Mens en natuurkunde: één systeem

Persoonlijk ben ik er van overtuigd dat alles wat wij zijn, ervaren, fantaseren en opwerpen onderdeel zijn van één systeem.
Geestelijk hebben we de singulariteit rechtstreeks als bron, we kunnen bedenken wat we willen.
Lichamelijk zijn we aanwezig in een al doorbroken singulariteit: de realiteit.

Net als dat de kosmos er op een bepaalde manier uitziet door parameters, hebben ook wij een referentie in ons: het DNA.

Het DNA zorgt er voor dat we niet alles hoeven te bedenken omdat bepaalde dingen zijn voorgeprogrammeerd zoals de impulsen om de basisbehoeften in te vullen.

Als we van het oneindig aantal mogelijkheden zouden moeten bedenken dat we moeten eten, waren we er al lang niet meer. Net zoals een elektron ook niet hoeft na te denken om zich aangetrokken te voelen tot een proton.

Geestelijk hebben we naast het gedeelte dat getrapt de singulariteit als bron heeft ook een vrij gedeelte dat de singulariteit rechtstreeks als bron heeft.
We kunnen bedenken wat we willen, creatie is een mooi voorbeeld van dit gegeven. In de quantumtheorie, die de subatomaire deeltjes beschrijft, komt de onzekerheid ook tot uiting. Sommige deeltjes nemen beslissingen die niet voortkomen uit al genomen beslissingen. Deze onzekerheid is de basis om de hersenen te kunnen ordenen naar believen in de vrije geest.

Wel moet hierbij worden opgemerkt dat een en ander in wisselwerking is met de DNA- geest. De ontbinding in zuivere componenten levert alleen relatieve singulariteiten op en is alleen van belang om te wijzen op de beide kanten, de grenzen, van het systeem.

We kunnen derhalve niet alleen in de vrije geest leven omdat dit leidt tot het opwerpen van de ene paradoxcomponent en het sluiten met de andere door gebrek aan referentie. Een cirkel dus. De vrije geest op zichzelf vormt een singulariteit.

Normaal gesproken is onze geest een wisselwerking van het DNA gedeelte dat er voor zorgt dat we met beide benen op de grond blijven staan en de vrije geest waarbinnen we nagenoeg ongelimiteerd kunnen fantaseren en dromen. In principe kunnen we met de vrije geest een oneindig aantal eindige ordeningen genereren uit de absolute singulariteit maar door ons eindige leven komen we hierbinnen niet tot de oneindigheid al is door de oneindige bron de uniekheid van een ieder die leeft gegarandeerd!

Alleen DNA gericht bezig zijn of juist alleen in imaginaire werelden leven vormen relatieve singulariteiten.

Met betrekking tot gevoel kan gezegd worden dat het DNA er voor zorgt dat gevoelens optreden. Juist omdat de mens ontstaan is, heeft het DNA bij de meeste mensen een structuur die leidt tot behoefte aan goedheid in plaats van haat. Anders waren we er lang niet meer geweest. Het feit dat we een goed gevoel krijgen als we basisbehoeften invullen is een mooi voorbeeld van DNA bepaald gevoel. Het gevoel stimuleert de invulling welke noodzakelijk is om te leven, te zijn. In andere kosmossen zijn we al uitgestorven omdat het DNA zich daar ongunstig heeft ontwikkeld zich uitend in een haatdragende samenleving die zich heeft geëlimineerd.

De vrije geest kan alleen maar dingen opwerpen en het sluiten met het tegenargument. Er is geen referentie om het aan af te meten maar het DNA bepaalde zekerheidsdeel doorbreekt dit waardoor we niet blijven rondtollen maar een drang voelen om bepaalde dingen te realiseren. Net als dat de kosmos er uitziet zoals we waarnemen als doorbreking van het oneindig aantal mogelijke kosmossen. De vrije geest kan niet op zichzelf bestaan omdat dit een singulariteit inhoudt.

Het leven is dus een wisselwerking tussen vastgelegd gedrag door middel van het DNA en onbepaald gedrag door de vrije geest die kan bedenken wat hij wil. Net als dat het bij de natuurkunde ook niet mogelijk is om alles te beschrijven maar ook niet dat je er helemaal niets over kunt zeggen, gaat het zelfde op voor de mens. Ieder systeem bevindt zich tussen totale zekerheid en onzekerheid.

Er kan derhalve niet gesteld worden dat het leven volkomen deterministisch is en men geen eigen inbreng zou hebben omdat dit een relatieve singulariteit inhoudt, net als een volkomen indeterministisch leven. Ons zijn is te ontbinden in een DNA- bepaalde deterministische component en een indeterministische component: de vrije geest.

Over wat er voor en na ons eindige zijn gebeurt, is geen zinnig woord te zeggen daar de link naar eventuele andere manieren van zijn, gekoppeld is via de singulariteit waardoor het aantal mogelijkheden oneindig bedraagt en iedere opgeworpen toestand er een deelverzameling van is. Het is de absolute singulariteit waar elk systeem uit voortkomt en derhalve vormt de singulariteit de koppeling tussen verschillende systemen waardoor het onvermogen ontstaat een eindige definitie te geven van de link tussen verschillende realiteiten.

- Home -