Mijn paranormale levenservaring

Veel mensen denken dat dat paranormale gedoe allemaal heel leuk is en dat het allemaal mooie effecten zijn. Nou, ik heb zelf heb daar een heel andere mening over. Voor mij hoeft het allemaal niet zo en toch is het zeer interessant. In 1986 hoorde ik voor het eerste Andre Groote in het toen nieuwe programma bij Radio Veronica Het Zwarte Gat.

Ik dacht toen: wow wat een mens, da moet toch wel heel bijzonder zijn. Da wil ik ook. Toen riep ik het op. Ik was me daar nog niet zo echt van bewust dat je kunt toveren,nu door de loop der jaren dus wel, ben ik een tovenaar geworden. Die Andre was dus geweldig - en ja, als je het een en ander door de loop der jaren ook hebt ontwikkeld, vind je het allemaal niet meer zo geweldig, maar toch eigenlijk nog steeds heel bijzonder en wonderlijk. De geboorte ging goed. Lange tijd heb ik me kunnen herinneren hoe dat gegaan is in het begin, dat ik even troebel ervoer en toen licht zag - gewoon van de buitenwereld. Dat beeld is helaas weggegaan uit het geheugen overschreven. Blanco kwam ik ter wereld.

Op een avond - toen ik inmiddels al 2 was lag ik boven in bed alleen in het donker. Mijn moeder kwam naar boven en ging aan mijn bed zitten om mij mede te delen dat zij even naar mijn vader ging die bij de buren zat 2 huizen verder. Ik werd dus alleen gelaten. Toen hoorde ik ineens een stem zeggen: Dat nemen we niet. We gaan hier wraak op nemen. Ik reageerde op de impuls, voelde me in de steek gelaten (dat zou nog heel vaak voorkomen in mijn leven - vertelde ooit een paragnost ook al es dat dat vaak gebeurd was ). Ik liep de trap af naar beneden. Daar aangekomen was ik alleen. Er was wel inwoning boven, maar die hadden niets in de gaten. Ik liep naar de vensterbank en gooide alle bloempotten zo van de vensterbank. Even later gooide de tv omver - had ineens een enorme kracht. Verder nam ik al het zand en bracht dat naar het midden van de kamer. Ondertussen hadden ze in de huizen ertegenover in de gaten dat er iets gaande was, want dat zag ik. De gordijnen werden weggeschoven en mijn moeder werd gewaarschuwd. Ondertussen was de stem alweer verdwenen. Ik vroeg aan mijn moeder daarna ook of ik nu iets verkeerd had gedaan. Nee, zei ze. Ik had jou niet in de steek moeten laten, maar thuis moeten blijven. Dit was dus een harde les en mijn moeder ging daar uiteindelijk zeer goed mee om. Dit kan ik me nog herinneren als de dag van gisteren.

Ik was dus wel bang geworden. Mijn vader maakte 2 lampjes boven op de overloop, zodat ik altijd wat licht had. Ik kreeg een extra lampje op de slaapkamer. Zelfs op latere leeftijd, toen ik 16 was vooral had ik weer last van een achtervolgingswaanzin, die mogelijk geen waanzin. Die stem is dus een entiteit gebleken, geen prettige. Die was dus aardig agressief. Ik heb die stem ook vaker nog gezien in de vorm van een magere smalle man met een hoedje en een wandelstok - een duister figuur - hij veranderde ook rustig in een ouwe zwerver

Daarna werd ik minder prettig, vaker agressief. Gooide bv zo een horloge tegen de muur aan kapot wat ik mij zelf nooit gerealiseerd heb. Een aantal jaren zijn ook een gat gebleven in mijn geheugen. Van dat horloge heb ik me nooit iets kunnen herinneren. Zoiets heb ik achteraf ook wel heel jammer gevonden. Ik werd een moeilijker kind. Mijn ouders hebben nooit goed begrepen wat er met mij nu precies aan de hand was. Was gauw kwaad en vaker teleurgesteld. Voelde me ook altijd negatief behandeld en achteraf was dat ook zo. Mijn vader is nooit zo aardig en positief tegen mij geweest en ook erg oneerlijk en vooral onredelijk. Het contact tussen hem en mij is dus ook nooit hersteld. Ik werd 7 en het was nog steeds niet goed. Ze gingen maar es met mij naar een psycholoog. Daar werden allerlei leuke tests gedaan en ik vond dat gewoon ook heel leuk om te doen. Ik moest naar allerlei leuke gevlekte plaatjes kijken en zeggen wat ik daarbij doorkreeg, voelde en zag. Voor die tijd - bijna eind zestiger jaren was da nie verkeerd. Leuke kleuren waren het, vooral rose en paars wat nog steeds mijn lievelingskleuren zijn. De tests waren klaar en de uitslag werd aan mijn ouders medegedeeld: die jongen is hoogbegaafd, maar blijkbaar snapten mijn ouders er nog steeds geen hout van. Ik voelde me soms als een experiment bekeken en had geen zin in hun normen. In die tijd wilde ik ook maar 1 ding: weg bij hun, op mezelf. Daar werd ook gehoord aan gegeven, maar op een heel andere manier. Ik was op mijn 2e ook al enorm ziek geweest, had zware astma, bronchitis en longontstekingen, zoals ik die soms nu nog wel heb. Zenuwexceem ging over mijn lichaam heen en zo zwaar zelfs dat ik bijna niet meer kon bewegen en eten. De artsen wisten niet wat ze ermee aan moesten. Het werd erger en erger. Als kind werd ik getreiterd op school en een aantal vonden me ook heel zielig. Ik hield 'het tuig", want fatsoen hadden ze in het boerengat Best niet, mooi op afstand. Ik moest me vol met zalf insmeren en vond het gewoon een nare aangelegenheid. Nog erger was dat m'n darmen ook al niet voldoende werkten. Dus het was een mooie samenloop van omstandigheden en het allermooist was dat ik op een gegeven moment bijna op sterven lag. Het was zo heet en ik had 41, dus bijna 42 graden koorts.

Ik hoorde vaker de muziek van The Beatles en wat andere zestiger jaren bands en die muziek sprak mij erg aan. Jaartje later mocht ik van de arts vertrekken naar een tehuis Egmond aan Zee. Het zou maar voor zes weken zijn, maar het was alweer een nachtmerrie: het werd drie maanden met klotefiguren om me heen en gezellig was het eerder niet dan wel. Wel fijn waren de strandwandelingen en al gauw merkte ik dat ik enorm naar de zee trok. Echt mijn leven vond ik beslist niet leuk, maar die sferen gaven wel een heel bijzonder effect vooral als het donker begon te worden en we wandelden dan op het stand met de vuurtoren aan. Het was vaker koud in de winter, maar mij deed het wel goed. Na 3 maanden mocht ik naar huis en ik was wat veranderd. Alles ging daarna z'n verdere weg, maar ik bleef een eenzame afgezonderde jongen; vaak alleen. Vanaf m'n zestiende had ik besloten om maar blanco te blijven: geen geloof of zo, van al die dogmatische rommel moest ik niks hebben. In die tijd had ik weer een zeer slechte verhouding van wat zich mijn vader noemde. Dat contact is nooit iets waard geweest en ik had last van wat ik al eerder hier aangaf: een achtervolging. Ik sliep ook niet meer goed en voelde me onveilig. De familie liet me gewoon letterlijk stikken. Die eikels waren alleen maar met zichzelf bezig. Achteraf had ik gelijk. Met het grootste gedeelte van de familie wilde ik later ook niets meer te maken hebben. Van die onzin ben ik afstand gaan nemen. Alles zakte weer weg zo'n beetje. Het bleef rustig ..........

Totdat ik 26 was. Ik had de radioperiode zo'n beetje gehad en was een vriend tegengekomen. Achteraf bleek dat mijn moeder zijn vader al kende voordat ik geboren werd. Het moest dus zo lopen. Maar die was schizofreen en nie zo'n beetje ook en verkrachtte mij aardig en loog erop los. Dat had ik toen niet in de gaten. Maar via zijn broer kwam ik wel een verlichte uit Nieuw Zeeland tegen die me 2 keer heeft ingewijd en een geheime mantra meegaf met een paar prachtige paranormale ervaringen. Die gaf een lading rust en vrolijkheid mee. Da was iets wat ik niet goed kende, maar wel heel bijzonder. Bij hem was het wel extreem - ik voelde geen gewone rust, maar een rustveld, een letterlijk rustveld wat je bijna kon waarnemen. Zo was het met de vrolijkheid ook, maar dat was wat maanden later. Een lading vrolijkheid, zes weken lang high geweest, maar ook dat zakte helaas weer terug. Wel veel geleerd in die dagen en een teacher's manual meegekregen om ook les te geven, maar nooit gedaan. Nooit geen belangstelling voor die cursussen hier in NL gehad, want dat levert alleen maar geld op voor de figuren die het geven en meer ook niet.

Er kwam ook een pakje tarot voorbij. Ik bekeek die dingen es. En toen werd er ergenseen cursus aangeboden. Da was wel wa voor mij. Ikke naar die cursus iedere week, maar jammer maar helaas.... ik kon er nix mee, dus die kaarten gingen na die cursus ook meteen de kast in. Vier jaar later echter kreeg ik een dos zwart wit computerprogrammaatje in handen. Da vond ik zeer interessant. Mijn relatie was net uit en ik hoopte dat die terug zou komen (achteraf toch maar niet, maar dat is achteraf een heel andere zaak ). En ik maar oefeningen. Iemand anders zei dat ik beter die kaarten gewoon zonder pc kon gaan gebruiken. Dat ben ik vijf jaar gaan doen en ik heb gewerkt voor eigen bekenden toen jarenlang - geoefend en veel gezien en gevoeld ook, want ik kreeg er steeds meer beelden en gevoelens bij en hoorde er ook veel bij vertellen.

veel bij vertellen.
Gelukkig ? Nee, helaas, door alle beschadigingen ben ik dat nooit geworden. Het is me nie gelukt, maar ik vermaak me prima met alles erop en eraan. Erkennen heb ik mezelf gedaan en ga nog steeds uit van het motto: Eerlijk duurt het langst.