en snel faam maakte als waarzegster voor koningen, kardinalen en andere Vatikaanse kopstukken. Allen wilde ze Annemarie raadplegen. Na haar dood waren het vooral de katholieke bobo´s die haar cult verspreidde. Toch zou het nog tot 1920 duren voor ze werd zaligverklaard. De feestdag van deze Zalige Annemarie is op 9 juni.


m6   En toen liep hij plotseling op het Van Limburg Stirumplein: toen nog Moulay Mohamed, de huidige koning van Marokko.

Plotseling stond hij daar op het Van Limburg Stirumplein. De huidige koning van Marokko was nog kroonprins en liep in 1993 een aantal maanden stage in Brussel. Door de week werkte hij direct onder de toenmalige president van de Europese Commissie, Jacques Delors. Naar later bekend zou worden, kwam prins Moulay Mohamed in die tijd bijna elk weekend naar Amsterdam. Slechts in gezelschap van 1 lijfwacht, Hassan. De Hassan zou nadat de kroonprins weer lang en breed terug was in Marokko nog een tijdje aan de Nassaukade wonen.


De laatste rit

Voor de meeste bewoners uit de buurt gaat hun laatste rit naar de sfeervolle, fraai aangelegde begraafplaats Vredenhof aan de Haarlemmerweg. Ingeklemd tussen een molen, tapijthal, Haarlemmertrekvaart en de Centrale Markthallen.

Leo Fuld, Johnny Jordaan en Johnny Meijer liggen hier begraven. Johnny Jordaan heeft een klein wit steentje. ´Hier rust onze lieve Johnny Jordaan´ staat er op te lezen. Hij ligt begraven in het graf dat hij destijds voor zijn moeder kocht. Een ‘volkstuin van de herinnering’ noemde filmer John Appel de begraafplaats, die hij in beeld bracht in zijn documentaire "Vredenhof" uit 1997. De documentaire bevestigde volgens Hans Bouman destijds in de VPRO gids ´de indruk van hechte familiebanden en een innig verlangen naar samenzijn, die Vredenhof al bij een eerste bezoek uitstraalt.´ Appel portretteerde vier vaste bezoekers van de honderd jaar oude begraafplaats; mensen die dagelijks, vaak op vaste tijdstippen, het graf van respectievelijk hun vrouw, zuster of moeder bezoeken.

Het Wijkcentrum organiseerde afgelopen jaar een succesvolle excursie naar deze dodenakker. Ook wij gingen er weer eens kijken. Er is een groep van ongeveer dertig zeer regelmatige bezoekers. Mensen die elkaar allemaal kennen en een bijzondere verbondenheid met elkaar hebben, maar die nooit bij elkaar over de vloer komen, geen vrienden zijn in de traditionele zin van het woord. Er liggen tal van bekende namen: leden van draaiorgelfamilie Perlee. Op de laatste rustplaats van voetballer Bertus de Munk zijn een stenen bal en voetbalschoen geplaatst. En stevig brok rots markeert het graf van Co Failleé, bekend van het Jordaancabaret en kleinzoon van de legendarische "Na Druppel". De rots die nu zijn graf siert had hij destijds zelf van een vakantie meegenomen.

Johnny Jordaan

Bij het onopvallende familiegraf van de legendarische volkszanger Johnny Jordaan treffen we een ouder echtpaar aan, dat helemaal uit Breda is gekomen. "Hij is dan wel tien jaar dood, maar door zijn muziek leeft hij verder" antwoord de man. Ze komen er "zo om de drie, vier weken".

Johnny in zijn autobiografie ´Ze kunnen van me zeggen wat ze willen`: Vier jaar na mijn moeders dood had ik geld. Het eerste wat ik toen gedaan heb, is een graf voor haar kopen, Mijn moeder werd opgegraven. Daarvoor moest je toestemming hebben van de burgemeester. Vier jaar na haar dood heb ik mijn moeder nog gezien. Daar stond ik op, omdat ik maar bang was dat er iemand anders in dat dure graf kwam te liggen. Toen ik haar had teruggezien, viel het verdriet van al die jaren van me af. Op de herbegrafenis heb ik ook niet meer gehuild. M´n moeder was hetzelfde als toen ze er in ging. Alleen was ze een beetje tanig geworden en het haar een beetje doffig. Verder was het mijn moeder nog. Op de nieuwe begrafenis heeft het orgel de mooiste nummers gespeeld. Ook de liedjes die ik toen zong: ´Moeder ik ben toch zo blij als je lacht´ en ´Het Angelus klept in de verte´. Dat was een lievelingsliedje van d´r. Ze heeft een prachtige herbegrafenis gehad in een eigen graf.´

Johnny Meijer en Leo Fuld

Bij Johnny Meijer prijkt een marmeren accordeon op zijn graf. Daar moest destijds nog een benefietconcert voor worden georganiseerd, omdat het enige wat er op het graf van ´s werelds beste accordeonist alleen een piepschuimen accordeon als rest van een bloemstuk de plek markeerde.

Prominent is de roodmarmeren sarcofaag van de Keizer van het Jiddische lied, Leo Fuld. Het graf heeft naast de joodse data van zijn geboorte en overlijden ook de beginnoten van zijn grootste hit My Yiddische Mame gebijtelt. Een zondagmiddag is het ideale tijdstip voor een bezoek aan begraafplaats Vredenhof. De weduwe Fuld, Bep van Manen, was nog geen jaar met de zanger getrouwd toen hij op 84-jarige leeftijd overleed. Ze komt vaak op zondag met de bus uit Wittenburg. Bij het Centraal Station stapt ze over op lijn 18, die haar tot voor Vredenhof voert. Ze is een van de vaste klanten van het bloemenstalletje bij de begraafplaats. In tegenstelling tot de joodse traditie, geen bloemen maar steentjes op een joods graf, was Fulds laatste vrouw niet joods. Zij bepaalde ook dat Leo uiteindelijk niet bij zijn moeder op de joodse begraafplaats, maar op het "algemene" Vredenhof kwam te liggen. "Want anders had ik geeneens bij de begravenis aanwezig mogen zijn. Bij de joden worden vrouwen niet toegelaten tot de begraafplaats". Hoewel Fulds graf zowel de westerse als de joodse data weergeven, herinnert de grafsteen in niets aan een typisch joods graf. De plaatsing van de steen had niet met de daarbij gepaard gaande joodse rituelen plaats. Leo wordt wekelijks postuum ontjoodst als zijn weduwe er een flinke bos rouwbloemen plaatst en de steentjes van het graf zwiept.


DE JORDAAN MOET BLIJVEN BESTAAN ... Zo klonk het in 1971 bij onze buren in de Jordaan. De gemeente had grootse sloopplannen. De bewoners protesteerde met het schitterende lied: De Jordaan moet blijven betsaan, zoals hij is, zoals hij was, zo moet hij blijven... Het had eigenlijk door Johnny Jordaan gezongen moeten worden, maar die was min of meer de Jordaan ontvlucht. Na omzwervingen in Zandvoort, Rotterdam, Antwerpen en Spanje zou de Keizer van het Nederlandse lied zich uiteindelijk in de Staatsliedenbuurt vestigen: aan het Frederik Hendrikplantsoen om precies te zijn.


Fascimil bewaarexemplaar van de voorloper van deze krant uit 1971

Wat gebeurde er in 71?

In maart 71 speelt de zgn Dennendal-affaire. De Telegraaf keert zich tegen de onconventionele methoden bij de zwakzinnigezorg in de Willem Arntszstichtin in Den Dolder.

In april 71 hebben er Tweede Kamerverkiezingen plaats. KVP, AR en CHU scoren met hun gezamelijk urgentieplan en vormen met VVD en DS´70 het kabinet Biesheuvel. De ex-PvdA-ers van DS´70 haalden maar liefst 8 zetels met als lijsttrekker de zoon van de op het Haarlemmerplein geboren Willem Drees. PvdA, D66 en PPR vormen een schaduwkabinet.

In oktober wordt het Haringvliet afgesloten, krijgt de nieuwe zendgemachtigde TROS de b-status en verschijnt de Evangelische Omroep ten tonele.


Johnny Jordaan leeft voort

Vorige week verscheen er opnieuw een boek over het fenomeen Johnny Jordaan. Op dit moment wordt bij de VPRO een driedelige drama-serie over de beroemdste bewoner van de Staatsliedenbuurt vertoond. Johnny woonde tot zijn dood in 1989 aan het Frederik Hendrikplantsoen en ook daarna verliet hij zijn Staatsliedenbuurt niet. Op Vrederhof aan de Haarlemmerweg rust Johnny samen met de keizer van het jiddische lied Leo Fuld en ´s werelds beste accordeonist Johnny Meijer.

Het begon tijdens een door platenmaatschappij Bovema georganiseerd zangconcours in 1955 in hotel Krasnapolsky. Johnny won met ´De Parel van de Jordaan´ de eerste prijs. Tante Leen (1912-1992) werd tweede met het nummer ´Hand in hand´. De levenswandel van de als in 1924 als Jan van Musscher in het Wilhelmina Gasthuis geboren zanger gaf vaak aanleiding om over hem te schrijven: Johnny kon niet met geld omgaan en raakte failliet, Johnny verliet zijn vrouw om met een vriend te gaan samenwonen en verliet de Jordaan om er nooit meer te wonen. Johnny opende een café´s in achtereenvolgens Rotterdam, Antwerpen en aan de Spaanse Costa del Sol. Over Johnny was altijd wel iets te schrijven. Ook nadat hij op 8 januari 1989 is overleden. Onlangs schreef Bert Hiddema (biograaf van o.a. Johan Cruijf) een nieuw boek over dit fenomeen. Zijn tweede biografie over de populairste zanger die Nederland ooit kende. Dit jaar is het tien jaar geleden dat er een ´oorlog´ tussen de Staatsliedenbuurt en de Jordaan uitbrak om de ´eer´ een straat naar Johnny te mogen vernoemen.

De bij het Wijkcentrum aangesloten werkgroep Johnny Jordaan nam het initiatief tot straatnaamswijziging. De rotonde van het Frederik Hendrikplantsoen zou Johnny Jordaanrotonde moeten gaan heten. Dat schoot één man uit de Jordaan in het verkeerde keelgat: hij wilde dat de parkeerplaats voor zijn eigen huis het Johnny Jordaanplein zou moeten gaan heten, hoewel Johnny absoluut niet met deze plek had uit te staan.

De Werkgroep Johnny Jordaan bestond oorspronkelijk uit Jerry Derby, Bob Morriën en Mohamed el-Fers en zou later bekend worden als IJJ, Initiatiefgroep Johnny Jordaan. Op deze foto, gemaakt door Bram den Hollander voor het Amsterdams Stadsblad is de plaats van Bob Morriën ingenomen door Nick Draijer.  

PARKEERPLAATS VS PLANTSOEN

Het begon in 1991, toen beeldhouwer Kees Verkade Verkade de opdracht kreeg om een beeld te maken van de zanger. Er werd een uiterst succesvolle galavoorstelling in Carré georganiseerd om geld in te zamelen om het beeld te bekostigen. Over de plek waar het beeld moest komen werd felle discussie gevoerd. Meest geêigende plek was ongetwijfeld het Frederik Hendrikplantsoen, maar dat lag nèt buiten de Jordaan. De plek waar de buste uiteindelijk werd onthuld was omstreden: op een parkeerplaats aan de kop van de Elandsgracht, pal voor een foeilelijk elekticiteitshuisje. Tante Leen, Johnny's zangpartner en hartsvriendin, was in haar laatste levensjaar toen het beeld in 1991 onthuld werd. Ook zij verbaasde zich over de plek. ´Waarom hier? Jongen, ik zou het echt niet weten, want zover ik weet hebben Johnny of Tom (Slierendrecht, de levenspartner van Johnny) hier nooit zijn auto geparkeerd´. Het beeld van Tante Leen, eveneens van Kees Verkade, werd in 1994 naast dat van Johnny geplaatst. Later kwam daar nog een totaal ander beeld van een andere kunstenaar bij van accordeonist Johnny Meijer. Kees Verkade protesteerde eerst al tegen de plaatsing op de parkeerplaats, en dreigde op tv later zelfs zijn beelden te laten verplaatsen naar het Frederik Hendrikplantsoen.

EXPLODERENDE EMOTIES

Dankzij de Initiatiefgroep Johnny Jordaan ontstond er weer nieuwe belangstelling voor het ongekende fenomeen JJ in de Nederlandse muziek. Op 7 november 1994 starte bij StaatsTV2 en vervolgens bij MokumTV de continuing story of Johnny Jordaan. Uit dit programma bleek dat Johnny Jordaan een heel gevoelige man, die alleen met zingen zijn emoties de baas kon blijven. Wie ook moeite had met zijn emoties was Hann Bastor, bewoner van een etage aan de Elandsgracht. Die ontstak in woedde toen de IJJ een aanvraag tot straatnaamwijziging indiende voor het Frederik Hendrikplantsoen. De plek waar Johnny na zijn binnen- en buitenlandse avonturen weer terugkeerde en tot zijn dood geleefd had zou Johnny Jordaan-rotonde moeten gaan heten. Dit nadat er was gecontrolleerd of iemand anders al een aanvraag had ingediend en in overleg en met toestemming van Johnny´s levenspartner Ton Slierendrecht. Deze aanvraag deed Hanny Bastor, de man die tegenover de beeldentuin aan de Elandsgracht woonde en zich het toezicht op dit ´heiligdom´ had toegeëigend, exploderen. Het gevecht over welke plek zich met de naam van de overleden zanger zou mogen sieren werd voor de camera´s van de pers uitgevochten. ´Oorlog om de eer van Johnny´ kopte de Staatskrant en de landelijke pers volgde. Er werd flink met modder gesmeten. Bastor over de uit de Staatsliedenbuurt afkomstige Initiatiefgroep Johnny Jordaan (IJJ): ´We hebben niks tegen negers en Turken, maar ze moeten wel van onze Johnny afblijven´. Uiteindelijk besloot de IJJ ´vrede te tekenen´. Voor de camera´s schudde men de handen met éénmans-actiegroep Hannie Bastor. ´Laten de specialisten maar bepalen welke plek het beste naar Johnny kan worden vernoemd´ liet IJJ-woordvoerder Bob Morriên via de Wereldomroep weten. Echte fans betreuren het dat het stadsdeel geen enkel initiatief ontplooide om de werkgroep te ondersteunen in haar streven. En dat terwijl de Commissie Straatnamen de werkgroep steunde. Wethoudster Guusje ter Horst veegde echter haar reet af met het negatie advies van de Commissie Straatnamen over de herbenoeming van de parkeerplaats en besloot op eigen houtje schuin tegenover haar woning gelegen middenstrook van de Elandsgracht om te dopen in het Johnny Jordaanplein. Bij de officiele doop van de parkeerplaats in 1995 ontkende Ter Horst voor de camera van MokumTV respectievelijk een relatie met Bastor te hebben of door deze te zijn bedreigd.

MAXIMALE KIJCIJFERS

Tot vandaag de dag is Johnny elke maandag bij MokumTV te zien en te horen. In dit ongesubsidieerde en onbetaald gemaakte programma halen coryfeeën herinneringen op over dit unieke fenomeen in de Nederlandse muziekgeschiedenis. Waaronder Pi Vèriss, schrijver van o.a. Geef mij maar Amsterdam, Ton Slierendrecht, Johnny levenspartner, JJ- en Tante Leen-chauffeur Peter Pols, componist Harry de Groot, biograaf Bert Hiddema en zangeres Truce Speijck. De vorig jaar overleden Pi Vèriss: ´In Hilversum hebben ze verdomd weinig beeldmateriaal van Johnny. Er werd daar een beetje op deze volksheld neergekeken. Het was ondenkbaar dat zijn muziek door de Vrijzinnig Protestantse VPRO of de VARA ten gehore werd gebracht, Vooral de Vereniging Arbeiders Radio Amateurs (VARA) vond zijn muziek absoluut ogeschikt voor de socialistische arbeider. De VARA ging zelfs zo ver dat ze wist te voorkomen dat de zanger tijdens een nationaal programma ter gelegenheid van koninginnedag, zoals ze dat zeiden, ´de ether zou vervuilen´. Alleen bij de AVRO klonk het Saberiyee, saberiyosiyah´, aldus Vèriss. Het weinige Hilversumse beeldmateriaal uit de hoogtijdagen van de zanger stamt van de AVRO. Veel is het niet, een paar liedjes. En een kort Polygoon-bericht van de rijtoer die Johnny door de Jordaan maakte ter gelegenheid van zijn twaalfeneenhalf jarig huwelijk. Hilversum liet destijds de kans liggen om beelden te maken van het ongekende fenomeen Johnny Jordaan. Johnny stond te popelen, maar ze moesten hem daar niet. Net als in Hollywood probeert Hilversum deze historische vergissing enigzins goed te maken middels een re-make van de gebeurtenissen zoals die destijds plaats hadden. Op dit moment bij de VPRO de laatste hand aan een driedelig docu-drama over de zanger. Eerder was er al een musical, ´O Johnny` waarin de rol van Johnny werd gespeeld door Rob van de Meeberg. Het enige beeldmateriaal van Johnny Jordaan aan het begin van zijn carrière is door Pi Vèriss geschonken aan MokumTV. Schokkende 8mm films uit 1955 en ´56, gemaakt tijdens plaatopnames en huldigingen. De zanger was zo populair, dat als hij ergens optrad, burgemeester en wethouders aan de gemeentegrens stonden opgesteld en Johnny per koets zijn tocht voortzette naar de zaal waar hij zou optreden. Heel bijzonder zijn de beelden die Vèriss maakte van de huldiging van Johnny Jordaan in Hilversum. De zanger met dochter Willeke en vrouw Tottie in een open limousine, voorafgegaan door een muziekcorps. Hoe goed de VPRO alles probeert te reconstrueren, de echte beelden zie je alleen bij Salto op de maandagavond om 10 uur.

ILLEGAAL STAATSKRANTJE - ORGAAN VAN DE STAATSLIEDENBUURT AMSTERDAM

Forum lokale media

[MokumTV logo]

Dit Staatskrantje is een illegale uitgave van het officieel orgaan van Wijkcentrum Staatslieden-, Hugo de Groot-, Fannius Scholten- en Marcantibuurt in stadsdeel WP te Amsterdam (oud) West .

All sites © 2001 Mohamed el-Fers

Van Mohamed el-Fers verscheen:
Jacques Brel ISBN 90-5330-245-X (voor België ISBN 90-5312-113-7);
Oum Kalsoum ISBN 90-5330-036-8;
Bob Marley ISBN 90-5330-015-5;
Columbus ISBN 90-5330-032-5;
Mehmed VI Vahdeddin, de laatste sultan ISBN 90-5330-023-6;
Istanbul ISBN 90-5330-240-9 (1e druk 90-5330-054-6);
Hoe gevaarlijk zijn de Turken? (Mohamed el-Fers en Chris Nibbering) ISBN 90-9011-752-0;
Ramadan, meer dan vasten (Mohamed el-Fers en Veyis Güngör) ISBN 90-736-1613-1.
NU ON-LINE
Encyclopedie van Hollandse Heiligen

Playwrights:
Amsterdams Mirakelspel (1991, première in Westergasfabriek en Nassaukerk Amsterdam)
De Zaak Schnitke (1992), Première in Stopera Amsterdam, voorafgaande aan de Alfred Schnitke opera ´Life with an idiot´ in aanwezigheid van de componist en H.M. koningin Beatrix en Z.K.H. prins Claus der Nederlanden.

CD´s (producer):
Leo Fuld:
The Legend met My Yiddishe Mama, Oif´n Weg Steht a Boim, Mein Shtetele Belz, Grienen Dag, Moishele, Mein Freind, Fraitag Oif Der Nacht, Dos Pintele Yid, Shein Wie Die Lewone, Gesselach, Az Der Rebbe Tantst, Wo Ahin Soll Ich Geh´n, Der Siderel (Yiddele Briederel), A Klezmer Yingel (Oi Mamme! Bin Ich Farliebt), Resele, Oif´n Pripetshik (Hippo Records 97001)
Leo Fuld: God Zegen Nederland met God Zegen Nederland, My Yiddishe Mamma, The Legend (instrumental) (Hippo Records 97001), aangeboden door Leo Fuld aan H.M. koningin Beatrix, Z.K.H. prinsgemaal Claus en Z.K.H. de prins van Oranje Willem Alexander op 30 april 1997.