De voorbereidingspagina met nuttige tips voor zij die de tocht nog gaan doen staat nog hier. Iedereen bij deze nog bedankt voor de leuke reacties hierop. Mocht je de huidige pagina via een directe link of bookmark hebben benaderd kun je via deze link mijn HomePage met frames bereiken.
Opmerking: alle links zijn naar eigen foto's op deze site en zullen in hetzelfde window openen. Na het bekijken dus op de back/terug klikken (of de backspace toets) om met de tekst te vervolgen. Het spreekt voor zich dat het overnemen van foto's van deze site voor publicatie elders uitsluitend dient te geschieden na overleg middels e-mail aan sesto2002@chello.nl Aanvullingen of opmerkingen kunnen ook aan dit adres worden gericht.
Ik was de laatste om af te reizen naar Italie en was daarom aangewezen op de trein. Alles reed wonderbaarlijk op tijd dus na het boemeltje van Hilversum naar Utrecht werd ik maandagavond 19 Augustus 2002 op Urecht centraal netjes verwelkomt door een vriendelijke hostess van Wagon-Lit die mijn naam al kon raden omdat ik de enige was die in Utrecht zou instappen voor het vertrek van 20:00. De luxe was ongekend en dat mag ook wel voor de lieve som van 211 Euro! Ja, als ongehandicapte alleenreizende niet studeerende autochtoon zonder 65+ kaart ben je mooi de pineut. Affijn er stond een welkomstdrankje klaar en buiten mij was er slechts een andere reiziger voor onze drie persoons coupe. Tussen ons in dus lekker de ruimte voor de drankjes en later nog te bestellen heerlijke kop soep (met € 1.80 niet duur evenals een koel biertje voor € 1.70). Het was een bloedhete dag geweest en de airco in het treinstel was in eerste instantie zeer aangenaam maar later voor de korte broek toch eigenlijk zelfs te koud. Er werd overlegd hoe laat wij de "ombouw" wilden laten plaatsvinden en om 23:00 konden we gaan liggen.
Geslapen heb ik met tussenpozen en op de afgesproken tijd (5:00 uur) werd mijn reisgenoot gewekt om van de aanwezige douche gebruik te maken. Als voorbereiding op de komende tocht met huttenverblijf heb ik dit beleefd geweigerd. Tot onze beider verbazing was gedurende de nacht de rijrichting van de trein omgekeerd, waarschijnlijk vanwege wisseling van locomotief. Na een mooie zonsopkomst met nevel boven de weilanden en een bij de prijs inbegrepen (€211 weet U nog) ontbijt, reden wij op schema om 6:22 München Hauptbahnhof binnen.
Het vertekkende perron was snel gevonden en niet ver. Wel lastig om met je grote rugzak en reistas "even" naar het toilet te gaan. Ook weer op tijd en met een gereserveerde raamplek vertrok de internationale trein om 7:30 om via Kufstein, Insbruck en Brenner uiteindelijk om 10:48 in Fortezza aan te komen. Hier heb ik alvast een lekker broodje Emmenthaler met Salami (mijn standaard berglunch op dagtochten) bereid en opgegeten. Het volgende boemeltje duurde toch nog een dik uur maar reed eveneens op tijd en om 12:19 was ik in Toblach. Helaas ging er geen bus meer richting onze ontmoetingsplek Hotel Drei Zinnen.
Tochtgenote Irene had al een klimvakantie in Arco achter de rug en was nog met de auto onderweg. Enkele telefoontjes later zaten wij samen op het terras van het station waar het ondanks de felle zon regende?!? De bergen waar we op uitkeken en die de bestemming van de tocht vormden zagen er veelbelovend uit. Een korte rit (+/- 10Km.) bracht ons bij het hotel en zo vaag als het reserveren van kamers vanuit nederland was geweest, zo vaag was ook de gang van zaken in het hotel. De 2 gereserveerde 1 persoonskamer waren er niet dus dan maar samen (nog goedkoper ook) en onze tocht leidster Marie-Jose was in de sauna geparkeerd. We mochten als eendagsvliegen niet bij de andere gasten eten maar werden apart geserveerd in de bar. Op zich niet erg en dat was ook de bedoeling voor het ontbijt de volgende ochtend. Maar nee, toen MOESTEN we juist in de grote eetzaal het, overigens prima verzorgde, ontbijtbuffet nuttigen. Marie-Jose was met de Alpenbus van vrijdag gekomen en had de tussenliggende tijd uitstekend besteed aan het alvast lopen van een aantal trajecten om ze te beoordelen. Allemaal met de gemeenschappenlijke tochtspullen zoals het touw, EHBO set, bivakzak en noodspalk bij zich!
Na het ontbijt ontmoeten we Barry & Conny en Henk & Eke die voorgaande dagen op een naburige camping hadden doorgebracht. De gezamenlijke spullen werden verdeeld, de auto's veilig?? geparkeerd en vanaf 1405 meter op naar de Monte Piana van 2305 meter. Op een klein kerkhofje/gedenkplaats werden vlak voor de steig de gordels omgedaan en konden we na controle aan onze eerste klettersteig beginnen. Echt lang was die niet maar wel leuk zo voor de eerste dag. Boven wachtte zoals gebruikelijk een mooi kruis maar het was inmiddels wel een beetje betrokken. Na de lunch vervolgden we onze tocht in lichte regen langs de vele loopgraven en bunkers. Die bunkers en bijbehorende tunnels zijn allemaal vrij toegangkelijk maar een helm met hoofdlamp is wel nodig. Eindbestemming van de dag was de Rifugio Monte Piano/A. Bosi. Deze hut op 2205 meter is per "taxi" en dus helaas relatief makkelijk bereikbaar. We hadden hier (erg luxe) 2 kamers met echte bedden. Niet helemaal de bedoeling maar er was bij de boeking door de NKBV een misverstand onstaan over de Italiaanse woorden voor "Bedden" en "Lager". Dit was een ongeplande aanslag op het budget maar uiteindelijk is alles nog goed terecht gekomen. Hier en daar hebben we de bedden nog kunnen omzetten naar lager en dit ook voor tocht 1502 kunnen aanpassen.
We stonden op met een werkelijk prachtige strakblauwe lucht en na nog even bij het kapelletje en geschut te hebben gekeken daalden we af naar het Val d. Rimbianco om vervolgens aan de andere kant weer omhoog te gaan naar de Forcella Col di Mezzo. Hiervandaan namen we niet de "toeristensnelweg" (Rifugio Auronzo ligt namenlijk net om de hoek) maar lekker een paadje over de gruishellingen die onder de beroemde "Drei Zinnen" liggen. Kort kregen we nog zicht op het hotel in de diepte waar we begonnen waren. Al vanaf ver konden we de Drei Zinnen Hütte oftewel Rifugio a. Locatelli zien liggen.We kregen een knus kamertje op de eerste verdieping van het bijgebouwtje waarna we ons op het terras prima vermaakten met de Hefe Weizen. Uiteindelijk heb ik het belachelijke bedrag van Hfl 200 aan bier besteed in 10 dagen (2 glaasjes van € 4.50 per dag) maar met die Euro heb je het toch niet zo in de gaten en je moet tenslotte vocht en koolhydraten aanvullen. Toch? Na het avondeten, waarvoor op deze hut zelfs dagelijks een menu wordt geprint, lagen we weer vroeg (meestal 21:30 afhankelijk van het "keten") op bed/lager.
Er kon worden volstaan met een lichte rugzak want we zouden diezelfde avond weer in "Drei Zinnen" (2405 m.) overnachten. Op naar de "Toblinger Knoten". Deze puist voorzien van eenvoudige klettersteig ligt relatief dicht bij de hut zoals je al kon zien op deze foto. De "Aufstieg" gaat langs de noordzijde door "Kamins" en over niet minder dan 17 laddertjes naar, wederom, een kruis op de top (2617 m.). De afdaling ging langs de oostzijde (goed zoeken naar de poppetjes!) naar de Forcella di Candido (2581 m.) waar na de gezamenlijke lunch 4 van ons de Schusterplatte van 2957 meter nog hebben bestegen en 3 anderen het terras opzochten om energie te sparen voor de rest van de dagen. Ik heb die middag nog wel gebruikt om het topje naast de hut op te lopen voor goede GSM ontvangst en om vanuit enkele oude gevechtposities nog een leuk plaatje te schieten. Ook deze mooie foto met de hut en de top van de volgende dag is hier genomen.
Als je zoals wij om 6:30 opstaat begint de dag nog met
zonsopkomst, soms
met de maan erop.
Dit werd mijn dag had ik geroepen en mocht dus ook de traject planning doen. Je
wordt dan een soort "tochtleider van de dag" en wanneer nodig grijpt Marie-Jose
in. Mijn dag omdat de Paternkofel (2722
m.)op het programma stond. Een berg vol met
tunnels en met de Via Ferrata Innerkofler de Luca die samen leiden naar de
Gamscharte op 2619 meter. Ook hier is een helm met lamp noodzakelijk en moet je
vooral niet vergeten af en toe eens om te kijken voor een
doorkijkje naar de hut! Een volgende
klettersteig naar de top waar we weer even kunnen
bellen en een hele leuke
groepsfoto maken. Via de dezelfde weg terug
en vanaf de Gamscharte vervolgden we onze weg
verder over de Innerkofler de Luca naar dat
geweldige koffiehuisje de Bullelejochhütte op
2528 m. Na een lekker extraatje in de vorm van spaghetti, Apfelstrüdel of
een warm drankje werd een klein uurtje later de
Zsigmundyhütte op 2224 m. bereikt waar we weer een
kamer met bedden toegewezen hadden gekregen.
Dit zou een heftige dag worden volgens het boekje met wel 4 klettersteigen. We begonnen met de Strada Degli Alpini die tot aan de ElferScharten niet echt moeilijk is. Wel passeer je onderweg een zeer kenmerkend punt waar iedereen dezelfde foto maakt. Ook kwamen we een laatste restje sneeuw tegen. Iets lastiger is het vervolg naar de Passo della Sentinella waar een drietal na de lunch de makkelijke route naar de hut namen en wij met z'n vieren vervolgden naar de als "Schwierig" te boek staande "Via ferrata Zandonella". Hij was lekker vertikaal en niet druk. Wel dusdanig dat ik pas boven op de top (2965 m.) weer foto's heb gemaakt van o.a. wat oorlogsoverblijfselen. Verder ging het over, een deel van, de Rotwand klettersteig. Om 18:02 waren we uiteindelijk in de Rotwandwiesenhütte (1900 m.) waar gedouched kon worden.
Na een zoals door Marie-Jose voorspeld ontbijtbuffet gingen Irene en ik via de weg volgens het boekje richting Rifugio A. Berti. De anderen deden de Zandonella, door ons inmiddels Salmonella gedoopt, in omgekeerde richting. Wij misten een afslag waardoor we laag bleven (max 2110 m.) en waren uiteindelijk al om 11:28 bij de hut. Onderweg passeerden we wel door het verkeerd lopen een hele intressante fortificatie. Dichtgemetseld en weer open gehakt. Een korte inspectie leerde dat het om een uitgestrek complex van gangen en versterke geschutsposities gaat. Ik had hier graag wat langer gebleven. De zon liet zich niet vaak meer zien dus ons bruiningsmiddagje werd tukkie doen en Jagertee drinken. Tegen zessen kwam de rest zichtbaar trots en voldaan ook aan. Barry heeft dus beide dagen meegedaan en dat op een bergschoen en een gympie! Mijn complimenten.
Groot was de teleurstelling toen onweersvoorspelling ons noodzaakte de alternatieve route naar de Rifugio Carducci te nemen. Via een minder prettige (understatement) morenegraat naar de Passo della Sentinella en terug over de Strada Degli Alpini. De hut was wel erg knus en er stond een mooie kachel.
Een mooie wattendeken bedekt het dal als we vertrekken. Weer een dag met lichte bepakking want de Hochbrunnerschneid stond op het programma, een top van 3046 meter. Het boekje vermeldde 8 uur (drukfout) voor op en neer maar 5 komt beter in de buurt. Uiteindelijk hebben de snelsten er 3.5 uur (zonder de pauze op de top) over gedaan. Zo dachten we meer tijd over te houden om alsnog de Via ferrata Cengia Gabriella te kunnen verkennen. Deze poging hebben we nog wel ondernomen maar alsnog moeten opgeven wegens de dreigende lucht. Later op de avond viel het toch wel weer mee.
De laatste echte dag. En wat voor een! Via de P.ta Maria en het laagste punt naar de Biv. A.e T. De Toni op 2575 meter. Helaas was dit pad een en al gruishelling en op een gegeven moment ging e.e.a. aan het schuiven. Een forse kei trof Marie-Jose op het bovenbeen maar uiteindelijk viel de fysieke schade mee. De groep werd terrecht voorzichtig en na nog een helling met gruis waren we uiteindelijk om 11:30 pas bij het bivak. Gelukkig werd dit gevolgd door de Bullelejochhütte om 13:30 waar het erg koud was maar iedereen wel wat lustte. Om 15:00 waren we in de Drei Zinnen Hütte waar de deelnemers van tocht 1502 ontmoeten en de tochtleiders hun ervaringen konden uitwisselen. Barry en ik trokken nogmaals de stoute schoenen aan en deden nog "effe" de andere galeria van de Paternkofel om via de Gamscharte en de tunnels weer voor het eten binnen te zijn (totaal slechts 1:45 uur weggeweest).
Tijd voor de thuisreis. Een laatste afdaling naar de gelukkig onaangetaste auto's. Na op ons gemak nog een kopje koffie met gebak te hebben genuttigd bij Hotel Drei Zinnen ging het vrij snel naar de groene alpenweiden van Oostenrijk. Henk en Eke hadden voor de thuisreis twee dagen gereserveerd maar wij gingen a.s.a.p. via de Felberntauern tunnel en Kufstein Duitsland in waar we Barry, Conny en Marie-Jose kwijtraakten bij de eerste pomp. In de middag zagen we ze in de file rijden maar konden ze (nog) niet inhalen. Later lukte dit wel waarna we nog gezamenlijk hebben gegeten bij Raststätte Spessart.
Al met al een zeer geslaagd vakantie met eindelijk de klettersteigen die we in 2000 bij de Sentiero Roma al hadden willen hebben. De opbouw met steeds iets meer klettersteig per dag is erg goed en de douche op dag 5 is ook uitstekend gepland. Ook de dagtochten met lichte bepakking zijn een welkome afwisseling en bieden de mogelijkheid eens een dagje "op te laden" voor wie dat wil of de tocht i.v.m het weer aan te passen..
Er volgt waarschijnlijk nog een overzicht van de door ons gemaakte tijden en hoogteprofielen van e.e.a. en een bijgewerkte kaart.
Hier nog een link naar een 360 graden panorama foto vanaf de Schusterplatte (453Kb!).
Veel nagenieten en plezier tijdens toekomstige tochten gewenst.
