Ingestuurde verhalen:

- Frodo    

 

De volgende verhalen zijn gekopieerd van www.dogsonline.nl

- Onze Jack
- Bobby
- Senna
- Max
- Chico
- Kasper
- Benji
- Indy

 


Frodo

Het verhaal van Frodo.

Mijn friese stabij was na een lang en goed leven overleden en ik wilde zo snel mogelijk weer een hond.
Enige tijd voor het overlijden van mijn Jessi had ik zitten kroelen met een chihuahua en was daar helemaal weg van.
Heerlijk met mijn man een weekje weg en als klap op de vuurpijl op de terugweg langs de puppy kennel in baarle nassau.
Daar aangekomen had de verkoper 1 pup achter een etalage in wat zaagsel zitten.
Hij wist dat we zouden komen hoor.
Zeventien weken oud, een pluizig bolletje, een dotje.
De 600 euro was al snel betaald en Frodo ging met ons mee naar huis.
De kinderen helemaal dolenthousiast. En ik was gewoonweg verliefd.
Oh ja, Ik had geen stamboom en een werkelijk NIETS zeggende gezondheidsverklaring.
Voor wat voer en een dun halslijntje betaalde ik nog eens 50 euro.

Van de voeding die hij volgens de verkoper (het woord fokker is te goed voor hem) kreeg wilde hij niets weten, sowieso at hij weinig, had snel diarree en gaf over.
De volgende dag was ik al met hem naar de dierenarts geweest die zei dat de pup gezond leek.
Eind van de week zat ik er weer voor zijn eerste antibiotica kuur.
Inmiddels had ik ook ontdekt door het vele krabben en piepen dat hij een flinke oorontsteking EN oormijt had...
Dit was dus al binnen 5 dagen na 'aankoop'.
Qua gedrag kon ik Frodo nog heel veel leren maar omdat ik de belangrijke inprentingsperiode gemist had, niet alles.
En wat het ergste was, Frodo had een diepgewortelde angst voor mensen: hij beet meteen als iemand de hand uitstak.
Alleen bij mijzelf en mijn gezin kon hij echt ontspannen.

Er zouden nog vele, heel vele antibioticakuren volgen want Frodo bleek een zeer hardnekkige kennelhoest te hebben die maar liefst een half jaar aanhield.
Het was een mager, kwetsbaar hondje met een enorme kracht.
Ik verdiepte mij in het ras en zag tot mijn verbazing dat Frodo niet 100 % chihuahua was: die oren! reusachtig!
En schitterend... Voor mij gaf het niet, ik aanbad mijn hondje, maar ik vond het toch geen eerlijke bedoening.
Frodo was een superhond: slim, lief, aanhankelijk en vrolijk, met de nadruk op was want tot mijn onuitsprekelijke verdriet is hij na al dat dokteren, toen hij eindelijk gezond was, voor mijn ogen doodgereden.
Mijn 2e chihuahua is een 'afgekeurd' mijnheertje dat ik op de leeftijd van 11 maanden kocht bij een echte fokker, omdat hij maar 1 teelbal had.
Ik zeg niet dat fokkers perfect zijn maar ik vind ze wel eerlijker EN ik heb een rasechte chihuhaua MET stamboom.
NOOIT meer een puppykennel...
Marion.



Onze Jack
5 augustus 2003

Na lang overleg zijn we er zeker van we willen een hondje. En ja als je zo'n besluit neemt ga je dan ook direct op zoek naar pups die worden aangeboden. We vinden op een tweedehandssite een advertentie van jack russel pups ze zijn in huis opgegroeid, ingeent, ontwormt en krijgen een gezondheidsverklaring mee er zit geen stamboom bij maar omdat we niet van plan zijn om met de hond te fokken of shows te gaan doen, vinden we dat geen probleem.

We bellen deze mensen en kunnen diezelfde avond nog komen kijken.
Na wat zoekwerk hebben we de boerderij gevonden en worden welkom begroet door de bewoners.
we mogen plaats nemen in het tuinhuisje in de tuin, krijgen koffie en er wordt gevraagd waar we precies voor kwamen. Een reutje roep ik, ja maar wat voor ras. Een jack russel, oh jullie hebben nog meer puppy's, ja we hebben op dit moment ook nog golden retrievers. Klinkt op zich niet vreemd. Terwijl wij onze koffie drinken wordt ons pupje gehaald het is een schatje we zijn meteen verkocht. De mama en de papa lopen in de tuin en worden nog even aangewezen. Terwijl we nog even met onze pup spelen komen er nog een aantal mensen kijken naar pups. We worden allemaal ergens anders ontvangen en ze komen voor allerlei rassen (X cavalier king charles, cocker spaniels, maltezer). Op dat moment denk je niet meer aan die andere mensen alleen aan dat kleine hoopje op je schoot.
Er wordt vreemd genoeg niet meer gesproken over inentingen en vrijwaringspapieren deze krijgen we dus ook niet mee, we krijgen wel 2 X 24 uur om het pupje door onze eigen dierenarts te laten nakijken.
Dit doen we dan ook en laten hem gelijk inenten, chippen en ontwormen. Hier worden we er op gewezen dat dit niet de normale gang van zaken is bij pups die bij de fokker vandaan komen dat ze niet zijn ingeent.
Dit alles zat me toch niet lekker en ben nogmaals het internet gaan afzoeken naar advertentie's van deze fokker, helaas vond ik meer dan 12 nesten die hij op dit moment aanbood.
Ik bleek hier dus wel degelijk met een Broodfokker te maken te hebben.
Onze pup is inmiddels drie maanden en het lijkt erop dat hij gezond is, we hopen dan ook dat onze hond geen ernstige afwijkingen overhoud aan deze praktijken van deze fokker.
Nu is het natuurlijk niet zo dat elke hond die hier vandaan komt ziek is maar het risico is een stuk groter


Bobby

We hebben er lang over nagedacht wel te verstaan 2 jaar en hadden besloten om het gezin uit te breiden met een hond,het ras wat we graag wilde was een Golden Retriever...................dus gingen we op zoek in de Via Via.
Dom van ons misschien want van broodfokkers hadden we nog niet gehoord,we dachten alleen dat die mensen in rare kringen verkeerde en dat je dat gelijk zou zien,ook hadden we nog geen internett dus de waarschuwingen die daarop stonden hadden we helaas niet gezien.
Na de Via Via een paar keer te hebben door gekeken een paar weken lang viel ons oog op een advertentie die heel vrolijk en vooral heel leuk geschreven was,dus wij bellen naar die mensen.
We konden gelijk komen kijken dat zijn we gaan doen wij wonen in Rotterdam en het adres was een boederij in Deurnen het was voor ons best een aardig eind rijden maar die mensen klonken zo oprecht dat hadden we er voor over.
Hoe we ons vergisten daar zouden we nog wel achter komen,want we hadden niet zo beste mensen kennis bleek achteraf.
Daar aangekomen werden we vriendelijk ontvangen,maar in de advertentie stond dat we moeder mochten zien......................maar dat was al een misser want de moeder zou gestrest worden van onze aanwezigheid,toen hadden we al nattigheid moeten voelen.
Maar zo naief als we waren zaten de pups al binnen ze hadden 2 mannetjes uit het nest gehaald,en die liepen rond.
Het viel ons wel op dat de pups bang waren maar natuurlijk dachten we want het is natuurlijk nogal wat om bij je moeder weg te laten halen.
Uiteindelijk hebben we voor onze Bob gekozen nadat we betaald hadden zijn we weg gegaan.
De gezondheidsverklaring zouden ze ons nasturen daar zouden ze over bellen.
Tuurlijk namen we aan dat dat goed was.
We kwamen om 10 uur thuis en hebben Bobby toen rustig het huis laten verkennen maar wat we ook probeerde hij ging steeds onder de eethoek tafel zitten een donker plekje op zoeken.
Eten wilde hij niet en drinken wel.
Maar goed we vonden het ook niet gek want hij was natuurlijk net bij zijn moeder vandaan.
Maar toen begon de ellende...............................we gingen slapen en natuurlijk sliep hij bij ons op de slaapkamer.................we deden hem er nog uit in de tuin en zagen dat zijn ontlasting er raar uitzag.
Een beetje dun was het..........................

Om 2 uur "s nachts werden we wakker van zijn gepiep dus wij weer in de tuin tot onze schrik zat er bloed bij zijn ontlasting even daarna poepte hij weer en weer bloed we schrokken ons rot.
Uiteindelijk hebben we de hele nacht met hem opgezetten en hebben we hem bij ons genomen je kon goed merken dat hij pijn had en ook ging hij spugen.............................gelukkig was het gauw half 9 en hebben we de dierenarts gebeld.
We konden gelijk komen zei hij,we kwamen er binnen en hij schrok enorm van Bobby, zei ook gelijk dat hij te mager was hij woog nog geen 4 kilo.
Nadat hij hem onderzocht had moest hij vaststellen dat hij niet goed gevoed was.
Hij vroeg om een inentingsboekje en hij zei dat je dat altijd erbij kreeg als je een pup kocht,dat haden we dus niet gehad.
Terwijl het wel in de advertentie stond dat hij ingeent was,hij zei dat we dan maar even moesten bellen naar hun naderhand, eerst zou hij Bobby wat pijnstilling geven en ook wat voor zijn darmen(na naderonderzoek was een baterie vasgesteld) ook had hij oormijt en daar kregen we ook wat voor.
We kregen speciale voeding en ook moest hij rijst en kip eten en zei dat we degene waar we de pup van gekocht hadden maar even moesten bellen,maar hij vertelde ons al dat hij het niet vertrouwde en dat dit vaak het werk is van broodfokkers.
Met dat is ons achterhoofd hebben we terug gebeld en we kregen gehoor we vroegen om het boekje nou dat moest ze navragen want dat wist ze niet,maar hij was wel ingeent en ontwormd, nou zeiden wij we hebben van de dierenarts gehoord dat er dan een boekje moet wezen.
En we melde gelijk dat bobby heel erg ziek was...............................nou zei ze jullie zullen hem wel wat verkeerds te eten hebben gegeven.
Na een discussie en een hoop gescheld van hun kant ,kwamen we er dus achter dat er helemaal geen boekje was en dat hij de avond ervoor cake en melk had gekregen want zo zei ze de brokken waren op,dus we wisten gelijk waar hij zo ziek van was geworden.
We waren enorm kwaad en hebben ook gezegd dat hun het alleen deden voor het geld want mensen die het doen voor liefde voor een pup zouden nooit zoiets associaals doen.
Terug bij de dierenarts dezelfde middag hebben we ons verhaal gedaan en hij zei ons dat we flink in de maling waren genomen.
Het heeft voor Bobby nog 3 maanden geduurd voordat zijn darmstelsel weer helemaal goed was maar daar had de dierenarts ons al voor gewaarschuwd.
De mensen die denken dat bij een fokker een hond kopen duur is, dat is dus niet waar,want voor Bobby vroegen ze 500,- en de volgende dag waren we aan inetingen en ook de spullen voor oormijt pijnstillers en medicatie voor zijn darmen dik 500,- extra kwijt.
Waarom ik dit verhaal vertel om jullie te waarschuwen dat er echt van die gemene lui bestaan die een pup als kassa zien en niet als een beest met gevoel.
En dat is het hun niet intresseert hoeveel verdriet pup en eigenaar hebben als een pup ziek wordt en veel pijn heeft en dan hebben we het nog maar niet over de pups die zo ziek worden dat ze dood gaan.
Iedereen die overweegt om een hond te kopen voor het leven laat je goed informeren door een goede fokker en ga kijken, vraag heel veel en vooral een goede fokker heeft een liefde voor het ras,maar zal zeker kritische zijn aan wie hij zijn pupjes verkoopt en zal zorgen dat de juiste pup bij de juiste eigenaar komt.
Gelukkig zijn er van deze fokkers heel veel die ECHT gaan voor het liefde van een bepaald ras.

Monique


Senna

Hallo Beste mensen,
ik wil graag mijn verhaaltje vertellen. Wij hebben daar zoveel verdriet om gehad en hopen dat andere mensen niet het zelfde mee maken.

Op maandag 24 maart zagen wij een advertentie staan op www.marktplaats.nl . Er werden daar zeer schattige labradorspups aangeboden voor € 250,-. Er stond een hele mooie foto bij waar de pups en gezond uitzagen. Na veel overleg en telefonisch contact te hebben gehad met fokker. (Familie Michels Donschotseweg 13 0493-315338 06-51605585 te Deurne) Besloten we om maandag avond nog te gaan kijken.Mijn moeder ging mee omdat zij daar ervaring mee heeft.Mijn moeder heeft zelf ook een labrador gehad en mijn ouders fokken zelf met Duiste Staande Langharen.Mijn ouders zijn ook erkende fokkers. Dus het leek ons verstandig dan mijn moeder mee ging. We hadden afgesproken om 7 uur bij de Familie Michels. Eenmaal daar aangekomen op het eerste gezicht zag het er allemaal netjes en verzorgt uit.De dochter ging een labrador puppie halen en zij vertelde ons dat dat de laatste puppie was (reutje).De puppie was erg speels en zag er levendig uit. Mijn moeder vroeg of ze de moederhond mocht zien maar zij vertelde ons ooh die loopt buiten in de wei rond de moederhond komt echt niet naar binnen. Ook keek mijn moeder naar de tandjes of het gebit goed stond. of de oren en de ogen er zuiver uit zagen en of de pup goed op de benen stond.Het zag er allemaal goed uit.Dus besloten we om de pup te kopen. Ze vertelde ons dat de pup was ontwormd.De gezondheids en dierenarts verklaring zouden naar ons toe worden opgestuurd. Ik legde €200,- op tafel en we gingen naar huis met onze pup die we Senna noemde.

Dinsdag 25 maart belde we naar de dierenarts om de pup na te laten kijken of hij er gezond en goed uit zag. De dierenarts keurde Senna goed. de ontlasting van Senna was dun maar dat kon komen omdat Senna moest wennen aan nieuwe dingen nieuw baasje enzo.We krijgen een zakje poeder mee dat we moesten oplossen met water.Daarvan zou de ontlasting weer normaal moeten zijn na 1 dag.

Woensdag 26 maart belde ik naar de dierenarts want de ontlasting was nog steeds niet goed ik kon daar pilletjes komen halen.Na enkele dagen moest de ontlasting echt goed zijn.De ontlasting blijf dun en er kwam geen voortuitgang.In het weekend zat er zelf bloed bij de ontlasting.

Dus belde ik maandag 31 maart weer naar de dierenarts om een afspraak te maken. We konden 's middags meteen terecht.Senna mocht tot die tijd niet eten want hij moest nuchter zijn want hij zou een spuitje krijgen.
Bij de dierenarts kreeg Senna een spuitje en voor Woensdag 2 april moest de ontlasting echt goed zijn. Maar het werd alleen maar erger Senna at niet meer goed hij dronk allen maar.

Woensdag 2 april weer terug naar de dierenarts.Senna moest weer nuchter zijn want dan zouden ze bloedprikken en dan onderzoeken.Die dagen ervoor at Senna niet meer dronk niet meer en Senna hoesten vortaan heel veel.Er werd die dag bij de dierenarts bloed geprikt en de dierenarts vond het verstandiger dat we Senna daar lieten.Het ging slecht met Senna.Ook spoot de dierenarts twee keer extra vocht toe bij Senna want de dierenarts dacht dat Senna uit aan het drogen was. We moesten onze Senna daar achterlaten. De dierenarts zou ongeveer om 7 uur contact met ons op nemen om te vertellen wat de uitslag van het bloedonderzoek was. Om klokslag 7 uur ging de telefoon en de dierenarst vertelde ons dat de longen darmen nieren en de weerstand van Senna niet goed was.Senna had ook nauwelijks eiwitten.En dat zag er allemaal niet best uit.

Donderdag 3 april is mijn vriend 's middags naar de dieren arts geweest om te kijken hoe het ging met onze Senna. (ik zelf moest werken) hij kreeg daar een heel gesprek en vertelde hem dat er geen voor uitgang in was. Stel dat we Senna wouden houden dan moesten we elke dag naar de dierenarts voor controle de eerste maanden zou senna vloeibaar moeten. En als het buiten warm was of regende dan zou dat al fataal kunnen zijn. Of te wel het hondje had alleen maar pijn en was helemaal niet gezond. 's Avonds toen ik afgewerkt was zijn mijn moeder en ik naar mijn vriend gegaan.We hebben eerst goed gepraat en besefte zelf dat Senna nu alleen maar pijn had. En zo ook geen leven had.Hoe moeilijk het ook was. We besloten met zijn drieen naar de dierenarts te gaan om naar Senna te kijken. We hebben daar nogmaals een gesprek gehad met de dierenarts.en het verstandigste was om Senna in te laten slapen.
Hoe moeilijk het was en hoeveel verdriet we ook hadden dat was het beste Senna verlossen van alle pijn.
Dus na veel overleg en gehuil besloten we maar om dat te doen we verloste Senna van alle pijn en laten hem in slapen.

Mijn vriend heeft na een paar dagen telefonisch contact gehad met de fokker en hun wilde niks van ons weten gekocht was gekocht.En ze werden kwaad op hem omdat we Senna hadden inlaten slapen. Mijn vertelde dat wij het er niet bij lieten zitten en dat hun nog wel van ons zouden horen. Mijn vriend vroeg om een vergoeding we hebben te slotte en ziek hondje gehad en maar ander halve week.Het enigste wat hun wouden doen is ons korting geven op een nieuwe pup als we die bij hun zouden komen.Mijn vriend zei ook van denken jullie nou dat we nog een hondje van jullie willen. En beeindige het gesprek.

Mijn vriend is donderdag 10 april op omroep Limburg geweest om zijn verhaal te vertellen. En tijdens dat gesprek zat daar een dierenarts die informatie gaf.Na de uit zending zijn er verschillende mensen die contact met ons hebben gezocht en hetzelfde hebben mee gemaakt.

Ook hebben we naar alle tv programma's geschreven of ze ons niet wilde helpen.

Op dinsdag 22 april kwam er om 2 uur een inspecteur bij ons om aangifte te doen.
We hebben inmiddels dus ook aangifte gedaan.En waarschijnlijk komt er binnenkort een rechtszaak tegen de Familie Michels uit Deurne.Hopelijk krijgen hun een flinke boete of straf en dan kunnen wij dit ook echt afsluiten.

Met vriendelijk groet Linda Rovers en Arno Verhaegen


Max

Onze hond Max een Golden retriever.


Dit gaat over over het adres in Deurne.
Het gaat hier over onze hond Max. Max was een golden retriever pup.
Na lang verzinnen en alles te hebben afgewogen hadden wij besloten een pup aan te schaffen.
Wij hebben toen gereageerd op een advertentie uit de viavia.
In de advertentie werd vermeld dat de pups in huiselijke kring waren opgegroeid, en kinderen en andere dieren gewend waren. Ook waren de pups voorzien van een gezondheidsverklaring. Door de telefoon kwamen die mensen bij ons goed over.
Toen wij daar aankwamen viel het ons toch wel tegen. Wij werden bij de voordeur ontvangen maar mochten niet naar binnen. Ze vertelde ons dat we buiten moesten wachten dan zouden zij de pups wel halen. Op ons verzoek of we toch mee naar binnen mochten werd ons verteld dat ze bang waren dat wij ziektes over zouden brengen. De pups waren niet in huis maar moesten achter vandaan worden gehaald. Ook de moeder van de puppy’s was niet aanwezig. Na een aantal minuten wachten kwam ze terug met twee pups. Wij hadden gevraagd naar een reutje en daar kwam ze dan ook mee aan. Naar mijn verzoek om ook de teefjes te mogen zien zei ze van dat kan ik niet doen want je had gevraagd naar een reutje. Toen wij daar stonden te wachten dat zij terug zou komen kwamen daar vier verschillende honden naar ons toe. De honden hadden ontstoken ogen en zagen er nou niet echt goed verzorgd uit.
Wij hadden toen besloten het kleinste en niet al te dikke puppy mee te nemen. Dit omdat wij hadden gelezen dat puppy’s met dikke buiken iets konden hebben. Toen ging ze het boekje halen wat bij de pup zou horen maar wat ik toch wel vreemd vond is dat ze niet konden bewijzen dat het boekje ook echt hoorde bij de pup. Het boekje kon dus van elke willekeurige pup zijn.
Achteraf was dit een grote fout en net zoals het toch kopen van de pup. Maar ja dat is achteraf.
Thuis gekomen begon de ellende. De pup wilde niet eten. Maar dat gaven wij de oorzaak dat het voor de pup ook allemaal erg nieuw en eng was.
Ook ontdekte we dat de pup grote plekken op de kont had. Toen ik daar over opbelde naar die mensen werd mij verteld dat de pup niks mankeerde en werd vervolgens gewoon afgepoeierd.Dus toen toch maar gelijk even langs de dierenarts. Daar bleek dat de plekken op de kont van onze Max bijtplekken waren. Ook vond de dierenarts de hond erg mager en toen ze de hond op de weegschaal zette zag ze dat de hond maar 2,6 kilo woog en dat is voor een golden pup veel te licht de hond moest toen ongeveer 6 kilo wegen. Onze hond Max was toen 9 weken oud. De dierenarts heeft toen dwangvoer mee gegeven zodat de hond aan zou sterken en naar een paar dagen begon de pup dan toch eindelijk te eten. Naarmate Max ouder werd ontdekten we nog meer rare dingen aan onze hond. Max reageerde heel angstig naar andere honden. Max ging stil en plat op de grond liggen als er andere honden bij hem in de buurt kwamen.
Wij besloten toch maar te gaan proberen met de hond op cursus te gaan en dan maar te hopen dat het op deze manier op te lossen zou zijn. Maar dat bleek toch niet z’n goed idee. Toen ik daar kwam ging het dus ook goed mis.
Het ging mis toen de honden los mochten Max kreeg op dat moment zijn eerste toeval. Hij kon niet meer lopen en lag te trillen. Thuis gekomen toch maar even met de dierenarts gebeld en die zei dat het niet verstandig was verder te gaan met de cursus en dat hebben toen ook niet meer gedaan.
Na tien minuten ging de toeval weer over en had Max nergens geen last meer van. Maar na 1 week ging het weer mis met Max. Op woensdag morgen vond ik de hond trillend en verlamd hij had alles laten lopen en had gebraakt.
Natuurlijk gelijk de dierenarts gebeld en we konden gelijk komen.
Daar bleek de hond hersenverschijnselen te hebben. Ik heb Max daar toen gelaten en ik moest na 1 uur de dierenarts terug bellen. Onze dierenarts dacht aan een trauma die hij moest hebben opgelopen. De dierenarts zei tegen ons dat het mogelijk was dat Max misschien was geschopt of geslagen waar hij vandaan kwam. Max was op dat moment nog maar 5 weken bij ons.
Na het 1 uur te hebben aangekeken, hebben wij samen met de dierenarts besloten onze hond Max naar Utrecht te brengen.
In Utrecht hebben ze ons ook nooit echt kunnen vertellen wat er met onze hond Max aan de hand was. Ook zij dachten aan een trauma in de hersenen want een hondenziekte werd uitgesloten. Na twee dagen in Utrecht te zijn geweest hebben wij onze hond Max weer naar huis gehaald in overleg met onze dierenarts, want Max trilde nog steeds en was ook nog steeds verlamd.
Wij hebben toen besloten om zelf voor Max te gaan zorgen samen met onze dierenarts die ons daarin erg heeft geholpen. In eerste instantie dachten wij dat Max toch iets opknapte maar dat bleek toch niet zo te zijn. Na drie dagen thuis te hebben gelegen kreeg Max weer een toeval en toen is besloten samen met onze dierenarts dat het beter was om Max te laten inslapen. Max is niet ouder dan 14 weken geworden.
Maar nu zult U wel zeggen waarom naar al die tijd dan nu pas reageren.
Wij moesten het eerst zelf allemaal verwerken. Ook ben je eerste boos en verdrietig en soms vraag je je af waarom je zo stom ben geweest daar een puppy te kopen. Maar ook al hebben we heel veel meegemaakt met Max ik ben toch blij dat we hem meegenomen hebben. Op deze manier hebben wij Max toch nog zes fijne weken gegeven.
Door toeval kwamen we opnieuw een advertentie tegen van de mensen waar wij onze Max hadden gehaald. Ze blijven maar adverteren met puppy’s.
Wat ze in de advertentie zetten is allemaal bedrog en er klopt niets van.
Ze zetten in de advertentie in huiselijke kring opgegroeid is niets van waar, ze zitten achter het huis. Moeder aanwezig is ook niet waar. Kinderen en andere dieren gewent ook niets van waar.Wat ook niet klopt is het inentings boekje er ontbreken stickertjes. Dat was iets wat mijn dierenarts ook erg vreemd vond.


Groetjes


Chico

Er stond op de internet site een zwarte lijst met broodfokkers en Dog´s-R-Us stond daar tussen met hierbij de vraag of iemand zijn verhaal wilde doen over deze fokker en/of kopen op het Internet... wij hebben deze 2 tegelijk gedaan.........hond gekocht via Internet (particulier) die uit deze hondenwinkel komt...!

Ons verhaal!

Mijn man Patrick en ik wilden heel graag een hond, mijn man is een echte hondenliefhebben en had met zijn vorige relatie ook 3 honden. Patrick is helemaal gek van Rottweilers en omdat hij zijn Rottweiler Roxy bij zijn ex moest laten, zijn we dus op zoek gegaan naar een Rottweiler. Via marktplaats.nl kwamen we op een advertentie terecht van Chico, een 7 maanden oude Rottweiler die “door omstandigheden” herplaatst moest worden, reden was dat de eigenaar relatieproblemen had en uit elkaar gingen. Wij zijn ´s avonds direct naar Den Bosch gereden en ontmoette Chico. Chico was een ietwat magere, niet zo´n grote, maar wel een heeeele drukke Rottweiler die alleen maar rondjes rond de tafel rende. We waren direct verliefd, hij was wel heel erg druk, maar heel aanhankelijk, kwam direct naar je toe, likte je handen af, en had ook nog zo´n geweldig leuk puppy-kopje.

Wat we wel vreemd vonden is dat Chico zo super druk was, tegen de ADHD aan onderhand, niet echt goed luisterde, een hele kleine ruimte tot zijn beschikking had en bovenal..... Bonzo voer kreeg. Ik heb zelf nooit een hond gehad, maar wat ik wel weet dat je pups geen Bonzo geeft. Dat zat me toch niet zo lekker, ook omdat toen ik de papieren kreeg en doorlas merkte dat het een en ander niet klopte... de eigenaar vertelde mij de stamboom erbij zat, maar dat was een aankoopbewijs van Dog´s-R-Us...., ook qua inentingen liep de eigenaar flink achter, maar dat werd goedgemaakt met een “ik zou deze week naar de dierenarts gaan, maar als je hem nu direct meeneemt, doe ik er 25 euro van de prijs af....”. Volgens hem was de hond 100% gezond, kon met kinderen overweg (hij en zijn ex hadden 1 kind), kon met zijn kat overweg (enige nadeel was dat Chico de kat elke keer op de trap achterna zat) en was hij superlief..

Wat voor ons de doorslag gaf om hem toch direct mee te nemen naar huis was dat de eigenaar dag en nacht werkte... van ´s ochtends 7 tot ´s avonds 10 uur.... Dat vonden we zielig! We waren verliefd op Chico en vastberaden om Chico niet bij die rare snijboon achter te laten.

De eigenaar deed het allemaal heel geloofwaardig overkomen, hij wilde bellen, langskomen, op de hoogte gehouden worden hoe het met Chico ging.....

We waren echt als een kind zo blij met Chico, het was inderdaad een super knuffel hond, maar druk, druk!. Diezelfde avond wensten we af en toe dat er een aan en uit knopje op hem zat, zodat we even tot rust konden komen. 1 dag nadat we Chico hadden meegenomen zijn we lekker met hem naar het bos gegaan. Na deze lekkere wandeling, liep Chico mank, maar ja, we hadden waarschijnlijk iets te druk met hem gedaan, gerent, met stokken gespeeld etc. Hadden we niet moeten doen dachten we nog, het is nog maar een pup van 7 maanden! Paar dagen tot rust komen met hem leek ons een goede oplossing! Maar dat hielp jammer genoeg niet, Chico bleef mank lopen, maar scheen er niet veel last van te hebben, hij gaf in ieder geval niets aan........ Na een aantal weken zijn we met Chico op gehoorzaamheidscursus gegaan... op de hondenschool hebben ze na 3 keer trainen goed naar Chico gekeken en vertrouwden we het niet. Toen zijn we in de medische mallemolen beland.

Om een lang verhaal korter te maken.....we zijn dokter in, dokter uit gegaan. De ene dokter zei groeipijnen, de andere dacht dat ie zijn spier verrekt had, de volgende had het er over dat we ons niet druk moesten maken, de hond was toen inmiddels 9 maanden en groeide er wel overheen. Uiteindelijk op de Uithof constateerden ze OCD in beide ellebogen. Onze Chico had pijn..... heel veel pijn, elke keer maar zaten die doktoren aan zijn pootjes te trekken.. hij werd er gek van! Toen we hadden besloten dat hij inderdaad geopereerd moest worden, begon hij agressief te worden naar andere honden en kinderen. Alleen ons en volwassenen mocht hij nog, kinderen waren een ramp! Voor de operatie zijn er nog gedragstherapeutes geweest, die ons naar hun dierenarts in Vlaardingen stuurden, omdat zij de achterhand ook niet vertrouwden. Als de achterhand goed was, konden ze ons beloven dat na de OCD operaties en daarna therapie we weer een lieve, niet agressieve Chico terugkregen...... we hadden goede hoop! 2 operaties, therapie en Chico kon weer normaal zonder pijn leven!!!

Het is nu vandaag precies een jaar geleden, 15 augustus 2003 toen we voor het rontgenapparaat de foto´s stonden te bekijken... Chico´s achterhand was HELEMAAL KAPOT!! Zijn heupje stak zelfs 1,5 centimeter uit de kom..... Dat Chico het nog 5 maanden lang zo goed bij ons had gedaan zonder superagressief te worden was een wonder. Onze schat had zoveel pijn gehad...... De dierenarts gaf ons het advies om Chico in te laten slapen..... als we de achterhand ook nog zouden laten opereren, waren we bijna een jaar verder en dan moest ie nog in therapie. Dan leeft Chico dus nog een jaar met pijn... dat kon niet.... toch hebben we er stiekum aan gedacht, we wilden hem zo graag houden. Tot de dierenarts ons aankeek en zei: die hond heeft de laatste 5 maanden de beste tijd van zijn leven gehad.. zoveel liefde en aandacht van jullie..... daar hebben jullie hem mee gered! We hebben Chico daar in laten slapen...

Dankzij die broodfokkers die het geen reet interesseert hoe de puppen er aan toe zijn, maar ook dankzij de “baasjes” die de honden verwaarlozen, sterker, wij vinden het pure mishandeling (!) en hen maar van pup af aan te laten rennen, vliegen, fout eten te geven etc..... zijn wij in die 5 maanden tijd 2000 euro en het ergste Chico kwijtgeraakt. Al had het me 5000 euro gekost... als ik mijn Chico daarmee had gered....

Die broodfokkers moeten eens nadenken wat ze een ander aandoen... hoeveel leed en ellende bespaard kan worden als die eikels een keer verbannen worden........

Chico, we missen je nog steeds... je hebt ondertussen wel een plaatsvervanger gekregen, maar je foto staat op de kast....... we zullen je nooit vergeten!!!

Bedankt voor het luisteren....

Sonja & Patrick



Kasper

Ook wij hebben ooit een hondje gehad wat afkomstig was van een broodfokker, ik wil graag mijn verhaal delen en ik hoop hiermee het verdriet bij andere te besparen.
Het is inmiddels wel 12 jaar geleden maar het doet ons nog steeds pijn als we er aan terugdenken, woedend ook op die fokker die geen moer om die hondjes geeft.
12 jaar geleden, ik was toen 13 mochten ik en mijn broertje eindelijk een hondje. Het zou ons eerste hondje worden en mijn ouders hadden er nog nooit één gehad.
Mijn vader was altijd gek op de teckel van mijn tante geweest dus moest het die maar worden. Na veel gezoek in de krant vond hij een fokker uit Oisterwijk (Oisterwijks hoekje). We zijn de dag daarna meteen gaan kijken en het stonk er verschrikkelijk. Allereerst mochten we de vader zien, die zag er goed uit en was lekker actief en lief. De moeder mochten we in eerste instantie niet zien omdat de vader haar dan meteen zou gaan dekken. Na veel gevraag mochten we haar dan eindelijk zien. Ik denk dat de moeder gewoon niet kon lopen achteraf.
De fokker hield haar angstvallig in zijn armen en wij hadden nog nooit zo’n zielig hoopje hond gezien, maarja dat was volgens de fokker normaal na een nest puppies te hebben gehad.
Daarna kwam de fokker met een grote kartonnen doos onder zijn arm binnen waar de pups in zaten en die werden niet echt voorzichtig neer gezet.
Het waren drie schatjes en het was moeilijk kiezen. Als we nou geen stamboom namen was de pup 100 gulden goedkoper, dat scheelde weer. Hij zou dan gewoon opgeven dat de pup dood was, dat moesten we niet zeggen dat werd wel vaker gedaan!
Het hondje mocht hooguit 7 brokjes per dag hebben anders werd hij te dik en dat was slecht voor zijn rug. Ik snap nog steeds niet hoe we zo dom hebben kunnen zijn maar ik denk dat hij gewoon aan het kijken was hoeveel verstand wij ervan hadden.
Het hondje werd vel over been en gaf alles over wat hij binnen kreeg of anders in diarree vorm.
Uiteindelijk hebben wij hem natuurlijk meer eten gegeven.
Na een jaar kwamen de rugproblemen, we liepen met onze Kasper op straat en plotseling ging hij op straat liggen en begon keihard te gillen we konden hem niet oppakken anders beet hij ons uit paniek. Dit ging verschillende keren zo door en de dierenarts dacht aan een hernia, dat komt wel vaker voor bij het ras. Hij kreeg medicijnen daartegen.
Toch hielpen deze niet erg en er werden foto’s gemaakt. Daaruit bleek dat Kasper zowel een hernia als spondylose had in vergevormd stadium, en dat voor een hondje niet ouder dan twee jaar.
Spondylose komt vaak bij oudere drukke rassen voor zoals boxers, de ruggewervels raken dan vergroeid en de ruggegraad wordt één stijve lat. Elke stap doet de hond dan pijn omdat er geen veerkracht inzit.
Na verloop van tijd werd Kasper agressief zowel naar mensen als naar andere honden. Wij denken dat dit door de pijn kwam maar de dierenarts sloot ook niet uit dat er iets fouts kon zijn in de hersenen. Een teek weg halen was al een ramp.
Na een tijdje was het echt geen doen meer, er werd hartfalen vast gesteld en Kasper hield zoveel vocht vast dat zijn buik zowat over de grond sleepte. Op een gegeven moment mocht zelfs zijn (enige) hondevriendje Max niet meer in zijn buurt komen. Als hij een bot had dan mocht je zelfs de kamer niet meer inkomen of hij viel je aan. Dit ging hij steeds vaker doen, hij werd echt onbetrouwbaar en kon niets om zich heen velen.
Op een gegeven moment greep hij mijn nichtje van 2 jaar en daar zijn we goed van geschrokken, ik zeg niet dat het alleen zijn fout was. Hij lag onder de tafel en zij rende daarom heen. Hij kon niet meer tegen drukte.
Op een dag pakte ik hem op en hij piepte en beet mij in de wang. Dit deed mij emotioneel meer pijn dan fysiek. Hij wilde zijn mand niet meer uitkomen en kon zelfs de drempel niet meer over komen.
Of hij nu uit pijn of uit een hersenstoornis zo raar reageerde weten we niet maar dit was geen leven meer, niet voor ons als voor Kasper. Toch deden die laatste momenten erg veel pijn. Na een paar gesprekken met de dierenarts hebben we besloten om Kasper in te laten slapen, hij was toen 9 jaar.
Toch wilde hij nog graag met de auto mee en sprong er zelf in terwijl hij al een tijdje de drempel niet meer opkwam. Op de tafel bij de dierenarts kreeg hij eerst een verdovend middel ingespoten in zijn buik. Hij gromde en beet om zich heen naar de dierenarts. Daarna wilde hij steeds weer in mijn armen springen en was echt heel bang. Het bloed van de prik zat op mijn jas. Als ik er weer aan terug denk schieten de tranen weer in mijn ogen.
Na een tweede prik was het gebeurt mijn Kasper, mijn eerste hondje waar ik ook vooral in het begin veel lol mee had gehad lag door levenloos op de tafel. Ik heb zijn laatste adem nog gevoeld. Wat heb ik daarna een spijt gehad maar ik weet ondertussen dat het een onleefbare situatie was voor ons en voor Kasper.
Het is zijn hele leven een zwak hondje geweest, een doorgefokt hondje.
Ik weet niet of ze bij Oisterwijks hoekje nog teckels fokken, hij staat steeds onder een andere naam in de krant. Ik werk in een dierenwinkel en twee jaar geleden zag ik een teckel in de winkel en dat was precies mijn Kasper, en wat bleek hij kwam van Oisterwijks hoekje uit Oisterwijk………………………


Benji

Beste mensen,


Na het lezen van al de verhalen van mensen die hun hond hebben of hadden gekocht in Deurne, ben ik ontzettend geschrokken,

e.e.a. kwam namelijk bekent voor want ook ik heb een hond bij deze familie gekocht en dacht daar een goede hond aan te hebben gekocht.


Het begon net als bij de andere mensen ik las een advertentie in de krant waar ze Golden Retriever pups aanboden.
Na telefonisch overleg besloten wij om naar de pups te gaan kijken.
Daar aangekomen, mochten we in een schuur kijken waar wel te verstaan 1 Golden retrieverpup zat heel zielig in een hoekje en achteraf gezien ook heel bang, wat mij toen niet opviel opdat ik dacht dat dat kwam omdat er vreemde mensen kwamen kijken.
Hij werd hardhandig op de grond gezet en kroop direct tegen mijn benen aan en keek mij heel zielig aan, ik was gelijk verkocht.
Hij liet daarna nog zijn “broer” zien, deze was een drukke speelse hond heel anders dan onze Benji, op de vraag waarom deze honden niet bij elkaar zaten antwoorde hij dat ze elkaar dan zouden beschadigen.
Ik ben daar niet op doorgegaan, wilde zo snel mogelijk bij hun weg, omdat ik merkte dat het hondje bang voor hen was.
Toen we thuis aankwamen ging alles goed, hij at en dronk goed en ook de dierenarts vond hem er goed uitzien.
Mijn man moest net toen wij hem kregen voor zaken naar Amerika, en was dus zodoende voor 14 dagen niet aanwezig, toen hij weer thuis was viel het ons op dat Benji gromde naar hem.
Ik vond dit wel raar maar maakte daar eigenlijk een grapje over zo van … hij weet natuurlijk niet dat jij hem betaald hebt…
Hoe ouder hij werdt des te aanhankelijker voor mij, hij was echt mijn maatje, maar ik moest hem wel altijd in de gaten houden bij mannen.
Als er een hardloper, fietser, of een voetganger allen mannelijk te dicht bij kwamen, dan viel hij naar hen uit.
Ik wist hier eigenlijk geen raad mee want ook mannelijke bezoekers waren hun broek niet zeker als zij bij ons kwamen, ik heb dit verteldt aan de dierenarts en hij raadde mij aan om hem te laten castreren, dat wilde nog wel eens helpen.
Ook dit gedaan, geen resultaat.
Het werd alléén maar erger, als hij in het bos losliep moest ik altijd op mijn hoede zijn, maar met andere honden heeft hij bijvoorbeeld nog nooit gevochten.
Op een gegeven moment had hij onze boodschappenbezorger te pakken in zijn hand, héél vervelend, maar toch goed gepraat met ja, je komt nu eenmaal op zijn terrein dat mag hij toch verdedigen?
De tweede keer viel hij een vrouw aan die alléén liep te wandelen in het bos, dit keer kon ik het niet meer goed praten en ben weer naar de dierenarts gegaan.
Deze vertelde mij dat dit nooit meer over zou gaan, en alléén maar vaker voor zou gaan komen en erger nog straks ook waarschijnlijk bange kinderen aan zou gaan vallen op ons terrein.
Ik vond dit erg moeilijk zeker gezien het feit dat wij zelf ook 3 kinderen hebben die vaak vriendjes en vriendinnetjes meebrengen.
De dierenarts vertelde dat er in zijn jonge jeugd wat verkeerd moest zijn gegaan, en daarom reageerde hij zo, het enigste wat wij konden doen was hem laten inslapen.
Vreselijk was dat mijn “maatje” weg te moeten brengen, we deden samen heel veel, ook het verdriet van de kinderen was niet te overzien.


Ik vertel mijn verhaal omdat ik het dierenleed wat zo ontstaat en voorkomen had kunnen worden, hopelijk door adspirant-kopers gelezen wordt en zo misschien behoedt worden voor dezelfde fout als wij, neem liever de tijd voor het kopen van een pup, als dat je hem snel ergens wilt gaan ophalen…………. Het leed is niet te overzien.


Indy

Helaas,

Toen ik het verhaal van Senna, de Golden Retriever pup, onder ogen kreeg kon ik me wel voor mijn kop slaan.
Ik stond namelijk net op het punt om onze Golden Retriever pup Indy, welke wij 1 week daarvoor hadden gekocht op dezelfde boerderij, terug te brengen.
Het begon zo.
Mijn vrouw wilde een maatje en was al geruime tijd op zoek naar een lieve familie hond.
De rassen welke daarvoor als een van de beste in aanmerking kwamen waren de Labrador Retrievers en Golden Retrievers, zo was ons verteld en hadden we gelezen.
We hadden inderdaad het Internet diverse maanden afgetast op zoek naar een leuke pup voor een acceptabele prijs.
We stuitte op een advertentie op Marktplaats.nl van de familie Michels Donschotseweg te Deurne.
Geen straatnaam of gewone naam was te lezen, wel een GSM nummer, de naam heb ik uit het verhaal van Senna.
Na diverse telefonische gesprekken te hebben gevoerd hadden we afgesproken op vrijdag 1 november j.l. ’s middags tussen 14-15 uur de pup te komen bewonderen.
Als alles oke was mochten we haar meenemen.
In de advertentie werd gesproken van pups die tegen de witte kleur aanzaten – ingeënt waren – voorzien van een paspoort en ontwormt.
Daar gekomen, waren deze pups er niet meer maar ze hadden nog wel andere Golden Retriever pups (1 vrouwtje en 1 mannetje).
Niet ingeent, geen paspoort en .geen gezondheidsverklaring (wel verklaard door hun dierenarts die elke week op bezoek kwam, zei men).
We hadden onze zinnen op een vrouwtje gezet en dus lieten de pup komen.
Het beestje was wel erg rustig, maar dat was gewoon even wennen aan ons zei men.
Nou heb ik al wat andere pups gezien die normaliter een stuk levendiger zijn, maar dit was onze eerste, dus wisten wij veel.
We mochten binnen 2 x 24 uur de pup laten onderzoeken door een onpartijdige dierenarts en tevens de hond terug brengen als er wat zou zijn.
Tevens mochten de honden, welke bij hun gekocht waren, tijdens de zomervakanties, als we er geen weg mee konden, gratis op loge komen.
Onderweg naar huis begon de hond met overgeven en diarree. Gezien de lange rit van +/_ 1.25 uur dachten wij natuurlijk aan wagenziekte, de pup was nooit gewend geweest in
en auto te zitten en lange ritten te maken. We dachten bij onszelf weet je wat, we gaan vanavond gelijk naar de dierenarts op controle.
Het was vrijdag en wisten, dat als we het na het weekend zouden doen, we natuurlijk ook geen poot hadden om op de staan.
Bij de dierenarts aangekomen en onderzocht bleek de pup koorts te hebben (39,9), dus kreeg hij toch wat voor de koorts en het ongedierte wat hij had meegenomen.
De volgende dag terugkomen, zei ze. De volgende dag was de koorts gezakt tot 39.3 en weer een spuitje gehad.
Ik mocht zondag terugkomen met de pup voor zijn laatste en derde spuitje. De koorts was verder gezakt naar 38.6, dus alles leek oke.
Zaterdags had Indy nagenoeg niet gegeten, maar dit kon komen door de koorts (het ziek zijn), dit zou wel komen als hij een dagje verder was - wat gewent aan de nieuwe situatie en wat beter voelde.


MAAR…


Zondags had Indy de gehele dag, en dan nog voor dat beetje wat ze at, alles overgegeven. De ontlasting was heel dun en zag er heel raar uit en dus nam ik een monster.
Dit overgeven en diarree ging de gehele dag door. Verder helemaal niets eten en alsmaar slapen, verder geen enkele activiteit te bespeuren.
’s Maandags ochtend dacht mijn vrouw zelfs wat bloed in zijn ontlasting te bespeuren en dus de dierenarts gebeld. Indy werd in quarantaine geplaatst en aan het infuus gelegd i.v.m. o.a. uitdroging.
De volgende dag, na enkele telefoontjes, bleek het al wat beter te gaan. Er was kosodyose geconstateerd in de ontlasting en sporen van het Corona virus.
Dit Corona virus, lijkt op dat van Parvo maar verloopt minder heftig. Desalniettemin kan een pup er aan dood gaan.
Of er verder aantastingen van de ingewanden waren weet je nooit, alles kan goed zijn, maar dat risico wilde we verder niet nemen.
De pup koste ons 200 Euro en hadden al meer dan 85 Euro aan dierenarts kosten gehad.
Als alles goed was gegaan hadden we daarover ook niet gerept, maar toch…
We hadden gedurende deze gehele week voortdurend contact gehad met de dochter des huizes (de fokster) en waren in principe overeengekomen dat de pup terug mocht komen tegen terugbetaling van de 200 Euro.
Ik wilde de pup woensdag avond (in zieke staat) terugbrengen, maar dat kwam haar niet uit - net zoals donderdags, vrijdags en zaterdags overdag.

Alleen zaterdag tussen 17-18 uur kon ik Indy terugbrengen.
Gedurende de donderdag, vrijdag en zaterdag knapte de pup op, maar aangezien ik gebruik wilde maken van de mondelinge afspraak “binnen 2 x 24 uur laten controleren en bij mankeren dan retourneren zonder kosten” en verder geen risico wilde lopen brachten we Indy terug.
Zaterdags voor ik vertrok, dacht ik nog : ik wil het adres en de naam van die broodfokkers hebben.
Als ik kan, zal ik die mensen nog wel via Internet of de kranten toespreken en ging dus zoeken.
Toen stuitte ik op de website van dogsonline en dacht, stommerik had eerder goed gezocht - het had een heleboel leed kunnen besparen.
Daar aangekomen zag ze de pup en hoe ‘gezond/levendig’ zij was en weigerde de pup terug te nemen.
Als ik de pup had teruggebracht op woensdag was er waarschijnlijk niets aan de hand zijn geweest zo zei ze.
Dan had ik kunnen zien dat de pup ziek was en had U het geld teruggegeven maar nu….
Na heel veel discussie zei ze, dat elke dierenarts wat zou constateren bij een pup en dat wij mensen ook met kanker en pokken in ons lijf rondliepen, maar de ene wordt er ziek van en de andere niet.
M.a.w. ik verkoop geen honden om ze terug te nemen en dus geef ik je het geld ook niet terug.
Na het dreigen met de verhalen die ik van Internet had opgedoken, zei ze :”Dat maakt me niet warm of koud, haal de Politie de AIVD of de dierenbescherming maar, mijn honden mankeren niets en alles is in orde.
Slot van het liedje was, dat ik 100 Euro terug kon krijgen.
Daar stond ik, 185 Euro armer en 600 km achter de rug.


KOOP NOOIT IETS BIJ DEZE MENSEN. Je wordt werkelijk genaaid waar je bij staat, zeker als leek.