Woensdag (20-09-2000) om 10.00u. vertrokken en donderdagnacht om 12.00u. aankomst in Bogor.

Een luxe reis gehad met tv. en zeer goed eten. Wel een lange tussenstop van 8 uur gehad op Hong Kong en een touch en down stop in Singapore.

Eindelijk Jakarta, alwaar hectisch door onze gids Sara veroorzaakt. De bagage in een aparte auto, waar we het niet mee eens waren en madamme begon ook meteen over het fooien systeem. Wij niet.

De lichten van de bagageauto doen het niet en is al gauw kwijt op de drukke snelweg Jakarta-Bogor. Sara in piepzak, maar gelukkig daar is’ie. Worden we toch door de politie aangehouden. Dat wordt soebatten voor Sara en dat lukt. Bagage in de politie auto en onder hun begeleiding komen we dan eindelijk aan in ons hotel alwaar Piet met een koud biertje op ons wacht. Ander reisgenoten die we op Schiphol al ontmoet hebben zijn: Jantje en Trijntje en een zekere Wijnand die we de verdere reis weinig tot niet zullen zien.

22-09 vrijdag. Bogor.

Om 7.00u. door de telefoon gewekt, service van Sara. Heel goed geslapen, ontbeten en om 9.00u. op pad met een grotere, maar oudere bus. De geluidsinstallatie is geïmproviseerd en we zijn de gehele reis behulpzaam geweest deze te verbeteren zodat de toch al schelle stem van Sara beter klonk. Al met al een gebed zonder end en veel lol. Eindelijk op weg naar de 27 provinciën van Indonesië die allen in een groot park zijn geplaats. Het Madurodam, maar dan in het groot. Je kan ook lang niet alles bezoeken. Irian Jaya, West Sumatra en Sulawesi bezocht. Dat wil zeggen, het huis waar ze aldaar wonen en wat meubels en klederdracht. In Sumatra een dansje gewaagt op muziek die op authentieke instrumenten werd bespeeld. Ze lachten zich rot om ons. Weten wij veel dat een wals wel op het ritme gaat maar absoluut niet traditioneel is. We liepen niet naar de verschillende huizen, maar met de bus. De afstanden waren dan ook erg groot. Opvallend was dat we geen toeristen hebben gezien. Toen voor een tientje (incluis drank) heerlijk gelunched. Weer terug naar het hotel, wat opgefrist en een wandeling over de plaatselijke markt, alwaar wij een bezienswaardigheid waren als enige 3 blanda’s. Iedereen zei gedag of maakte zelfs een praatje. Een kakefonie aan geluid, geuren, kleuren en stank. Alles werd verkocht. Levend of gevild in stukken met vlieg zonder koeling. Voor de regen zaten we weer op het platje en daar verder vertoefd met bier en passerende bevolking. Weer heerlijk gegeten.

*Als vrouw met kort haar: ze zeggen meneer tegen me.

23-09. Zaterdag. Bogor-Bandung.

Alweer gewekt door de foon en we hebben laten weten dat we geen gebruik willen maken van de service van Sara en dat we zelf een wekker hebben.

We moesten wachten op onze bus en Sara, inmiddels furieus, loopt te ijsberen terwijl wij gemoedelijk wachten op ons platje met voor ons een voorstelling van de plaatselijke politie die wakker werden gegymd. In de botanische tuin werden we rondgeleid door een grappig nederlands pratende gids langs een grootte verscheidenheid aan bomen en planten en wat zij kunnen. Medicijnen, voedsel of gebruiksvoorwerp. Toen een eind rijden naar de Puncak waar mijn ouders hun huwelijksreis hebben doorgebracht.
Bergen in de mist. Bergen met thee.

Een mooie omgeving voor een verliefd stel.

Daar hebben we een theefabriek bezocht. Drogen, snijden, sorteren en verpakken. Piet heeft ons daarna op een kopje thee getrakteerd. Gullerd, voor 4000 roepia oftewel fl.1,20. En weer een eind rijden over de Pucakpas. Wijnand heeft op de lunch getrakteerd, omdat hij morgen jarig is. En toen een hééél eind rijden, ook in de file of eigenlijk alleen maar file. Te gek, want zo zagen wij veel meer van het straatleven. Indonesië beantwoord geheel aan de verwachtingen met haar sawa’s en palmen. Na ons verfrist te hebben in ons hotel, in een formica wit, zeer warm chinees restaurant heerlijk gegeten voor 6 pers. Fl.45,=.

*kodok goreng: gebakken kikkerbilletjes, heerlijk.

24-09. Zondag. Bandung.

Gezongen voor Wijnand aan een versierde tafel en stoel.
We schudden wat en kijken elkaar beschuldigend aan. Waarschijnlijk een aardbevinkje.
Trijntje en ik hebben het niet aangedurfd de Thomaskrater van de Tankguban Prau (omgekeerde boot) af te dalen. Jantje, Edward en zelfs Piet hebben dat wel gedaan. Het was een grote stappen afdaling, maar je werd wel heel goed geholpen. Piet werd zelfs een soort van gedragen, in ieder geval zijn tassen. Je krijgt één gids mee en de helpers mogen geen fooi, maar je was wel sociaal verplicht iets van ze te kopen. Trijn en ik hebben een flink glas thee gedronken en verder gewacht op de kraterklimmers. Piet kwam als laatste aangedropen.
In het Panoramahotel een lunchbuffet.
De vulkaan ligt in Lembang. Erg hollands vroeger. Zelfs de sawa’s zijn met alleen hollandse groenten beplant.

*Wat er in de krater nog meer gebeurde: Piet zijn knie is gemasseerd en ze hebben hem geholpen met ademhalen en voor Jantje hebben ze "In Den Haag daar woont een graaf" gezongen. Goed verzorgd dus.

25-09. Maandag. Bandung.

Uitgeslapen tot half acht en om 9.30u. vertrokken naar een winkelstraat. Eerst voor Piet een tandenborstel gekocht en voor een vriendin thuis knijpers. Voor pottenkijkster gespeeld. Veel gekleurd ondefinieerbaar en eetbare variëteiten op zuur of niet in hele grote potten. De meiden in de winkel vonden het maar wat leuk. Een pond Indonesische snoepjes gekocht. Mierzoet.
Gegeten in Maison Bogrijnen nadat we postzegels geplakt hadden in het postkantoor met één of ander lijm wat op groen kleuter snot lijkt wat op de bovenlip blijft hangen. De kaarten zijn aangekomen met zegels. De middag hebben we gevuld met kinderen in kleur en bamboe gekletter in een ongekend ritme in een Anglung muziekschool.
Een voorstelling van de wajangpoppen en gamelan die gevolgd werd door een optocht van grote en kleine kinderen. Vooral de kleintjes zijn vertederend. Maskerdans in het klein gezien. Andere dansjes op anglung gerammel. Toen zelf les gekregen. Wat een orkest! We hebben ook nog gedanst met deze dreumesen en olleke bolleke gedaan. Iedereen heeft een wajangpop gekocht.
Voor mijn moeder een kaarsje gebrand in een katholieke kerk.

*Nonna manis = zoet meisje = Elza.

26-09. Dinsdag. Bandung-Pagandarran.

Om 7.00u. de 375 km. lange reis begonnen door West Java. Indonesië zoals wij het graag zien. Tussen bananen en kokospalmen liggende sawa’s in verschillende kleuren groen geslepen smaragden met af en toe robijn rode daken. Daarin witte bewegende driehoekjes van hoedjes dragende rijstbewerkers. We hebben een sojafabriekje bezocht, waar ze in stomende baden tahoe maken. De sojabonen worden geplet door een motor aangedreven pletmachine. Oorverdovend en witverziekend heet. Na het heerlijke middageten veranderde het landschap in grote hoeveelheden bananen en kokospalmen met daartussen wijd verspreidde huizen. Een onvergetelijke rit, mede door de hobbelige weg en de niet bijster verende bus. Een mooi hotel aan het strand, waar net als in Bogor s’avonds een meute vliegende honden overkomen. Met daarbij bewegende lichtjes van de vissersboten ver op zee als uitzicht.

*Het eten was zout en de muziek ongezouten hard.

27-09. Woensdag. Pagandarran.

Om 9.00u. opgehaald door onze gids voor vandaag, Aip. Op naar de visveiling. Daar liggen ze dan, reeds dood en in diverse soorten. Zelfs roggen en een hamerhaai, maar zijn hamer zo ook zijn vinnen waren al verkocht. Van alle kanten werd er schreeuwend verhandeld. We hebben ook nog gekeken hoe er vis met netten werd binnen getrokken. Dit keer zaten er alleen maar kwallen in. Kassian toch. Met de bus een klein stukje naar het natuurreservaat. We hebben maar een klein stukje gelopen maar een hoop gezien. Te beginnen bij de makaken die met een speciale lokroep van de gids en brood aan kwamen rennen. Eén dronk zelfs een flesje Fanta. En wat een geluk, we zagen zelfs een vliegende eekhoorn overvliegen. Dan weer zo zachtjes mogelijk verder behalve de gids die al lokkend een hert liet komen. Ondertussen probeerde hij schorpioenen te vangen door een touwtje in een klein gaatje tussen de boomwortels te hangen en rond te draaien, het is niet gelukt. Ook nog een grotje bezocht waar twee stekelvarkens wonen. John en Linda, John heeft één stekeltje meer zo vertelde Aip op een vraag van Piet. Daarna zijn huis bezocht waar ook stekelvarkens waren en vogels en schildpadden. Kreték gekocht voor de kampong alwaar we op heel wat planten en groenten werden gewezen zoals de cashewnoot, een paprikavormige zoet/zure vrucht waarvan het steeltje de noot is. Ook gezien hoe dames van kleefrijst, kokos en zout op een houtvuurtje een soort kroepoekachtige broodjes bakten. Dat gebeurde in een klein hutje wat adembenemend was. De dames hadden dan ook last van hun keel en vroegen om obat (medicijn). Wij, ook de rotste niet hebben toen maar Fishermans friend uitgedeeld. Sterk hè?
Ook de kokosfabriek was chaos. Ze waren er net met de lunchpakketten bezig. Heel lekker en goed verpakt in blad. En natuurlijk kokos, kokosvrucht en kokosmelk geproefd. In weer een ander gedeelte van de kampong was een poppenmaker en speler. Beide gezien. Geweldig! Via een andere kampong naar de loopwiebelbrug. Het boottochtje kon niet doorgaan, omdat het s’nachts te hard had geregend. Om 16.oou. gelunched op het strand. Apart, heerlijk en ludiek. Planten en groenten meegenomen van de kampong werden bereid met andere etenswaar en de strandhonden keken toe.
S’avonds met de bedjak naar een restaurant. Grote garnalen en kreeft gegeten en met de bedjak weer terug.

* Piet vult de bedjak in zijn geheel. Als een radja is hij door het vissersdorp vervoerd.

* Een dag met een gouden randje.

28-09. Donderdag. Pagandarran.

Vandaag een heel rustige dag gehad. We begonnen zittend in de bejak. Op een rijtje achter elkaar rijdend voor fl.3,= door het dorpje gereden. Daar tussen voor de fietsers pauze terwijl wij de markt vermaakten. De mensen waren reuze vriendelijk en lieten ons van alles proeven of maakten een praatje. Ze vonden het ook erg leuk dat we foto’s maakten. Over het algemeen is het wachtend geld verdienen tussen, het wordt saai, geuren, kleuren, stank en vliegen. Daarna weer verder naar het hotel-restaurant waar we de rest van de dag voor fl.12,= p.p. vertoefd hebben. Al zwemmend, drinkend en etend. S’avonds maar weer naar hetzelfde, want het eten en het gezelschap is goed.

* Strandwandelen is een gewaarwording met vissers die alles laten zien en kleine krabbetjes die een soort van kantkloswerk achterlaten op het strand.

29-09. Vrijdag. Pagandarran-Yogjakarta.

Een enerverende dag. Met ware doodsverachting is de weg gereden van Pagandarran naar Yogja. We zagen menigmaal bedjaks, fietsen en mensen vliegen in onze fantasie, maar het ging allemaal net goed. Ondanks dat Sara de chauffeur flink kon ophitsen met kiri,kiri (links), kenang,kenang (rechts) en tirus,tirus (recht door). De rit van West Java naar Midden Java. Een verschil in daken, deze zijn meer versierd met puntjes en volgens Sara zijn de mensen onderdaniger. En hoe kom je zo snel mogelijk bij de Borobordur.
De Borobordur is onbeschrijfelijk!
Met z’n allen geprobeerd de boeddha aan te raken voor een wens en dan al die trappen af, ook Piet, om weer in de toeristenverkoop te springen. Meer eigenlijk uit je vel, wat zijn ze opdringerig. Motto: Blijven lachen en vriendelijk tieda, terima kassi (nee, dank je) zeggen. Vanuit de hotelkamer kunnen we zo het zwembad in en door het prachtig bewerkte hout vliegen de vleermuizen.

* Piet moet het na al de trappen gammelan doen.

30-09. Zaterdag. Yogja.

Na een goed geslapen nacht om 8.00u. gezamenlijk ontbijt waarna we netjes gedekt gekleed op weg gingen naar de Kraton. Woonpaleis van de laatste sultan. We worden vervoerd in een andong (paard en wagen met chauffeur) ook wel onding genoemd door Jantje. We worden door een eenogige nederlands pratende wat oudere gids rondgeleid. Zijn verhaal was doorspekt met sportuitslagen, gezegdes, spelletjes en figuren uit Nederland. We weten nu wat sultan Henkie allemaal heeft uitgespookt in Holland, bij de scouting, in Japan en in Indonesië. Daarna de bus weer ingehesen op weg naar de batikfabriek annex winkel. Heel interessant. Er was zelfs een vrouwtje aan het werk van 80 jaar zonder bril. Toen naar de zilverfabriek, maar het was duidelijk meer winkel. Voor Wijnand hadden we een verrassing. Hij mocht een batikbloes laten aanmeten in de stof die hij mooi vond. Nog voor zijn verjaardag. S’avond diner met een Ramana voorstelling. Zeer de moeite waard.

* Als de tokkè roept tellen we netjes mee.

01-10. Zondag. Yogja.

Vanochtend rond 9.00u. opgehaald om de hindoeïstische tempel Prambanan te bezoeken. Een geweldig mooi complex van gebouwen voor de verschillende goden met op de achtergrond de vulkaan Merapi. De binnenkomst leek rustig, maar vlakbij de gebouwen worden Edward en Piet belaagd door een stel schoolgaande puberende tienermeisjes die hun engels wilden praktiseren. What’s your name? Where do you come from? Waarop Piet direct de laatste vraag stelde. Wij vervolgen onze weg naar het grootste gebouw en we zien even later dat Piet zelfs handtekeningen staat uit de delen. Ook moeten we met de plaatselijke bevolking op de foto. We zijn erg wit en blond. Samen met de meisjes de rest van de tempels bekeken. Ze hebben ook het liedje Nina Bobo op mijn verzoek gezongen. (een jeugd herinnering) Heerlijk gelunched, we proberen elke maaltijd iets anders te eten en dat is gelukt!

* De middag met onze blote kakkies op het platje voor de hotelkamer waar we thee kregen aangeboden.

02-10. Maandag. Yogja-Batu.

Weer een lange rit, maar alleszins de moeite waard. Je bent wat gekreukeld aan het einde van de dag. We zagen nu ook naast de sawa’s, suikerrietvelden en mais met af en toe wat tabak ertussen. In Solo koffie met hollands gebak en rond twee uur de lunch. Allengs werden de uitzichten anders vooral de laatste twee uren toen we de bergen beklommen. Prachtige doorkijkjes met vers fris groene sawa’s en pisangbomen. Jammer dat het te gevaarlijk is om fotostops te maken. Het verkeer is ondanks dat het in oost Java minder druk is, hectisch. Het lijkt wel of er geen verkeersregels bestaan. Soms staan er op gevaarlijke kruispunten een standbeeldje op ware grote van een politieagent of achterkant van een politieauto.

03-10. Dinsdag. Batu. En 04-10.

Vanmorgen was iedereen weer erg vroeg wakker, maar dit keer niet van de zingende imam. Net voor het ontbijt kwam de kleermaker om de maten op te meten om nog twee sarongs op maat te laten maken. Op ons gemak gegeten en naar Malang. Een grote stad. Winkeltjes te over, maar niet met wat wij zoeken. Trijntje en Jantje hebben voor Piet zijn altijd bezwete hoofd natte babybillendoekjes gekocht zodat we geen achtergebleven tissues meer zien kleven. Bij "toko Oen" gegeten en de Bromotoer besproken. Om halftwee s’nachts worden we opgehaald. We hebben eerst tot één uur geslapen en toen erg lang in het donkerte rijden over weggetjes die je niet ziet de bergen omhoog. We kwamen in een koek en sopie tent terecht waar iedereen blauwbekkend koffie stond te drinken. Sommige met ijsmutsen op. Het leek wel of we in de Elfstedentocht terecht waren gekomen zo koud en goede sfeer. En een klein stukje omhoog en even wachten……. De mooiste zonsopgang van je leven. Wat een fotogeniek land. Ook de Bromo in het onherbergzame dorre grijze asland. Piet is deze keer maar niet mee geweest de Bromo op. Hij had verschrikkelijk medelijden met de kittige paardjes die je de berg opreden, maar sprak niet over de 260 treden die je ook nog moest beklimmen wilde je op de rand van de krater lopen. Daarna weer de afdaling de bergen omlaag waar overal vooral kool wordt verbouwd. Gelukkig hebben we deze prachtige omgeving ook bij daglicht gezien. Onderweg ons ontbijt op, wat Sara in doosjes had laten doen. Rond 11.00u. terug in het hotel waar het warm water was aangezet om de toch wel dikke laag zwarte stof af te spoelen. Onze gids heette "I’m sorry" of daar leek het op. S’middags naar een restaurant waar ook de Boeren(z)wendel gaat eten. Ontzettend lekker gegeten. Udang (garnaal) in boter. Heerlijk. Daarna wat in de tuin daar gelopen, maar we waren erg moe. Jantje is een wandelende encyclopedie wat planten en bloemen aangaat. De rest van de middag op het platje gehangen en vroeg op bed.

*Piet had overigens weer hekje waarop hij in slaap kon vallen.

05-10. Donderdag. Batu-Kalibaru.

Om half zes ging de telefoon bij iedereen tot ergernis van iedereen. De kleermaker stond ook voor de deur. Dus met dikke ogen en gevouwen huid de sarongs gepast. Ze staan en passen goed. Sara heeft verschrikkelijke haast, het lijkt wel of ze een vriendje in Kalibaru heeft, maar zo heeft ze me verzekerd dat dat niet het geval is. De laatste rit door het prachtige landschap van Java. We hebben gelunched in een apart gebouw omringd door vijvers met enorme karpers en met de javaanse plattelandsvrouwen die daar een bijeenkomst hadden. Met een afdaling van een berg werden we geholpen door gidsjes die gebaren of de bocht vrij is en worden dan met een muntje betaald. Het schijnen zwervers te zijn. Het hotel is erg mooi. Twee onder één kap bungalowtjes in een prachtig aangelegde tuin met als middelpunt een zwembad. S’avonds gezamenlijk gegeten.

 

06-10. Vrijdag. Kalibaru.

Onze laatste dag op Java goed besteed. Na ons ontbijt afgereisd met onze gids "Ekko" naar een plantage waar ze cacao, koffie en rubber verbouwen. De cacaoboon groeit wel vreemd, in zo verre, geheel buiten onze verwachting zomaar aan een boom. Het begint als een minuscuul bloempje waarna het uitgroeit tot een vrij grote vrucht. Doe je deze open dan komt er een witte niet definieerbare substantie uit waarin geknepen wordt waar dan witte bonen tevoorschijn komen. Die moeten dan weer gepeld worden. De witte boon smaakt overigens lekker fris zoet, je moet alleen niet doorbijten, want dan wordt hij zeer bitter en ben je tot de eigenlijke cacao doorgedrongen. We hebben ook een fabriek bezocht waar de koffieboon en het rubber wordt verwerkt op zeer eenvoudige wijze. De koffie werd met de hand gesorteerd en we mochten natuurlijk meehelpen wat voor een grote hilariteit zorgde. Oké! We hebben koffie gedronken van de plaatselijke plantage. Na het pinda plukken wat tussen de rubberbomen gebeurd zijn we de veemarkt opgereden. Een mannengebeurtenis. Ze showden ons hun prachtige runderen.

* De jonge mannen probeerden hun viriliteit aan te tonen door in de ballen van de stier te knijpen.

S’avonds hadden wij het afscheidsdiner. We namen officieel afscheid van de gids, Sara, de chauffeur en bijrijder. Wij hadden besloten het fooienstelsel niet door Sara te laten regelen maar hebben dit zelf geregeld, zo ongeveer wat in het reisboekje stond wat we mee hadden gekregen. Naar wij geloven was iedereen royaal bedeeld. Chauffeur en bijrijder waren dan ook tevreden maar Sara….? Zij was een goede gids en regelde wat wij vroegen, als wij ook maar deden wat zij wilde en dat strookte niet altijd met onze wensen. Zij veroorzaakte wel eens een minpuntje in onze geweldige reis ook mede door haar toedoen.

07.10. Zaterdag. Java-Bali.

Om half zeven al op pad met een gehaaste, wel haast chagrijnige Sara. Na twee uur rijden is het echt afscheid nemen van mooi Java achter zijn linthuisbebouwing. Het pontje op naar Bali. We mochten op de brug bij de kapitein geregeld door Sara. Halverwege de rijroute zijn we gewijd met water, rijst en een bloem. Rond een uur of één kregen we koffiepauze waar we ook een lunchpauze van hebben gemaakt. En weer verder. Na enig gezoek het hotel gevonden. Heerlijk gegeten in een chinees lekker zittend restaurant met band. Edward had een pannetje met krab. S’avonds in het hotel de rit door Bali afgesproken. Er is een rit uitgestippeld, maar is naar onze keuze aan verandering onderhevig.

08.10. Zondag. Bali,Kuta

Ysjesdag.

Een rustig ontbijt met z’n allen. Om 9.00u. worden we opgehaald door Jan, de plaatselijke, na later bleek een uitstekende gids. We dachten naar het apenbos te gaan, maar tot ieders opluchting reden we het Mengwibos voorbij naar de Batukiriberg waarop een tempel staat waar juist de offergave werd gebracht. Enfin allen in sarong met sjerp gehuld hebben we dit tafereel gadegeslagen. Ook Bali heeft prachtige uitzichten met sawa’s. De koffie en lunch pauze werden dan ook gehouden in etablissementen met dit panorama. De zon zakte niet in de zee , maar achter de wolken, maar Tana Loth, de tempel in zee waar het om ging is prachtig. In de grot onder de tempel gezegend door een priester. S’avonds in een seafood restaurant gaan eten waar we zijn toegezongen, heel toepasselijk, door een mexicaanse band. We mochten verzoek nummers aanvragen.

* Trijnte en Jantje smachtte naar ijs, maar het was er steeds de dag niet voor, maar als dessert was er vandaag……..ijs.

09-10.Maandag. Noord-Bali.
bekijk panorama op Bali

Daar gaan we dan, diep in het leer van een Toyota gezeten. Door de morning traffic geloosd door onze gids, chauffeur, Koetoet naar de eerste tempel. Een zelfde soort zoals je overal ziet, maar met een andere sfeer. De Taman Ajung is omgeven door een gracht met waterlelies. Koffiepauze op alweer een magnifieke plek. Wakker worden met een koppie Bali, op Java, koppie Toebroek, koffie met alles erin ook de dik. In een glas goed te doen, maar uit een kopje kan het wat minder smakelijk worden. Goed wakker naar de fruitmarkt met ook andere waren, alwaar we inkopen hebben gedaan, batik bloesjes, t’shirts en wat dies meer zij. Het loont af te dingen! De volgende tempel heet Bedugul en ligt in een meer met misty mountains op de achtergrond. Bij de Gitgit, de waterval bezichtigt. Piet kon de klim op en neer niet aan en had een gezellig praatje met een verkoopstertje waar Edward weer een bloes heeft gekocht. We waren al bijna weg toen we toch de prijs kregen die we geboden hadden. Het loont! Het hotel in Lovina is aan de zee. Weer een dag met een gouden randje waarin weer veel foto’s zijn gemaakt.

*Koetoet is erg aardig en hulpvaardig.

*Heel veel vriendelijke en lachende mensen.

*Apart met de pootjes in de Javazee de zonsondergang te zien.

10-10. Dinsdag. Zuid-Bali.

Om tien voor zes in de ochtend voeren we met z’n drieën en de kapitein in een prauw de Javazee op bijna van de wereld af. Om het foerageren der dolfijnen te zien. Midden in een school licht springende dolfijnen met Bali in de opkomende zon. Ook nog twee vliegende vissen zien vliegen. Rond 8.00u ontbijt en met Koetoet op stap, Singaradja, de vroegere hoofdstad door waar voorbereidingen werden getroffen voor een crematie, het boeren landschap in. Halverwege de Baturberg een kleurrijke opstopping van een crematie waarbij we uitgenodigd werden het feestelijk gebeuren mee te beleven. Een lopend gamelanorkest begeleidde het enorme hoge obstakel gemaakt van bamboe staken versiert met kleurige linten, groenten en fruit, maar ook enkele kippen. Daarvoor liepen de dames met offers en achteraan liepen de heren. Het obstakel waar ook de beenderen van de overledene in liggen wordt enkele malen rondgedraaid om demonen te laten verdwalen en daarna een bergje af naar de plaats waar ook de priester is en de crematie verder begeleidt. Na enkele uren weer verder. De uitzichten worden door de wolken belemmerd, maar kan de pret niet drukken zeker niet met een koffie in een warung. Het zicht wordt weer helder naarmate we weer in de sawa’s afdalen. Nuances groen. We zijn door Koetoet thuis uitgenodigd en door de hele familie hartelijk begroet. Edward kreeg Koetoet’s balinees hoedje. Op het bordes aldaar koffie met gekookte banaan verobert.

11-10. Woensdag. Bali,Kuta.

Een laatste rustige dag om nog wat inkopen te doen. In de smoorhitte de lange drukke laan af met koffiestop waar "de lekkerste koffie" werd geschonken. Af en toe de gekoelde Mata Hari (warenhuis) in. Wederom goed geslaagd met onze inkopen. Terug in het hotel nog even gezeten en toen vroeg naar de Kecak vuur dans. Een enorm spektakel. Op alleen een ritmisch bedwelmende betoverende zang werd de Ramana gedanst. Om halfnegen weer terug en samen ons galgenmaal genuttigd. Morgen om 13.30u. verlaten we een mooi land waar de viezigheid en logica ook niet ontbreken.
Bijvoorbeeld:
Zogauw de politie het verkeer regelt leidt het tot chaos.
In spiegelbeeld gebouwde badkamers krijgen een zelfde met ingebouwde wc roller toilettafel waardoor het papier wel erg ver komt te hangen. De stille kracht in de radio. (Gaat zomaar aan of uit.). Rekenen is absoluut niet hun sterkste kant.
No thank you of teidak, terima kassie zijn de meest gebruikte woorden die we bezigden.

De uitdrukking oost indisch doof is ons overduidelijk geworden.

Rode stoplichten zijn er om genegeerd te worden.

Jam garat, rubber tijd moet je hebben.

Een prima vakantie met veel cultuur en natuur, in een klein en goed gezelschap, geboekt bij BMAIR reizen in Bilthoven.