Mijn broer Karst en ik hadden al een paar jaar het plan om samen naar Memphis, naar Graceland, te gaan. In de herfst van 2006 hakten we de knoop door. We zouden in het voorjaar van 2007 de reis gaan maken. We zochten een reisroute, vroegen offertes aan, en kozen uiteindelijk voor Exit Reizen, echter in plaats van met het voorgestelde United Airlines kozen we voor KLM, omdat we dan eerder op Atlanta zouden zijn. Dit in verband met de dan nog lange autoreis van Atlanta naar Pigeon Forge.

Op 31 maart 2007, om ca. 14:00 uur kwamen we aan op Atlanta Airport. Na het ophalen van de auto moesten we nog ruim 350 km rijden naar het noorden, door de Great Smokey Mountains, naar Pigeon Forge, waar we uiteindelijk in het donker aankwamen. Pigeon Forge is, en dat wisten we dus niet, een nogal "backward town", en er was 's-avonds dan ook niet veel te beleven. Na een rustige avond, in een even zo rustige Holiday Inn, stonden we de volgende dag lekker vroeg op, om naar Dollywood toe te gaan.

Na een dag in Dollywood zijn we nog even naar Gatlinburg gegaan. Daar was ten minste een biertje te krijgen.
De dag daarna zijn we naar Chattanooga gegaan, waar we een leuk hotel hadden : de Chattanooga Choo Choo Inn.

Zodra we aangekomen waren in het hotel, konden we gelukkig, hoewel we erg vroeg waren, al een kamer krijgen. We hebben de spullen neergezet en zijn naar Lookout Mountain gegaan, naar het steilste (personen-)treintje ter wereld. We zijn eerst boven gaan kijken, en vervolgens naar een parkeerplaats beneden, en zijn daar vandaan heen en weer gegaan met het treintje. Nadat ik mijn hoogtevrees weer eens overwonnen had, zijn we terug gegaan en nog even Chattanooga gaan bekijken.

Een dag later gingen we richting Memphis, maar eerst nog een dag naar Nashville, naar de countrymuziek luisteren. Na een leuke avond in het hotel, de volgende dag naar Memphis, naar Elvis Presley Boulevard. Aan het einde van een zijstraat hiervan, Lonely Street (!), ligt het Heartbreak Hotel, en natuurlijk, Graceland.



Bij de bezichtiging van Graceland kom je al gauw ogen en oren tekort. Je mag overal fotograferen, zolang je maar niet flitst. Filmen is strikt verboden, er mag zelfs geen videokamera mee naar binnen.



Na het bezichtigen van Graceland gingen we naar Downtown Memphis, naar Beale Street, "the place to be" in Memphis. Op de hoek begint de straat direct al met het BB King blues cafe. Helaas was BB niet in Memphis.

				De hele straat druipt van de blues. Op straat speelde een band, naast het standbeeld van WC Handy, de grondlegger van de Memphis blues. Daarna gingen nog even terug naar het Heartbreak Hotel, even een beetje bijkomen en opknappen. Vervolgens gingen we 's-avonds met een hotelshuttle weer terug naar Beale Street om een te biertje drinken en een hapje te eten. We aten wat in het Rum Boogie Cafe, luisterden nog in een paar bars naar muziek en gingen, toch nog een beetje op tijd, weer terug naar het hotel.

De volgende dag verlieten we Memphis weer, om koers te zetten naar Tupelo, maar eerst gingen we nog even een bezoek brengen aan het Lorraine Motel, waar op 4 april 1968 dr. Martin Luther King werd neergeschoten. Daarna ook nog even Sun Records, waar Elvis z'n eerste plaat opnam, en de Peabody Ducks bekeken.

				In Tupelo vonden we heel makkelijk de weg naar de plek waar Elvis geboren was. Het oorspronkelijke geboortehuis staat er niet meer, maar op de preciese plek waar het shotgunhuis gestaan heeft, heeft men een exacte kopie teruggebouwd. Er zijn heel veel verwijzingen naar Elvis z'n vroege jeugd.

Ook zijn we in Tupelo even langs de Hardware Store gegaan waar Elvis z'n moeder zijn eerste gitaar had gekocht. Het is nog steeds een winkel, en je kan er een rondleiding krijgen.
Verder was in Tupelo niet veel te beleven.
Een dag later zijn we, via Vicksburg , naar New Orleans gegaan.

		New Orleans was, na de orkaan Katrina (aug 2005), weer aan het opkrabbelen. Op weg naar New Orleans hebben we verschillende keren de effecten van Katrina nog gezien In het French Quarter was er echter eigenlijk niets van te zien. Volgens de hotelmanager had het French Quarter "slechts" enkeldiep onder water gestaan. De eerste avond in "the Big Easy" zijn we aan boord van de stoomraderboot "de Natchez" gegaan. Varen, eten en Dixieland Jazz.

De dag erop gingen we naar de Oak Alley Plantation, een voormalige suikerrietplantage ten zuidwesten van New Orleans. Bij terugkomst in het French Quarter vielen we met onze neus in de boter, namelijk een een parade, en wel op z'n New Orleans, met veel kralenkettingen.
's-Avonds lekker stappen in Bourbon Street.


De laatste dag in de States zijn we een boottochtje met een airboat door de bayou's gaan maken.
Wat een kolere-herrie ! De krokodillen waren mini, maar toch was het leuk, niet in de laatste plaats door onze gids, een echte "zuidelijke", met een gigantisch dik zuidelijk accent.
De laatste avond uiteraard nog doorgebracht op Bourbon Street.
De volgende dag weer huis ...