Net als vorig jaar heeft Ordina ook dit jaar weer een team van 9 ict professionals richting Tanzania gestuurd. Doel was net als vorig jaar om een drietal koffiecoöperaties in Moshi op ict-gebied te ondersteunen. TA was dit jaar goed vertegenwoordigd, Eric Schlameisen en Peter Stroo vertrokken op 17 november richting Afrika en kwamen 11 dagen later, op 28 november weer thuis.

Reden genoeg voor de TA-connect om ze een paar vragen te stellen.


Waarom heb je je opgegeven door dit project?
Eric: Ik zou geen 35plusser zijn als ik op dit moment in mijn leven geen dieper gelegen doelen probeer na te streven toch? Ik denk dat het toch waar is dat je in zo’n periode in je leven meer uit het leven wilt halen dan alleen maar ‘het gewone’. Daar komt dan nog bij dat ik graag, veel en verre reizen maak; voor werkzaamheden ben ik al op aardig wat plekken op deze aarde geweest, anderhalf jaar in de US gewoond en een jaar in Japan. In het kader van MVO neem ik momenteel deel aan het mentor project, ben ik vorig jaar naar de geografische Noordpool geweest voor ondersteuning aan wetenschappelijk onderzoek en het Kilimanjaro koffie project is eigenlijk een logisch vervolg voor mij geweest.
Peter: Ik zit in hetzelfde leeftijdssegment als Eric en inderdaad, er zijn zo van die momenten waarop je zaken eens anders gaat bekijken. En misschien is het een groot woord om zo’n project in Tanzania ontwikkelingshulp te noemen, maar om op zo’n manier mensen en bedrijven daar te helpen, dat sprak me wel aan. Daarnaast was het een mooie gelegenheid om eens te kijken hoe de mensen daar in elkaar zitten en of de in Nederland gebruikelijke werkwijze ook daar toe te passen zou zijn.

Wat heb je precies in Tanzania gedaan?
Eric: Datgene wat ikzelf heb gedaan is technisch niet erg hoogstaand, maar ik weet zeker dat ik een aantal mensen geholpen heb om naar een hoger niveau te komen. Naast het opzetten van een aantal nieuwe spreadsheets voor de personeelsadministratie heb ik wat één op één Excel sessies gehouden met de secretaresses van de verschillende coöperaties. Mijn opzet was om mee te kijken hoe ze hun dagelijkse werkzaamheden met Excel deden en heb ik ze wegwijs gemaakt met een aantal mogelijkheden in Excel. Ook heb ik met ze samen wat aanpassingen gemaakt in de sheets. Ik heb er bewust voor gekozen om niet de sheets mee te nemen, aan te passen en weer terug te geven omdat ik van mening ben dat je ze meer helpt als ze snappen hoe ik tot wijzigingen kom.
Peter: Ik heb me het grootste deel van de tijd beziggehouden met het schrijven van een implementatierapport voor een financieel pakket dat één van de coöperaties, de KNCU, wil gaan gebruiken. Vorig jaar was al bekend dat ze daar iets mee zouden gaan doen en dit jaar lagen er 4 offertes op ons te wachten. Die heb ik samen met Robin, een business controller, doorgespit en we hebben de interne financiële processen in kaart gebracht. Daarna gekeken welk pakket daar het meest voor geschikt was (ook gezien het kostenplaatje) en vervolgens een rapport geschreven met daarin adviezen voor de implementatie. Voor de KCU heb ik wat worksheets in Excel gemaakt en voor KDCU kon ik volstaan met wat Excel tips.

Hoe was het om samen te werken met nagenoeg onbekende collega’s?
Eric: Dit was een zeer aangename verassing voor mij. Voordat we op pad gingen was ik zo gefocussed op het werken met de Tanzanianen en met de werkzaamheden die we er gingen doen. Ik heb gemerkt dat ik ontzettend veel heb geleerd van mijn eigen collega’s! Ik heb een tijdje naast Arwi (sales) gezeten bij verschillende meetings en vind het erg interessant om te zien hoe hij met de cijfers in rapporten speelt. Ook Ruud (testmanager) heeft me veel handigheidjes en tooltjes laten zien die ik bij mijn dagelijkse werkzaamheden zou kunnen gebruiken. Ook van Majanka (management informatie) heb ik wat meer inzicht gekregen over hoe je de juiste informatie kunt destilleren uit gesprekken die we hebben gevoerd. Leuk vond ik het ook om te zien hoe Carolien (secretaresse) erg bedreven is in het omgaan met mensen in het algemeen. Ze krijgt altijd overal van alles voor elkaar; dat vind ikzelf meestal nog het moeilijkste.
Peter: Voordat de groep bij de eerste workshop bij elkaar kwam, kende ik alleen Paul van Zoggel, een oud-collega van CAE. Eric kende ik van naam, maar ik had hem ook nog nooit gezien. En het grappige is dat hoewel de meesten van de groep elkaar niet kenden, het een hele homogene groep bleek te zijn. In de 11 dagen dat we op pad waren, zaten we redelijk op elkaars lip, maar er is niet één onvertogen woord gevallen. Wat betreft financiële processen had ik wel wat theoretische kennis, maar door het samenwerken met Robin heb ik veel van de praktijk geleerd. En Paul Weghorst, onze projectleider, had een hele open manier van leiding geven. Dat was ook heel leerzaam om te zien.

En hoe was het werken met de Tanzanianen?
Eric: Dat ging soms erg moeizaam. Soms wist je niet of ze je begrepen of dat ze moeite hadden om Engels te spreken. Je moet dan via een omweg toch informatie zien te krijgen; iemand anders even laten tolken of ze zelf gewoon dingen laten voordoen. Dan kwam je er meestal toch wel uit.
Peter: Daarnaast waren ze heel erg vriendelijk en behulpzaam. Ook als er voor de zoveelste keer iemand binnenkwam met opnieuw een vraag. Maar de taal was af en toe wel lastig. Bij ons aanspreekpunt bij KDCU, Elizabeth, wist ik gewoon dat er iets was waar ze hulp mee kon gebruiken, maar omdat haar Engels niet echt goed was, kwam ik er maar niet achter. Op de laatste dag, een paar minuten voor de eindpresentatie zou beginnen had ik eindelijk het hoofdprobleem te pakken en dat bleek met een paar muisklikken binnen Excel te verhelpen te zijn.

Hebben jullie alleen maar gewerkt of was er ook tijd voor leuke dingen?
Eric: Ondanks de lange dagen – van half acht tot zes op kantoor, terug naar het hotel om te dineren en een avond meeting tot een uur of 10 – had je een enkele keer wel even een uurtje om het kantoor uit te lopen en even snel wat souveniertjes te kopen. Overigens was het werken met de Tanzanianen zelf ook erg leuk! Instant happiness is een term die dan eigenlijk direct in me opkomt! Als je iets voor ze had gedaan waren ze direct erg dankbaar en vrolijk, en lieten ze dat ook direct blijken!
Peter: Inderdaad, deze vraag impliceert alsof het werken zelf niet leuk was, maar dat was het zeker wel. Al was het af en toe flink doorwerken en plannen. Eric had voor dat doel zelfs een speciaal planbord in elkaar gedraaid. Ik had wel af en toe de indruk dat de Tanzanianen niet veel begrepen van ons gehaast en het maken van afspraken. Toch hielden ze zich zelf heel goed aan de afspraken die we met ze maakten.
Eric: Het weekend voordat we weer terugvlogen hebben we nog een Safari gehad. Voor mij hoefde dat niet perse, maar achteraf gezien had ik het niet willen missen! Het is wel belangrijk om zo met z’n allen even te ontspannen na een intensieve week.
Peter: Die safari was inderdaad veel indrukwekkender dan ik had verwacht. En als je met z’n allen staat te kijken hoe een viertal leeuwen op 10 meter afstand een net gedode buffel aan het verorberen zijn, dan word je daar toch wel even stil van.

Heb je nog een anekdote die je met ons wilt delen?
Eric: Op een avond tijdens de kampeer safari zat iedereen in een betonnen bunker foto’s te kijken op de laptop van Arwi. Peter en ik zijn toen met twee klapstoeltjes in het donker buiten bij de tenten gaan zitten om te zien of we nog wat konden horen of zien (er was namelijk eerder vanavond een olifant tussen de tenten doorgelopen). Plotseling zagen we een tent heen en weer schudden. Even was het stil maar toen bewoog de tent weer. Peter dacht dat er mensen in de tent zaten maar toen we opstonden renden er ineens twee flinke penseelzwijnen weg! De tent zat vol met scheuren…
Peter: En dan ga je toch wel op een andere manier slapen dan je gewend bent. Midden in de nacht ging er opeens een alarm af en zat iedereen rechtop in z’n slaapzak. Achteraf bleek het een simpel autoalarm te zijn geweest, maar op zo’n moment denk je wel even aan die olifant en penseelzwijnen en vraag je je af wat er verder door het kamp loopt. Vooral als dan je tent nog flink gaat schudden, maar dat bleek een bewaker te zijn die bijna z’n nek brak over één van onze tuidraden.

Wat heb je voor advies voor collega’s die ook zoiets mee willen maken?
Eric: Het is een fantastische ervaring; je komt op plaatsen waar je normaal gesproken tijdens een vakantie op een paar meter afstand gewoon langs zou lopen. Kansen krijg je niet en collega’s die ook zoiets zouden willen meemaken moeten hun kansen zelf maken! Ordina biedt mogelijkheden en daar moet je gewoon mee aan de slag. Wie volgt?
Peter: Daar kan en hoef ik helemaal niets aan toe te voegen. Wie nog meer wil lezen over onze tijd in Tanzania kan terecht op http://www.mvo.ordina.nl/kilimanjaro/ en daar kun je ook lezen wat je nog meer kunt doen in het kader van Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen.