Ik kom thuis van mijn werk en merk al snel dat Diede heel slecht ziet. Ik vraag haar iets van tafel te pakken en ze grijpt er flink naast. Die avond bespreek ik het met Pierre en als die Tije naar bed brengt laat ik Diede wat foto's zien. Het is duidelijk dat ze geen idee heeft wie daar op staan....ik krijg het benauwd.
Die zaterdag gaan we naar de huisartsenpost, we willen zo toch niet het weekend in gaan.
De arts kijkt in haar ogen en denkt dat het een virus is of misschien dat het kind het verzint, ga eind volgende week maar eens langs bij je eigen huisarts krijgen we nog mee.
Zondag kijken we het nog aan maar Diede is bijna niet van de bank af te slaan en is hangerig.
Ik vertrouw het helemaal niet en ga maandag ochtend meteen naar onze eigen huisarts, vastbesloten me daar niet weer zomaar weg te laten sturen. Gelukkig neemt hij de klachten heel serieus, zo serieus dat we binnen een uur terecht kunnen bij de oogarts in het Elkerliek ziekenhuis. Snel oppas voor Tije regelen, Pierre is al onderweg vanuit het werk en we rijden snel naar het ziekenhuis.
De oogarts ziet een ontstoken en gestuwde oogzenuw en stuurt ons door naar een kinderarts. Deze wil een MRI scan laten maken om er zeker van te zijn dat er niets in de hersenen zit wat het uitval van het zicht veroorzaakt. Hij denkt zelf van niet, omdat Diede voor de rest geen uitvalsverschijnselen heeft…..

Voor de zekerheid blijven we een nachtje in het ziekenhuis. Diede is natuurlijk in paniek maar gaat later toch een beetje spelen. Er wordt niet veel geslapen die nacht want de volgende dag staat er een MRI scan op het programma en afzonderlijk van elkaar maken we ons daar toch zorgen over.
Ons meisje gaat voor het eerst onder narcose om goed stil te kunnen liggen voor de MRI scan, er zal ook meteen een punctie gedaan worden om wat hersenvocht af te nemen. Het valt niet mee om haar achter te laten
Een uurtje later worden we opgehaald, de scan is goed gegaan en op mijn vraag of de punctie goed gelukt is wordt alleen geantwoord dat die niet is uitgevoerd. We voelen meteen dat er iets niet goed is en als de arts binnenkomt en de uitslag verteld weten we het zeker......dit is niet goed.

Hoe het verder gaat met Diede en ons kun je de komende weken volgen in dit dagboek.