MET, een fotoroman extraordinair waarin ik zelf fungeer als het “levend model “, een wandelende sculptuur.

Doe maar gewoon, dan doe je al
gek genoeg.
Met gewoon bedoelen we, weten waar je vandaan komt.
Je zo te gedragen als alle anderen.

Zij die in de blubber zijn blijven staan. Zij die daarin zijn blijven steken zonder ongelukkig te zijn (de blubber laat zich eenvoudigweg verwijderen...) die extraordinaire types; die mannenbeelden gebruik ik, zij treden op. Zij komen tevoorschijn in mijn performances en in MET, een fotoroman, extraordinair.

Zij zijn gebaseerd op mijn kindertijd, jaren 50. Deze figuren leken toen eenduidig, zwart-wit en ”heel”.
Als ik nu naar ze terug kijk blijft er van dat beeld weinig over.

Zo sta ik zelf tamelijk ambivalent tegenover deze extraordinaire figuren. Zij geven mij stof tot nadenken.