Vijfenzeventig jaar v.v. Baronie
1926- 2001


Hoofdstuk 5


De komst van een groot trainer

Bestuurlijk en financieel werden de zaken dus op een rijtje gezet en een beleid uitgestippeld dat Baronie gezond moest maken en houden. Continuïteit was hierin een belangrijk begrip.
Met het aantrekken van trainer Jos Broers - begin jaren tachtig al twee seizoenen trainer van de selectie van Baronie - werd op sportief gebied een grote stap gezet in de richting van continuïteit.
Broers zou - met afstand - de meest succesvolle Baronietrainer ooit worden.

Bij aanvang van het seizoen 1992-1993 nam hij het roer over van Dick Buitelaar. Baronie was zojuist gedegradeerd naar de 1e klasse en de opdracht die Broers meekreeg van het bestuur was duidelijk: bouwen aan een team dat binnen een aantal jaren terug zou keren in de
hoofdklasse.
In het eerste jaar van de Udenhoutse oefenmeester pakte Baronie echter meteen al een periodetitel en promoveerde men via de na-competitie. Baronie was, sneller dan verwacht, terug in de hoofdklasse om daar in ieder geval tot op de dag van vandaag te blijven. In 1993-1994 deed men ook in de hoofdklasse van zich spreken door als derde te eindigen, een periodetitel te winnen en zich daarmee te plaatsen voor de voorronden van de Amstel Cup, de opvolger van de K.N.V.B.-beker.

Jos Broers: "Als we op dezelfde manier kunnen doorvoetballen
als vorig jaar zonder in de problemen te komen, dan hebben
we het goed gedaan" (augustus 1993)
 
 
 
 
 
 
 
 

De koek was echter nog lang niet op en Baronie zou, onder leiding van Broers, succes op succes gaan boeken in de jaren die volgden. Wat was nu het geheim van trainer Jos Broers? Op deze vraag is niet een kort antwoord te geven en meerdere factoren maakten onderdeel uit van zijn
succesformule. Het belangrijkst was wellicht de spelvreugde die bij de spelers volledig terugkeerde, omdat zij een spelletje kregen opgedragen dat uitdagend, interessant en uiteindelijk zeer effectief was.
Het systeem dat Broers predikte was wellicht op papier niet verrassend aanvallend te noemen, in de praktijk speelde Baronie vanaf het debuut van Broers bij voorkeur op de helft van de tegenstander en oefende daar pressie uit. De middenvelders aan de zijkanten werden bij een goede uitvoering pure vleugelspitsen en alles schoof een linie op, zodra de libero de aanval kwam versterken en Baronie achterin een op een ging spelen.

Ieder jaar zou de uitvoering van dit systeem moeilijker worden, omdat steeds meer tegenstanders bekend raakten met de speelwijze van Baronie en zich hierop in toenemende mate gingen instellen.
Maar Baronie werd ook ieder jaar beter en het systeem werd gaandeweg geperfectioneerd, waardoor de gekozen strategie succesvol bleef. Het feit dat de selectie, waarmee Broers in 1992 was begonnen, in grote lijnen jarenlang vrijwel ongewijzigd bleef, vergemakkelijkte dit. Het elftal
kon als team groeien, zonder dat ieder jaar een groot aantal spelers moest worden ingepast.
Jos Broers, in de Baronie Presentatiegids 1996-1997, over de loyaliteit van de spelers: "De spelers beseffen dat ze Baronie iets kunnen leren, dat men met voetbal bezig is. Bovendien hebben we op trainingen een haast ideale situatie. Bijna altijd een complete groep maakt dat elke training nuttig is en dat er steeds scherp getraind wordt. Ook speelt mee dat de organisatie rondom de selectie zonder meer goed is. De begeleiding op sociaal en medisch gebied is uitstekend. Zonder dat de
spelers in de watten gelegd worden, kun je stellen dat ze echt niets te kort komen.

hoofdstuk 5.1 hoofdstuk 5.3