Het Zwarte Gat (Veronica) en Paravisie (1994)

In 1990 sprak een van mijn vrienden vaak over een jongen met meerdere honden in een huis in Belgie die knettergek van de spanningen werd en vaak als een kluizenaar leefde. Ik had er toen vrijwel geen belangstelling voor en mijn tarot gaf aan dat ik er niet op moest reageren en het contact moest vermijden. Op een nacht in november werd ik plots wakker. Het was kwart voor vijf. Ineens hoorde ik een zwaar pistoolschot. Ik was bang en beefde. Ik trilde. Ik luisterde. Dat kan niet. Ik word overvallen. Toen kwamen de voetstappen. Ik zat recht op in bed. Zo meteen komen ze binnen en dan.... Het bleef stil. Er gebeurde helemaal niets. Er was ook helemaal niemand en er kwam ook helemaal niemand. De volgende dag belde ik gelijk een vriendin van mij op en vertelde het verhaal. O, zei ze, dan zul je nog wel eens wat mee gaan maken, let maar eens op. Binnen een week is het raak.

Die week gebeurde er helemaal niets, maar net een dag later, in december 1992, kreeg ik contact met een jongen, die Jos heette en in een huis in Lommel woonde. Toen ik daar de eerste avond kwam, kreeg ik het vermoeden dat ik in een heel apart huis terecht was gekomen. Een heel aparte sfeer hing daar in de keuken. Ik keek nog om me heen en kwam in de living (woonkamer) terecht van het oude huis dat zeker 150 jaar oud is. Het huis was eens een grotere boerderij. Een deel is afgebroken en een deel is blijven staan. Het was in tweeën gedeeld, in twee woningen. Eigenlijk is deze woning bouwvallig.

De eerste nacht al werd ik bang toen ik daar in bed lag. Ik voelde dat er iets meer was in de slaapkamer, maar kon niet voelen wat het precies was. De volgende dag zijn we opgestaan, maar ik bleef een eng gevoel in het huis houden. Het stonk er behoorlijk naar vocht en de sferen verschilden nogal. In de slaapkamer zag het er heel anders uit dan in de woonkamer. Ik praatte met hem over de sferen en hij zei tegen mij dat er wel eens rare dingen in het huis gebeurden. Hij voelde zich er vaak enorm moe. Soms trilde in een beker een lepeltje en het wilde zich ook wel eens verplaatsen. Ik vond dat allemaal maar heel apart, zo'n sfeer. Jos praatte vaak over zijn problemen en de enorme vermoeidheid. Hij voelde zich ook "gebonden" aan het huis. Het was net of het huis hem vasthield. Ik ben er een maand gebleven. Na 43 dagen ging het niet meer. De vriendschap raakte uit. Ik was er kapot van. Kon het niet begrijpen. Vond het heel erg, maar deze jongen was enorm in zichzelf gekeerd. Ik kan me nog herinneren dat ik nog met 'm op bed lag en zijn kop heel raar zag reageren en dat het haast een duivels effect gaf. Ik vond het eng. Het duurde meer dan een half jaar. Zo tegen de winter dook ie ineens opnieuw op. We gingen opnieuw met elkaar om. Probeerden het nog een keer.

Door een van mijn vrienden werd ik gewaarschuwd om uit te kijken voor "het huis" en eigenlijk er niet meer terug te keren, zeker er niet half te gaan wonen en ook niet 's nachts te verblijven. Ik deed het toch. Ik wilde hem niet gelijk daar weghalen. Ik kreeg 's nachts hele nare nachtmerries. Een van die dromen herinner ik mij nog als de dag van gisteren. Ik was in een rustige ruimte en wij waren met tweeen. Hij zei tegen mij dat ik maar achter een schot moest duiken dan kon "het" ons niet zien. Toen ik omhoog keek, zag ik ineens die gitzwarte ogen, zo zwart als ik nog nooit gezien had. Ik werd bang wakker. Voor mij was het duidelijk dat dit niets met mij te maken had, maar met iets dat "in mij was geschoven". Vaak was het in het huis veel kouder dan buiten. Het was soms steenkoud.

Ik heb nog nooit zoveel angst gehad als daar, terwijl ik toch al in meerdere spookhuizen heb gewoond of verbleven ben. Hij vertelde me dat er ooit een jongen naast hem kwam te wonen. Die gozer was net ingetrokken, maar moest nog veel doen. Hij hoorde een zwaar geklop en getimmer en dacht dat er volop werd gewerkt, maar achteraf bleek dat er al die tijd helemaal niemand aanwezig geweest was. Die jongen was al heel snel met stille trom vertrokken. Wat het allemaal was, wij wisten het niet. Wel waren er al heel lang geleden botten gevonden in de put, achter het huis, waar nu een oude toilet was. De toilet was eigenlijk gewoon een beerput. Die botten, dacht men, waren van een dier. Maar wij twijfelen daar nog steeds aan. In de loop van de maanden had ik wel meer "rare" dingen meegemaakt. Ik zat op een keer op de bank in de slaapkamer met Jos te praten toen ik ineens een borend gevoel aan de linkerzijkant van mijn nek voelde. De energie ging door en liep langzaam naar mijn hart. Heel snel begreep ik wat er werkelijk gebeurde. Ik heb gelijk alles afgekapt en mij helemaal dichtgesloten en veel licht om mij heengezet. Het effect was weg. Ik vond het langzamerhand genoeg worden en had weinig tot geen zin meer om daar te blijven. Het leek me ook een goed idee om er niet lang meer te blijven. We reden dus regelmatig op en neer, maar woonden in Nederland. Toch vonden we het wel mooi om eens te filmen. De beelden waren eng. Toen ik de levensgrote crucifix filmde, die aan de muur in het huis hing, gebeurde er in werkelijkheid niets, dachten we. Maar toen we naderhand terugkeken, begon het stevig te stormen, wat echter maar een paar seconden duurde. Vaak als ik keek naar de Mona Lisa, die op de slaapkamer aan de muur hing, zag ik de zwarte ogen veranderen in rode ogen.

We besloten maar om de mensen van Paravisie eens te bellen. Gelukkig kon ik snel wat regelen en de toenmalige reporter Wiebe Hoekstra kwam met iemand van het paranormaal Platform naar me toe en er werden interviews en foto's gemaakt. De jongens waren enorm enthousiast en produceerden een pakkend verhaal. Dat werd midden juli bij Veronica in Het Zwarte Gat uitgezonden en 6 maanden later verscheen er een artikel in het blad Paravisie. Het was indrukwekkend. Zij constateerden dat er een heel verhaal aan de boerderij hing.

In het verleden, in de 19e eeuw, moest daar een gezin gewoond hebben, waarvan een van de dochters zwanger was geraakt van haar broer. De vader moet toen zo kwaad geworden zijn dat ie zijn dochter om het leven heeft gebracht. Zij is toen daar begraven. En zo werd het een spookhuis. Jos is een zeer gevoelige jongen, die het in zo'n omgeving zeker niet kon uithouden. Hem werd ook maar 1 ding geadviseerd: verhuizen ! Dat heeft ie ook gedaan. Een tijdje later ging ie bij zijn familie wonen. Ik ben er een tijdje geleden nog eens langsgereden. Heb toen voorspeld dat er nog twee gezinnen in zouden gaan wonen. Daarna zou het afbranden en plat gaan. Een tijdje geleden sprak ik mensen die het krot aan het opknappen waren. De familie zou er in gaan wonen. Ik vertelde het een en ander. Heel snel stond het weer opnieuw te koop. Even heeft het gediend als pakhuis om het een en ander op te slaan. Ik heb gezien dat er nu opnieuw mensen in wonen en dat het huis volledig is opgeknapt, zodat het haast onherkenbaar lijkt, maar als je goed kijkt, zie je wat er onder zit. Ik hoop dat de mensen die er nu in wonen, zich gelukkig voelen en er geen hinder van ondervinden. Op 2 januari 2005 zijn wij gaan kijken naar een deel van het oude boerderijtje wat stond op de Heuvel - het was dacht ik nr 25 maar het is inmiddels afgebroken en er is alleen nog maar een lege vlakte overgebleven...

Vorige Pagina