En dit is Floortje van Carla Camijn, ze verwacht haar pups tegelijk met Bowie.

Week 9   `                                                                                                                                              Naar boven    

Woensdag 23 februari 2005:

Toevallig is er nog een aanstaand moedertje op de cavalierpage, dat tegelijk met Bowie is uitgerekend. Ook rond 2 maart. Ze heet Floor en is van Carla Camijn. We corresponderen regelmatig over onze hondjes. Het wordt nu erg spannend. Nog maar een weekje! Vorig jaar beviel Bowie een kleine week te vroeg. De pups, die in leven gebleven zijn waren gezond, maar wel erg klein. Dat geeft toch grote zorgen. Je bent daar de eerste weken dag en nacht mee bezig. Ik hoop zó dat Bowie nu wat langer draagt. Tot op heden zijn er nog geen tekenen van een naderende bevalling. Bowie ligt vaak in het hoekje bij de schemerlamp, dat vindt ze, denk ik, lekker rustig. Ze vertoont nog geen onrust, geeft nog geen slijm. Ze eet nog goed. Naarmate de tijd verstrijkt word ik zelf ook rustiger. Laat de kleintjes nog maar even lekker groeien en rijpen.

Donderdag 24 februari 2005:

Als ik thuis kom van school zie ik Bowie nergens. Ik roep haar naam, zoek binnen en buiten, en dan opeens zie ik het gordijn bewegen: ze ligt onder het gordijn en het kwispelen van haar staart tegen het gordijn verraadt haar. Bowie is niet zo goed in verstoppertje.

Vandaag valt me voor het eerst op, dat er iets aan het veranderen is. Bowie ligt vaak in de hoek bij de staande schemerlamp. Als ik haar roep kwispelt ze dus wel. maar ze neemt niet de moeite om op te staan voor een begroeting. Dat komt pas na een tijdje, als ze toevallig toch op moet staan om te plassen.

Normaliter, als Bowie op de bank wil waar ik op lig, dan zet ze haar voorpoten op de bank, in één lichtvoetige beweging sluiten haar achterpoten aan, ze tilt haar voorpoten over mijn lichaam en landt tenslotte met haar achterpoten achter mijn billen, alwaar ze zich neervlijt. En dát kan ze nu niet meer. Ze drentelt langs de bank, kijkt mij aan, legt haar snuit op de bank, loopt wat op en neer en weet: dit gaat niet lukken. Ze heeft ook al wat taxatiefouten gemaakt en daar heeft ze van geleerd. Als ik mijn benen optrek om wat ruimte te maken springt ze zonder aarzelen en met een zucht gaat ze liggen. Zo, dat is weer gelukt.

Vrijdag 25 februari 2005:

Als ik een tijdje op ben, vraag ik mijn dochter om Bowie even in de gaten te houden. Ik vind haar, Bowie dan, erg onrustig. Ze ligt op de bank naast Ellis, dus die kan alles goed zien. "Mama ,ze zit te hijgen", zegt ze. Als ik kijk, zie ik, dat het niet echt hijgen is. Ze ademt snel en ze kreunt zo nu en dan. Ze beweegt veel, krabt aan haar buik, likt, gaat verliggen, nogmaals verliggen. Ze springt van de bank en zoekt een ander plekje, dan weer een ander plekje, ze blijft zoeken en vindt geen rust. Ik word er een beetje nerveus van. Ik kijk naar haar vulva, maar ze werkt niet echt mee en houdt zich een beetje gespannen. De vulva is nat, maar niet slijmerig, niet anders dan anders.

Na een tijdje hervindt Bowie haar rust. Ze verkast wel heel vaak, maar als ze ligt, dan rust en slaapt ze ook. Als ze naar buiten gaat heeft ze moeite met poepen, althans met het laatste beetje. Ik houd haar goed in de gaten, want stel je voor, dat ze er iets anders uitperst dan poep! Ach, dat zal wel loslopen, de pups vallen er niet uit.

's Avonds wil ze graven, op de bank, op haar kussen, in de kist. Peter gooit een krant in de kist, zodat ze lekker kan dabben. Als Bowie de krant uit heeft, dabt en krabt ze dat het een lieve lust is. Kijk, dat had ze nou net nodig. Net heeft Peter de warmtelamp geïnstalleerd, ik heb vanmiddag puppymelk gekocht voor "geval van nood" en nog een extra molton voor in de kist. De puppy's kunnen geboren worden.

Zaterdag 26 februari 2005:

Om een uur of tien zit Bowie te hijgen. Haar ogen staan nog gewoon helder, maar ze kijkt ons wel steeds aan met een wat weemoedige blik. We kunnen niet meer doen dan bij haar zijn. Dat hijgen zou een begin kunnen zijn van de bevalling. We zijn zeer waakzaam. Na twee uur gaat ze weer rustig in een hoekje van de kamer liggen om te slapen. Peter voelt een hard buikje.

5 Uur: als ik beneden kom ligt Peter op de bank te slapen en Bowie ligt in de stoel. "Hoe gaat het?", vraag ik. "Goed, niks aan de hand", zegt Peter. Bowie ligt wat zwaar te ademen, maar er is geen sprake meer van het hijgen, dat ze eerder op de avond deed. "Ga nog maar even slapen", zegt Peter, " wij redden ons wel".

7 Uur: als ik beneden kom tref ik dit aan:

twee maatjes in diepe rust.

Peter en ik wisselen elkaar af. Peter gaat naar bed en ik blijf beneden. Gelukkig is het weekend en kunnen we samen zorgen.

Bowie is erg onrustig, druk. Ze "graaft"overal holen, ook buiten. Ik sta te kijken als ze naar buiten loopt. Linea recta loopt ze naar de buxusboom en graaft een gat. Vervolgens loopt ze naat de jasmijn en graaft daar ook een gat. Dan onder de bank door naar de sering, weer een gat. Ze moet natuurlijk voldoende mogelijkheden hebben om haar pups te verbergen voor gevaar. ( Dat heb ik gelezen op het forum). Ze is niet echt een wild dier, want ze heeft niet in de gaten dat ik al haar geheime plekjes ken.

De Geboorte                                                                                                                                                             Naar boven

Als we naar binnen komen, gaat het opeens heel hard. Ze begint te hijgen, te piepen, het tongetje uit haar bek en ik heb zo'n medelijden met haar. Ik probeer rustig te blijven en moedig haar aan: goed zo, meisje, toe maar! Bowie is zelf erg rustig, maar het is duidelijk dat ze pijn heeft. Ze zit nog op de stoel, daar is ze nogal tekeer gegaan met het kleed, maar ik wil toch graag, dat ze in de kist bevalt. Ik trek het kleed van de stoel en leg het in de kist. Dat werkt, Bowie gaat er achter aan. Ze hijgt, piept en kijkt me aan met grote, bolle ogen. Ik wil graag helpen, maar kan niet meer doen dan haar bemoedigend toespreken en strelen. Plotseling zie ik, dat ze haar rug kromt, de staart gaat omhoog en ze houdt de adem in. Ik roep Peter, want alleen zie ik het niet zitten. Als hij nèt beneden is wordt de eerste pup geboren. Het is dan kwart voor tien.

Bowie likt haar kleintje schoon.

Met het hoofd tussen de achterpoten begint Bowie te knagen en te eten. We kunnen niet zien wat ze heeft, maar ze laat zich rustig omdraaien en dan zien we het: een mooie teef van 201 gram. Als de navelstreng afgebeten is, pak ik de pup op en wrijf haar droog. Bowie volgt mijn bewegingen nauwgezet. Ik leg het pupje bij Bowie, mondje tegen de tepel en ze drinkt meteen. Wat een wonder! Na vijftig minuten wordt de tweede pup geboren: een reu van 202 gram. Bowie is eigenlijk heel rustig, ze vervolgt het ritueel: eten, bijten, likken. Peter wrijft dit pupje droog en we leggen het bij Bowie. Ze heeft het heel druk met likken. Om 11.20 uur wordt het tweede reutje geboren, 144 gram, maar heel tierig. Als ze lekker drooggewreven is leg ik haar ook bij Bowie. Dat zijn er drie. Bowie kijkt heel verwonderd, zorgvuldig likt ze de pupjes één voor één. We denken, dat het erop zit en ik bel de dierenarts, of hij wil komen voor de spuiten en de controle. Tot onze grote verrassing komt er om 12.09 nog een teefje, 187 gram.

Van de vorige bevalling kan ik me nog heel goed de spanning herinneren, die me overviel toen Bowie aan de gang ging. Ik had me voorgenomen om rustig te blijven. Dat is me niet gelukt: als ik een foto wil maken kan ik het toestel niet goed stil houden. Mijn handen trillen, maar ook mijn knieën. Ik ga in de werpkist hangen om actief mee te kunnen doen, dat scheelt in de zenuwen. Ik ben bang, dat Bowie op de kleintjes gaat zitten, of dat ze te hardhandig doet. Ik moet meer vertrouwen hebben, want ze doet het fantastisch. Zo lief, zo zorgzaam. Ze weet precies wat ze moet doen en dat zonder het boek "bevallen en opstaan". Gewoon instinct, maar het werkt perfect.

We hebben de kist al een keer verschoond, omdat de bodem nat was en vies, maar er komt nog steeds viezigheid uit Bowie's vulva. We denken, dat er nog iets in zit, we voelen een bult, maar weten niet of het een pup is of een nageboorte. Als de dierenarts om half twee komt voelt hij ook meteen dat er nog iets zit. Hij zet twee spuiten, piton en penicilline, duwt op de buik en er komt zwarte troep uit. We wachten, tot de pitonspuit werkt en dan probeert Bowie nogmaals te persen. De d.a. helpt een handje en onder luid geschreeuw valt er een grote zwarte kledder met een FLATSJ op de grond. Als we goed kijken zit er nog een pup in. Het vlies beweegt: hij leeft! Het is een mager scharminkeltje, een reutje van 118 gram, maar, als de dierenarts het vlies breekt ademt het wel. En zowaar: als we het aan de speen leggen, begint het meteen te drinken! We zijn het er allemaal over eens: het is een prachtig nestje.

Na een uurtje ga ik even een boodschap doen, even er uit. In het dorp voel ik de spanning langzaam van me afglijden. Ik voel me glimmen, stralen, maar niemand, die het ziet. Totdat ik een vriendin tegen kom en aan haar kan ik mijn verhaal kwijt. En mijn gelukzalige gevoel. Ik hoop, dat we dit nestje gezond groot kunnen brengen.

Een trots moedertje met haar pups.

Zondag 27 februari 2005:

Drie uur in de morgen. Ik heb zojuist Peter afgelost. De pups hebben gedronken, Bowie is net buiten geweest. De kleinste pupjes drinken wel, hoor! Ik moet ze even helpen. Als ik ze zie zoeken, dan spuit ik uit een tepel een beetje melk en dan lukt het al heel aardig, als ik ze tegen die tepel aan houd. Het gaat eigenlijk heel goed, maar ik durf dat bijna niet uit te spreken. Bowie is heel lief voor haar kindjes, ze likt wat af. Er komt nog vieze smurrie uit haar vulva, maar ze heeft daar medicijnen voor gehad. Ik hoor een pupje huilen, even kijken....

Och, het was van de anderen afgerold. Ik denk, dat het zich alleen voelt. Bijna negen weken hebben ze dicht tegen elkaar aan gezeten in de buik en dan nu helemaal vrij, ontkoppeld, zelf moeten drinken, poepen, plassen, kruipen, het valt ook niet mee. Als ik het bij de anderen leg, kruipt het dicht tegen Bowie aan. Mammie!!!

Zes uur. Ik lig op de bank, mijn ogen zijn dicht. Door mijn oogleden heen zie ik het schijnsel van de warmtelamp. Ik hoor het geluid van Bowie, die slaapt. Ze zucht zachtjes, zo nu en dan hoor ik een klein snurkje. Een pupje is aan het drinken, dat hoor ik aan het slurpgeluidje. Misschien zijn het er wel twee, die aan het drinken zijn, het is een behoorlijk geslurp. Ik hoor een zacht gepiep, niet verontrustend, een beetje buikpijn misschien. Ik ga niet kijken, het horen is voldoende. Grappig, maar je kunt al snel het verschil in huilen onderscheiden: huilen van een krampje, huilen van de honger (dat is een geïrriteerd huiltje, ze gaan dan ook snel op zoek naar drinken) en het ik-voel-me-zo-alleen-huiltje (heel hard, bijna schreeuwen).

We hebben net de pups gewogen: de drie groten zijn al aangekomen, maar de twee kleintjes zijn een paar gram afgevallen. Shhh... Toch drinken ze goed, althans, ze zoeken zelf de tepel (als ik ze er bij houd), zuigen zich vast en drinken dan een hele tijd. Nou, kom op, vertrouwen Nel!

Wat een drukte de hele dag. We zijn continue, dag en nacht bezig met de pups. Ik kan het niet laten, me steeds te bemoeien met het nest. Het is ook wel nodig hoor, want die kleintjes baren me toch zorgen. Het is niet, dat ze niet goed drinken, eigenlijk doen ze dat heel goed, soms zie ik ze ook zelf zoeken en dan liggen ze plotseling zelf te drinken en te stampen. Stampen ja, zo lief, ze stampen dan met die piepkleine voetjes tegen de uier om de voedselproductie te stimuleren. Dat heb ik althans zo gelezen. Maar de reden, waarom ik ze steeds, ieder uur, aanleg is toch, dat ze moeten aankomen. Bowie is erg lief voor haar kleintjes: ze likt de buikjes en de kontjes. Dat is zo'n grappig gezicht: moeilijk hoor, zonder handen. Soms schuift ze zo'n kleintje door de kist en dan schuiven de anderen gezellig mee. Een beetje onhandig dus, letterlijk.

Wat me ook zorgen baart is een grote tepel van Bowie. Het is een dikke bult, die die kleine mondjes nog niet kunnen omvatten. Soms druk ik er wat melk uit, maar dat doet pijn. Met een ruk schrikt Bowie dan overeind.

"Het is een mooie dag vandaag", zeg ik tegen Peter, "eigenlijk vliegt hij voorbij". Peter heeft er zo zijn gedachten bij: "Weet je wat het is?", vraagt hij, "door zo'n gebeurtenis sta je weer eens stil bij wat echt belangrijk is in het leven. Mensen zijn betrokken bij nieuw leven, zowel van mensen als van dieren. Want als er niet meer geboren wordt, houdt het leven op. Daar moeten we regelmatig bij stilstaan". En dat is zó waar.

Maandag 28 februari 2005:

Vraag me niet hoe het kan, maar mijn huisgenoten hebben me verkeerd voorgelicht en ik zag, dat ik deze foutieve voorlichting nog niet rechtgezet heb: we hebben drie reuen en twee teven. Ik heb het al veranderd in dit dagboek, want ik doe niet mee aan de geschiedvervalsing. Ik neem namelijk de statistieken klakkeloos over van hetgeen mij wordt voorgeschoteld, zie de groeicurve bij "puppy's", die overigens al keurig bijgewerkt is.

Zoals te lezen is in de curve komen de pups goed aan. Dat moet ook wel, want ze drinken zich helemaal ongans. De twee achterste tepels van Bowie zijn erg opgezet en moeilijk te pakken voor de kleintjes, maar vanavond is het eindelijk gelukt. Ik leg een dikke pup aan de volste tepel. waar ik een beetje melk uitgeknepen heb en na veel ongeduldig gesnuf heeft ze hem eindelijk te pakken. Vervolgens lijkt ze zich helemaal te laten vollopen. Ook aan de ander moeilijke tepel leg ik een pup en ook die drinkt zich ongans. Ik ben een beetje opgelucht, want ik zit niet te wachten op een borstontsteking. Vanavond probeer ik het nogmaals.

Peter heeft vandaag "puppywacht"gehad en hij vertelt over de dag. Als we de pups wassen en wegen dan leggen we ze in een soort paasmandje met een handdoek er in, zodat we niet in de war raken. De pups passen daar goed met zijn vijven in. Zo ook vandaag. Peter weegt, wast en legt de pups één voor één in het mandje. Maar daar is Bowie niet blij mee: ze probeert zich óp de pups in het mandje te wurmen! Wat is het toch een muts!

Op school heb ik vandaag getrakteerd op beschuit met muisjes en de kinderen vinden het prachtig.

Dinsdag 1 maart 2005:

Ik heb puppywacht. En nachtdienst. Thuis, in mijn eigen huis. Ik lig op de bank, heb nog geen oog dicht gedaan en het is al drie uur. Ik hoor een pupje piepen en sta meteen op om te kijken. Het lijkt wel of ik zelf bevallen ben: bij ieder kikje ga ik kijken en als ze te stil zijn ben ik ook ongerust. Veel gekker moet het niet worden. Och, het kleintje is verdwaald, voelt zich eenzaam. Ik leg het terug bij de meute en ga weer liggen. Tien minuten later: gepiep. Ik sta op en zie, dat alle pupjes bij Bowie liggen. Wie piept er nou? In het rode licht zie het lijfje van een pupje ritmisch bewegen, het ritme is gelijk aan dat van het huiltje. Het is ons kleintje. Ik pak het even op, maar het huilt nog steeds. Bowie wil ook kijken. Ik houd het kleintje voor haar snoet en Bowie begint meteen te likken. Misschien buikpijn? En dan opeens krijg ik een idee. Ik zag laatst iets over het inbakeren van baby's. Misschien helpt dat voor hondjes ook? Ik maak van mijn handen een kommetje, zo klein, dat het pupje er strak in ligt. In mijn handen voel ik het ontspannen. Het krult zich een beetje op, in foetushouding, denk ik. En dan is het stil. Het slaapt heel rustig. Ik lig daar, op de klep van de werpkist, tot mijn heupen, ribben en ellebogen er pijn van doen. Dan leg ik het kleine hondje terug bij zijn moeder. Het slaapt lekker verder.

Gelukkig hebben de hondjes al verschillende keren uit de moeilijke tepels van Bowie gedronken. Het vraagt wel enig doorzettingsvermogen, maar uiteindelijk lukt het wel. Bowie geeft geen krimp, dus met de pijn valt het wel mee. Gelukkig. Nou maar hopen dat het goed blijft gaan.

Als ik vol trots ons nestje laat zien aan Elly staat Bowie opeens op en trapt bovenop de pups. Elly schrikt en zegt: "Kan dat geen kwaad? Ze staat er bovenop!". Ik zeg: "Dat gebeurt wel vaker, meestal kan het geen kwaad. Bowie is soms nog wat onhandig". Dan zie ik plotseling bloed op de molton in de kist. BLOED???? Ik ben in alle staten. Ik pak het eerste het beste pupje dat in de buurt van het bloed ligt op en meteen zitten mijn vingers onder. Daar schrik ik van. Ik ben niet bang voor bloed, maar wel voor bloed van zo'n klein pupje. Als ik goed zoek, zie ik dat het bij zijn oortje bloedt. Ik dep het bloed af met een tissue en Bowie moet natuurlijk meteen likken. Gelukkig is het snel weer gestelpt. Dit was echt even teveel!

Woensdag 2 maart 2005:

Bowie is niet lekker. Ze geeft over en wil niet eten. Gelukkig drinkt ze nog wel en ze geeft ook haar kleintjes wel te drinken. Om een uur of vijf vind ik haar erg apathisch. Ze wil niet meer bij de kleintjes en als ze moet voeden gaat ze zó liggen, dat de pups niet bij de spenen kunnen. Dit wordt te gortig. Als we de temperatuur opnemen heeft ze 38.5. Dat is op zich niet verontrustend, maar ik voel dat het niet goed zit. Als ik de dierenarts bel mogen we meteen komen. Hij bevoelt de baarmoeder en zegt, dat die nog erg strak en gespannen is. Ook hij meet 38.5. Dat wil niet zeggen, dat er geen ontsteking zit of iets anders verontrustends. De uiers zijn goed. De dierenarts zet drie spuiten: een voor het samentrekken van de baarmoeder, een flamoxil en nog een pijnstiller. Als we thuis komen is Bowie erg onrustig. Ze gaat bij de kleintjes in de werpkist liggen, maar als ze willen drinken, schopt ze ze weg. Na een poosje, na veel gedraai en gezucht door de kamer gaat ze toch weer voeden, maar het gaat niet van harte. De pups schreeuwden en dat noopte haar toch weer tot verzorgen. Daarna wil ze weer niet in de kist. We wegen de pups en ze zijn allemaal aangekomen, behalve het kleinste, dat is een gram afgevallen. Het zal toch niet weer als vorig jaar......................

Vanavond maak ik een sneetje brood met leverpastei voor Bowie. Ik zet het schaaltje in de buurt van de werpkist en het neusje van Bowie begint te bewegen. Ze staat op en.....loopt naar het schaaltje. Ze ruikt even en eet het dan lekker op. Vervolgens gaat ze weer bij haar pups liggen. Gelukkig heeft ze weer aandacht voor haar kleintjes.

Dan gaat de telefoon: Annette uit Frankrijk. Ze heeft in dit dagboek gelezen wat er met Bowie aan de hand was en heeft vervolgens Jessie gebeld. Jessie maakt zich zorgen en biedt aan dat ik haar even bel. Natuurlijk doe ik dat meteen, want mijn zorgen zijn nog niet voorbij. Jessie vertelt, dat ik goed op moet letten. De symptomen die Bowie vertoont kunnen wijzen op eclampsie. Het vele braken, de apathie, het negeren van de pups. Ik moet letten op de gang van Bowie en op het schuren van haar hoofd. Maar zoals het er nu uit ziet gaat het wel. Dat wil niet zeggen, dat de zorgen voorbij zijn. We blijven vannacht op, dus kunnen haar goed in de gaten houden. Morgen bel ik de dierenarts om te vragen of Bowie een calciumspuit gehad heeft na de bevalling, want dat is heel belangrijk. Eigenlijk wist ik dat, maar het is me gewoon ontschoten. Stom. Van mij, maar ook van de D.A.

Donderdag 3 maart 2005:

Vannacht om 1 uur heb ik Bowie nog een sneetje brood gegeven met pindakaas. Nou, dat ging er in als koek! Allebei de boterhammen zijn er in gebleven en Bowie heeft niet meer overgegeven. Vandaar dat ze vandaag weer aan de energique mag. Ze is weer lief als vanouds voor haar pups.                     

Als ik ga koken ( jawel, koken. Ik kook nooit, maar vandaag komt Peter laat thuis! ) komt Bowie bij me zitten. Ze kijkt me aan met een blik van: komt er nog wat van? Als ik niet snel genoeg reageer blaft ze dwingend: wroef! Ik weet wat ze bedoelt: waar blijft mijn schijf? Verdorie, geen schijf uit de diepvries gelegd. Dat betekent, dat hij even moet ontdooien in de magnetron. Als de "piep" van de magnetron klinkt blaft Bowie nogmaals, in de veronderstelling dat ik niks gehoord heb. Zo kennen we haar weer. Ze heeft ook een danoontje op en een stukje appel, dus het lijk er op, dat het grootste leed geleden is.

Peter zegt: "Kom eens kijken". Ik loop mee naar buiten en zie een poepje liggen met daarin een onbekend, wit voorwerpje. Peter heeft het geanalyseerd en wat blijkt? Bowie heeft een plastic lepeltje uitgepoept. Een lepeltje van een puddinkje. Een onbekend puddinkje, dus niet van de kleinkinderen. Verdomme, zou er nu weer wat over de schutting zijn gegooid? Net als destijds met die oliebol? Dit is hoogstwaarschijnlijk het euvel geweest van gisteren. Fijn, dat zoveel mensen aan ons gedacht en voor Bowie gebeden hebben. Want dit had toch ook veel anders kunnen aflopen.

Het is verbazingwekkend, dat de kleine pup niet meer aankomt. Hij drinkt de hele dag, vecht om een tepel met zijn grote nestgenoten (en wint ook nog vaak) maar is vandaag maar weer 4 gram aangekomen. Het is toch zo'n tierig ding. Ik snap er niks van. Als het niet beter wordt moet de dierenarts er maar eens naar kijken.

Vrijdag 4 maart 2005:

Vandaag heb ik me het volgende bedacht: eigenlijk moet je een beetje gestoord zijn als je een nestje jonge hondjes neemt. Ik ben blij, dat ik een beetje gestoord ben, want ik geniet volop van het hele gebeuren. Maar toch: de zorgen die je hebt, eerst om je teefje: gaat het wel goed met haar, zal ze de bevalling goed doorstaan, blijft ze gezond? Dan de bevalling: zijn er geen complicaties, doe ik het wel goed, zijn de pups er allemaal uit, zie ik niks over het hoofd? Willen de kleintjes wel drinken? Drinken ze wel allemaal genoeg, komen ze genoeg aan? Duwen de groten de kleintjes niet weg? Houdt Bowie de kontjes goed schoon en masseert ze de buikjes voldoende? Heeft ze wel genoeg melk? Gaat ze niet op de pupjes liggen? Is de lamp niet te warm? Is de lamp niet te koud? Kan de lamp niet spontaan uit de fitting vallen? Dan de verbouwing die heeft plaatsgevonden: een grote kist in de kamer, straks een hekje erbij. Op de kast een weegschaal, watten, pen en papier, fototoestel, keukenrol, handdoeken en kleine doekjes. Op de banken grote witte lakens voor opvang van de smurrie van Bowie na de bevalling. En niet te vergeten: je eigen lichamelijke gesteldheid: wallen onder je ogen tot op je kin van de doorwaakte nachten, gekneusde ribben van het liggen in de werpkist, beurse ellebogen van het steunen, pijnlijke knieën van het knielen en tranende ogen van het kijken naar zoveel geluk!  Zelfs als ik buiten ben hoor ik de piepjes van de pups, net als vroeger, toen ik de huiltjes van mijn baby's nog in mijn oren had, als ik kilometers van ze verwijderd was.

Dit is het lepeltje dat in Bowie's ontlasting zat. Je kunt de tandjes er in zien staan! Er ligt een wattenstaafje naast ter vergelijking.

Gelukkig is dat avontuur goed afgelopen. Bowie schreeuwt om eten. Wroef! Honger! Ze kan de hele dag eten. Het vraagt natuurlijk ook nogal wat, vijf hongerige mondjes te voeden. De pups komen goed aan (zie groeicurve). Over het kleinste pupje maak ik me nog wel zorgen, maar vandaag mat de weegschaal gelukkig 21 gram winst! Laten we hopen dat dit zo door gaat.

Dit zijn ze dan, alweer een paar dagen geleden.Het verschil in grootte is duidelijk te zien.

een week oud                                                                                            Naar boven             

Zaterdag 5 maart 2005:                                                       

Bowie ligt op haar geliefde plekje in het hoekje van de kamer bij de lamp. Zodra ze een pupje hoort tilt ze haar hoofd op: hoor ik iets? Dan staat ze op en loopt naar de kist. Eerst staat ze, en kijkt wie er riep. Vervolgens inspecteert ze hier en daar een pup. Dan loopt ze naar achteren in de kist en schuift, terwijl ze gaat liggen, met haar poten haar koters vóór zich en krult zich om hen heen. Als ze merkt dat er eentje wil drinken, dan strekt ze haar lijf, zodat alle tepels bereikbaar zijn. Zo, de kleintjes kunnen drinken. Dat regelt Bowie allemaal zelf. Ik kan wel proberen om de kraamverzorgster uit te hangen, maar de voedingstijden heb ik niet in de hand. Dat doet moeder zelf. Mijn enige functie is: zorgen dan Mateja (de kleinste) voldoende ruimte en tijd heeft om te drinken en dat er niemand achter Bowie terecht komt. Maar ook daar zorgt Bowie goed voor. Laatst dreigde er een kleintje achter haar rug te kruipen en met een haal van haar poot schoof ze het terug naar haar buik. Ongelooflijk, toch? Met een steen op mijn maag hebben we de pups gewogen, ik was erg bang, dat Mateja weer niet aangekomen, of erger nog: afgevallen zou zijn, maar nee: ze is 14 gram aangekomen.

We hebben de pups tijdelijke namen gegeven: De grote reu noemen we Ruud, de grote teef Zizzi, de kleine teef Becky en de ander reu Luc. De heren heten naar de vroegere spitsen van PSV, de dames naar Beckham en Zidane. Ach, voetballiefhebbers hè.

Zondag 6 maart 2005:

Als ik ontbeten heb en op mijn gemakje in de stoel bij de werpkist ga zitten zie ik een diarreeplekje op het kleed. Ik kan een krachtterm niet onderdrukken. Diarree. Daar zat ik nou net op de wachten. Wat nu? Ik onderwerp alle pups aan een onderzoek, maar kan niks vinden. Met die poetskont van een Bowie zal dat ook nog niet meevallen. Alle pups liggen lekker te slapen. Geen onrust. Geen pijntjes. Even afwachten dan maar. Als alle pups gedronken hebben zie ik weer een vlek. En ik zie Bowie heftig likken aan de vlek. Ik héb het niet meer. Weet je wat? Ik ga Natasja bellen. Het is kwart voor twaalf, dus dat kan wel. Natasja had ook pups met diarree gehad, dus die weet er alles van. Ze zegt, dat we er achter moeten komen om welke pup het gaat, dat kan door te kijken naar de kontjes (bij een black and tan is dat best lastig, en Bowie is ook erg poetserig), maar vooral door te wegen. Verder vertelt ze over wat remedies en over hoe je kunt zien of de pupjes uitgedroogd zijn en ze noemt wat medicijnen. Dus gaan we wegen. Zizzi is 21 gram afgevallen EENENTWINTIG GRAM! In een halve dag. Dat is veel en in paniek bel ik de dierenarts. Onze dierenarts is er niet, maar we krijgen een nummer van een andere D.A. We kunnen om twee uur komen. Natasja stelde voor, om de D.A. te laten komen, maar zo'n vervanger doet dat dus niet. We moeten een half uur wachten en als we eindelijk aan de beurt zijn bekijkt de dierenarts het pupje. Hij vindt, dat het best nog tierig is. Wij ook, en dat willen we zo houden. Ze krijgt een injectie met fysiologisch zout en gilt en krijst dat het een lieve lust is. Ze krijgt een grote bult op haar rug van het vocht. De D.A. wil nog geen penicilline geven, omdat Zizzi nog zo levendig is. Ik denk, dat ze tien minuten gekrijst heeft. Pas als we in de auto zitten en al een stuk gereden hebben wordt ze stil en valt ze in slaap in haar warme holletje op mijn borst tussen mijn jas, lekker ingepakt in een handdoek. Thuisgekomen zit Bowie al op wacht. Zodra Zizzi in de kist ligt (ze moet nog wel even piepen, we zullen weten wat we haar hebben aangedaan!) gaat Bowie haar helemaal aflikken en besnuffelen. Zizzi wil wel drinken, éventjes maar, en dan kruipt ze helemaal tegen Bowie aan. En nu is het afwachten geblazen.

Tot half tien vanavond heb ik het idee dat het wat beter gaat met Zizzi. Tot ik weer een diarreevlek vind. Als we gaan wegen blijkt, dat Zizzi weliswaar 11 gram is aangekomen, maar nu is Becky 11 gram afgevallen sinds vanmorgen. Ze was sinds gisteren 8 gram aangekomen, dat maakt dus 3 gram verlies in totaal. Ik weet me gewoon geen raad meer. Peter zegt, dat ik me veel te druk maak. Soms kan het wel eens gebeuren, dat een hondje wat minder aankomt. Tsja, maar die diarree dan? De heren zijn overigens goed aangekomen: 35 gram, 35 gram en 15 gram. Nu de dames nog. En laat het in Godsnaam niet zo zijn, dat morgen alle pups ziek zijn. Hoewel, ziek zijn is een groot woord, want ook de meisjes drinken op zich wel goed en er zit leven genoeg in. We gaan weer een moeilijke nacht tegemoet.

Maandag 7 maart 2005:

"Oma, mogen wij een pupje aaien?". Djamay kijkt me met haar liefste lachje aan. "Heb je je handen gewassen?", vraag ik, waarop ze antwoordt: :" O, nee". Ze rent naar het toilet (daar kan ze zelf bij de kraan), terwijl Chiara haar handen in de keuken wast. Klaar. "Oma, kom dan". Als ik bij de werpkist kom, zitten ze al klaar, op de knieën. "Met één vingertje hè oma?". "Met één vingertje". Voorzichtig strelen ze het zwarte velletje van de pup. "Zacht hè oma ". "Heel zacht". Vertederd kijken ze naar de pups en aaien ze één voor één.

Als Ellis terugkomt van paardrijden moet ze eerst buiten haar schoenen uitdoen. Vervolgens gaat ze linea recta naar boven om zich te wassen en om te kleden.

Bezoek moet de schoenen bij de voordeur uittrekken en niemand mag de pups aanraken. Alleen kijken.

We zijn erg zuinig op de pups. Daarom is het zo merkwaardig, dat er toch diarree is. Misschien maak ik me veel te druk. Wat is diarree? Dunnen gele smurrie? Of slijmerige afscheiding? Wat ik in de kist zie is in ieder geval anders, dan wat ik de afgelopen week heb gezien. Afgezien van het feit of het nu wel of niet diarree is, als pupjes afvallen is het niet goed. Maar: goed nieuws: vanochtend waren de pups wat aangekomen en vanavond nog een beetje. Hopelijk gaat het nu echt de goede kant uit. Zizzi, Ruud en Luc hebben hun geboortegewicht verdubbeld, Becky en Mateja blijven wat achter. Maar gelukkig drinken ze goed en slapen ze heel rustig en voldaan.

O, oma, lekker, toetje. Nee schat, deze toetjes zijn voor Bowie.

Ik heb danoontjes gekocht voor Bowie. Als de kinderen dat zien, willen ze er ook wel eentje. Nu niet, deze zijn voor Bowie, maar volgende keer koop ik voor allemaal een danoontje.

Dinsdag 8 maart 2005:

Kwart over twee. Als een dief in de nacht sluip ik de trap af, omdat ik niemand wakker wil maken. Het is mijn beurt om op te staan. Om de tweeënhalf à drie uur zetten we de wekker om te gaan kijken of alles nog in orde is. Beneden gekomen maak ik zachtjes de deur open. Het rode schijnsel van de warmtelamp markeert de plek waar de werpkist staat. Het is daar dus altijd een beetje licht. Zo kan Bowie zich goed oriënteren op haar kleintjes. Op mijn tenen loop ik naar de kist. Bowie ligt bij haar pups. Zoals altijd 's nachts. We hebben haar nog nooit kunnen betrappen op een uitstapje, zoals ze dat overdag steeds vaker doet. Bowie slaapt. Zo nu en dan ontsnapt haar een klein snurkgeluidje, grr, grr. Drie pups liggen te drinken, driftig trekkend aan de tepels. Dat Bowie daar gewoon doorheen slaapt! De kleintjes snokken en slurpen of hun leven ervan afhangt. Wat natuurlijk ook zo is. Twee andere pupjes slapen, hun dikke lijfjes uitgedijd op de vloer, veilig tegen elkaar aan. Ik sta heel stilletjes te kijken en geniet van het tedere schouwspel. Ik fluister, zonder geluid te maken: "Dag meisje" en ga terug naar boven.

De dames zijn weer wat gegroeid: Zizzi (slechts) 10 gram, Becky 27 gram. De grootste heren doen het ook goed: Ruud groeide 45 gram en Luc 23 gram. De kleine Mateja is maar 9 gram aangekomen. Ik zou wel eens willen weten hoe die verschillen toch steeds zo groot kunnen zijn.

Woensdag 9 maart 2005:

Als we 's avonds de werpkist verschonen en de pups wegen, zie ik, dat het kontje van Luc erg vies is. De poep zit aangekoekt onder zijn buik. Ik pak een lauw nat watje en maak buik en kontje schoon. Uit dankbaarheid spuit hij nog een poepje op mijn broek. Bowie ligt vanuit de werpkist met een schuin oog te kijken. "Dat is jouw werk, hoor. Jij moet je kindjes goed wassen!", zeg ik verwijtend. En ik voeg er aan toe: "Viespeuk". Ik leg Luc terug en Bowie gaat heftig poetsen. "Nou hoeft het niet meer, nou heb ik het al gedaan". Maar Bowie trekt zich er niks van aan. Zo kan ik het ook, poetsen als het grootste vuil er al af is. Foei!

Als ik op mijn buik voor de kist lig zie ik, dat er op de andere hondjes ook, weliswaar heel weinig, maar toch, smurrie op hun rug zit. Op hun rug notabene!  Tsja, als zo'n hondje dunne poep maakt en hij kruipt over de anderen heen, dan krijg je dat. We moeten dat goed in de gaten houden!

Donderdag 10 maart 2005:

Vannacht hebben we, voor de eerste keer sinds de puppy's er zijn, doorgeslapen. We zijn er niet meer uitgegaan, omdat het eigenlijk zo goed gaat. Dat was een hele verademing voor ons. En toen Peter 's morgens beneden kwam lag alles nog in diepe rust. Zodra hij echter naar de keuken liep, stond Bowie achter hem: Eten! Honger! Wat kan dat beestje eten zeg. Dat moet ook wel met vijf van die mondjes die gevoed moeten worden. Gelukkig zit Bowie goed in het vet, dus vooralsnog heeft ze weinig geleden.

De kleintjes zijn gewogen en ik heb ze gecontroleerd op smetten. Twee van de hondjes zijn een beetje vies, dus ik maak ze met een nat watje schoon. Het reutje, Luc, plast meteen en blijft plassen, zodat mijn broek meteen een natte plek vertoont. Verdorie, ik moet nog naar de verjaardag van mijn zoon, die wordt dertig vandaag. Dertig jaar. Dertig jaar geleden was ik ook in een euforische stemming. De geboorte van je kinderen is toch echt wel het meest ingrijpende moment van je leven. Natuurlijk is de geboorte van je pups niet hetzelfde, maar toch heb ik zo nu en dan ook het gevoel dat ik op watjes loop. Ik maak me minder zorgen, als een pupje een beetje afgevallen is, de gewichten fluctueren nogal, maar in zijn geheel genomen komen de kleintjes gestaag aan. Na het poetsen bekijk ik de pups één voor één helemaal na. En dan zie ik opeens een glinstering: jawel, de oogjes van Ruud zijn open. Ik roep Ellis: "Kijk dan, wat schattig, die kleine oogjes". Ellis ziet het ook en we ontdekken samen, dat ook Zizzi de oogjes open heeft. "Ocherrum", zegt Ellis, "dat is toch zielig. Hebben ze net hun oogjes open en zien ze onze twee lelijke koppen!

Vrijdag 11 maart 2005:

Jaja, alle pupjes hebben nu de oogjes open. Van die lieve, blinkende kraaloogjes. Oogjes met een onbestemd kleurtje, het lijkt wel bruin met een beetje grijs. Ik weet dat ze nog gaan verkleuren, want ze worden prachtig donkerbruin. De kleintjes groeien voorspoedig, zelfs de kleinste smurf is wederom 27 gram aangekomen. Kijk, dat neemt toch wat druk van de ketel. We slapen nu 's nachts door en dat gaat prima. Bowie is zo lief en zorgzaam voor haar kleintjes.

De puppy's liggen te slapen. Ik til er eentje op, gewoon om even te kijken. Het ligt heel stil in mijn handpalm, dat past nog heel gemakkelijk. Dan wordt het een beetje wakker: het geeuwt, bekje wijd open en dan een roze tongetje uit de mond. "Vlug! Het fototoestel"' roep ik tegen Ellis, maar we zijn al te laat. De oogjes gaan open, het lichaampje is vol activiteit en met verbazingwekkende kracht probeert het kleintje zich uit mijn hand te wringen. Ik leg het snel terug bij mama.

Bowie probeert zich in het mandje te wurmen, waar wij de pups altijd even inleggen na het wegen en na het verschonen van de kist. Het is even behelpen, maar eindelijk lukt het. Toch kinderachtig voor een moeder, niet?

Twee weken oud.                                                                                                         Naar boven

Zaterdag 12 maart 2005:

Vandaag zijn de pups 2 weken oud. Peter is jarig, maar we hebben de meeste gasten afgezegd. We vinden het voor Bowie en haar kleintjes veel te onrustig, als er teveel volk over de vloer komt. De intimi, die wel even langskomen, staan versteld van de groei, die de kleintjes hebben doorgemaakt. En ze vinden unaniem, dat Bowie er zo goed uit ziet. Dat vinden we fijn om te horen.

Als Bowie haar schijf op heeft, moet ze altijd naar buiten. Grote boodschap. Het is 's morgens vroeg nog wat fris, dus bij de deur aarzelt ze. Ze draait een rondje op de mat. Nee, hè? Op de een of andere manier heeft Bowie zichzelf wijsgemaakt, dat wij het knap van haar vinden als ze op het matje plast. We hebben haar daarover al regelmatig aangesproken, maar om de een of andere reden valt het kwartje niet. En nu draait ze dus haar "poeprondje". Gadverdamme, toch geen drol op het matje hè. Het zal je toch gebeuren, dat je niets vermoedend de deur uitstapt, midden in een hondendrol! Maar nee, ze bedenkt zich: dit is echt geen plek om even lekker te k**ken.

Zondag 13 maart 2005:

Om 7 uur ben ik klaarwakker: ik heb gedroomd, dat Bowie dood is. Door het eten van chocolade! Met een schok schiet ik overeind. Gisteravond heb ik chocola op tafel laten staan. Van die mintsticks. Die lange, dunne steeltjes van mint met een klein laagje chocola er om heen. Ze zitten in een glazen potje en staan midden op de tafel. Midden op de tafel, omdat ik gisteren ook al bang was, dat Bowie er stiekem eentje zou stelen. Mijn hart gaat als een razende te keer. Ik kijk naar Peter. Hij slaapt als een roos. Eigenlijk wil ik hem wakker maken om te gaan kijken, maar dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen. Dan ga ik er zelf maar uit. Als ik van de trap loop voel ik mijn knieën knikken. Ik kijk door de ruitjes van de deur. Het glaasje staat er nog, de staafjes zitten er nog in. Ik moet bijna huilen van opluchting. Bowie ligt lekker in de kist, ik hoor de kleintjes slurpen. Snel zet ik het potje snoepgoed op de kast. Zo, daar kan ze niet bij. Hoe kon ik zo stom zijn?

Vandaag heb ik de puppy's te koop gezet op de forums van Jessie en Carla en op de cavalierpage. Kijk, ik vind ze allemaal even schattig en mooi, maar zes honden in huis gaat me wel een beetje ver. Ik ben benieuwd.

Maandag 14 maart 2005:

Het drinkgelag is begonnen. Zodra Bowie gaat liggen in de kist, komen de pups naar haar toe gekropen. En dan begint het gesmak en geslurp. Eerst eentje, maar meestal al snel allemaal. Zien eten, doet eten, maar horen eten dus ook!  Het is een geduw en gewring van jewelste. Sommige tepels zijn favoriet en die willen ze dus allemaal. Daar wordt om gevochten. En het is echt niet zo, dat steeds de grootste pups het winnen. Aan het eind van de strijd liggen ze allemaal lekker te drinken. In het begin heel druk, met stampvoetjes tegen het moederlijf, rukkend en trekkend aan de tepels, maar na een tijdje heel rustig. Soms wordt er wat gewisseld. Het komt ook wel voor, dat een pup dwars voor het moederlijf ligt en zo vier tepels bedekt. Dat wordt niet in dank afgenomen en dan brandt de strijd los. En soms kruipt een kleintje van links naar rechts onder alle andere pups door, zodat je ze één voor één omhoog ziet komen. Wat een koddig gezicht, al die staartjes omhoog. We wegen nog steeds elke dag. Soms valt er wel eens een pupje af, maar dat is dan de vorige dag gigantisch aangekomen. Ik weet nu, dat het ook te maken heeft met het tijdstip, waarop ze gewogen worden. Ik zie een rustig nestje, met pupjes die goed drinken en zich niet de kaas van het brood laten eten, ze slapen heel tevreden. En moeder Bowie kwijt zich keurig van haar belangrijke taak.

  Wat een polonaise aan mijn lijf, denkt Bowie misschien.

Dinsdag 15 maart 2005:

We houden een fotosessie. Alle vijf de pups op hun voordeligst op de foto. Samen. Voor op de forums. Jaja. Peter en ik hebben een plan opgesteld: we zetten het mandje op de tafel, doekje erin voor een speciaal effect, ik houd het fototoestel vast en Peter de pups. Zo gezegd, zo gedaan. Als we de pups gewogen hebben en de kist verschoond wordt, liggen ze toch in dat mandje, dus dat gaat in één moeite door. Voorzichtig tilt Peter het mandje op de eettafel. De pups liggen heel stil, op en over elkaar gerold. Maar we willen hoofdjes zien. "Weet je wat? Je moet de pups op het randje van het mandje leggen, met de pootjes over de rand, dat is leuk", zeg ik tegen Peter.  Hij legt de eerste pup op het randje. Het is nog een beetje soezerig van het slaapje en laat het hoofdje naar beneden hangen. Dut! "Je moet ze eerst een beetje wakker maken", zeg ik tegen Peter. Hij probeert het pupje wakker te maken door het op te tillen en te strelen. Ja, hoor, de oogjes gaan open. Vlug in het mandje. De pup rolt zich om en ligt op haar buik in het midden van de mand. "Als je nou eens twee pups tegelijk neemt en je legt ze tegen elkaar aan, dan lukt het wel", zeg ik. Peter pakt twee pups en legt ze tegen elkaar. Dat vinden ze wel gezellig. Vlug, de volgende twee! Als nummertje drie en vier op het randje gelegd worden, rollen de eerste twee er weer af. Ze worden ook wat actiever. De eerste twee worden terug gelegd op hun oorspronkelijke plekje en dan moet nummer vijf er bij. Dat is een eigenwijze. Hij laat zich meteen zakken en kruipt op twee anderen. "Als je ze nou eens vasthoudt", zeg ik, "dan tel ik tot drie en dan laat je los en dan knip ik". O.K. Peter legt zijn hand op de vijf ruggetjes en houdt zo vijf pupjes min of meer in bedwang. Min of meer. De hoofdjes draaien alle kanten op. Dom roep ik: " Puppies!!! ". Ze kijken niet. Ik tel tot drie. Peter trekt zijn hand weg, alle pupjes rollen om en ik knip. Ik zie een hoopje in-de -war-hondjes. Opnieuw. Hondjes op een rijtje, vasthouden, 1,2,3! Knip! Ik zie Peter's hand als een witte vlek wegschieten. Opnieuw. Hondjes op een rij, vasthouden. "Zal ik tellen?", vraagt Peter. O.K. Peter telt: 1,2,3! Ik knip, maar te snel. Dit is niet mooi, Peter's hand ligt nog op de hondjes. Hoe doen anderen dat? Na een stuk of tien pogingen hebben we twee aanvaardbare shots gemaakt. Ondertussen staat Bowie maar te zeuren om haar kinderen. We zetten ze terug in de werpkist. Missie volbracht!

Woensdag 16 maart 2005:

Bij ons op school zijn de collega's onder te verdelen in twee categorieën: de hondenliefhebbers en de hondenhaters. Nou, haters is een groot woord, het zijn meer mensen bij wie een hond NIETS oproept. En dat is eigenlijk nog erger. Geen emotie, geen gevoel. Niets. Elke morgen vraagt er wel iemand: "Hoe is het met de hondjes?". Die belangstelling is gemeend, oprecht. Als ik dan vertel, dan wordt er geïnteresseerd geluisterd. Er wordt gelachen, er worden vragen gesteld. Dat zijn de mensen, die zelf ook een hond (gehad) hebben. De mensen, die begrijpen wat je bedoelt. Die snappen, dat je er veel voor over hebt om het de hondjes zo goed mogelijk naar de zin te maken.  Er zijn er ook, die meewarig meeluisteren met een blik in hun ogen van: het zal wel. Die over een hond praten als: een strontfabriek. Of een blafmachine. Of een K.L-letje (vul zelf maar in!). Erg grappig allemaal. Voor hen. Voor de hondenliefhebber niet. Eigenlijk heb ik een beetje medelijden met mensen, die niets hebben met honden. Kijk, niet iedereen hoeft een hond in huis te hebben (liever niet), maar als je niet meer kunt dan snerende opmerkingen maken ( "Vind je je hond nu op z'n mooist? Dan moet je hem nu opzetten! Hahaha") dan ben je toch echt wel zielig. Of nog zo'n leuke: "Zo'n beestje? Dat is toch geen hond? Dat is meer een zwabber! Hahaha". Dat zijn de ergste. Die vinden alleen een grote hond mooi. Lekker Macho. Zo hond, zo baas? Nou, ieder z'n meug, denk ik dan.

Ooit las ik een artikel in de krant, waarin stond, dat hondenbezitters gelukkiger waren en langer leefden dan niet-hondenbezitters. Ik kan me daar iets bij voorstellen. Hoeveel plezier heb je niet van een hond? Hoeveel onvoorwaardelijke liefde geeft hij je? Hoeveel mensen leer je kennen tijdens je wandelingen? Hoe vaak ben je buiten? Nee, mijn honden zijn niet mijn kinderen. Maar ze staan mij wel heel nabij.

Donderdag 17 maart 2006:

Yes! Vandaag is onze kleinste smurf 38 gram aangekomen. Achtendertig gram! Zo, da's lekker. Het kleinste meisje wil nu weer niet zo erg. Zondag was ze flink wat afgevallen en in de daaropvolgende dagen ging het maar mondjesmaat vooruit. Vandaag maar weer 6 gram. Maar ook deze dame oogt, net als haar kleinste broertje, heel vinnig. Ze drinkt goed en plast en poept en slaapt. Omdat ze veel op haar buik ligt, proberen we haar regelmatig op haar zij te leggen. Maar dat gaat nog niet zo eenvoudig! Zodra je haar optilt en op haar zij legt, draait ze zich op haar buik en kruipt van je weg. Eigenwijs grietje.We hebben een trucje bedacht: we leggen haar klem tussen haar twee grote nestgenoten en dat wil nog wel eens lukken. Het is niet zo, dat ze altíjd op haar buik ligt, maar wel meer dan de anderen, en we willen geen plat borstje.

"Oma, mogen wij een keertje een pupje op schoot?". Smekende ogen kijken me aan. "Alsjeblieft, oma?". Ik smelt. "Ga je handen maar wassen en pak maar een schone handdoek". Ze zijn er helemaal klaar voor. Eerst mag Djamay. Ze zit op de bank, met een handdoekje op haar buik. Als ik haar de pup overhandig krijgt ze iets heel teders over zich. Heel zachtjes aait ze Zizzi over het hoofdje, over het ruggetje. "Lief hè Oma?". "Nou schat, heel lief. Doe je voorzichtig?". Ik zie Zizzi heel langzaam wegglijden, richting vloer. Heel handig tilt ze het kleintje op en legt het wat hoger. Nu ze het toch in haar handen heeft vraagt ze: "Mag Chiara nu?". Chiara zit al kwijlend te wachten. Dan is het haar beurt. Ze is heel stil. Ruikt aan het pupje en kust het. "Oma, welke ga je houden". "Ik denk, dat we deze houden. En dan noemen we haar Zizzi", antwoord ik, ondertussen denkend: als er zich geen kopers aandienen houden we ze allemaal! Zizzi. Dat vinden ze een mooie naam. Djamay zegt me na: Ffiffy". Ze lijkt de lispeltuut wel ( van Pluk van de Petteflet), ze slist als de beste. Voor haar hadden we geen betere naam kunnen bedenken! "En als je haar nu verkoopt?", zegt Djamay. "Nee, dat doen we natuurlijk niet. We weten nu toch, wie Zizzi is?". Djamay denkt even na: "Maar als je haar dan prongeluk verkoopt, oma, dat is zielig!". "Nou, ik denk niet, dat dat gebeurt", stel ik haar gerust.

Vrijdag 18 maart 2005:

Met stijgende verbazing bekijk ik het voedingsritueel. Dat gaat als volgt: Bowie stapt de kist in, de pups zijn in diepe rust. Eerst besnuffelt Bowie de puppy's om te controleren of er nog gewassen moet worden. Waar nodig, likt ze wat, waardoor een paar puppy's wakker worden. Die ruiken moeder, melk. Onmiddellijk duiken ze op de tepels. Meestal zijn het dezelfde, die honger hebben. Met z'n drieeën is er plek genoeg. Dit is een riante positie voor alle drie. Ze smakken, slurpen dat het een lieve lust is. Dat is niet zo slim van ze, want daardoor worden de twee slapers ook geattendeerd. Zodra hun oogjes open gaan, kruipen ze richting Bowie. En dan begint het: een paar tepels zijn favoriet, daar willen ze allemaal aan. Dus worden de argeloze drinkers abrupt aan de kant geduwd. Maar de tepel zit stevig vastgeklemd in hun mond. De zoekende pups geven echter niet op:  piepend en vechtend proberen ze de favoriete plek af te dwingen. Meestal moeten de zwakkeren het dan toch ontgelden, wat dat betreft lijkt het op onze mensenmaatschappij. Maar nu hebben ze pech, want moeder Nel zit op de loer. "Niks ervan", zeg ik streng en pak Zizzi weg van waar eerst een kleintje lag. "Hier mag jij drinken hoor, toe maar". Dankbaar begint de kleine te slurpen. Maar Zizzi is het daar niet mee eens, zij zet opnieuw de strijd in. Ik probeer haar te bewegen een andere tepel te pakken, maar niks ervan, dat maakt zij zelf wel uit. Razendsnel beweegt zij zich weer naar de kleine Mateja om te tepel af te snoepen. Dan doe ik iets heel gemeens: ik pak Zizzi op en zet haar in een hoekje van de kist. Zo, nu moet zij een heel stuk afleggen, nu heeft het kleintje even rust. Maar dan begint Zizzi te piepen. "Och, kom maar gauw, doet mama zo gemeen tegen jou?". Ik pak haar op en knuffel haar. Daar wordt ze rustig van. Dan zet ik haar terug. Ze duwt, trekt, sjort zo hard, dat Bowie ervan schudt. In no time liggen alle pups rustig te drinken, ze hebben het zelf opgelost. Ja, ik weet het, ik moet me er niet mee bemoeien. Maar soms is dat moeilijk, zeker als je ziet, dat altijd dezelfde pups de klos zijn. Terwijl ik in mijn achterhoofd heel goed weet, dat de kleintjes zich zelf wel kunnen redden.  Heel grappig, soms denk ik, dat Mateja niks heeft, dat ze een beetje onder de anderen in de verdrukking ligt. Als ik haar dan oppak om samen een goeie plek te vinden, dan hoor ik: PLOP! Blijkt ze een tepel aan de onderkant te pakken te hebben. Tsja, even niet aan gedacht.

drie weken oud                                                                                                        Naar boven

Zaterdag 19 maart 2005:

Ik heb me genesteld in de stoel vóór "de kijkdoos". Vijf wriemelende , zwarte bolletjes haar proberen een lekker plekje bij elkaar te zoeken. Twee van hen willen op elkaar liggen, maar ze willen allebei boven. Dat kan dus niet. Eerst probeert de een met de voorpootjes op de ander z'n rug te kruipen. Maar dat was nu precies wat de ander ook wilde! Hij wurmt zich onder zijn partner uit en klimt met beide voorpootjes op zijn rug. Nee, denkt de ander, ík wil boven. Dat gaat zo een tijdje door, zo nu en dan wordt er nijdig gepiept, totdat er eentje als een balletje over de vloer rolt. Tsja, nu is hij verdwaald. Hij snuift en snuffelt en krijgt in de gaten, dat hij echt helemaal alleen is. De paniek slaat toe. Van schrik gaat hij op alle vier zijn pootjes staan. Dan zet hij, echt waar, zomaar vier stapjes. Vervolgens valt hij voorover en landt tegen een van zijn nestgenoten. Dit avontuur heeft hem veel kracht gekost. Hij vlijt zich tussen zijn broers en zussen en slaapt.

Het is niet de eerste keer, dat ik een pup zie lopen. Van de week heb ik er al meer op de pootjes zien staan. Ze zetten één, twee aarzelende stapjes en laten zich dan weer zakken. Of ze staan een tijdje onnozel te staan. Maar zo'n wandeling als daarnet, dat is uniek. Het bergje hondjes wordt met de dag groter. Nu ze groeien worden ze groter en dikker en als je dikke hondjes op een stapeltje legt, dan wordt het al snel een heuveltje. Voor Mateja is dat een schier onneembare berg. Hij wil ook graag op het bergje. Op zijn achterpoten staand rijkt hij met zijn voorpoten omhoog. Met zijn achterpoten zoekt hij steun om te klimmen. Maar die gladde pups geven niet echt houvast. Mateja zoekt het laagste plekje en legt zich daar neer. Op de kont van Ruud. Lekkere zachte billen.

Zondag 20 maart 2005:

Bowie loopt steeds voor Peter's voeten te drentelen. "Ze wil iets van me, maar ik weet niet wat", zegt Peter. Ze heeft eten gehad, drinken, ze is naar buiten geweest. Wacht eens even: ze is naar buiten geweest, in de tuin. Sinds er kleintjes zijn, gaat Bowie alleen buiten in de tuin. We zijn erg bang voor allerlei enge ziektes, die honden bij zich kunnen dragen. Daarom nemen we geen enkel risico: in de tuin is plaats genoeg en daar loopt alleen Bowie. Maar nu zit ze voor de deur naar de hal. Ze kijkt van Peter naar de deur en weer terug. "Wroef!", zegt ze gebiedend en kijkt weer naar de deur. "Och, zie je dat nou, ze wil naar buiten, gewoon weer eens een wandelingetje maken", zegt Peter. Blij als ze is, dat ze begrepen wordt drentelt Bowie om Peter en de riem heen. Ja, ze wil het normale leventje weer eens een beetje oppakken. "Doe je voorzichtig?', roep ik Peter nog na. Hij doet voorzichtig en neemt een route waar nauwelijks honden komen. Bowie is helemaal in haar nopjes.

Joukje heeft vandaag de nageltjes van de puppy's geknipt. Heel voorzichtig de allerbovenste puntjes er af. Peter en ik zien allebei heel slecht van dichtbij, dus is Joukjes hulp een uitkomst. Ze knipt met een nagelknippertje minuscule, scherpe, zwarte nagelpuntjes er af. Zwarte nageltjes is best lastig, want je ziet geen bloedvaatjes. Gelukkig is het goed gegaan.

Maandag 21 maart 2005:

Ik ben een beetje ziek vandaag. Ik hoest en snotter en nies en heb overal pijn. De tranen stromen bij tijd en wijle over mijn wangen. Ziek zijn heeft zo zijn voordelen: ik hoef niets. Als ik zin heb ga ik lekker in de stoel liggen, zo nu en dan pak ik een pupje opschoot om mee te knuffelen. Eigenlijk weet ik helemaal niet, of hondjes ook besmet kunnen raken met het mensengriepvirus, daarom was ik voor de zekerheid steeds mijn handen. De puppy's zijn al heel knuffelbaar. Je kunt merken, dat ze het ook heel fijn vinden. Al genietend vallen ze heel ontspannen op mijn schoot in slaap, om de beurt. Als ze allemaal in de kist liggen, wil ik actie. "Puppy's", roep ik en klap in mijn handen. Ik weet bijna zeker, dat ze al horen, want als ik met mijn vingers op de kist roffel gaan bij een paar pups de oogjes open. Ik leg mijn hand bij Luc. Hij snuffelt aan mijn hand en likt er aan. Als zijn bekje open gaat voel ik duidelijk aan beide kanten vlijmscherpe tandjes. Ik ben ontroerd. Net zo ontroerd als ik was, toen ik bij mijn baby's de eerste tandjes ontdekte. Er komt beweging in de kluwen hondjes. Ruud heeft zin in een robbertje vechten met Becky. Becky is wel klein, maar ze laat zich de kaas niet van het brood eten. Met haar pootjes verdedigt ze zich en ze doet een beetje bijterig naar Ruud. En dan hoor ik plotseling een heus: grrrrr. Dat klinkt grappig uit zo'n klein mondje! Samen stoeien ze nog een tijdje, Zizzi bemoeit zich er ook mee en uiteindelijk vallen ze op elkaar in slaap. Mateja tenslotte kruipt naar het drietal toe en doet mee met het gezamenlijke dutje. Hij was verdwaald en heeft met moeite zijn nestgenoten teruggevonden, lopend. Nou, lópend? Hij zette echte stapjes, maar tussendoor maakte hij ook nog buikschuivers. Och, alles op z'n tijd.

Zijn het geen schatjes?

De eerste dappere oefenstapjes.

Dinsdag 22 maart 2005:

Na enige aansporing laten de puppy's zich uitdagen. Ik zet ze allemaal in een hoek van de kist. Dan moeten ze elkaar zoeken. Dat geeft enige onrust in de kist, zo erg zelfs, dat Bowie poolshoogte komt nemen. Maar het is een beetje aanstellerij van de kleintjes hoor! In no time hebben ze elkaar gevonden. En dan gaan ze stoeien. Zomaar met elkaar, twee aan drie, ze doen allemaal mee. Ze leggen de pootjes op elkaars rug en ze bijten elkaar. Nou ja, wat kan je bijten met die ieniemienietandjes? En grommen dat ze kunnen! Niet echt grommen, dat klinkt een beetje laag, het is meer grimmen, zo'n hoog grrr-tje. Als ze moe zijn vallen ze zo, in één moment, in slaap. Ter plekke.

Zizzi is een aanstelster. Als ze ook maar éventjes denkt de weg kwijt te zijn, dat zet ze het op een piepen. Dat gaat al echt hard, hoor. In het begin schrok ik er wel van en ging ik snel kijken. Maar nu weet ik beter: ze zoekt het maar uit! Toch duurt het me nu echt wat te lang: ik ga kijken. Als ik het niet dacht: hopeloos sjokt ze rond in een hoek van de kist. En dan gaat ze zitten. Als een echte grote hond. Ze legt haar kop in haar nek en huilt. Als een wolf zit ze daar te huilen! Ik beklaag haar (dat vindt ze fijn!) en neem haar even op. Ze laat het zich welgevallen en nestelt zich in mijn nek. De verwennerij is begonnen.

Woensdag 23 maart 2005:

De pups krijgen voor de eerste keer vaste voeding: energique. Van vorig jaar kan ik me herinneren, dat dat altijd nogal een smeerboel gaf. Dus: handdoek op schoot, keukenrol binnen handbereik, schaaltje lauw voer op tafel. Ellis en ik zitten er klaar voor. Wie zullen we als eerste nemen? Ellis neemt Zizzi. Lekker makkelijk, Zizzi is de dikste, dus waarschijnlijk de grootste eter. Dan pak ik de kleinste eerst: Mateja. Ik smeer wat voer aan het topje van mijn vinger, houd Mateja stevig in de houdgreep en laat hem even snuffelen. Een beetje onnozel snuffelt hij rond het voer en likt wat. Dan maak ik zijn mondje open en smeer het likje voer in zijn mond. Ik zie hem denken: Wat is dit? Dan smakt hij wat, hij bijt, slikt en likt zijn lippen af. Dat valt niet tegen! Nog een likje. Mondje open, voer erin, mondje dicht, hij eet en slikt en heeft de smaak te pakken. Naast me hoor ik een groot enthousiasme: "Kijk dan mam, Zizzi eet! Ze vindt het lekker!". Zizzi is een kleine schrokop. Ze piept en bedelt om meer. "Hoeveel mag ze hebben?", vraagt Ellis. Dat weet ik eigenlijk niet. We zijn nog maar in de probeerfase en het hele darmstelsel moet nog wennen. "Doe maar niet teveel". "Wat is niet teveel?", vraagt Ellis. Tsja, ik weet het gewoon niet. Ik vind tien likjes wel genoeg voor de eerste keer. Van die tien likjes ligt natuurlijk de helft op de handdoek, een gedeelte op mijn broek, dan nog wat aan mijn hand. En niet te vergeten aan de snuitjes.  Een kniesoor die daar op let! Wat een feest om die kleine tongetjes over je vinger te voelen. Wat heerlijk, dat ze het zo lekker vinden! Om beurten krijgen ze vlees. Terwijl Ellis Luc voert, zit Zizzi te schreeuwen om meer. Ze staat met haar poten op de rand van de kist. Wieuw! Wieuw! Wat een brutale donder is het toch. Als ze allemaal gegeten hebben zijn we tevreden. Morgen weer.

En Bowie houdt heel goed in de gaten, wat we met de puppy's doen! Bovendien wil ze zelf ook wel een lekkere brok!

Donderdag 24 maart 2005:

Vandaag heb ik 6 doeken in de was. Van die moltons voor in de kist. Ik haal ze uit de droger en merk, dat er eentje nog niet helemaal droog is. Vorige week deed de droger het niet meer. Ik was bang, dat hij stuk was, maar gelukkig zat de filter verstopt, door al die dikke moltonpluizen natuurlijk. Ik zeg: "Hè, verdorie, een van de doeken is niet droog". Peter kijkt even op van zijn krant en antwoordt: "Waarom hang je die doeken niet buiten in de zon? Het is hartstikke mooi weer". "Nee, in de zon worden die doeken zo stug", zeg ik, "in de droger blijven ze lekker zacht". Vanachter de krant kijkt Peter me meewarig aan: " hebben we het hier over honden?". En dan lachen we samen. Stelletje watjes!

De haarstructuur van de pups wordt anders. De haartjes worden langer en het lijkt alsof het hier en daar een beetje "springt". De een heeft dat op de rug, de ander op het kopje. Zo leuk. Het aaigehalte is huizenhoog. Van die lekkere zachte babyhondenhaartjes. De snuitjes krijgen meer uitdrukking, je ziet nu echt andere kopjes. Met echte neusjes, nou ja, nog wel plat, maar toch neusjes. Twee dikke pups, twee middelgrote en een kleintje. Met meisjes- en jongenskopjes. Met stevige pootjes, sommige met een klein wit sikje en een streepje wit over de borst. Wij vinden, dat dat ze extra speciaal maakt. Maar wij willen ook niet showen. Je weet nog niet, hoe ze uit gaan groeien, zijn de gebitjes goed? Navels? Liezen? Ons lijkt het allemaal in orde. Krijgen ze mooie lange oren? Lang, veel, golvend haar? Staan de oogjes goed? En vooral: zijn ze gezond? Wij doen ons best en God doet de rest.

Ze hebben vandaag met z'n allen in twee gedeeltes een hele schijf opgegeten. De een eet gulzig, de ander likt, bij de volgende moet je het voedsel in de mond stoppen, een eet gewoon van de handdoek, de volgende zoekt steeds mijn vinger, maar ze eten allemaal. Dat geeft de burger moed.

Vrijdag 25 maart 2005:

"Puppy's! Puppy's!", roep ik, tegelijkertijd in mijn handen klappend. Het kluitje ligt in de kist een beetje lamlendig te liggen en ik vind, dat ze wat actiever moeten worden. "Opstaan", roep ik, trommelend op de rand van de kist: "Lamballen, vooruit! Actie!". Er komt beweging. Mateja waggelt naar de kant van de kist, Zizzi volgt hem en dan Luc. De twee anderen blijven liggen. Wacht maar, die krijg ik straks nog wel! De drie wakkere pups willen wel spelen: ze hangen in mijn mouw, likken aan mijn horloge, als ik ze op hun rug leg, krommen ze alle pootjes en proberen me te "bijten". Dan richten ze zich op elkaar. Ze grommen als gevaarlijke pups. Ze bijten in de staarten, in elkaars bek, in de poten. Ze oefenen, voor later, als ze groot zijn.

Dan zijn de twee anderen aan de beurt. Ik pak Becky, zó uit haar slaap. Ze schrikt en houdt zich helemaal stijf, de pootjes stram uit elkaar. Ik leg haar tegen mijn borst en streel haar over het ruggetje. Ik zeg: "Was jij zo geschrokken van mama? O, sorry hoor meisje. Doe maar rustig." en meer van die prietpraat en ik voel haar in mijn handen ontspannen. Ze kruipt in mijn hals en likt en snuffelt. "Fijn, he, meis?", zeg ik. En mijn dochter roep van achter uit de kamer: "Tegen wie zit jij nou de hele tijd te praten?". Beschaamd zeg ik: "Tegen de puppy's". "Doe eens normaal!", is het antwoord.

Vier weken oud.                                                                                             Naar boven

Zaterdag 26 maart 2005:

Vandaag zijn de puppy's alweer vier weken oud. Het is net, of ze er altijd al waren. Ik heb vandaag iets nieuws ontdekt: in het kluwen slapende hondjes ontstaat enige onrust. Luc wrikt zich onder zijn broers en zussen vandaan en gaat aan de wandel. Aan de rand van de kist staat hij stil, draait wat, staat weer stil, spreidt zijn benen en doet een plas. Hé, dat wist ik helemaal niet. Ik dacht, dat de pups gewoon alles maar ter plekke lieten lopen. Maar niet dus. Uit zichzelf zoeken ze al een plekje om rustig hun behoefte te doen. Als je er op let, zie je inderdaad, dat de anderen dat ook zo doen. Ook met poepen: staartje omhoog, pootjes uit elkaar en: er wordt een piepklein drolletje uitgeperst. Zelfs zo'n drolletje is aandoenlijk! Alle primaire behoeftes zijn al aanwezig, want ik zag ook al een paar keer een pupje "rijden" op een andere. Foei! Vier weken oud en dan al zo hitsig.

Vandaag zijn er mensen wezen kijken. Ze vinden de pups prachtig. Drie mooie meisjes zijn helemaal enthousiast bij zoveel liefs. Ze hebben nog niet gekozen, mede op ons advies. Met vier weken, zie je nog niet echt, wat voor hondjes het zijn. Ze hebben allemaal een lief kopje, aandoenlijke oogjes. Over drie weken komen ze weer kijken, dan hebben de pups al wat meer vorm en persoonlijkheid. Ik zie zelf al wel verschillen. Maar om nou te kunnen zeggen, wie de mooiste of de liefste is? Absoluut niet. Ze zijn me allemaal even lief!

Zondag 27 maart 2005:

Vandaag zit het een beetje tegen. Als ik de pups wil bijvoeren met energique, willen ze niet meewerken. Eerst zet ik de bak in de kist. Een paar komen ruiken, likken en vervolgens gaan ze in de bak staan. "Nee!", roep ik nog, maar het is al te laat. De prut wordt heerlijk verspreid, de pootjes zitten onder. Wat nu? In de lijst van aanbevelingen, die ik van Natasja heb gekregen staat, dat ik ze mag bijvoeren om de pups te laten wennen aan vast voedsel. En dat ik bolletjes moet draaien. Bolletjes van die vette trul? Ik kan van veel materialen bolletjes draaien,maar met dit spul krijg ik het niet voor elkaar, dus worden het kleine beetjes op mijn vinger. De één likt het er spontaan af, de ander ruikt en snuft en legt het moede hoofd in mijn schoot: hier begin ik niet aan. Dan maar met de harde hand: bekje open, voer er in, bekje dicht en kauwen. En slikken. Maar bij sommigen komt het daar niet van. Ik zie ze het voer tussen de lippen uitpersen. Het lukt me gewoon niet en dan wordt het me teveel. Ik ben zo braaf, dat ik precies doe, wat er in de brief staat, (waarschijnlijk is het allemaal niet zo letterlijk bedoeld)  maar ga nu toch eens vragen op het forum, hoe anderen dat doen. En daar komt het advies: niet forceren! Proberen bij de hondjes een soort van baknijd te creëren. Gewoon een bord in de ren en maar zien wat ze doen. Als je gaat forceren wordt het eten geassocieerd met iets onaangenaams. Tuurlijk! En Jessie zegt ook nog, dat de borstvoeding nog niet hoeft te worden afgebouwd. Nou was dat ook niet de bedoeling, maar ik dacht wel: als het zover is, dan moeten die kleintjes wel zelf kunnen eten. Ik moet wat meer vertrouwen hebben in die hummeltjes en hun moeder.

De melk van Bowie drupt gewoon uit de tepels op de grond. Bowie vindt het zelf ook wel lekker, ze likt de druppels op. Ze gaat steeds uit zichzelf in de kist, maar alleen als ze dat zelf nodig vindt. En ze blijft niet meer zo lang. Soms staat ze gewoon op terwijl de pups nog aan het drinken zijn en dan bungelen er een paar aan de tepels. Onderweg rollen die er dan af.

By the way: ze groeien als kool. Zie: "zo hard groeien de pups" bij: Puppy's.

Maandag 28 maart 2005:

Tweede paasdag. De kleinkinderen mogen eieren zoeken in de tuin. Ze hebben vannacht bij ons geslapen en als ze in bad zitten verstopt Peter de eieren. Alsof de paashaas ondertussen is geweest. Ik geloof niet in de paashaas dus ik vind het moeilijk om te doen alsof, maar uit solidariteit speel ik het spelletje mee. De kinderen zijn heel opgewonden bij het zien van zoveel lekkers in de tuin. De eieren zijn namelijk zo, vanuit de huiskamer zichtbaar. Maarrrrr....ze mogen nog niet zoeken, want we gaan eerst met z'n allen brunchen. Bowie heeft de eieren ook gezien en zit gespannen voor de deur. Als het eindelijk zover is, dat de zoekpartij kan beginnen, roep ik constant: "Hou die hond in de gaten!". Ik weet, dat chocola dodelijk is voor een hond en ik ben dus als de dood. De deur wordt angstvallig dicht gehouden. Na een tijdje, de eieren zijn ondertussen allemaal al minstens drie keer verstopt door deze en gene, vraag ik: "Zijn alle eieren gevonden?". "Ja!", wordt er van alle kanten geroepen. "Hoeveel eieren heb je eigenlijk verstopt?", vraag ik aan Peter. "Weet ik veel", is het antwoord, "maar ik kijk wel even, want ik weet precies, waar ze lagen". Dat zal dus niet meevallen, want intussen heeft iedereen zich met het verstoppen bemoeid. Ik ben in alle staten. "Hoe kan je nou zo stom zijn, om die eieren niet te tellen?, roep ik hysterisch. Als dan ook nog een van de kinderen het nodig vind om te zeggen: "Moeder, maar je toch niet zo druk", dan valt voor mij het doek. "Ik ben de enige hier in huis, die echt zorg draagt voor die honden. Jullie vinden het alleen maar leuk, maar de zorgen zijn voor mij", roep ik en ga naarstig op zoek naar de zak, waarin de eieren zaten voordat ze verstopt werden. Ik haal hem onder uit de vuilnisbak en griezel van alle viezigheid. "Gooi die eieren maar in die zak, dan kan ik het, denk ik, wel zien". Alle gevonden eieren zitten in de zak en zo te zien, schat ik, dat we alle eieren wel hebben. Toch gaan we met z'n allen nog even alle verstopplekjes na. Later vraag ik aan Peter: "Waarom had je nou die eieren niet even geteld?', vraag ik hem. "Niet aan gedacht", zegt hij. Nee, natuurlijk niet. Lekker makkelijk.

Dinsdag 29 maart 2005:

Om te spelen met de pups moet ik eerst een barricade onklaar maken, anders kan ik er niet goed bij. Die barricade is, om te voorkomen dat de pups uit de kist klimmen. Dat is namelijk al een paar keer gebeurd. Ik lig op de klep en laat de hondjes op mijn handen klimmen en in mijn trui bijten. Ik kriebel ze en streel ze, dat vinden ze leuk. Ik leg ze op de rug (dat is vreemd: de één vindt dat heel leuk en de ander moet daar niks van hebben en weet niet, hoe snel hij op de buik moet draaien) en trek ze aan de pootjes in een soort van tackle. Dan ga ik even naar het toilet. Ach, hoe lang duurt dat? Twee minuten, hooguit. Als ik weer naar de kist loop tel ik vier pups. VIER PUPS?!? Waar is de vijfde? Ik roep Ellis en vraag haar mee te zoeken. Stel, dat je op zo'n hummeltje trapt! "Kijk jij onder de bank?", vraag ik, terwijl ik achter de stoel zoek. Waarom moet ik nou meteen zo paniekerig doen? Even rustig, want ver kan zo'n kleintje niet zijn. En dan zegt Ellis: "Zit-ie soms onder de klep?". Ik til de klep op en daar zit hij: Mateja, heel klein, in elkaar gedoken, maar verder heel rustig. Hij kijkt ons aan met een blik van : O, Hi!. Ik pak hem snel op en zet hem terug bij zijn maatjes. Hij is waarschijnlijk gewoon van de klep gerold en er onder terecht gekomen. Op die koude tegels. Ocherrum!

Vandaag mogen de puppy's even op de grote deken in de kamer. Dat vindt Bowie ook wel leuk, eindelijk weer eens iets om te dabben. Ze krabt en schuift dat het een lieve lust is, terwijl er vijf pups aan haar tepels bungelen. Te langen leste gaat ze er maar bij liggen. Daar gaat ons experiment: ze ligt en de pups drinken, net als in de kist. Maar: na een tijdje, als ze uitgedronken zijn, gaan ze toch eens nieuwsgierig rondneuzen. Ze vechten met de deken, snuffelen aan de kast, lopen constant van de deken af en uiteindelijk zijn ze zo moe, dat ze in een kluitje midden op de deken gaan liggen. Terug in de kist dus maar!

Woensdag 30 maart 2005:

De villa van de koninklijke familie is uitgebreid met een schitterend terras. Dat betekent toch al gauw een verdubbeling van de leefruimte. De prinsen en prinsessen kunnen nu vrijelijk de kist verlaten, want de barricades zijn weg. Hé, dat is interessant. Nieuwsgierig komen ze om beurten kijken, wat er aan de hand is. De pootjes worden op de opstaande rand gelegd en met de achterpootjes zetten ze zich af op de vloer, totdat ze met hun buik over de rand kunnen kruipen. De pogingen om zover te komen zijn legio, maar op het moment, dat ze Bowie binnen de omheining ontdekken, krijgen ze allemaal peper in de kont: in no time zitten ze op het terras. En hangen ze aan de mem. Maar dat was Bowie's bedoeling niet: zij kwam slechts inspecteren of de verbouwing haar naar de zin was. Ze springt weer uit de ren (want dat is het gewoon), de kleintjes schreeuwend achterlatend. Dan gaan ze op onderzoek uit: ze scheuren de kranten aan flarden (waarbij ik altijd bang ben, dat ze in een stukje krant zullen stikken, want ik weet niet of ze "pft" een stukje uit kunnen spugen) en ze lopen het opritje naar de werpkist op en af. Of schuiven hem af. Of rollen hem af. Het is een koddig gezicht. Luc loopt naar boven en voordat hij er erg in heeft duikelt hij zomaar de kist in. Als een raket staat hij weer op, gaat dan zitten en kijkt naar waar het "ongeluk" gebeurde. Hij blijft wel drie minuten verbouwereerd kijken. Dan klimt hij er weer uit en voegt zich bij de anderen. Als ze moegespeeld zijn leg ik de puppy's terug in de kist en met z'n allen in een hoekje vallen ze snel in slaap. Wat een avontuur!

Donderdag 31 maart 2005:

Vanochtend heeft Peter de pups ontwormd, ditmaal met Banminth pasta, op advies van Jessie. Op het forum en op de page had ik een en ander gelezen over de verschillende ontwormingspasta's. Ik had daar bijvoorbeeld gelezen, dat Exil niet zo'n goed middel was en dat hadden we nu juist de eerste keer gebruikt. Ik ben nog wat ziekjes, dus kom pas in de loop van de ochtend naar beneden. Als ik de kranten in het buitenverblijf verschoond heb en de pups terug zet, gaan ze meteen aan de poep. Tot mijn verbijstering zie ik een soort dun spaghettisliertje in een van de poepjes. GADVERDAMME!!! Dat heb ik nog nooit gezien. Ik ben helemaal ontdaan. Bah, wat vies! Ik schaam me een beetje. Nee, niet zo'n beetje, heel erg! Ten einde raad bel ik Jessie en vertel wat ik gevonden heb. Ze stelt me helemaal gerust: ze had juist die pasta geadviseerd, omdat dat een milde pasta is, maar goed werkt. Dat blijkt. En schamen is onzin: dit is geen kwestie van hygiëne, maar gewoon gevolg van het feit, dat de moederhond nu eenmaal deze besmetting bij zich draagt en het via de navelstreng of via de melk overbrengt op de pups. En dat is nu precies de reden, dat alle pups altijd ontwormd moeten worden. "Ben maar blij", zegt ze, "Dat het er uit is". Ja, als je het zo bekijkt, Volwassen honden hebben overigens geen last van de besmetting. Die kunnen daar blijkbaar tegen, las ik in een artikel op internet. Want er moest natuurlijk wel meteen gezocht worden, waar ik tekort geschoten was. Nergens dus. Gelukkig.

De puppyvilla is eigenlijk een soort speeltuin. Ze kunnen er klimmen, glijden, kruipen, rollen, duikelen, heel spannend allemaal. De ene pup is de andere niet. De een stort gewoon de diepte in, de ander staat angstig piepend op de rand. Grappig, dat ze dus wel zien, dat er hoogteverschil is. Ze klimmen allemaal uit de kist, dat probleem heeft zichzelf opgelost: gewoon leren en proberen (dat zeg ik ook altijd tegen de kinderen in mijn groep). Van het afritje gaan, doen ze allemaal op een verschillende manier: de een laat zich voorzichtig glijden, de ander zet zich schrap en loopt stapje voor stapje, de volgende rolt er af en weer een ander zet zulke snelle stapjes, dat hij onderaan op z'n neus land. Soms staat er een aan de bovenkant van de oprit en zit er een ander in de kist. Dan staan ze elkaar uit te dagen. Ze happen naar elkaar en blaffen, maar hebben een duidelijk hoogtverschil En degene die het hoogst staat, heeft de meeste praatjes. Net mensen.

Vrijdag 1 april 2005:

Ik kijk in de kist naar het slapende hoopje hondjes. Mateja heeft de oogjes open en kijkt me aan. "Hallo mannetje", zeg ik heel zachtjes. Maar niet zacht genoeg. Alle oogjes gaan tegelijkertijd open, er spartelen pootjes in de lucht, er wordt rondgedraaid en gepiept: of er een bom ontploft! Dat was helemaal niet mijn bedoeling. Volgende keer nòg zachter praten.

Als ik een bord met eten in het buitenverblijf zet, gaan alle puppy's, o, wonder, eten. Als een mooie ster met vijf punten staan ze rondom het bord. Dat gaat de goede kant op!

Een mooie ster met vijf punten.

Vanavond zijn er mensen geweest, die kwamen kijken naar de jongens. Ze vinden ze erg mooi en hebben er zin in. De pups gedroegen zich voorbeeldig. Ze hebben maar een paar keer gebeten en verder hielden ze zich erg rustig, lees: ze sliepen. Maar het was dan ook net hun slaaptijd. De lamp hebben we vanmiddag voor de eerste keer uit gedaan. Het is mooi weer, ze zijn bijna vijf weken, dus dat moet kunnen.

Vijf weken oud                                                                                                          Naar boven

Zaterdag 2 april 2005:

Bowie ligt op de stoel. Ze ligt te observeren. Het enige wat er aan ontbreekt is een notitieboekje. Ze ligt op de stoel met haar poten op de leuning. Ze kijkt naar haar pups. "Heb je mooie kindjes?", vraag ik. Verstoord kijkt ze me aan. Dan kijkt ze weer naar haar kleintjes. Die hebben het heel druk met elkaar, ze stoeien dat het een lieve lust is. Ik weet zeker dat ik enige trots bespeur in Bowie's ogen!

Als het kleed op de grond gespreid ligt, gaat Bowie er op liggen. Dat doet ze elke keer. De pups vinden dat wel best, natuurlijk, want dat betekent: drinkuhhh! Maar daar steekt Bowie een stokje voor. Snel staat ze op en loopt een eindje weg bij de pups. Maar eigenlijk wil ze wel spelen. Handig ontwijkt ze, door met haar lichaam te draaien, steeds de slurpende mondjes. Dan hebben de pups het door. Ze dagen moeder uit, hangen in haar oren en slaan met de pootjes tegen haar hoofd. Bowie vindt het geweldig, haar staart kwispelt dat het een lieve lust is. Wat een plezier!

Vandaag is Paus Johannes Paulus II om 21.37 uur overleden. Hij ruste in vrede.

Zondag 3 april 2005:

Wat ik soms erg moeilijk vind is het feit, dat de pupjes elkaar pijn doen tijdens het stoeien. Als ik er dan eentje hartverscheurend hoor schreeuwen, moet ik de neiging onderdrukken om in te grijpen. Die vlijmscherpe tandjes kunnen venijnig bijten en dat gebeurt dus bij elkaar: in de staartjes, in de oren, in de nek, noem maar op. Vooral als de kleinsten het slachtoffer zijn, dan heb ik de neiging om te roepen: "Hou op!". Maar ik houd me in. Ik weet, dat de hondjes op deze manier de rangorde bepalen en dat ze leren om zich te verweren. Socialiseren heet dat. Socialiseren, zodat ze weten hoe ze met andere honden om moeten gaan. In het nest, maar later ook met andere honden. Ze leren ook met mensen om te gaan, doordat ze in huis opgroeien en mensen ontmoeten van allerlei pluimage, groot en klein, oud en jong, man en vrouw. Die kleintjes moet je overigens niet uitvlakken hoor. Soms ligt de hele bups te slapen en dan wordt Mateja wakker. Dan gaat hij kijken, wie met hem wil spelen. Hij bijt en rukt en pest, totdat ze allemaal wakker zijn. En dan heeft hij de boel aan het sch....!

Maandag 4 april 2005:

Toen ik het de eerste keer zag, was ik vertederd. Bowie sprong de bak in met een staafje lekkers. "Ach, kijk nou", zei ik, "ze wil haar lekkers delen met haar kindjes". Maar nu weet ik wel beter: Bowie gaat de kist in met haar staafjes enkel en alleen om ze te verdedigen tegenover   haar pups. Die argeloze beestjes talen niet naar staafjes of koekjes, ze zijn alleen maar blij omdat hun moeder er is, maar Bowie doet, alsof ze haar komen beroven. Zodra een pupje maar in haar buurt komt, begint ze te grommen. "Bowie, stel je niet zo aan", zeg ik dan, want ik vind dat zielig voor die kleintjes. Die trekken zich overigens niet zoveel aan van dat gegrom. Als het te erg wordt, deinzen ze wat achteruit, maar ze zijn de dreigementen weer snel vergeten. Vervolgens lopen ze weer onbevangen op hun moeder af. Om meteen weer weggesnauwd te worden. Ik vind het erg vervelend, maar weet, dat het zo gaat bij honden. Dominantie, rangorde, het hoort er allemaal bij. Ik hoop, dat de pups er wijzer van worden.

Dinsdag 5 april 2005:

Vandaag is de chipper geweest. Helaas moest ik werken, dus kon ik er niet bij zijn. Maar het is gelukkig goed gegaan, een klein piepje en dat was het. Van vorig jaar kan ik me herinneren, dat de pups het uitschreeuwden. Zo hard, dat Djamay de handen voor de oren sloeg om het niet te hoeven horen. Dat kan twee dingen betekenen: òf de chipper deed het beter, òf deze pups zijn bikkels. Ik houd het op het eerste.

Het verschonen van de leefomgeving van de hondjes is een dagelijks terugkerende routine: eerst worden de pups in de kist gezet, de kist gaat op "slot", de kranten in het buitenhok worden ververst, de kruimels en prullen opgeveegd. Dan is het "slaaphok" aan de beurt. De pups lopen op de schone kranten en Peter pakt de plank, met daar omheen kranten en een molton, uit de kist. Kranten en molton gaan er af en worden ververst. De pups staan ondertussen nieuwsgierig te kijken op de rand van de kist. Zo nu en dan duikelt er eentje in. Maar dan moet de plank terug. Peter duwt de pups, die op de rand staan, naar achteren, maar hij kan nooit zo snel alle vijf de pups tegelijk "handelen". Die zijn namelijk razendsnel. En willen allemaal vooraan staan om niets van het spektakel te missen. Ik hoor Peter mopperen en zit op de bank te lachen. Ik vind het elke keer weer zo'n kostelijk gezicht: een volwassen man in strijd met vijf piepkleine, hondsbrutale pupjes. Soms springt er, vlak voordat de plank weer op de bodem van de kist ligt, nog snel een pupje in en dan moet Peter het weghalen, anders wordt het geplet onder de plank. Zodra de plank er in ligt, vliegen alle pups in de kist: inspectie! Ze rukken aan de schone deken en trappelen op de ritselende kranten onder de doek. Dat vinden ze blijkbaar erg spannend, want ze doen het elke keer weer. Het is opvallend, hoe weinig de pups nog in het slaapgedeelte plassen en poepen. Zodra ze wakker worden, spoeden ze zich naar de buitenren om daar hun behoeften te doen. Knap hoor!

Woensdag 6 april 2005:

Bowie heeft zin in een spelletje met haar kids. Uitdagend loopt ze voor de ren op en neer en springt van voor naar achteren. Ik zet Ruud uit het hok. Hij rent naar zijn moeder en probeert een tepel te scoren. Noway! Bowie draait rondjes, ze vindt het erg leuk. Ruud slaat met zijn pootje tegen haar gezicht. Bowie daagt uit: grrrr, wief! Ze loopt de hele kamer door en Ruud waagt zich ook in "het diepe". Wat een plezier hebben ze samen! De staartjes kwispelen, ze likken en bijten. Kijk, daar doen we het voor!

Als ik de anderen uit de ren zet, kijk ik even aan, wat er gaat gebeuren. Mateja en Luc rennen ook naar hun moeder. Natuurlijk proberen ze eerst of er wat te drinken valt, maar dat is dus niet het geval. Dan gaan ze op onderzoek uit. Mateja stoot zich tegen de vitrinekast. Tsja, je moet een keer kennis maken met glas. Ze snuffelen aan de vloer en delen hier en daar een likje uit. Dan lopen ze achter hun moeder aan, de wijde kamer in. De twee anderen zitten ondertussen bij de ren te piepen. Omdat Bowie achter de bank gelopen is, kunnen ze haar niet zien. Dus breekt de paniek los. Ik zet ze allemaal terug in de kist. Morgen weer.

Donderdag 7 april 2005:

Bowie is een beetje dom. Ze mag van ons niet met haar botjes of staafjes bij de pups, want dan ligt ze alleen maar dommig te grommen. Dus wat doet mevrouw? Ze legt haar lekkers voor de ren. De pups zitten veilig opgeborgen achter het gaas en kunnen dus met geen mogelijkheid bij het lekkers. Maar dat heeft Bowie niet door. De pups staan wel te piepen, die ruiken en zien mama, maar ze kunnen er niet uit. En Bowie bewaakt. Kijkt. Wacht. Heel geduldig. Ze kan nog lang wachten!

Het zal trouwens niet lang meer duren, of de pups klimmen over het hekje. Zaterdag gaan we het verhogen.

Vrijdag 8 april 2005:

De hondjes beginnen "verwendhondjesgedrag" te vertonen. Ze zijn zo graag in de hand, dat ze, zodra ze uitgespeeld zijn, aan de rand van het hok gaan zeuren. Ze piepen met een volume waar je niet omheen kunt. "Wieuw. wieuw", en dan keihard. Ze lopen met je mee en als je in de stoel bij het hok zit, gaan ze daar zeuren. Vandaag mag het kleed op de grond en de kleinkinderen mogen met de puppy's spelen. Een langgekoesterde wens gaat in vervulling. Ik heb de kinderen gezegd, dat ze aan de rand van het kleed moeten blijven zitten en dat ze niet mogen lopen. De pups zijn namelijk zo snel, dat ik als de dood ben, dat er op getrapt wordt.

Chiara en Djamay zitten aan de rand van het kleed, ieder aan een andere kant. Dan begint de strijd: bij wie komen de pupjes het eerst. Gelukkig kiest elke pup een eigen richting en hebben de kinderen ieder twee hondjes. Wat een feest! "Kijk oma, ze likt mij!", "kijk dan oma, hij bijt!", "au, wat een scherpe tandjes!". Ze lachen en hebben veel plezier. De hondjes lopen en duikelen en springen alle kanten op. Zo krijgen de beide kinderen evenveel aandacht. De pups mogen niet van het kleed af, maar dat weten ze niet. Gelukkig zijn de meiden alert: zodra een pupje het kleed dreigt af te lopen wordt hij/ zij opgepakt en met een "nee, op het kleed!", wordt het gedecideerd teruggezet.

Als ik naar bed ga en ik doe het licht uit, staren tien donkerbruine oogjes me aan: ha, daar is het vrouwtje! De vijf pups springen het buitenhek in en willen spelen. Maar ik wil naar bed. Ik zet ze in het slaaphok, maar voor ik de vijfde er in gezet heb, zijn de twee eersten er alweer uit. Dit schiet niet op. "Toe nou", zeg ik zachtjes, "mama gaat slapen, ga nou in je bedje". Mijn smeekbeden worden niet gehoord: wakker is wakker en wakker is spelen. Ik vind het niet fijn, als ze nog rondlopen terwijl ik in bed lig. Ik probeer het nog een keer, maar heb geen succes. Dit doet me denken aan toen mijn kinderen nog klein waren. Ik kan wel vinden dat ze moe moeten zijn, maar dat bepalen ze nog altijd zelf. Zoals ik het vroeger geen prettig idee vond om te gaan slapen als de kinderen nog wakker lagen, vind ik het nu vervelend dat de pups nog spelen. Maar ik geef het op. Ik ben moe. Ik wel.

Zaterdag 9 april 2005:                     zes weken oud                             Naar boven

Als ik mijn dagboek doorlees, moet ik plotseling denken aan een voorval zo'n dertig jaar geleden. Ik kan een glimlach niet onderdrukken en Peter vraagt, waarom ik lach. Ik vertel: Het is al wel dertig jaar geleden. Wilma, mijn vriendin, en ik rijden over een landweggetje naar de stad. Plotseling zien we midden op de weg twee hondjes staan. Ze staan met de kontjes tegen elkaar. Wilma en ik weten van toeten noch blazen, kijken elkaar aan en zeggen: "Dat is niet goed". We veronderstellen, dat er tijdens de paring iets mis gegaan is. Voorzichtig rijden we met een grote boog om de hondjes heen, maar het zit ons niet lekker. Straks komt er een onoplettende automobilist en die rijdt de hondjes plat. Dat kunnen we niet over ons hart verkrijgen. We keren de wagen en rijden terug. Ze staan er nog steeds, door het lot aan elkaar verbonden. We weten zeker dat een van de hondjes ( "dat zal het vrouwtje wel zijn!") heel ongelukkig kijkt. Als we stoppen, proberen ze een beetje naar de kant van de weg te dribbelen, maar het gaat niet van harte. Vlakbij weten we een dierenpension. "Zullen we daar maar even gaan vragen, wat we kunnen doen? Dit is helemaal fout", zeg ik tegen Wilma. Zo gezegd, zo gedaan. We voelen ons ware dierenredders! Bij het pension gekomen antwoorden we, op de vraag wat er is: "Daarginds staan twee hondjes vast aan elkaar en ze kunnen geen kant op". "Verdomme", zegt de vrouw,"zitten ze gekoppeld. Nou, dat komt wel weer los, hoor, niks aan de hand". Aan onze glazige blik ziet ze wel, dat we er niets van snappen. Ze verduidelijkt: "Die honden hebben gepaard, dat gaat altijd zo bij honden. Dan zitten ze nog een tijdje vast. Maar ze gaan vanzelf weer los". Verbouwereerd kijken we elkaar aan "O!". Als dieven in de nacht, met het schaamrood op de kaken, weten we niet hoe snel we weg moeten komen. In de auto barsten we allebei in lachen uit. "Wat stom! Tegen niemand zeggen hè, ik geneer me kapot!", zeggen we tegen elkaar.          Bij deze.

Gisteren zijn de pups ontwormd en we hebben geen wormpjes meer gevonden. De kleintjes poepen en plassen dat het een lieve lust is en wij lopen constant met papiertjes om de boel op te ruimen. Tweemaal daags verschonen we de kist en de ren. Soms trappen ze vrolijk in een hoopje en dan moeten de pootjes schoon. Ze eten met z'n allen rond het schoteltje, het hele bordje leeg. Bowie geeft zo nu en dan, staand, nog wat melk af en dan rukken en trekken en wisselen de pups als beestjes, die al dagen geen eten gehad hebben. Ik denk, dat ze het gewoon lekker vinden om nog wat te lurken. En Bowie is het eigenlijk beu, maar haar moederinstinct kan het nog niet echt weigeren. Ze bouwt duidelijk af. En zo hoort het ook.

Zondag 10 april 2005:

Bowie is echt een slim hondje. Soms. In dit geval: zodra de pups haar zien, staan ze te dringen voor het hek. Bowie wil best in het hok, maar de pups versperren haar de weg. Bowie loopt wat ongemakkelijk heen en weer, maar de pups blijven waar ze zijn. Ze stellen zich zo op, dat Bowie geen ruimte heeft om te springen. En ze wil niet op haar kleintjes springen. Aarzelend legt ze een pootje op het hekje, twee pootjes, maar de pups trekken aan haar oren en likken aan haar snuit. Dan maakt Bowie opeens een schijnbeweging. Ze rent naar links en alle pups volgen haar. Bowie loopt echt helemaal tot de hoek. Daarmee creëert ze ruimte aan de andere kant. Ze is veel sneller dan de pups en triomfantelijk springt ze de kooi in.

Soms gaat het ook mis. Als er nog wat eten staat, heeft Bowie erge haast om in het hok te springen. Toch neemt ze ook dan alle voorzichtigheid in acht. In haar haast springt ze met twee voorpoten over het hekje en blijft vervolgens met haar dikke melkzakjes hangen: twee pootjes in, en twee pootjes buiten het hok. Hulpeloos, maar vol vertrouwen kijkt ze me aan. Ik til haar op en mopper op de kleintjes: "Ga dan toch een beetje aan de kant!".

Maandag 11 april 2005:

Het bezoek aan de dierenarts is toch een mijlpaal. Ik ben erg benieuwd wat hij er van vindt. Nou, het is allemaal goed met de pups. Alleen Zizzi heeft een klein liesbreukje, maar dat kan, volgens de DA vanzelf nog wegtrekken. Alle balletjes zijn ingedaald, navels en liezen zijn verder in orde en ook de hartjes zijn goed. Gelukkig. De kleintjes hebben hun eerste cocktail gehad. De dames waren wat flinker dan de heren! Maar eerlijk gezegd verbaast me dat niet zo.

Bowie vindt het maar niks, als we met al haar kinderen vertrekken. Ze zit voor het raam van de deur te kijken en als we terug komen (na ruim een uur!) zit ze er nog. Of weer. Na alle pups gecontroleerd te hebben, gaat ze gerustgesteld op de bank liggen. De rust is weergekeerd.

Dinsdag 12 april 2005:

Yes! Mateja heeft de mijlpaal van 1000gram gewicht bereikt. Hij is een vinnig mannetje, niet voor een greintje vervaard. Hij is nieuwsgierig en een beetje brutaal. Uiterlijk lijkt hij op Bowie. Soms lijkt het, of hij gepest wordt door zijn nestgenoten, maar niets is minder waar: hij zelf daagt uit, tot er eentje reageert. En ja, wie kaatst kan de bal verwachten! Becky is een heel lief, bescheiden meisje. Ze is wat kleiner dan Zizzi, heeft een heel ander, breder kopje met prachtige ogen. Het witte streepje op haar borst staat haar prachtig. Als we haar op de kamervloer zetten, is ze eerst wat aarzelend. Vervolgens gaat ze toch op onderzoek uit. Ze is heel aanhankelijk, begint altijd te likken, als je haar vasthoudt. Luc lijkt heel erg op Becky, uiterlijk, zowel als in zijn gedrag. Ook hij heeft een wit streepje op zijn borst, wat hem prachtig staat. Het maakt hem heel aandoenlijk. Hij is ook niet zo'n lefgozertje, wat afwachtend, maar zeker niet bang. En zijn mooie ogen doen je helemaal smelten. Dan hebben we Ruud. Ruud is een stoere jongen. Hij kan geweldig goed spelen met zijn nestgenoten, is voor de duvel niet bang. Hij heeft een klein streepje op zijn borst, dat steeds minder te zien is. Hij heeft al wat ruigere haartjes. Zodra hij uit de ren is, gaat hij op onderzoek uit. Of hij rent zijn moeder achterna ( misschien valt er nog een slokje te scoren!). Zizzi is ook stoer. Ze lijkt op Ruud en op Mateja, hetzelfde snuitje als Bowie. Ze kan vreselijk zeuren. Zodra ze een van ons in de kamer ontwaart, zet ze haat pootjes op het hek en begint hartverscheurend te piepen: "Ik wil er uit!!!!". Als ik toevallig iemand aan de telefoon heb op dat moment, vraagt die zich af, of hier soms hondjes geslacht worden!

Welke is de mooiste? Welke is de liefste? Welke is de aandoenlijkste? Of de slimste? De ondeugendste? De aanhankelijkste? Ik zou het niet weten. Ze zijn me allemaal even lief. En het zal moeilijk zijn, als ze ons gaan verlaten. Maar de wetenschap, dat ze bij lieve mensen terecht komen maakt veel goed. Zo gaat dat nu eenmaal.

Woensdag 13 april 2005:

De vijf smurfen lopen over de vloer. Gelukkig hebben we tegels, want die viezerds kijken nergens naar. Overal liggen poepjes en plasjes en we lopen achter de pups aan met W.C.papier en een keukenrol. Zodra de hondjes Bowie zien, proberen ze bij haar te drinken. Bowie heeft daar geen zin meer in. Ze rent door de kamer met vijf kinderen achter zich aan. Als ze stilstaat, duiken ze meteen onder haar buik en dan zet ze het weer op een rennen. Ik krijg een beetje medelijden met haar. "Kom maar meisje", zeg ik, met mijn hand op de bank kloppend. Het lijkt me prettig voor Bowie om even tot rust te komen. Maar zo snel als ze óp de bank springt, springt ze er ook weer àf. Ze vindt het juist leuk! Ze rent door de kamer, draait rondjes en zet daarmee de pups op het verkeerde been, ze maakt schijnbewegingen en daagt uit. Ons meisje redt zich wel.

Vandaag zie ik voor de eerste keer, dat een van de pups poept als een grote hond: hij zoekt naar een plekje, draait een rondje, zakt door de achterpoten, zoekt nog wat verder, draait nog wat, hurkt, nog een draai en dannnn.....poep! Overigens vinden we geen enkel poepje meer in het slaapgedeelte. Zo nu en dan nog een plasje, maar over het algemeen zijn ze op dat gebied al redelijk zindelijk. En dat voor ruim zes weken.

Donderdag 14 april 2005:

Ik had de kinderen al een hele tijd geleden beloofd, dat ik de pups een keertje mee naar school zou nemen. Vandaag is het zover. Als ik de klas binnenkom, valt er een doodse stilte. Alle ogen zijn gericht op de bench vol met puppy's. En dan breekt het lawaai los: enthousiaste kreten van lief en ahhhh en ohhhh en mag ik aaien klinken door de klas. "Ik denk, dat de pupjes wel erg schrikken, als jullie zo'n herrie maken", zeg ik. Dan zijn ze weer stil. Maar niet voor lang. Wat o, wat zijn de hondjes lief en zacht, en kijk die oogjes en die voetjes en die staartjes. "Juf, hoe heet de kleine? En hoe heet die? En mag ik een pupje vasthouden? En mogen ze los?". Ik haal er eentje uit. Met open monden luisteren de kinderen naar wat ik zeg tegen het pupje. Het is verwonderlijk wat zoveel liefs bij kinderen losmaakt. Zelfs de meest drukke wildebrassen en schreeuwlelijken zijn nu stil en ontroerd. Ze mogen even zachtjes aaien. De pupjes mogen even op de schootjes. Hier en daar wordt een likje of een beetje uitgedeeld, maar dat mag de pret niet drukken. De kinderen zijn euforisch! Ze luisteren naar de geluidjes die de pups maken in de bench. Twee zijn er aan het vechten: hé, dat doen pups dus ook. Stoeien en plagen, net als kinderen. Dan gaan alle hondjes terug in de bench, we moeten nog vier klassen. Ze gaan er niet meer uit, want ze zijn moe. Dat wordt apies kijken door de tralies. Maar dat maakt niet uit, want ze blijven lief.

Vrijdag 15 april 2005:

De pups lopen op de tegels. Dat vinden ze een feest. Ze blijven wel een beetje bij elkaar, maar zoeken toch ook hun eigen uitdagingen. Ruud hangt in het vliegengordijn. Becky hoort het geluid van de kralen en, nieuwsgierig als ze is, gaat ze meedoen. Twee hondjes aan een kralenketting, wat een feest. Ik moet erg voorzichtig zijn met lopen, want zodra ik een voet verzet hangen er wel een paar pups aan mijn veters. Dat doen ze trouwens ook als ik zit, ze rukken en trekken dat het een lieve lust is. Soms hangen er een paar aan mijn broekspijpen. Ze zijn steeds zo dichtbij, dat ik meer schuifel dan loop.

Bowie wil ook spelen, maar ze wordt gék van dat gelebber aan haar tepels. Ik krijg er een beetje medelijden mee en vind het tijd voor het "rompertje". Ik heb geen idee of Bowie het herkent van vorig jaar, maar ze laat het zich gewillig aantrekken. Luc wordt er heel nijdig van: hij kan wel onder de buik van mama, maar er valt niks te zuigen. Grommend en piepend loopt hij haar achterna. Ook Mateja kan niet accepteren, dat er niks te drinken valt en probeert het nog een tijdje. Het zijn slimme hondjes, want vrij snel hebben ze door, dat hier geen eer mee te behalen valt. Dan gaan ze weer door met hun spel: vliegengordijn, veters, rood bandje, gewoon gordijn, de riem van Bowie, de stoelpoten. En ik loop als een toiletjuffrouw achter ze aan met een rol W.C.papier. De buit is elf plasjes en drie hoopjes. Foto's zijn te vinden op de puppypagina.

Zeven weken oud.                                                                                 Naar boven

Zaterdag 16 april 2005:

De nieuwe baasjes van een van de reutjes hebben vandaag hun keuze gemaakt: het is Luc geworden. Wat was het moeilijk! Hoe zou je ook kunnen kiezen tussen drie van die schatjes. Als je de één kiest, kies je de ander dus niet. Dat is een waarheid als een koe. Maar de ander is niet minder mooi of lief. Waar val je op? dat is de vraag. En waarom je op dat ene pupje valt? Je moet een keuze maken. En het kan er maar eentje zijn. Luc heet vanaf vandaag: Didger. Dat zal even wennen zijn. Ik vind het erg leuke, aparte naam.

Als we thuiskomen van het boodschappen doen en we de spullen aan het opruimen zijn, zie ik opeens een pup bij Bowie drinken. Ze liggen gezellig samen op het kussen. Ik denk bij mezelf: "Zou Peter nou één pupje uit de ren gezet hebben? Dat is toch raar?". Dus vraag ik het hem. "Nee, natuurlijk niet", zegt hij. Dus moet het pupje er zelf uit geklommen zijn. Ik roep het al een hele week: "Eerstdaags loopt hier een pup door de kamer!", maar meestal wordt zo'n opmerking geschaard onder de afdeling leeuwen en beren (die ik altijd zie). Maar.....ik heb wéér eens gelijk! Zodra ik de pup terug zet, klimt hij er weer uit. Hier is werk aan de winkel. Peter maakt een verhoging, zodat er niet meer uit geklommen kan worden. Nu kan Bowie ook niet meer in de ren. Heel zielig staat ze te kijken naar haar kindjes. Niet, dat ze er zo vaak nog bij zit, maar ze wil duidelijk die keuze zelf maken. Als ik de plank aan de achterkant een beetje opzij schuif, kan ze er toch nog in. Maar alleen, als wij genegen zijn de plank opzij te schuiven. Och, daar is ze zo weer aan gewend. Ze kan haar kids nog vaak genoeg ontmoeten als ze door de kamer lopen. Dan is het feest!

Zondag 17 april 2005:

Het is een windstille, zonnige dag. Een mooie dag voor de pups om kennis te maken met het buitengebeuren. Ik zet de deur wagenwijd open en nodig de pups uit naar buiten te komen: "Kom dan! Kom maar! Naar buiten!", ach, je weet wel hoe dat gaat. Zizzi laat zich dat geen twee keer zeggen. Ze rent over de drempel zo het terras op. Ruud volgt haar, maar stopt even bij de drempel om goed te kijken, waar hij overheen gaat. Ook Mataja ziet het helemaal zitten. Luc moet eerst even kijken, waar hij nu weer naar toe gelokt wordt. Terwijl hij de drempel bestudeert, rent Bowie van buiten naar binnen, langs Luc en Becky heen, en meteen weer naar buiten. De drie, die al buiten waren rennen achter haar aan en bij het naar buiten gaan rent ook Luc zomaar de drempel over. Zo, er zijn vier pupjes buiten. En een moeder. En moeder betekent: lebberen! Dat wil Becky ook wel! Ze overwint haar angst om over de drempel te stappen, heel voorzichtig, voetje voor voetje, en dan staat ze ook buiten. Ondertussen heeft Bowie het rompertje weer aan, dan kan ze tenminste spelen. Ze is niet bij haar kleintjes weg te slaan. Het ziet er zo kostelijk uit. Ellis zit op de grond en als ze in haar handen klappend roept: "Puppy's!", dan rennen ze allemaal haar kant op. Plotseling vindt Luc een pluchen octopus onder de tuinbank. "Hé!", zie ik Bowie denken, "lag die dààr?". Daar wil ze ook wel mee spelen. Dan ontstaat een spel van zes hondjes, die om een inktvis vechten. Als er een blaadje opwaait, moet daar naar gerend worden. Het wordt onderzocht, in de mond genomen en weer uitgespuugd. Een mier? Da's interessant! Een schroef van de schommel moet geïnspecteerd en verplaatst worden, een slappe bal, een stenen schildpad, de hondjes komen ogen, oren en mondjes te kort.

Na een half uurtje gaan de hondjes weer naar binnen. Helemaal moegespeeld vallen ze als een blok in slaap.

Maandag 18 april 2005:

Het bord met één schijf energique is in een mum van tijd leeg. Dus proberen we bij de volgende voeding anderhalve schijf. Ook die is, als ik met mijn ogen knipper, op. Morgenvroeg krijgen ze weer anderhalve schijf. Het is echt aftasten nu. Er staat een schoteltje met brokjes, voor als de hondjes echt honger hebben. Ook dat is steeds na verloop van tijd leeg. Ze zitten nu dus op vijf schijven energique en een schaaltje brokjes. Vandaag hebben ze nog een voeding van Bowie gekregen. Ik was net te laat met het hemdje. Ik vind het sneu voor Bowie, dat ze zonder rompertje niet kan spelen met de pups, omdat ze de hele tijd vervelen aan de tepels. Met het rompertje aan proberen ze ook wel te zoeken, maar ze merken gauw genoeg, dat er dan niks te drinken valt. En dan begint het echte spelen. Behalve bij Zizzi. Die kan niet accepteren, dat ze niet kan drinken. Ze weigert het hemdje los te laten, ze gromt en blijft vasthouden. Peter is er voor nodig om Bowie bevrijden.

Dinsdag 19 april 2005:

Zodra we de kamer inkomen, staan er vijf pups te schreeuwen aan het hek. Ze weten al donders goed, dat mensen er zijn, om ze vrij te laten. Soms kan ik de T.V. niet verstaan vanwege de herrie. Bij "goede tijden" zet ik van arrenmoede de ondertiteling maar aan. Als we ze los laten, zoeken ze steeds meer hun eigen weg. Ze zitten dan werkelijk overal. En overal aan. Wij drieën stellen ons strategisch op, om in de gaten te houden of er ergens uitwerpselen gedumpt worden. Wat dat betreft kijken ze nergens naar. Als je goed oplet, geven ze wel van tevoren aan, dat ze gaan poepen. Helaas kunnen we ze nog niet buiten zetten, want het is veel te koud en nat. Alles is voor de pups interessant. Momenteel zijn ze erg gecharmeerd van mijn zwarte sloffen. Die lijken een beetje op hun moeder! Om de haverklap hangt er een grommende pup aan mijn sloffen. Zoals er ook om de haverklap een grommende pup aan zijn moeder hangt. Aan haar oren, aan haar staart, aan haar poten. Soms heb ik echt met haar te doen. En nooit wordt ze boos, nooit zal ze grommen. Soms piept ze even, als ze het te gortig maken. De enige keren dat ze gromt is, als de kleintjes proberen eten van haar weg te snoepen. Daarom zorgen we er voor, dat Bowie niet met eten in de buurt van de pups komt.

Woensdag 20 april 2005:

Het gevoel, dat ik krijg, als ik al die bobberdrolletjes door de kamer zie lopen, is onbeschrijflijk. Vijf van die zwarte, glanzende dikbillen, de oortjes al een beetje wapperend, de staartjes kwispelend, zo vrolijk, frank en vrij! Met z'n vijven achter hun moeder aan, als in een optocht. En als ik ze roep: "Puppy's!", met zo'n overdreven hoog stemmetje en ze komen met z'n allen naar me toe gelopen: fantastisch. En als we dan, zoals vanavond, bezoekers hebben, die het ook mooi vinden, dan ben ik zó trots. Een gelukzalig gevoel, dát is het. Het gevoel van: eerst was er Bowie en nu zijn er vijf gezonde pups bij. Pups, die groeien als kool, die zichtbaar gelukkig zijn. Ja, ik weet het zeker: ze zijn gelukkig. Dat kan ik zien. En dat voel ik ook. Nou hebben ze ook niets te klagen, hoor. Op z'n tijd hun natje en hun droogje, aandacht en liefde in overvloed, alle ruimte om te spelen. En elkaar, om zich nooit te vervelen. Ik denk, ben bang, dat menig kind hier in Nederland het met minder moet doen.

De nieuwe baasjes van Ruud hebben hem Gizmo genoemd. Dat is een naam, die goed bij hem past. Ik heb het nog even opgezocht op internet: net zo'n ondeugend smoeltje en van die lieve oogjes. Een beetje stoer. Gizmo.

Donderdag 21 april 2005:

Ik ben zo moe. Ik heb alle dagen gewerkt en ben vanmiddag vrij. Als ik thuis kom, ga ik eerst het hok van de pups verschonen. Ik laat ze even door de kamer denderen, dat vinden ze geweldig. Bowie moet het hemd weer aan. Dat vindt ze volgens mij een beetje gênant, want ze kijkt er zo beschaamd bij. Maar het is voor haar eigen bestwil. Vanmorgen is ze, tot onze grote verbazing, in het hok gesprongen, gewoon over het gaas heen. Dat is toch een hele hoogte hoor! Ze zal wel last gehad hebben van haar borstjes, dus nood breekt wetten.

Grotere hondjes hebben grotere poepjes. En plasjes. We zijn de hele dag aan het ruimen. Als ik net nieuwe kranten in het hok gelegd heb, moet er gescheurd worden. Grote stukken krant vliegen door de kist. Gevechten worden beslecht. In een mum van tijd ligt de slaapkist vol kranten. Soms is de vloer van het buitenverblijf helemaal bloot, dan poepen en plassen ze gewoon op de tegels. Dat betekent dan weer poetsen en boenen. Ik draai een was met witte doeken. En een vies rompertje.

Dan krijg ik visite. Kleine Julia met haar moeder. Ze vinden de pups prachtig. En de pups hen ook! Ze zeuren om er uit gehaald te worden, maar dat vind ik toch een beetje link met zo'n kleintje. 's Avonds krijgen we weer visite. De oude dame heeft sandalen aan met sokken. Dat is kaasje voor de pups. Ze lopen vrij rond, terwijl Peter Bowie uitlaat. We willen eens zien, wat de pups doen, als Bowie er niet is. Het maakt hen niets uit. Ze hebben het druk met elkaar en met de sokken van mijn bezoekster. Die gaat met de voeten op een stoel zitten "want die pups kunnen aardig hard bijten". Gelijk heeft ze.

Als Bowie binnen komt, moet ik me haasten om het rompertje aan te trekken. Die pups zijn zo verdraaid vlug, dat ik met moeite het hemdje aan krijg, Een voor een moet ik de pups van de tepels trekken. Voorzichtig, want ik wil Bowie geen pijn doen. Bowie zelf werkt op geen enkele manier mee, ze laat het lijdzaam toe. Ze spelen nog even samen en, na het kuisen van de vloer, keert de rust weer. En nu ben ik moe.

Vrijdag 22 april 2005:

De pups zijn al heel lang buiten. Ze genieten volop van het mooie weer. Ze rennen en spelen dat het een lieve lust is. En Bowie geniet mee. Het is goed voor ze, dat buiten spelen. Behalve dat ze op deze manier hun ontdekkingtocht kunnen uitbreiden, is het ook goed voor hun gezondheid. Lekker in het zonnetje, goed voor de vitaminen.

Ik heb een zakje penstaafjes gekocht en besluit er twee uit te delen. Waarom twee? Geen idee! Ik veronderstel, dat ze dan leuk samen delen of zo. Maar dat heb ik fout gedacht. Ze vechten en niemand komt toe aan kauwen. Ze willen namelijk allemaal hun eigen staafje. Dat kan. Allemaal een eigen staafje en Bowie een Greenie. Maar Bowie wil haar Greenie niet opeten. De pups worden uitgedaagd, maar mogen er niet aanzitten. Bowie eet het ook niet op. Ze gromt, zodra de pups in de buurt komen. Ik begrijp haar niet. Ik denk: eet allemaal je eigen hapje, gezellig toch? Eigenlijk wil Bowie ook wel alle pensstaafjes. Ja, dag!! Ik besluit Bowie binnen te zetten om haar lekkers op te eten. De pups kauwen en pakken de staafjes van elkaar af. Maar het gaat wel heel gemoedelijk. Na een poosje krabt Bowie aan het raam: de Greenie is op. Ik maak de deur open en meteen vreet ze een staafje van een van de pups op. Ik word boos: "Verdorie, blijf er af. Jij hebt toch net ook iets lekker gehad? Hebberige hond!". Maar Bowie trekt zich er niets van aan. Ze blijft loeren op de staafjes van de pups. Na verloop van tijd neem ik de stokjes af, want ik vind, dat ze te klein worden. En ja, leeuwen en beren, he! Ik ben bang, dat ze er in zullen stikken! Voor mijn eigen gemoedsrust: weg dus met die dingen. Dan breng ik de pups terug in de kist. En wat ligt daar? De Greenie van Bowie! Is ze toch weer over de ( hoge) omheining gesprongen om het daar te leggen. Wie leert mij zo'n hondje te begrijpen?

Acht weken oud                                                                                        Naar boven

Zaterdag 23 april 2005:

De twee Golden Retrievers van onze buren lopen voorbij. Normaal gesproken erger ik me mateloos aan het feit, dat die beesten de voordeur uitgezet worden om in ons voorplantsoentje te sch**ten, maar nu komt het me wel goed uit. Ik ben namelijk erg benieuwd, hoezeer de pups onder de indruk zijn van een grote hond. Ik kies Becky om de proef op de som te nemen. De buren zijn toevallig ook buiten, dus ik kondig de kennismaking aan. Ze zijn het ermee eens. Het zijn brave honden. Ik houd het kleine smurfje bij een van de reuzehonden. Ze ruiken aan elkaar. Becky toont geen spoor van angst. Ze is nieuwsgierig, het staartje kwispelt hevig. Dan zet ik haar op de grond. De Retriever buigt zijn hoofd om nogmaals te snuffelen. Becky vindt het prachtig. Dan komt de andere hond en ruikt enthousiast. Als de twee honden weglopen, loopt Becky hen fier achterna. Onze heldin!

P.S.V. is kampioen. Van blijdschap juich ik mee met de mensen op T.V. en klap ik in mijn handen. Tien oogjes gaan open en twintig pootjes dribbelen naar het hekje. Als het vrouwtje roept en klapt, betekent dat ETEN!!! Sorry puppy's!    

Zondag 24 april 2005:

De pups zijn buiten en Bowie heeft "de gekke vijf minuten". Ze rent over het terras, met vijf pups achter zich aan. Dolle pret. Ze maakt schijnbewegingen en rent heen en weer en de pups doen hun best haar te volgen. Dan springt Bowie plotseling in volle vaart over het bankje, dat de pups uit de rest van de tuin houdt. Maar daar kunnen de pups niet overheen. Als Bowie ontdekt, dat ze niet gevolgd wordt, blijft ze, verbaasd om zich heen kijkend, staan. Ze ziet de pups achter de afscheiding, tien kleine pootjes op het randje, kijkend waar hun moeder nu opeens gebleven is. Dan zet Bowie de sokken er in, om vervolgens, vlak bij het bankje, vol in de remmen te gaan. Ze was van plan om over het bankje te denderen, maar als ze dat gedaan had, was ze boven op de pups terecht gekomen. Dus staat ze juist op tijd stil, om rustig en voorzichtig over het  bankje te kruipen. Daar wordt de achtervolging voortgezet.

Het buitenspel is vol gevaren. Mijn huisgenoten vinden, dat ik me niet moet aanstellen, maar ik zie overal ongelukjes op de loer liggen. Dus vóór de pups het terras op mogen is er eerst een inspectie. Ik ruim takjes op en blaadjes, kleine speelgoeddingetjes, een dot kauwgom ( "wie heeft hier verdomme kauwgom uitgespuugd?"), ik zet kantelbare potjes en vaasjes recht, kijk of er chips gevallen zijn, de vegers moeten opgeruimd, want: aan een takje kunnen splinters zitten, in een blaadje kunnen ze stikken, kleine speelgoeddingetjes zijn ook stikbaar, kauwgom: levensgevaarlijk, een kantelding kan op een spelend pupje vallen, chips zijn zout. Als alle veiligheidsvoorzieningen zijn getroffen en het terras is afgezet, kunnen de pups naar buiten. Eén ding heb ik over het hoofd gezien: deze pups zijn notoire ontsnappers. Ze zoeken en zoeken en zoeken naar een mogelijkheid om hun leefwereld uit te breiden. En jawel: ze maken een gat in de heg. En daar kruipt er niet eentje per ongeluk door, nee, daar kruipen ze om beurten keer op keer door. Met het gevolg, dat mijn inspectie geen enkele zin heeft gehad. Nu moet de heg nog beveiligd worden. Of zullen we ze toch maar van de hele tuin laten genieten?

Maandag 25 april 2005:

Gisteren was Dientje met haar gezin op bezoek. Ze vond de pupjes prachtig. "Als ik moest kiezen, dan nam ik Mateja", zegt ze. Grappig is dat. Je "valt" op een hondje. Niet letterlijk (hoop ik) maar wel figuurlijk. De een vindt dìt het leukste hondje en de ander dàt hondje. Er waar dat hem in zit? Geen idee. Dientje heeft al drie oudere hondjes en ze durft het niet aan, om daar zo'n speels pupje bij te zetten. Maar anders....

Er ligt een oranje voetbal op het terras. Mateja loopt er nieuwsgierig naar toe. Zizzi loopt met hem mee. Mateja is een brutaaltje en, na wat aarzelend gesnuffel, duwt hij tegen de bal. De bal rolt zachtjes voort en met z'n tweeën huppelen ze achter de bal aan. Als de bal stil ligt, duwen ze hem samen weer wat vooruit. De bal rolt zachtjes, maar, precies daar, helt de stoep een beetje. Plotseling rolt de bal terug, richting pupjes. Die schrikken zich helemaal beroerd en rennen, angstig achterom kijkend weg van de bal. Je zult maar achtervolgd worden door zo'n oranje monster!

Als Peter met Bowie gaat wandelen, besluit ik een van de pups mee te nemen. Ik weet niet, wie ik zal kiezen. Didger biedt zich aan. O.K. Didger mag mee. Eerst draag ik hem een stukje op de arm, maar Bowie vindt het zo leuk, dat ze er niet van kan lopen. Ze wil steeds aan Didger snuffelen. Dan zet ik hem op de stoep. Dapper drentelt hij achter Bowie aan. Zo nu en dan probeert hij even, of er nog wat te drinken valt, maar als hij merkt, dat dat er echt niet meer in zit, loopt hij een straatje ver. Plotseling komt er een brommer voorbij. Didger wordt er niet warm of koud van, net zo min als van een passerende auto. Na twee straatjes neem ik Didger weer mee naar huis, op de arm, en vervolgt Peter met Bowie zijn wandeling. In de kist liggen de andere pups te slapen. Ik zet Didger er bij. Even blijft hij roerloos zitten. Dan besluit hij, om lekker boven op de andere puppy's te kruipen. Jammer, dat hij zijn verhaal nu niet kwijt kan. Wat een avontuur!

Dinsdag 26 april 2005:

We zitten gedrieën voetbal te kijken en het is razend spannend. De pups maken herrie voor tien. Ze grommen, blaffen, piepen, kortom: het is een drukte van belang. We kunnen de commentator nauwelijks horen. Zo nu en dan roept er iemand: "Hé,kan het wat zachter?", maar daar storen ze zich niet aan. Een van de pups heeft een hoekje van de "slaapdoek" los getrokken. De anderen vinden dat wel interessant en helpen hem mee. Ze halen de vulling (de kranten) van de slaapkist onder de doek vandaan. Ik vraag Peter, of hij de doek goed in wil stoppen (want ik ben bang, dat er een pupje onder terecht komt) en hoewel hij dat onzin vindt, doet hij het toch maar, om van het gezeur af te zijn. Op het moment, dat hij zijn hand in de kist stopt, hangen er vijf pups juichend aan zijn vingers en aan zijn overhemd. Met zijn andere hand duwt hij de pups opzij, maar voordat hij het puntje van de doek vastpakt, rukken de pups de doek alweer uit zijn hand. Bij de volgende poging duwt Peter de pups wat verder weg, maar ook dat zet geen zoden aan de dijk. Als een haas spoeden ze zich terug naar dáár, waar het te doen is: de losse doek. Rukken, trekken, sjorren, alles moet los, alle kranten moeten er onderuit. Ellis en ik liggen dubbel van het lachen. Dan krijgt Peter een idee. Met één hand houdt hij de pups bezig en met de andere hand wurmt hij het doek en de kapotgetrokken kranten onder de plank. Als hij weer gaat zitten, zie ik hem lichtjes schudden met zijn hand. "Stomme pups", hoor ik hem mompelen.

Bowie wil echt niet meer voeden. Ook als ze haar hemdje niet aan heeft, weigert ze haar spenen aan te bieden. Sterker nog: ze rent weg, om de pups te ontwijken. Becky is erg hardnekkig. Ze blijft zeuren en dwingen. Ik pak haar even op: "Foei, er wordt niet meer gezoogd. Hou ermee op". Ik denk, dat ze het begrepen heeft, want ze houdt er inderdaad mee op en gaat lekker spelen.

Woensdag 27 april 2005:

We nuttigen met z'n vieren ons avondmaal, Debbie, onze schoondochter eet ook mee. De pupjes spelen buiten. Plotseling zie ik door de ramen een zwarte schaduw van een vogel voorbij schieten. Ik kan niet zien, wat voor vogel het is, maar ik schrik wel. Ellis roept: "Oh, de pupjes schrikken en zijn heel erg bang!". Ik ren naar buiten. De hondjes zijn inderdaad erg geschrokken. Ze hebben zich allemaal onder de tuinstoel verstopt en zitten dicht tegen elkaar aan. Als ik ze roep, zijn ze hun angst alweer snel vergeten. Ik kan niet meer rustig eten en haal snel alle hondjes naar binnen.

Donderdag 28 april 2005:

Er belt een mevrouw, naar aanleiding van een advertentie. Het gesprek gaat ongeveer als volgt: "Hebben jullie nog pups?". "Ja, mevrouw, we hebben nog een reutje en een teefje". "Hoe oud zijn de pups?". "Acht weken"."O, dat komt niet zo goed uit.We gaan namelijk ook nog met vakantie". "Maar de pups mogen best nog wat langer bij ons blijven hoor". "Hoeveel vragen jullie voor een pup?". Ik noem de prijs, die wij voor de pups vragen. "Zo, dat is goed aan de prijs!". "Het is een normale prijs hoor, voor een pup met stamboom". "Ja, maar ik hecht geen waarde aan een stamboom. Pups zonder stamboom zijn net zo lief". "Ja, dat klopt". "En u kunt me ook niet garanderen, dat jullie pups ouder worden, dan een pup zonder stamboom". "Dat klopt ook". "Trouwens, ik heb ook gewoon dat geld niet.". "Ja, het is veel geld". "Nou, dan gaat het over. Dag mevrouw". "Dag mevrouw".      

De pups zijn al geconditioneerd. Zodra ze horen, dat iemand in de keuken met een schoteltje in de weer is, staan ze te blaffen aan de ren. Elk bordje, schaaltje, schoteltje of kopje zien ze als een potentiële maaltijd. Ook als dat bordje, schaaltje enz. helemaal niet voor hen bestemd is, maar bijvoorbeeld voor mij. Een geschild appeltje , dat Peter voor mij bereid heeft. Hoe lang zal het nog duren, voor ze begrijpen, dat er dan ook wel een stukje appel voor hen bij zit. Net als voor Bowie, want die ligt ook altijd appeltjes uit mijn mond te kijken. Ik moet nog eens informeren, of puppy's al stukjes appel mogen eten.

Vrijdag 29 april 2005:

Vannacht is er bij onze buren ingebroken. Ergens tussen 1 en 5 uur heeft de een of andere onverlaat een gat in de sponning geboord en vervolgens de greep van het zijraam gelift. De hele kamer stond op zijn kop. Alle laatjes en deurtjes stonden open, het was een grote puinhoop. Vanmorgen kwam een meneer uit een straat hier in de buurt een stapel pasjes en briefjes en een verscheurd rijbewijs brengen. Hij had het gevonden voor zijn deur, op de stoep. Dat was gestolen waar van de buren. De buren zijn erg geschrokken en angstig. Wij ook. Toen ik het hoorde kreeg ik een visioen van gestolen puppy's. Stel je toch eens voor, dat je 's morgens opstaat en de hele ren is leeg. Dat je niet verwelkomd wordt door een enthousiaste menigte hondjes. Niet dat gepiep en geblaf hoort en geen kleine springertjes tegen het gaas ziet. Peter vindt het ( weer) onzin. "Wie steelt er nou een nestje pups?". Ja, weet ik veel? Soms hoor je rare verhalen, het kan best. Hoewel....om een uur of 1 vannacht blafte Bowie of haar leven er van afhing. Misschien heeft ze wat gehoord. Misschien heeft die engerd wel eerst bij ons aan het raam gesnuffeld. Misschien werd hij afgeschrikt door Bowie's geblaf. En ik maar roepen op de overloopt: "Foei Bowie. Hou op!". Ik heb het er net nog even met haar over gehad, maar ze kan het me niet vertellen. Ik houd het er maar op, dat ze ons behoed heeft voor een hoop ellende.

Vandaag mag Zizzi mee naar de school van Chiara en Djamay. We hebben veel bekijks en iedereen is het met ons eens: het is een scheetje! Daarna mag ze nog even mee naar het dorp. We dragen haar een eindje en ze mag een stukje lopen. Aan het nieuwe riempje dat ik gekocht heb. En dat valt nog niet tegen. Zo nu en dan stopt ze en trekt ze aan het riempje. Maar ze loopt ook hele stukjes mee. Knap hoor, zo voor de eerste keer.

Negen weken oud                                                                    Naar boven           

Zaterdag 30 april 2005, Koninginnedag:

Jeetje, ze zijn al negen weken oud. Of: nog maar negen weken oud. Nog maar negen weken oud en toch lijkt het, of ze altijd al hier waren. De pups zijn uitgegroeid tot lekkere dikke poempertjes, levendige, speelse puppyhondjes. Ze kunnen heerlijk samen spelen. Soms vechten, stoeien ze samen, ze doen elkaar ook wel eens pijn, maar altijd vallen ze samen, op en tegen elkaar aan, in slaap. Vandaag zijn ze lang buiten, het is lekker weer. Ze vinden het heerlijk om buiten te zijn. Ze rennen en springen en lijken onvermoeibaar. Gizmo zit op zijn dikke gatje wat te filosoferen. Hij kijkt om zich heen en geniet van het iele zonnetje. Plotseling is er een windvlaag, die een deel van de witte appelbloesem uit de boom blaast. Verbaasd kijkt Gizmo om zich heen. Rondom hem vallen de kleine bloesemblaadjes. Gizmo lijkt helemaal in trance, kijkt en kijkt. Dan, heel plotseling, staat hij op en probeert de dwarrelende blaadjes te pakken. Hij heeft het razend druk, want er valt nogal wat. Grappig, hij is de enige die het gezien heeft.

Gizmo mag mee uit wandelen. Ik doe een riempje om zijn kleine nekje en til hem naar buiten. Eenmaal op de stoep gaat hij trekken aan het riempje. Ik laat het vieren, want ik wil niet, dat Gizmo bang wordt. Bowie komt even poolshoogte nemen. Als Gizmo dat merkt, loopt hij achter Bowie aan. Bowie moet steeds achterom kijken waar haar zoon blijft. Haar zoon loopt heel dapper mee. Nu en dan gaat hij even zitten om aan het riempje te krabben en soms schudt hij zijn hoofdje, zodat zijn oortjes tegen zijn wangen klapperen. O, dat vind ik toch zo lief! Als ik vind, dat Gizmo ver genoeg gelopen heeft, til ik hem op en moet Bowie steeds tegen mij opspringen, ter controle. Dan komt er een auto aan. Ik zet Gizmo op de grond. Verbaasd gaat hij zitten en kijkt naar de auto, die langzaam voorbij rijdt. Hij volgt met zijn pientere oogjes de auto, tot hij uit het zicht verdwenen is.

Zondag 1 mei 2005:

Zondagochtend, half acht. In mijn nachtjapon zit ik buiten op een tuinstoel. De pupseltjes lopen rond en ontdekken de nieuwe dag. Het is heel stil, de buurt slaapt nog. Ik hoor de vogels fluiten en zie het kroost spelen met elkaar. Didger koestert zich in de ochtendzon, het tan op zijn snuitje en op zijn borst en voorpootjes licht óp in het zonnetje. Ik voel me intens gelukkig.

Overdag zijn de hondjes veel buiten. Ze vinden het prachtig op het terras. Steeds ontdekken ze nieuwe dingen. Het plekje onder de bolderkar, bij de schutting tussen onze tuin en die van de buren, is een geliefd plekje. Met z'n drieën zijn ze al een tijdje bezig onder de kar en ik besluit een kijkje te gaan nemen. Ik zie een hoop zand vanonder de kar komen. Uitgegraven zand. De pups zijn bezig met het graven van een tunnel onder de schutting. Potverdorie, ze halen alles uit de kast om te kunnen ontsnappen. Daar moeten we een stokje voor steken. Peter plaatst wat tegels voor de schutting. Voorlopig kunnen we weer rustig ademhalen. Voor hoe lang?

Becky zit te dutten in het zonnetje. Op een afstandje ligt Mateja naar haar te loeren. Dan staat Becky op om een plasje te doen. Mateja houdt haar in de gaten, richt zich heel voorzichtig op en staat in de "jachthouding". Hij staat met zijn linkervoorpootje uitgestrekt naar voren, zijn staart in een rechte lijn met zijn rug, doodstil. Als Becky uitgeplast is en een stukje gaat lopen, zet Mateja de aanval in. Grommend valt hij Becky aan en Becky, ook niet op haar mondje gevallen, weert de aanval af met een luid gekrijs. Wild bijt ze om zich heen. Bowie heeft het hele tafereel gevolgd en vindt het blijkbaar erg grappig. Ze doet mee met het schijngevecht. Dan is er plotseling een mêléé van hondjes. Een spektakel van jewelste, met leermeesteres Bowie als middelpunt. Ze leert haar kleintjes schijnbewegingen en laat zien, hoe je moet ontsnappen aan je belagers. Nu en dan laat ze een dreigend gegrom horen en maakt ze bijterige bewegingen. Maar er is geen spoortje van agressie, zelf de kleine hapjes zijn liefdevol. In dit warme weer zijn de hondjes na hun wilde spel moe en zoeken ze een rustig plekje om bij te komen.

Morgen gaat Gizmo naar zijn nieuwe baasjes. Zucht.... Ik heb een oud T-shirt van Ellis in de bak gelegd, zodat de nestgeur in het shirt kan trekken. Dat shirt mag Gizmo meenemen, om in zijn nieuwe huis nog de vertrouwde geur bij zich te hebben. Voor als hij het even moeilijk heeft. Ik ben blij, dat de hondjes zo sociaal zijn. Ze vinden mensen leuk, ook vreemde mensen. De nieuwe baasjes zijn al twee keer hier geweest, dus ze zijn niet meer vreemd. Ik ben erven overtuigd, dat Gizmo een heerlijk leven tegemoet gaat.

Maandag 2 mei 2005:

Gizmo is naar zijn nieuwe baasjes. Vanmorgen hebben we afscheid genomen, nadat we met z'n allen gezellig buiten, onder het genot van een kopje koffie, de belangrijkste zaken besproken hebben. Samen met Chiara en Djamay zwaaien we hem en zijn huisgenoten uit. Met een perfect gevoel voor drama zegt Djamay, met een snik in haar stem: "Ik mis Gizmo nu al!". Ik heb er het volste vertrouwen in, dat hij het heel fijn krijgt, daar in Limburg. Ik heb al een mailtje ontvangen, waarin staat, dat hij het goed maakt en lekker in zijn bench ligt te slapen. Ach, zo'n hondje went heel snel. Ik hoop, dat het vannacht goed gaat, want soms kunnen die hondjes tekeer gaan!

En nu zijn er nog maar vier. Telkens als ik in de kist kijk, gaat er even een schok door me heen: maar vier! En soms zeg ik tegen Bowie: "Is je kindje nu weg?". Ellis vind dat heel zielig, maar Bowie geeft geen krimp. Volgens mij kan ze niet tellen. Morgen komen de nieuwe baasjes van Didger, Weer een zware dag. Want hoe je het ook wendt of keert: het is toch een emotioneel gebeuren.

Dinsdag 3 mei 2005:

Vandaag is Didger opgehaald door zijn nieuwe baasjes. Ze zijn er erg gelukkig mee, dus dat geeft een goed gevoel. De nieuwe baasjes hadden hun eigen hondje, ook een cavaliertje, een tricolor reutje, meegenomen en dat werd bij binnenkomst meteen belaagd door vier pups. Ze hingen aan zijn oren en aan zijn staart, ze probeerden even uit, of hij misschien ook melk gaf, het was gewoon aandoenlijk om te zien. Die arme hond wist niet wat hem overkwam! Bowie heeft Benji even vrolijk begroet en verder vond ze het allemaal best, wat er met haar pups gebeurde.

De terugreis van Didger is voorspoedig verlopen. Hoewel hij helemaal kapot was van vermoeidheid, weigerde hij daaraan toe te geven. Ook thuis was hij nog heel actief. Hij bedelt om opgepakt te worden en als hij in de bench zit, kan hij heerlijk blaffen. Hij heeft al lekker gegeten en gepoept. Het komt wel goed.

Gizmo heeft zich vannacht keurig gedragen: nadat hij even gepiept had, toen hij in de bench moest, was hij snel weer stil en heeft hij de hele nacht doorgeslapen tot half 6! Knappe vent!

Vanavond is Becky aan de beurt om mee te gaan wandelen. Dat is echter geen succes. Het riempje om haar nek vindt ze vreselijk eng en ze verzet geen stap. Trillend zit ze op de grond. Ik spreek haar bemoedigend toe, maar ze geeft geen krimp. Ze is echt heel erg bang. Ik draag haar een eindje en probeer het nogmaals, maar tevergeefs: ze durft echt niet. Ze schrikt van de vreemde geluiden om haar heen. Het is een hopeloze missie. Thuisgekomen is ze nog steeds een beetje van slag. Dan proberen we het met Mateja nog even en dan zie ik een wereld van verschil: alsof hij met een halsbandje om geboren is, loopt hij fier mee, dapper om zich heen kijkend. Hoe is het toch mogelijk: vijf pupjes uit hetzelfde nestje en zoveel verschillende reacties. En zoveel verschillende karaktertjes. Het zijn net mensen.

Woensdag 4 mei 2005:

De twee uitwonende heren hebben zich vannacht keurig gedragen. Na even wat gepiep zijn ze allebei al snel in slaap gevallen en hebben een heerlijke, lange tuk gemaakt. Ik ben heel trots op ze. Ze zijn al redelijk zindelijk, tenminste, ze poepen niet in de bench en als er al een plasje in terecht komt, is het waarschijnlijk een ongelukje. De heren zijn beiden door de dierenarts gezond bevonden. Onze pupjes hebben ook hun enting gehad en ook zij zijn vooralsnog kerngezond.

Onze nog thuiswonende pupjes hebben ieder een kauwstaafje. Natuurlijk willen ze alledrie hetzelfde staafje. Ze bijten ieder aan een klein stukje en na wat gewring geeft Mateja het op en gaat aan z'n eigen staafje kauwen. Dan mogen de pups in de kamer en buiten lopen. Ze rennen gedrieën naar het kussen van Bowie en gaan daar wat liggen stoeien. Bowie staat het van een afstandje te bekijken. Dan loopt ze naar de ren, springt over het hekje (en dat is toch verdraaid hoog!), vervolgens pakt ze een kauwstaafje en brengt het naar haar jongen. Dat is toch zo onwaarschijnlijk lief van dat hondje!

Vanavond nemen we Zizzi eerst mee voor een wandelingetje. Ze loopt heel gemakkelijk aan het riempje. Eerst lopen we een stukje met Bowie en Peter mee. Omdat zij een grotere wandeling maken, haken we aan het eind van de straat af en keren huiswaarts. Ook dan loopt Zizzi gewoon lekker mee. Daarna proberen we het nog een keertje met Becky. In eerste instantie is ze net zo nerveus als gisteren. Ik zet toch door. Na veel overdreven aanmoedigingen mijnerzijds besluit ze er toch de sokken in te zetten. Het laatste stukje naar huis loopt ze zowaar vóóruit.

Donderdag 5 mei 2005:

Nog een laatste anekdote, voor ik mijn dagboek sluit: Mateja loopt vief door de kamer en plotseling ziet hij zijn eigen beeltenis in de spiegelende onderkant van de piano. Hij staat stokstijf stil. Het hondje in de piano ook! Dan loopt Mateja heel voorzichtig naar de piano en het andere hondje komt steeds dichterbij. Als Mateja zijn neus stoot tegen zijn spiegelbeeld schrikt hij en rent een stukje achteruit. Zo ook het andere hondje. Mateja kijkt. Het hondje ook. Mateja's staartje kwispelt, het staartje van het andere hondje doet net zo hard mee. Op zijn hoede loopt Mateja weer richting piano. Vlakbij gekomen probeert hij het andere hondje te besnuffelen. Maar dan stoot hij zijn neus weer tegen de piano. Hij draait, springend, een rondje rond zijn as en dan staat hij plotseling naast de piano. Het hondje is weg. Verbaasd kijkt Mateja om zich heen: "Waar is-ie nou?". Hij snuffelt nog wat rond, maar vindt niet meer de goede richting. Weg hondje. Zucht! Dan gaat Mateja maar wat anders doen.

Ik ga mijn dagboek sluiten. De afsluiting van een mooie gebeurtenis. Twee hondjes hebben lieve baasjes gevonden, drie wonen nog bij ons. Een mooie gebeurtenis. Dat was het zeker. Het is geweldig om mee te maken hoe jouw eigen, vertrouwde teefje zich ontpopt als een, eerst zwanger, dan barend,en later fantastisch zorgend hondje. We zijn niet over een nacht ijs gegaan. Na ons vorige nestje wijzer geworden, hebben we ons eerst stevig achter de oren gekrabd. Moeten we het nog wel doen? De vorige keer hadden we nogal wat teleurstellingen moeten verwerken, maar, werd ons verzekerd, deze keer gaat het vast beter. De toezegging, dat we in ieder geval twee, maar misschien wel drie pupjes zouden kunnen onderbrengen, en de wetenschap, dat we zelf ook een pupje wilden houden, trok ons over de streep. Het hele nestje was al practisch onder de pannen! Dus zijn we er voor gegaan. Nog tijdens de zwangerschap werd de toezegging voor de koop van de twee/ drie pups al teniet gedaan. Dat was even een domper, maar we waren ervan overtuigd, dat dat op zich geen probleem hoefde te zijn, bovendien: de zwangerschap had zich al aangekondigd, dus er was geen weg terug.

Wij wilden niet het soort fokker zijn, dat "zomaar", "voor de lol" een nestje wilde. Wij wilden ook niet fokken "om het geld". Wij wilden een bijdrage leveren aan de bijzondere populatie Cavalier King Charles Cavaliers in Nederland. Wij hadden het prachtige, gezonde, lieve, gemakkelijke teefje. Ook kenners, die wij geraadpleegd hebben waren het daar over eens. Tsja, hoe weet je nou, of je teefje gezond is? Van syringomyelia hadden we nog nooit gehoord. Wel van de andere afwijkingen, als hartruis en patella, maar ons hondje mankeert nooit wat en heeft nooit pijn (behalve als hij een puddinglepeltje in zijn darmen heeft). We hebben een goede reu gezocht en vervolgens heeft de dekking plaatsgevonden. De zwangerschap en bevalling verliepen nagenoeg vlekkeloos en de kleintjes groeiden voorspoedig op. Rozengeur en maneschijn dus. Zou je zeggen. Wie het dagboek gelezen heeft weet, dat we ontzettend genoten hebben van wat zich allemaal rondom de geboorde en de opgroei van de pups heeft afgespeeld. Die weet ook, dat wij onze stinkende best gedaan hebben om alles tot een goed einde te brengen. Dat we ons terdege verdiept hebben in alles wat te maken heeft met het krijgen van een nestje. De keren, dat we andere fokkers geraadpleegd hebben, vaak uit onzekerheid (doen we het wel goed?) zijn op twee handen niet te tellen. Want het is nogal wat: je willen meten met de "groten" uit het vak. En dat was toch wat we wilden. Rozengeur en maneschijn?

Wat ons erg heeft gefrustreerd zijn sommige meningen van andere mensen. Mensen, die menen alles over de fokkunst te weten. Mensen die de lat voor fokkers schier onmogelijk hoog leggen. Die spreken over scans en onderzoeken en over de plichten van de fokker en de rechten van de koper. Mensen, die eisen, dat fokkers uitslagen overleggen van die onderzoeken. Eigenlijk bedoel ik die mensen, die uitgaan van de kwade wil van "gelegenheidsfokkers" en die vooral de nadruk leggen op de onverantwoordelijkheid van die fokkers. En ik bedoel ook de mensen, die slechts bezig zijn met het neerknuppelen van hun eigen ras. Wij zijn helemaal weg van de Cavalier. We weten best, dat er ooit fokkers zijn geweest, die maar wat aan rotzooiden om zoveel mogelijk productie te krijgen. Maar ik word een beetje eng van al die doemdenkverhalen. Ik heb het er met onze dierenarts over gehad en hij was het ermee eens, dat er binnen ons prachtige ras nogal wat, aan het ras gerelateerde, afwijkingen voorkomen. "Maar", zei hij daar meteen achteraan: "Noem mij een ras, waarbij dat niet het geval is".

Onze pupjes zijn, tot nu toe, allemaal gezond bevonden. Ik weet niet, of ze in de toekomst gezond zullen blijven, maar dat weet ik van mijn kinderen en kleinkinderen ook niet. Die laat ik ook niet door de scan halen, om daar "zekerheid" over te krijgen. Schijnzekerheid. Want ik ben er nu ook wel achter, dat, bijvoorbeeld in het geval van syringomyelia, je nu je hond gezond verklaard kunt krijgen, maar dat dat geen garantie is voor de toekomst. Ik denk, dat wij niet voor God moeten spelen. Dat wij vertrouwen moeten hebben in onze hondjes. Dat er verantwoord gefokt moet worden met deze dieren, maar dat je nooit kunt uitsluiten, dat er toch wel eens iets mis kan gaan. Laten we elkaar toch geen mietje noemen: ook bij de topfokkers kunnen dingen anders lopen, dan ze verwachtten , omdat ook zij nu eenmaal te maken hebben met levend materiaal.  

Of we het nog een keertje doen? Ik weet het niet. Ooit had ik de illusie misschien wel een "grote" fokker te kunnen worden. Later, als ik daar echt de tijd voor zou hebben. We hebben ons verdiept, en zijn daar nog steeds mee bezig, in de fokkerij. We zijn tegen heel vervelende zaken aangelopen. Onderlinge naijver, roddel en achterklap. Daar wil ik niets mee te maken hebben. Maar we hebben ook fantastische mensen ontmoet, mensen, die bereid waren ons op velerlei fronten te helpen. Daar wil ik wel bij horen.

We hebben nog twee hondjes in de aanbieding. Maar alleen voor mensen, die heel graag goed voor die hondjes willen zorgen. We hebben al verschillende advertenties geplaatst, met name op hondensites. En in de krant. En misschien komen ze nog wel een keer op Marktplaats. Want wij kunnen geen vier honden houden. Zodra ze op Marktplaats komen, kunnen de "echte" Cavalierliefhebbers ons neersabelen, zoals maar al te vaak gebeurd is op de Cavaliersites. Misschien moeten al die mensen zich dan maar eens realiseren, dat dingen soms anders lopen dan je gepland had. Dat je sommige dingen niet kùnt plannen.

Misschien een treurig einde? Nee hoor, zeker niet. Ik zou zeggen: kom maar eens kijken naar ons kleine feestje dat Cavalier King Charles spaniel heet!   

Ons feestje!